WPISZ ROK: 2022 WPISZ MIESIĄC: 8
Za długo myślisz.
No dobra. Leonidy – rój meteorów.
Co?
- Nie ma czegoś takiego. - Skarbie.
- No powiedz. - Chodź i spójrz.
To przykre, że chodzi o wygaszacz.
I że ta plama to dla ciebie najpiękniejsza rzecz.
Najpiękniejsza w życiu?
Druga w kolejności.
Dziękuję. Tak lepiej.
No dobrze. A jaka jest twoja?
Prościzna. Zachód słońca nad Wielkim Kanionem.
Że też nigdy tam nie byłem.
Istne niebo na ziemi.
Z chęcią pojadę tam z tobą.
To miłe.
Sophie, znowu dzwonią ze szkoły Riley.
Doigrała się tygodnia zawieszenia. Nie tolerujemy wagarowania.
Czy możemy... Sama nie wiem.
Potraktować ją ulgowo ze względu na trudną sytuację?
Strata rodzica to najgorsza rzecz,
ale byłem cierpliwy do granic.
- Ma 11 lat. - Minął już prawie rok.
Przypominam, że współpracujemy z poradnią.
- Radzimy sobie. - Trzeba ją odebrać.
- Nic się nie da zrobić? - Przykro mi.
Czy ktoś może pani pomóc?
ZAGADKA KWANTOWA
Lotnisko to pomnik nauki.
UMYSŁ EINSTEINA
Podróżowanie przez pół Ameryki 150 lat temu zajmowało sześć miesięcy.
Dziś mamy samoloty, wykorzystujące przepływ ściśliwy
do ponaddźwiękowego lotu,
a lot z Los Angeles do Polski mierzymy w godzinach.
Ciekawe, prawda?
Pewnie tak.
Przepraszam. Muszę odebrać.
- Cześć, Sophie. - Cześć.
Nie cię o to prosić, ale czy mógłbyś...
Jesteś w stanie odebrać Riley ze szkoły?
Zawieszono ją.
Jestem w pracy i mam rozprawę.
Sophie.
Dobrze, zajmę się tym. Nie przejmuj się.
Jesteś moim wybawcą.
PROSZĘ O CISZĘ TRWA ROZPRAWA
To jeszcze trochę potrwa.
Mówiłeś tak w czerwcu. Powinien siedzieć.
To wymaga czasu.
Odebrano mi mój cały świat,
a ten dupek chodzi wolno, jakby się nic nie stało?
Sprzedajesz swoją rakietę?
Nie potrzebuję jej już.
Twój tata ci ją dał i razem ją składaliście.
Wiesz, co ci grozi za zbyt dużo nieobecności, prawda?
Będziesz powtarzać rok.
I tak obleję ścisłe.
Nie mów tak. Zawsze dobrze ci szło.
Dzięki tacie.
To arak. Pomaga wyluzować.
Chryste.
O mój Boże.
Mal zareagował dokładnie tak samo za pierwszym razem.
To robiliście razem? Piliście?
Piliśmy, sprzeczaliśmy się, rozprawialiśmy.
W moim kraju mam pewne grono. Fizycy, futuryści, naukowcy.
Tutaj tego nie mam.
Kiedy poznałem Mala, to było jak zderzenie dwóch elektronów.
Szukając grzybów w supermarkecie?
Nauka jest we wszystkim.
Był taki podekscytowany, gdy wrócił.
Nie mógł przestać mówić o tobie i o fizyce.
Tak.
Pizza!
Gdzie jest Riley?
Mam pizzę.
Gdzie ją położyć?
Nie chcę jej.
Przecież uwielbiasz pizzę.
Nie, kiedy jest codziennie.
Dołączmy do twoich przyjaciół.
Ty ich zaprosiłaś, więc idź do nich.
- To twoje urodziny. - Właśnie.
Nie chcę ich spędzać z tobą.
Sophie, nie zadręczaj się tak.
To jej urodziny, a ja je spieprzyłam.
Wszyscy popełniamy błędy.
Krew mnie zalewa. Chcę udusić gościa, który nam to zrobił.
Darby Brinkley.
Facet, który odebrał mi rodzinę, nazywa się Foad Sa'adi.
Co się stało?
Ten gość był konkurentem mojego ojca.
Zgłosił naszą rodzinę jako wrogów rządu.
Nikogo nie obchodziło, jak było naprawdę.
Straż i tak zabrała moją rodzinę.
Ja miałem szczęście.
Gdybym nie był wtedy w szkole, też by mnie zabrali.
Mój Boże.
Tak mi przykro.
Mal mi o tym nie mówił.
Codziennie wyobrażam sobie, że ich ratuję.
Ale ty nie musisz poprzestać na wyobraźni.
Przywitaj się z moim przyjacielem.
Co to jest?
Wierz lub nie, ale to miał być wehikuł czasu.
- Co? - Tak, ale nie mogłem go odpalić.
Ale potrafi coś jeszcze.
Ta maszyna jest w stanie zabić kogoś w przeszłości.
Miałem nadzieję zabić tym Foada, by uratować moją rodzinę.
Wiesz, że to niemożliwe, prawda?
Nie okłamałbym cię.
Nie ma takiego zasięgu, by ich uratować, ale może ocalić Mala.
Jabir...
Proszę, zaufaj mi.
Możemy uratować Mala.
Ta maszyna to broń, która może odpalić nabój w przeszłość.
Potrzebujemy tylko celu.
Jest sześciu mężczyzn w Los Angeles o imieniu Darby Brinkley.
Muszę wiedzieć, który z nich to ten kierowca.
Mal nie żyje. To niemożliwe.
No to co szkodzi spróbować?
Miłego wieczoru.
Darby? Co tutaj robisz?
- To mój dom. - Jesteś pijany.
- Mam prawo być z rodziną. - Wezwę policję.
Śmiało. To mój pieprzony dom.
- Nic nie ugrasz. - Spłacam jebaną hipotekę.
Słyszysz?
- Spłacam hipotekę. Suko! - Przestań...
Kara, wpuść mnie! Do kurwy nędzy!
Wiesz, czym jest akcelerator cząstek?
- Nie. - No dobrze.
To działa w ten sposób.
Akcelerator cząstek przyśpiesza cząstkę subatomową
do niemal prędkości światła,
a ta maszyna robi to na cząstkach abstrakcyjnych.
„Ale jak, Jabir?” To naprawdę dobre pytanie.
Cząstka abstrakcyjna to funkcja matematyczna,
która może wpłynąć na świat subatomowy.
Ta maszyna wysyła cząstkę abstrakcyjną
w konkretny moment w czasoprzestrzeni.
I ta cząstka wywołuje serię reakcji kwantowych,
powodujących nagromadzenie energii.
I jeśli ta ilość energii znajdzie się w głowie danej osoby,
zabija ją.
Wszystko gotowe.
WSPÓŁRZĘDNE GPS
Mogłabyś... Dziękuję bardzo.
Najpierw musimy go namierzyć.
Teraz będzie dobrze.
Potrzebujemy zdjęcie z rozpoznawalną lokacją.
Może to?
Nie, jest za stare.
Im dalej w przeszłość, tym więcej energii potrzeba.
Mam. Tutaj jest na wyjeździe firmowym.
Wyeksportuję metadane, namierzę współrzędne GPS
i obliczę jego odległość od domku.
Tutaj.
WPISZ ROK: 2022
MIESIĄC: 8
Kiedy wcisnę Enter,
procesor zacznie obliczenia,
by określić jego dokładną lokalizację w czasoprzestrzeni.
A wtedy ta kopuła zacznie generować fale.
- I Mal będzie żył. - A Darby będzie martwy.
O ile to zadziała.
Sophie...
Nie będzie można tego cofnąć.
Zabijamy człowieka.
Nie będzie odwrotu.
Zabił Mala.
- Jest jakiś problem? - Nie.
Po prostu poświęciłem tej maszynie wiele lat życia.
- To zwieńczenie dzieła. - Nie testowałeś jej?
Nie musiałem jej testować,
ale z obliczeń wynika, że zadziała.
Cóż, przekonajmy się.
Co teraz?
Już po wszystkim.
Co masz na myśli?
Silnik się włączył, więc się udało.
Ale nie czuję żadnej różnicy. A ty?
Nie możesz tego wiedzieć. Nie wiadomo.
Pozwól mi...
Mogłem popełnić błąd przy ustalaniu współrzędnych.
Ale jest na to wyjaśnienie.
Tak. Jestem idiotką.
Co ja sobie myślałam?
Poczekaj! Chyba znalazłem błąd.
- Nie. - Spójrz.
- Przestań! - Słuchaj.
Przestań! Riley zaraz wróci. Muszę posprzątać i ugotować!
Nie mogę marnować więcej czasu!
Kurwa.
Właśnie...
Co jest?
DZWONI MALCOLM
Nie działa. Kurwa! Daj mi swój telefon!
- Został w środku. - Daj mi swój telefon!
MALCOLM: JESTEŚMY W PARKU, A TY?
Znowu zapomniałaś picia?
Przecież widzę.
Miałaś jedno zadanie, skarbie.
Sophie?
Kochanie?
- O mój Boże. - Co się stało?
W porządku?
O mój Boże. Kochanie.
W porządku?
Skarbie?
Co się z tobą dzieje?
Co tam, Faraday?
Cześć, Einstein.
Ten uśmiech ci nie pomoże.
O mój Boże.
Do dzieła.
- Gotowy? - Tak.
Trzy, dwa, jeden.
Zwycięski taniec.
Pokaż.
Czy to...?
Tak się cieszy.
Powinna już spać.
Daj spokój, niech poszaleje.
Kim jesteś i co zrobiłaś z moją żoną?
Nie jestem wcale surowa.
Nie jestem.
Wiesz, kto jeszcze zasłużył, by poszaleć?
- Tęskniłem za tym. - Ja też.
Powinniśmy to robić częściej.
- Zawsze tak mówisz. - Tym razem mówię serio.
Tak, to też zawsze mówisz.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
NOWY ZASIĘG DO PIĘCIU LAT! W TEORII
KIEDY PRZETESTOWAĆ?
STRZELANINA W MIRROR HILL
W KALIFORNII DWIE OFIARY 14 ZABITYCH W SAN BERNADINO
Gotowa?
Jesteś za młoda, żeby być taka mądra.
O mój Boże! Skarbie, chodź tutaj!
- Niech zobaczę! - Jesteśmy dumni.
- O rany. - Tylko spójrz.
Wspaniale. Świętowaliście beze mnie?
Dzień dobry.
- Robisz śniadanie? - Tak.
Tyle dla nas robisz i zasłużyłeś na wolne.
Niech znajdę tylko szpatułkę, która...
Jajko sadzone, co nie?
- Mogę to zrobić. - Nie trzeba.
Tego poranka masz wolne od gotowania.
- Jesteśmy na równi. - Wcale nie.
Biegiem.
Mam cię.
O mój Boże. Spójrz na to.
Gdzie?
Tam.
Co się dzieje?
Co masz na myśli?
Pytam, co się z tobą dzieje?
Naginasz zasady. Robisz mi śniadanie.
Perseidy.
Marudziłaś na ten wypad, odkąd tylko Riley sobie tego zażyczyła.
„Kto by chciał spędzić urodziny, marznąc na jakiejś górze?”.
To twoje słowa.
„Deszcz meteorów? To mi brzmi jak przepis na nudę”.
Nie jest tak zimno.
Zmieniłaś się.
Jestem szczęśliwa. Szczęśliwsza niż kiedykolwiek.
Gdzie jest haczyk?
Nie ma haczyka. Jesteś niesamowitym mężem
i świetnym tatą, a ja za rzadko ci to mówię.
Jesteś przeurocza.
Z tobą to łatwe.
Cześć.
Dzięki za radę z szachami.
Dostaję już baty od Grega.
To świetnie.
Chyba dostałam zły grafik.
Jest dobry.
Dotyczy hospicjum,
a ja mam opiekę długoterminową.
Wszystko w porządku?
Tak.
No tak. Wybacz, nie było tematu.
Nie wiem, co mi strzeliło.
Kiedy byłem mały, marzyłem, by zostać wynalazcą.
Wiadomo.
Marzyłem o budowaniu latających aut i rakiet kosmicznych.
Obiecałeś mi latającą deskę. Jak w Powrocie do przyszłości.
Właśnie.
Po wypadku to marzenie upadło.
Nikt by mnie nie zatrudnił.
Popadłem w stagnację.
Czułem, że się w ogóle nie liczę.
Liczyłeś się. Tak bardzo się liczysz dla mnie i dla Riley.
Wiem. Ale nie o tym mówię.
No to o co chodzi?
Jakieś trzy lata temu
Jabir zwrócił się do mnie z pomysłem na wehikuł czasu.
Wiem, jak to brzmi.
- Posłuchaj. - Słucham.
Dzięki temu czułem, że żyję.
Dzięki tej idei.
Zaczęliśmy budowę, ale w końcu zrozumieliśmy,
że wehikuł nie wypali.
- Ale może z tego powstać... - Dlaczego mi o tym mówisz?
Byłem zażenowany.
Pracowałem nad tym trzy lata.
A ty byłaś dla mnie taka wyrozumiała.
I nie chcę, żebyśmy mieli przed sobą sekrety.
Wiem o wehikule.
- Jabir mi powiedział. - Co?
- Odbiłam 30 razy... - Riley, nie teraz.
Wszystko gra?
Idź do pokoju. Pogadamy później.
Dlaczego Jabir powiedział ci o tym?
Dlaczego cię wtajemniczył?
Bo chciał mi pomóc.
W jaki sposób?
Zostałeś zabity przez pijanego kierowcę.
A my...
A my go zabiliśmy.
Proszę, powiedz coś.
Miałam za sobą osiem koszmarnych miesięcy.
Nie wiedziałam, co robić.
Nasza córka była nie do poznania i...
Mój Boże. Zrezygnowała z wszystkiego.
Rzuciła kółko rakietowe.
I nie chciała ze mną rozmawiać. Obie byłyśmy na dnie.
Uratowałaś mnie.
Bez ciebie nie było naszej rodziny.
Chwileczkę. Co robicie?
Właściwie...
Jest ten gość, Yacqub Adabi.
Wjechał swoim samochodem w tłum.
Zabił trzy osoby i okaleczył 17 innych.
Możemy ich uratować.
Uratowaliśmy Mala. Po co znów zabijać?
Mowa o terroryście.
Nieważne. To nadal zabicie kogoś.
Może nie o to chodzi, kogo zabijemy, ale kogo uratujemy.
Jeden zły za trzech dobrych.
Oczywiście nie wiemy, czy byli dobrzy.
Wiemy. To były dzieci. Każde dziecko zasługuje na ratunek.
To nie jest takie proste.
Dlatego o tym rozmawiamy.
Nie, to psuje twoją pamięć.
- Co masz na myśli? - To trochę jak z teorią kwantową.
Obserwator determinuje rzeczywistość.
Używając tej maszyny,
stajemy się obserwatorami zmiany na osi czasu.
My to aktywujemy,
więc pamiętamy świat, który był przed aktywacją,
a nie który wykreowaliśmy.
Nie pamiętasz ostatnich ośmiu miesięcy?
Pamiętam, ale... inaczej niż ty.
Pamiętam osiem miesięcy żałoby.
Pamiętam to, jak musiałam powiedzieć Riley.
Pamiętam widok twojego ciała po zamknięciu oczu.
Wróciłem i już nie odejdę.
Nie chcecie oszczędzić komuś tego smutku?
Zginęli dwaj chłopcy i mama trójki dzieci.
Możemy ich uratować.
Możemy uratować ich rodziców, dzieci i innych
od tego bólu i cierpienia.
Od tego, co my przechodziliśmy.
Mamy taką moc. Dlaczego by jej nie użyć?
To zbyt ryzykowne.
Uratowaliśmy Mala i nagle pracuję w hospicjum.
Nie pamiętam pacjentów,
a tych, których pamiętam, nie znają mnie.
To przeze mnie. Dopasowaliśmy ci grafik do Riley.
Zmiany w domu, przemeblowanie.
To też ja.
Ale czy są jakieś zmiany, których nie można powiązać ze mną?
Albo z Darbym.
Kto to?
To ten pijany kierowca, który...
Zostawiliście mnie.
O rety, ciemno już. Wybacz. Pewnie umierasz z głodu.
Twoja cierpliwość zostanie wynagrodzona. Co chcesz?
- Nuggetsy z kurczaka? - Coś wykombinuję.
- Ścigamy się? - Tak.
Czekaj!
Zaczekaj! Jesteś za szybka. Zwolnij!
Myślisz, że jestem samolubna, ale prawda jest taka, że się boję.
A może jedno i drugie.
DARBY BRINKLEY ZMARŁ W WYNIKU UDARU.
MIAŁ ŻONĘ KARĘ I PASIERBICĘ AGGIE.
Słucham? Kto?
Brinkley. Kara Brinkley.
Mieszkała tu.
Przykro mi, ale nie znam jej.
Od kogo kupiła pani dom?
Od banku, który przejął go wyniku zadłużenia.
Po co naprawiać coś, co nie jest zepsute?
Zawsze można coś poprawić.
No dalej.
- Ja spróbuję. - Nie trzeba.
Kurwa!
Już. Zrobione.
W porządku?
Mal.
Po co zbudowaliśmy tę maszynę, skoro nie chcemy jej użyć?
Nigdy nie mówiłem, że jej nie użyjemy.
Mamy w rękach to niesamowite narzędzie,
jakiego nikt wcześniej nie zbudował, i które...
Może zmienić świat.
Nie musisz mi tego mówić. Wiem.
Było prościej, kiedy to była tylko teoria.
Gdy trwał nasz proces twórczy.
Może dlatego, że robiliśmy to przy baklawie?
- Może. - Tak.
Wszystko jest prostsze przy baklawie.
Coś w tym jest.
Rozgryziemy to.
To zajmie trochę czasu, ale rozgryziemy to.
To nasza wina.
To chyba spore uproszczenie.
Kobieta zbankrutowała, bo użyliśmy maszyny.
Albo i tak by zbankrutowała.
- A my tylko to przyśpieszyliśmy. - Nie znałem tej teorii.
Cokolwiek się stało, gdybyśmy...
Gdybyśmy odpowiadali za skutki uboczne każdego dokonanego wyboru,
bylibyśmy w pierdlu.
- Masz to gdzieś. - Nieprawda.
Mówiłem ci, że nie ma powrotu.
Ale i tak chcę jakoś pomóc.
Uratowałaś mi życie i naszą rodzinę. Nie zapominaj o tym.
Wiem. Nie zamieniłabym tego na nic.
Ale skrzywdziliśmy niewinną kobietę, i nie chcę tego tak zostawić.
APTEKA
DELIKATESY
Proszę bardzo.
Dzięki.
Za chwilę do panów podejdę, dobrze?
Proszę.
Już można?
Kara?
Jak widać.
Jestem Sophie. Stara znajoma Darby'ego.
Moja kocha baseball.
Ma bzika na punkcie...
Boże, jak on się nazywa?
- Ten z tym podbródkiem... - Kershaw?
Tak. Znasz się na baseballu. Stąd pewnie znajomość z Darbym.
Tak.
Zabierał Aggie na mecz przynajmniej dwa razy w miesiącu.
To miło z jego strony.
Nie była nawet jego, tylko mojego byłego.
To nie miało znaczenia. Taki już był.
Jak sobie radzicie? To musi być dla was trudne.
Kiedy ostatnio go widziałaś?
Nie pamiętam dokładnie. Byliśmy pijani w sztok.
- Pijani? - Tak.
Darby prawie nie pił.
Ale kiedy pił...
Może. Jak to w liceum. Ludzie się zmieniają.
Nie był święty.
26 OFIAR W STRZELANINIE W SZKOLE PODSTAWOWEJ
14 KWIETNIA 2015
I wtedy przyjmuje to na klatę.
Tak.
- Prosto na siebie. - Tak.
Minęła pierwszego obrońcę i już!
- Tą stroną. - Wiadomo.
WSPÓŁRZĘDNE
Bramkarka wybiega i dotyka piłkę lewą nogą.
- Gol! - Gol! Tak!
- Uwielbiam to. - Spójrz na to.
Tak.
Tak!
Cześć, Kara, tu Sophie. Rozmawiałyśmy wczoraj.
...gdzie klasyczna fizyka i zdrowy rozsądek
podpowiadały, że energia cząstki...
Żadnego telefonu przy posiłku.
- Oglądasz telewizję. - Oglądamy. To rodzinna rozrywka.
- Mogę... - W kuchni jest kurczak.
- ...z tobą pogadać na zewnątrz? - Tak.
Zaprosiłam Karę Brinkley na kolację w środę wieczorem.
- Dlaczego? - Bo wiem, jak to jest stracić męża.
To jak jeden z tych nierozwiązanych matematycznych problemów.
Jak używać naszego dzieła bez moralnych kosztów?
Kobieta, z którą chodziłem do szkoły, jest redaktorką w Akademii Nauki...
- Chyba nie chcesz do niej zadzwonić? - Podrzucę tylko kilka teorii.
Gdyby ktoś przeniósł abstrakcyjne cząstki w czasie,
byliby tym zainteresowani.
Rozmawiamy czysto hipotetycznie, prawda?
Jasne.
Nie, zadzwonię do niej, brachu.
- Że co? - Posłuchaj mnie.
Nie powiem o naszej maszynie. Porozmawiam o nauce.
Nie, posłuchaj. Jeśli ona zadzwoni, nie możesz...
Wysłaliśmy abstrakcyjną cząstkę w czasie.
I to bez pomocy CERN-u.
Bez dotacji rządowej.
Zrobiliśmy coś pionierskiego.
Zrobiliśmy to w twojej sypialni.
To jest jak cud. To jest coś wielkiego.
Wartość naukowa wykracza poza zabijanie.
To przełom, który może dosłownie przedefiniować
dotychczasowe rozumienie fizyki kwantowej.
Wiem, że chcesz zmieniać świat.
Też chcę go zmieniać!
Robimy to jako naukowcy.
- Kiedy będziemy jedli? - Zachowuj się, Aggie.
Co? Jestem głodna.
Wygląda niesamowicie.
- Domowej roboty. - Naprawdę?
- Tak. - Nie.
Tak. Miło nam.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Kara Brinkley. Miło mi. To moja córka, Aggie.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
- Bo byś nie przyszedł. - Zabiliśmy jej męża.
Wiem. Dlatego ją zaprosiłam.
Gdy straciłam Mala, czułam, jak grzęznę w ruchomych piaskach,
które zasysały mnie coraz głębiej.
Bez ciebie nie dałabym rady.
- To zupełnie co innego. - Nie.
Mal to mój najlepszy przyjaciel. Dla niego wszystko.
Byłeś naszym kołem ratunkowym.
Usiądę obok ciebie.
Mama chciała, żebyś usiadła obok Aggie.
- Muszę? - Tak.
- Mama mnie tu posadziła. - Szantaż czy łapówka?
- Co? - Jak cię przekonała?
Moja mnie przekupiła.
Będę mogła obejrzeć jutro Dodgersów.
Nie musiałaś tego robić.
- Sama przyjemność. - Wygląda przepysznie.
To Mal u nas rządzi w kuchni.
- Zrobiliśmy to wspólnymi siłami. - Czyżby?
Nie.
Dziękuję. Wiem, że to niełatwe.
Zawsze pracowałaś w restauracji?
Nie nazwałabym tej knajpy restauracją.
Co ciebie tam sprowadziło?
To było takie przypadkowe wpaść na ciebie akurat tam.
Faktycznie, przypadkowe.
Chciałam napić się tylko kawy.
Co robiłaś w Bell?
W Bell jest najlepsza piekarnia.
- Czyżby? - Owszem.
Nie byłaś w Del Bosque?
Nie? Powinnaś. Zawsze tam zachodzę.
Nie byłam tam.
Lubię sama robić desery.
- Jak widać. - Naprawdę gotujesz jedną ręką?
- Agatha. - Kara.
Wybaczcie. Nie jest sobą.
Nic się nie stało. Idzie przywyknąć.
Ciekawi cię, jak gotuję?
Tak.
Bardzo powoli i bardzo ostrożnie.
Mój tata wymiata.
Co ci się stało w rękę?
Riley, opowiedziałaś Aggie o kółku rakietowym?
Konkurują w kategorii...
Mogę odpowiedzieć.
Pracowałem dla Lockheed.
Testowaliśmy silnik do F-22 Raptor.
Był to piękny i elegancki kawałek inżynierii.
Wszyscy byli podekscytowani, w tym Danny Albert, który był idiotą.
Zapomniał dokręcić zbiornika paliwa, a ja byłem...
Byłem pod nim, kiedy runął.
O mój Boże.
Jeździłem po szpitalach.
Lekarze byli bezsilni.
Skąd ja to znam.
Pozytywem jest to, że Riley częściej miała tatę przy sobie.
- Zdradzić ci sekret? - Czy to podchwytliwe pytanie?
Też jestem kaleką.
- Nie mów tak. - Mam stwardnienie rozsiane.
Możesz robić to, co inni.
- Na razie. - Aggie, proszę.
- Straciłyśmy dom przeze mnie. - Nie.
Straciliśmy dom z powodu szpitali i lekarzy.
Do których to ja musiałam chodzić.
Dziękuję ponownie za gościnę.
To bardzo miło z twojej strony i...
- Przepraszam. - Kara!
Daj mi chwilę, kochanie.
Mama nie mówiła ci, by się nie zakradać?
Nie.
No to ja ci mówię.
Mama da ci obejrzeć jutrzejszy mecz?
A dlaczego nie? Nie zrobiłam nic złego.
Jeśli się nie zgodzi, mogę ci go transmitować.
Super.
Gdy tracimy najbliższych, czujemy się okropnie.
Jesteśmy jej dłużni.
Znajdziemy sposób, by jej pomóc.
Dobrze.
Kara była cukierniczką.
Trzynaście lat temu miała prosperującą kawiarnię,
dopóki nie wtopiła pieniędzy u tego faceta.
Zbudował coś na kształt piramidy finansowej.
Chcecie ponownie użyć maszyny?
Ten facet jest skazanym malwersantem.
Zabrał jej wszystko. Straciła cukiernię i zbankrutowała.
Jeśli go zabijemy, będzie miała kasę, a Aggie niezbędną opiekę medyczną.
Chwila. Zabijemy kogoś za kradzież?
Nie sądzę...
Gość umarł w więzieniu,
więc mowa o skróceniu jego życia o jakieś dwa lata.
To szmat czasu.
Chciałaś pomóc Karze. To jej pomoże.
Ale czy zmiana życia Kary nie zmieni życia Darby'ego?
Nie chcę cię znowu stracić.
Zgłębię temat.
To raczej nie problem.
Darby pracował w Aeremos od 22 roku życia.
Sama nie wiem.
To może być nieosiągalne.
Wciąż musimy zwiększyć zasięg maszyny.
Jest pomysł z plazmą.
Nasz limit to pięć lat. Podwojenie to mało.
Właściwie limit to osiem lat.
- Pięć lat. - Nie, zapewniam was.
Maszyna ma zasięg do ośmiu lat wstecz.
Jak chcesz nas zapewnić?
Pamiętacie strzelaninę w Mirror Hill?
Nie?
- Użyłeś maszyny bez nas? - I uratowałem 26 dzieci.
Nie o to chodzi.
Rozważamy tu zabicie za kradzież.
Zapobiegłem masakrze.
Właśnie! Rozważamy!
Jesteśmy partnerami, prawda?
Nie zapytałeś mnie nawet, co o tym myślę?
Bracie, zawsze byłem szczery co do moich intencji.
Ile razy użyłeś maszyny potajemnie?
- Tylko raz. - Ile?
Mówię przecież, że raz!
- Serio? - Tak.
Chciałabym w to wierzyć.
Posłuchajcie. Nie uratuję już swojej rodziny.
Choćby nie wiem co.
Nie mogę ich uratować.
Ale po to zbudowałeś tę maszynę.
Tak, ale jeśli ich uratuję, wszystko się zresetuje.
Nie będzie wszystkiego, co zrobił.
Nie wyjedzie, nie zbudujemy maszyny, nie zabijecie Darby'ego.
I będziesz martwy.
Prawdopodobnie.
Posłuchajcie. Skoro nie mogę pomóc rodzinie,
chcę pomóc innym.
Jeśli chcemy pomóc Karze za pomocą maszyny,
zróbmy to dla niej.
- Zawsze się kłócą. - Daniel dostał karę.
Właśnie o tym gadamy. To dziwne.
Wiem. Aż trudno uwierzyć.
- Mama? - Cześć.
Nie powinnaś być w pracy?
Pomyślałam, że mogłabyś urwać się z piłki,
żeby porobić coś razem.
- Niby co? - Cokolwiek zechcemy.
Jeśli się zgodzę, mogę zabrać Aggie?
- Wygrałam! - Tak!
- Ale jazda. - Gol!
Mało brakowało.
Było blisko.
Prawie ci się udało.
Chcecie shake'a?
Super, że przyszłaś.
Dziękuję.
Tak mało brakło, że naprawdę mnie to zirytowało.
- O tak, to... - Tak, było miło.
Wszystko gra?
Co się dzieje?
Aggie? Mamo!
Aggie! O mój Boże, Riley.
- Długo jeszcze? - Nie wiem.
Przykro mi, ale nie wiem.
Tata przyjechał.
Nie ma gwarancji, że zadziała.
Postaramy się, żeby zadziałało.
Promień razy dwie średnice.
Nie chcę ci narobić problemów, pisząc to swoim pismem.
Już czas coś zjeść, skarbie.
- Nie chcę. - Może zupę?
Cześć.
Aggie wychodzi dzisiaj.
To świetnie.
Za kilka tygodni ma kolejną operację.
Biedna dziewczynka.
Chcę urwać się ze startu rakiet dla niej.
Mogłabym?
Tak, Myślę, że to miłe.
Mamo?
- Cieszę się, że ją wtedy zaprosiłaś. - Ja też.
Ja to zrobię.
- Jesteś pewna? - Jestem jej dłużna.
- Powinniśmy coś powiedzieć? - Niby co?
Nie wiem.
Mój tata przepraszał, nim zabił pająka.
Zamierzamy zabić człowieka.
Za zwierzęta i rośliny i za wszelkie dobro, dziękujemy, Panie.
Za wszystkie duże i małe rzeczy,
dobre i złe dni.
Za ptaki na niebie i ryby w morzu,
za naszą rodzinę i przyjaciół i naszą wspólną miłość.
Amen.
Cześć, Riley. Co tam masz?
Prezent na wyjście. Orzechowe ciasteczka.
Uważaj, bo jeszcze ją rozpuścisz.
ODWIEDZAJĄCY
Drugie piętro. Pokój 216.
Proszę bardzo. Zaraz podam zamówienie.
Witam. Zaraz państwa obsłużę.
Nie widzę Aggie.
Są zdjęcia.
To ona.
Przepraszam za zwłokę.
Mamy nową kanapkę Caprese z prosciutto.
Mamy również w ofercie kawy.
Halo?
Baklawę proszę.
Tak.
Musimy znaleźć sposób, żeby się poznały.
Uda ci się jak ostatnio.
Szkoda, że nie było was rano.
Riley naprawdę ją lubi.
- Moja żona swatka. - Swatka.
Przykro mi to mówić, przyjacielu, ale masz konkurencję.
- Nie mam. - Owszem, masz.
- Mój Boże. - Dajcie spokój.
- Słowo. - Dobra.
To jest przepyszne.
Nie przesadzajcie.
- Tak. - Wybitne.
- Tak.
- Drugie miejsce. - Drugie?
Jesteś kłamcą!
Już czas. Riley niebawem wystrzeli rakietę.
Zostanę delektować się kawą.
Zabierz trochę dla mnie.
- Na pewno? - Tak.
Kłamliwa łajza. Rany.
- Startuje o trzeciej, prawda? - Tak.
- Sprawdzisz? - Spokojnie.
- Pewnie to inne miejsce. - Dzwonię.
Nie odbierze.
Może...
- Połączenie zostało... - Poczta.
- Dzwonię do domu. - Zła lokacja. Eldon Park.
Nic nie mów.
Mogliśmy wziąć więcej.
Pozostali rodzice by nas zabili.
Mary Lou, przynieśliśmy przekąski.
To stolik Virgil. Tam jest Rio Arroyo.
Mary Lou, to ja.
Przepraszam. Znamy się?
Jestem Mal.
Tata Riley.
Jakiej Riley?
Jestem.
Zaraz będę pod szkołą.
Dobra.
Riley?
- Riley! - Jest tam?
- O mój Boże. - Co?
Sophie?
Powiedz coś.
Proszę, powiedz coś.
Sophie?
- Jest na przedstawieniu. - Co?
- Jest na przedstawieniu. - Gdzie?
Mal?
Mal! Jest tutaj?
Mama Lisy miała koronę. Miecz też.
Mówiłem ci, mamo.
Mamo, wszystko gra?
Riley?
Jesteśmy spóźnieni.
Terry i Leo mówią, że to będzie do kitu. Uwielbiają hejtować.
Czołem, panie Avanti.
Cześć, Riley. Kiedy ta wspólna kolacja?
Co tam, Mal?
- Czwartek? - Dobrze.
Mówiłaś, żebym się nie bał ludzi.
Że mnie polubią i będą ciekawi tego, co robię.
Dzięki, że mnie wspierasz.
Nie ma za co.
Jest Lisa. Zaraz wracam.
To nie ma żadnego sensu.
Nie patrz tak.
To nie powinno mieć miejsca.
Hank Montclair to inna historia.
- To nieważne. - Ależ ważne!
Wcale nie.
Ten chłopiec wróci do swojego domu, do nas,
I będzie trzymał koronę.
Musimy wziąć się w garść.
- To był makler z Arizony. - Wiem.
- Nigdy nie byliśmy w Arizonie. - Mal.
Musi być jakaś korelacja...
Może uprawialiśmy seks w inny dzień. Albo inny plemnik wygrał i mamy syna.
Czyż nie jest wspaniała?
Świetna.
Idealna.
Mamie będzie w niej do twarzy.
- Co? - Załóż.
Czadowo. Chodźmy pod scenę. Jesteśmy pierwsi.
- Hamlet? - Tak, mamo.
Masz scenariusz?
Ćwiczyliśmy to jakieś tysiąc razy.
Dziękujemy za przybycie na nasz zimowy pokaz aktorski.
Na start nowa wariacja na temat klasyka.
Riley Rice odegra scenę z Hamleta
wraz z mamą, Sophie, w roli matki Hamleta – Gertrudy.
POKAZ AKTORSKI
Matko, o co chodzi?
Czy to dotyczy mojego ojca?
Przepraszam.
Przykro mi.
Wróciłem.
Myślałem, że będziemy świętować...
Sophie?
Mal?
- Wynocha! - Spokojnie!
- Wynoś się! - Przestań, skarbie.
- Odłóż miecz, Riley! - Riley?
- Włamał się! - To nie tak.
- To Jabir, nasz przyjaciel. - To przyjaciel.
Znacie go?
Tak.
Musimy z nim porozmawiać.
Nie wiemy nawet, kim jest.
To nasz syn.
Riley, to ja.
Mogę wejść?
Mogę zostać tutaj.
Chciałam tylko... Przepraszam za dzisiaj.
Czasami jestem do niczego.
Ale chciałabym ci to wynagrodzić.
Może chciałbyś zjeść lody?
A może pójdziemy do kina? Albo w coś pograć?
Albo do parku.
NASZ UROCZY SYNEK
PIERWSZY ROCZEK WSZYSTKIE UŚMIECHY
SZKOŁA SPOŁECZNA NEW VILLAGE
MA TALENT
PORA NA MUZYKĘ
MAMA JEST SUPERBOHATERKĄ
UDAŁO MI SIĘ! PRZYGODY Z TATĄ
NASZ BOHATER!
A gdyby...
A gdyby Jabir uratował swoją rodzinę?
Żartujesz, tak?
Myliłam się. Nie jesteśmy jego rodzicami.
Jego rodzice to ci, którzy zabierali go do teatru.
Którzy bawili się z nim.
Którzy pocieszali go, gdy płakał i dbali, gdy chorował.
Podszyliśmy się pod nich. Będziemy go tylko zawodzić.
Musi być inny sposób.
Mal może umrzeć.
Wiem.
Mówiłaś, że twoja rozpacz nie miała końca.
Nie miałaś nikogo bliskiego.
Nie zrobię ci tego ponownie.
Może nie zrobisz.
Może bez Jabira nie przekroczysz tamtej ulicy.
A może ją przekroczę.
Wiem tylko, że bez względu na to, jakie życie otrzymamy,
będzie w nim nasze dziecko.
Chwila. Czy to w ogóle możliwe?
Jeśli nie będzie was przy maszynie, wasze wspomnienia się dostosują.
Popierasz to, Jabir?
Tak.
Ale nie masz pojęcia, gdzie skończysz.
Nie wiesz, jakie życie cię czeka.
Nie będziesz miał wspomnień.
Ale moja rodzina będzie żyła.
Nie wiadomo. Minęło dziesięć lat.
No to dam nam więcej czasu.
Nie. Nie mamy pojęcia, co z tego wyjdzie.
- Ryzyko jest za duże. - Nie dla naszego dziecka.
Riley potrzebuje rodzica.
Dobra.
Musimy przedtem coś zrobić.
Powinniście już iść.
Nie możecie wiedzieć, kiedy aktywuję maszynę.
Nie dałabym rady z tym wszystkim bez ciebie.
Wątpię w to.
Chodź tu, Einstein.
Będę tęsknił.
My też.
Nie będziecie mnie znali.
Idźcie już.
Mal?
To mogą być moje ostatnie słowa do ciebie.
Po prostu to powiedz.
Śmiało.
Przepraszam.
- Za co? - Przepraszam.
Za co mnie przepraszasz?
Nie masz za co przepraszać.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało.
Sophie.
Cokolwiek się stanie, poradzisz sobie.
To na tobie opiera się ta rodzina.
Ja i Riley jesteśmy...
Chryste.
Nie chcę was stracić.
Chcę zobaczyć, jak Riley idzie na studia.
- Chcę być na jej ślubie. - Będziesz.
Jestem tego pewna.
Jest szósta.
Niebawem wrócę z pracy do domu.
Będą mnie bolały stopy i ramiona.
Przekroczę próg domu, a wy będziecie tam siedzieć
z całym twoim rakietowym syfem rozrzuconym po salonie.
Tak. Wszędzie będzie klej i części.
Tak. Powiem jej, żeby posprzątała przed jedzeniem.
A ona powie: „Jeszcze minutka. Jestem zajęta”.
Usiądę na kanapie,
żeby odpocząć przez chwilę.
Będę siedziała tam z wami, dobrze?
Kocham cię.
A ja...
Napisy: PLINT.COM Tłumaczenie: Krzysiek Igielski