Dobrze, mamo.
Dobrze wyglądasz.
- OK. - Tak?
Tak. Naprawdę.
To niemało.
ZAKŁAD KARNY RIKERS ISLAND NOWY JORK, ROK 1994
Lubisz izolatkę?
Codziennie to samo!
- Mam dość! - Tak.
Potrzebujesz zaproszenia?
Stań w szeregu. Ale już!
Pierdol się! Wy też!
Nie przyjmę cię z powrotem.
- Czemu nie? - Odsuń się.
Ciekaw byłem, czemu zniknęłaś.
Masz dłuższą kartotekę niż chodnik.
Spadaj albo wezwę gliny.
Przywróć mi dwa tygodnie wypowiedzenia.
- Te sprzed półtora roku? - To pozwól mi wrócić.
Wiesz co?
Proszę.
Tyle ci styknie?
To ty, Inez?
Jak leci?
Myślałam, że zmieniłaś ośrodek.
Siedziałam w Rikers.
Za kradzież i takie tam.
Musisz mi ogarnąć włosy.
Pofarbujesz je w przyszłym tygodniu?
Tęskniłam za tobą.
Twoje odrosty też.
Co robiłaś z włosami?
- Co robiła? - Nic.
Tak, odrosty też tęskniły.
Ruchy, Terry!
Nic ci nie kupię przez takie zachowanie!
Inez, co z tym oszustem,
z którym się pieprzyłaś? Odzywa się?
Też tęskniłyśmy.
Terry.
Nie słyszysz mnie?
Nie pamiętasz mnie?
Spójrz na mnie, żebym wiedziała, że nie jesteś zły.
Nie odpowie.
Mieszkam w schronisku obok.
I trzymam się z dala od kłopotów.
Tym razem tu zostanę.
Słyszysz, T?
Chcę mieć pewność, że nic ci nie brakuje.
Kupiłam wam Icee.
To będzie nasza tajemnica.
Nie mów nikomu, że tu byłam.
Dobra.
- Jesteś ładna. - Do zobaczenia.
Przestań flirtować.
Hej, tak nie wolno!
Wstawaj. Chodźmy!
Jeśli nie umiecie się zachować,
nie będziemy tu przychodzić!
Odwróć się. Idziemy!
Robię trwałą, fryzury, doczepy!
- Spierdalaj! - Myję i suszę.
Potrzebujesz fryzjera.
Bo cię przejadę!
Hej, mamuśko!
Przepraszam.
Zwolnij.
Wiesz, że chcesz moich usług.
Z drogi, szmato!
Co z tobą, kurwa?
Dzięki, skarbie.
Podejdź.
Co słychać?
Mam dość tego koka. Chcę przedłużyć włosy.
Robię warkoczyki za 75.
- Zadzwoń. - OK.
Numer jest na ulotce.
W porządku.
Mam poważne pytanie.
Kto jest najlepszym koszykarzem?
Co?
Michael Jordan!
- Shawn. - O, cześć.
Co u twojego kumpla? Jest OK?
Terry'ego tu nie ma. Przestań pytać.
To daj lepszą odpowiedź.
Co z tego będę miał?
- Trzymaj. - Dzięki.
Mów.
Jest w szpitalu.
Co? Dlaczego?
Uciekał przed matką zastępczą.
Wypadł przed okno i uderzył się w głowę.
Pokaż.
Bolało?
Wiesz, że mogłeś umrzeć?
Ta ode mnie była zła?
Była kiepska.
To sam sobie kup zabawki.
Co lubisz?
Power Rangers.
Opowiedz o matce zastępczej. Lubisz ją?
Pewnie i tak uciekła.
Gdy byłam w domu zastępczym, to była norma.
Moja siostra się mną opiekowała.
Ale uciekła.
Gdzie teraz jest?
Nie wiem.
Nie mogę jej znaleźć.
Też nie mam rodziny, mały.
Zostawiłaś mnie na rogu ulicy?
Kto ci to powiedział?
Czemu sprzedali ci takie kłamstwo?
Nawet tak nie myśl.
Co tam, mała? Co robisz?
Gdzie idziesz? Co jest?
Zraniłaś go. Złamałaś mu serce.
CENTRUM MEDYCZNE BROOKDALE
Serio?
Chwileczkę.
Na spółkę?
Tak.
Dobra.
T…
przyszłam się pożegnać.
Na jakiś czas.
Chyba cię przeniosą.
Jeszcze nie wiem gdzie,
ale niedługo się zobaczymy.
Na wszelki wypadek zachowaj numer mojego pagera,
dopóki cię nie znajdę.
Kiedy?
Nie wiem.
Czemu zawsze mnie zostawiasz?
Masz pecha,
bo oberwiesz moim kopniakiem karateki!
Byłoby ci lżej, gdybyś został u mnie?
Na kilka dni.
Tak.
Zamieszkamy w Harlemie. Tam dorastałam.
Patrz, jaką ma dużą głowę.
RUDY NA WOJENNEJ ŚCIEŻCE
Chcesz, żeby Nowy Jork był jak przedmieścia?
- Pizza smakuje? - Jest dobra.
Gdzie jest mój tata?
Odszedł.
I tak byś go nie lubił.
Myślę o kimś innym.
Tęsknisz za kumplami?
To nie są moi kumple.
Też czasem czuję, że nie mam przyjaciół.
Poza tobą.
Ile jeszcze?
Przepraszamy.
- Ile…? - Terry, daj mi chwilę. Proszę.
Będziemy tu spać?
- A chcesz? - Nie.
Więc się zamknij i daj mi skończyć!
…zadzwoń ponownie.
Przeklęłam. Wybacz.
Cholera! Idź już. Wracaj do Brooklynu.
- Wracaj! - Nie chcę!
- Zadzwonię po opiekę społeczną! - Chcę zostać z tobą!
To nie rycz i spójrz na mnie.
Masz tylko mnie. Jasne?
Zrobię dla ciebie wszystko.
Rozumiesz? Wszystko.
Nikt mi ciebie nie odbierze, kurwa.
Niech sobie próbują,
ale tym razem im się nie uda.
Chcesz znaleźć nowy dom?
Tak.
Ale muszę wiedzieć, że trzymamy sztamę.
Powiedz to.
- Trzymamy sztamę. - Powiedz!
Trzymamy sztamę!
Halo.
Kim? Tu Inez.
Dzięki Bogu nie zmieniłaś numeru.
Jestem na przedmieściach.
Poczekajcie w salonie, a ja z nią pogadam.
Czy to Inez z dzielni?
Znów się kolegujecie?
Przyszła z synem. Nie komentuj.
Szuka lokum.
Chcesz się przywitać?
Jestem zmęczona.
Na jak długo?
Nie wiem.
Jutro się tym zajmiemy.
Dzień dobry, skarbie.
Jeśli jesteście głodni, zrobię śniadanie.
Zatańcz ze mną.
Spójrz tylko na siebie.
Skończyłaś liceum?
- Jak siedziałam. - Serio?
Super.
Jarasz się dziwnymi rzeczami.
Jestem z ciebie dumna!
Jaki masz plan?
Zostajesz tu na stałe czy…?
Nie wiem.
Wszystkie salony są takie same.
- Otwórz własny. - Za co?
Co mam niby zrobić?
Muszę wykarmić syna.
Tak.
Mam kilka pytań o Terry'ego.
To syn Lucky'ego?
Rozstaliśmy się przed narodzinami Terry'ego.
Nadal siedzi?
Tak.
Zapoznam ich, gdy wyjdzie.
Jest w systemie.
Nie powinien być ze mną.
Nie zamkną cię za to?
Nie, jeśli mnie nie wydasz.
Nie wydam.
Możesz mi zaufać.
Ale urocze dinozaury.
- Wyglądają głupio. - Wcale nie.
Nie bądź niemiły.
Pracuje?
Chyba poszła szukać pracy.
W takim stroju nic nie znajdzie.
Do tego papla jak najęta.
Pożyczę jej ciuchy.
Terry, lubisz kolorowanki?
To dobrze. Gdy byłam w twoim wieku,
mama nauczyła mnie czytać.
Spędzała ze mną dużo czasu.
Poproszę papierosa, napój Big Burst
i nasiona słonecznika o smaku serowych nachos.
…porwano sześciolatka…
Brookdale, jeden ze szpitali, który popadł w tarapaty finansowe,
ogłosił, że dziecko kończyło leczenie.
Mówią o chłopcu, którego porwali w Brooklynie?
Nic o tym nie wiem.
Poproszę gazetę.
…prosimy o informacje
pod numerem 800-577-1212.
- Dom państwa Jones. - Kim.
Nie spuszczaj Terry'ego z oczu.
Miej na niego oko.
Co?
Niech siedzi w domu.
- Gdzie jesteś? - Zrób, o co cię proszę!
Nie chcę, by ktoś się nim interesował.
- Muszę coś załatwić. - Jasne.
Powiedziała, gdzie jest?
Dziwne. Nikt tak długo nie szuka pracy.
- Lubisz gry, Terry? - Niedorzeczne.
Ale jesteś cichy.
Krygujesz się?
Znalazłam pracę.
Chodź, przymierzysz.
Podobają ci się?
Są za duże.
Dorośniesz do nich.
Zanieś je na górę.
Kim, sprawdź, czy nic nie kipi w kuchni.
Dobra.
Możesz nie udawać, że mnie nie widzisz?
Czego konkretnie ode mnie oczekujesz?
Przyszłaś, jak gdyby nigdy nic…
Robię, co muszę.
Jak jakaś dziwka.
Jak ty mnie, kurwa, nazwałaś?
Cholera.
Powtórz to.
- Mamo, Inez… - Zawsze uważałaś,
że nie jestem dość dobra dla twojej córki.
No już, powiedz, co o mnie myślisz!
Nic o tobie nie myślę.
- Co do… Inez, co z tobą? - Co?
- Nic mi nie jest.
Szkło prawie rozcięło mi stopę.
Nie zachowuj się jak na swojej dzielni.
- Mamo! - Nie.
Czego niby uczysz małego?
Masz 22 lata, a zachowujesz się jak gówniara.
Chcesz być traktowana poważnie? Odrzuć zachowanie z Harlemu.
I tyle?
Nie masz nic więcej do powiedzenia?
- Powiedziałam… - Mnie!
Czy zrobiłam źle? Tak.
Co więcej mam powiedzieć?
Że jestem nikim? Dziwką?
Nie możesz kłócić się z każdym, kto ma odmienne zdanie.
Czas dorosnąć.
Moja mama
się nie zmieni, ale…
Ale co?
Kiedy zrozumiesz, że jesteś wystarczająca?
Kogo obchodzą jej słowa?
Czemu bierzesz je do siebie?
Powiedziała, że jestem złą matką.
Podejdź.
Zapomina, że ty nie miałaś mamy.
Ej, ty.
Przestań się dąsać.
Wiem, że mnie słyszysz.
Chodź.
Obiecaj, że będziesz miły dla mamy.
Nie wchodź na górę.
Nikogo tu nie znamy.
Skłamałam.
Nie patrz tak na mnie.
Zostaw mnie.
- Czemu jesteś niemiły? - Bo wszystko pierdolisz!
Nie tym tonem.
- Lubiłem je! - A ja to co?
A ja?
Są ważniejsze rzeczy niż kolorowanki.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Poczekaj tu.
Tu Wanda.
Zostaw wiadomość po sygnale. Oddzwonię.
- Halo. - Cynthia?
- Kto mówi? - Mam prośbę.
- Jaką? - W moim bloku jest azbest
i nie możemy tam mieszkać.
Inez, nie możesz u mnie zostać.
Wybrany numer nie odpowiada.
- Halo. - Byłam twoją fryzjerką.
- Kto mówi? - Podaj adres
- i przyjdziemy. Terry! - Nie…
Oszalałeś? Gdzie idziesz?
- Zostaw mnie! - Oszalałeś?
Tam były nasze rzeczy!
WYNAJMĘ POKÓJ Z ŁAZIENKĄ
Nie wrócę do schroniska.
Od dawna jesteś na ulicy?
Tak.
Masz rodzinę?
Nie.
Jak to?
Jesteś stąd?
Straciłam rodzinę.
Jak?
Rozumiem.
Nie ty jedna.
Moja córka też nie ma lekko.
Ma syna w wieku twojego.
Pea?
Możesz zająć pokoik na piętrze.
Tak?
Zabierz rzeczy z pokoju po Sadie.
- Dobrze? - Tak.
Mówię to wszystkim najemcom.
Bez numerów, bo mam spluwę.
Pokaż mu, gdzie co jest.
To twój dom?
Stara.
To nic takiego.
Więc nie muszę ci płacić?
Cóż…
To nie jest nic takiego.
Dziękuję, skarbie.
Nawet nie mogę go złapać.
Gdzie zostawić kasę za czynsz?
To… Nie.
Połóż tam.
Mam go.
Tak.
Czekaj.
- Widujesz ją? - Kogo? Crystal?
Tak, swoją córkę.
Ona…
Przeszła kilka detoksów.
Ale to nie moja walka.
Wróci, gdy będzie gotowa.
Jeśli nadal szukasz lepszego zarobku,
moja znajoma może mieć dla ciebie fuchę.
Serio? Gdzie?
Jako sprzątaczka w domu opieki na Jamaica Avenue.
- W Queens? - Tak.
To dwie godziny drogi.
Rób, jak uważasz.
Tylko nie użalaj się nad sobą.
Wasze pokolenie nie wie, jak ma dobrze.
Przechodzenie w niedozwolonym miejscu to norma.
Burmistrz Giuliani ma dość.
Chce zaostrzyć przepisy wobec pieszych,
którzy je łamią.
Będę chodzić, gdzie chcę! Kur…
Planujcie ze mną
realne zmiany,
które polepszą
życie ludzi.
Pracujmy ciężko,
by wdrożyć te plany i usprawnić miasto.
Marzcie, wierzcie,
planujcie i pracujcie.
To podstawa przemiany.
Przywitaj się z mamą.
Hej.
Powiedz, co dziś czytałeś.
Hej.
Brakuje myślnika.
Nieważne.
Ile płacisz?
- 350. - Rozumiem.
Poradziłaś sobie.
A jak w pracy?
Wolę fryzjerstwo.
Wrócił do szkoły?
Podaj śrubokręt.
Muszę zdobyć odpis jego aktu urodzenia.
Też złożyłam papiery.
Jesienią idę na Clark Atlanta.
- Zostawisz nas? - Inaczej bym to ujęła.
Gratulacje.
Też możesz wrócić.
Nawet zaocznie.
Może kiedyś.
W porządku.
Masz płatki i mleko. W lodówce jest jedzenie.
Nie podgrzewaj dłużej niż 60 sekund,
bo inaczej się poparzysz.
I nikomu nie otwieraj.
Jeśli ktoś zadzwoni,
poczekaj na automatyczną sekretarkę.
Dobrze?
Wrócę koło 18.00.
Dobra?
Bądź grzeczny.
Ulice stały się bardziej niebezpieczne.
Lubisz latać?
Mam coś, dzięki czemu odlecisz.
Porozmawiajcie z dziećmi o narkotykach…
Quincy Jones zostawił po sobie ślad
jako kompozytor, dyrygent i aranżer.
Czarny kompozytor w hollywoodzkiej produkcji?
Nie do pomyślenia.
Wyobraźnia jest
bezpiecznym miejscem,
do którego można uciec
i w którym wszystko jest możliwe.
Co tu się…?
Wszystko OK?
Czemu nikt mnie nie szuka?
Bo im to utrudniliśmy.
O to chodziło, pamiętasz?
Chodź.
Posłuchaj.
Nie wiem, kurwa, co ci powiedzieć.
Ale życie to nie tylko chujowe początki.
Źle ją trzymasz!
Bądź miły. Dam radę.
Gotowy?
Na pewno?
Tak!
Udało ci się!
Rzucisz piłkę…
Stać cię na więcej.
Jesteś leniwy.
Gotowy?
Tak.
Udało ci się.
Nigdy nie miałam swojego pokoju.
Chcesz spróbować?
Kto tu mieszkał przed nami?
Nie wiem. Imigranci.
- A przed nimi? - Nie wiem.
Sprawdźmy to w bibliotece.
Do dołu i do góry.
Kto to?
To ja.
Gdy wychodziłam z domu opieki.
Byłam ładniutka.
Z wieloma czarnuchami się zabawiałam,
- zanim się pojawiłeś. - Ohyda.
Mam więcej naszych zdjęć,
ale zgubiły się w trakcie przeprowadzek.
- Otwieraj. - Chwilę.
Tu Rudy.
Hej.
Wybacz spóźnienie.
Długo załatwiałem dokumenty.
A jeśli będzie potrzebował lekarza?
Przyjdź i powiedz, że jest chory.
Mam też kopię dla miasta.
Dobra.
Mam dragi i tym podobne.
- Dawaj znać. - Jasne.
- W porządku? - Tak.
Jesteś Daryl Raymond.
Przyjechaliśmy z Jersey.
Na drugie masz Terry.
Nie podoba mi się.
Hej, Kim.
Daryl Raymond.
Trzy, dwa, jeden. Teraz!
To on?
Czemu stoisz jak słup soli?
Sąsiadka przyprowadza go po szkole.
Terry, to Lucky.
Hej, Lucky.
Co słychać, mały?
Lucky z nami zamieszka.
Na jak długo?
Cholera.
Mały już chce się mnie pozbyć.
Podejdź.
Skąd masz to rozcięcie?
Daj mi buzi na szczęście, skarbie.
Możesz rzucić. Chcesz?
Dawaj, rzucaj.
Terry!
Dawaj, Pea!
- Pea odpada! - Wynocha z kuchni!
- Ale już! - Spójrz na D!
Dobra robota.
Rzucaj! Podaj.
- Jeszcze jednego. - Nie.
Podaj.
Może druga rundka?
Coś nie tak?
Gdzie był wcześniej?
Ile razy będziesz o to pytał?
Aż odpowiesz.
Jego miejsce jest przy matce.
Nikt go nie szuka.
Pewnie, że nie, bo szukają mnie.
Tak jak pozostałych czarnych w okolicy.
Ile razy za ciebie siedziałam?
Dopiero co wyszedłem.
Chcę to mieć za sobą.
Pamiętasz, jak to było dorastać bez ojca?
Chcę, żebyśmy byli rodziną. Nic więcej.
To nie mój dzieciak.
Chciałem tylko ciebie.
Ale jesteś pojebana.
Jak mogłam sądzić, że to zrozumiesz.
Nie pisałem się na to.
„Nie jesteś krową”.
„Nie jesteś łodzią, samolotem ani chrapaniem”.
- „Parskaniem”. - Parskaniem.
- Przestań. - „Nie jesteś łodzią”.
- „Ani…” - „Ani samolotem
- ani parskaniem”. - „Parskaniem”.
„Jesteś ptakiem
i moją mamą”.
Tak.
„Jesteś moją mamą”.
Widziałam, jak się na nią gapiłeś.
Bo jest chudsza?
- Ma ładniejsze włosy? - Jesteś przewrażliwiona.
Bądź wrażliwy na moją wrażliwość.
Gdzie mieszkałeś?
Z Mikiem.
- Motocykl nie jest kradziony? - Nie.
Raz.
Potrzebuję puszki bulionu.
Pójdę po meczu.
Nie. Możesz teraz?
Pójdź z Terrym.
Jak leci, Lucky?
Dobrze, 'Licia. Jak leci, mała?
Zadzwoń do mnie.
Zrób coś dla mnie.
Idź po mojej prawej.
Tak będzie bezpieczniej.
Zawsze tak milczysz?
Czasami.
O czym myślisz?
Chyba o wielu sprawach.
Skąd masz ksywę Lucky?
Popełniłem sporo błędów.
To opowieść na inną chwilę.
- Ja też jestem błędem? - Kto ci tak powiedział?
Dlatego mnie nie chcesz.
To nieprawda.
Jesteś błogosławieństwem. Zwłaszcza dla mamy.
To po prostu…
skomplikowane.
Rozumiesz? Chodź.
Skąd masz tę bliznę?
Ktoś dźgnął mnie nożem.
Czemu?
Bo coś mu zabrałem.
Widzisz tę?
Widzisz?
W East Side
wszyscy chowają tu nożyk do papieru.
Bolało?
Trochę.
Wszystko się zmienia.
Za kilka lat
nie będziemy się już tym martwić.
Co dwoje oszustów wie o wychowywaniu dziecka?
Tak!
Zrobię wam fotkę.
Przytula cię, jakby cię kochał.
Teraz, Terry!
Cała dzielnica świętuje.
Brawa dla państwa młodych.
- Lucky'ego i Inez. - Pokaż pierścionek!
W porządku!
Jak wygląda pierścionek?
Właśnie tak to się u nas robi.
Tu i teraz.
Weźcie talerze i kubki.
Weźcie, co trzeba
i bawcie się z naszym ziomkiem.
Podejdź.
Dobrze wyglądasz!
T…
twoja mama to moja żona.
Mówię to z głębi serca.
Będę wspierał was oboje.
Jesteśmy rodziną.
Boisz się, że ci ją zabiorę?
Nie.
Nikt cię nie zostawi.
Obiecuję, że będę was chronił.
Rozumiesz?
Tak.
Będziesz miał życie, o jakim mogliśmy pomarzyć.
Słyszysz?
Przytul się.
Do góry. Właśnie tak.
W końcu masz rodzinę.
Król świata!
Zróbmy fotkę. Poczekaj.
- Chwila. - Spójrz, T.
- W obiektyw. - Gotowi?
Powiedzcie „rodzina”!
Rodzina.
Gratulacje.
Pokaż.
Której chcesz posłuchać?
Tej.
Jeśli sąd federalny
przyjmie plan zagospodarowania przestrzennego,
42. ulica będzie musiała się zmienić.
Burmistrz twierdzi, że surowe kary
poprawią jakość życia.
Jeśli zmienimy
charakter tego miejsca,
prawo zacznie chronić jego mieszkańców.
- Głośniej! - Policjant
przyznał się do stosunku z Abnerem Louimem w obecności kolegi.
Nie wskazał pozostałych policjantów.
…temat pracy policji i kwestii rasowych.
- Zmarł imigrant z Afryki… - Kurwa!
…postrzelony 19 razy przez policjantów w cywilu
41 kulami.
Nowy Jork zawrzał,
gdy proces zakończył się uniewinnieniem.
Policjant może cię zatrzymać i przesłuchać,
a jeśli nabierze podejrzeń, przeszukać.
Powinno to być opisane jako:
zatrzymanie-przesłuchanie-przeszukanie.
PRALNIA ZAMKNIĘTA DZIĘKUJĘ ZA WIELOLETNIE WSPARCIE
Co tam, T?
Jak leci?
Chcę zaliczyć przed liceum.
Jasna karnacja, przy kości, egzotyczna,
włosy do tyłka, a cycki…
Laski cię nie chcą.
Stary, takie są standardy. Serce nie sługa.
Wyrwij ją!
Nie.
„Nie”. Nie słuchasz mnie.
Słucham!
Widzisz, jak traktują miłych?
- Na co to komu? - Mam swój styl.
„Czarny bęcwał” to styl?
Ej, wy tam! Pod ścianę!
Ręce w widocznym miejscu.
- Bez gwałtownych ruchów. - Cholera.
Wyglądacie dorośle.
Daryl bywa powściągliwy.
Buja w obłokach.
Ale to bystry dzieciak.
Zdziwiłam się, że pani jest jego matką.
Większość naszych uczniów tak się nie wysławia.
Czyżby?
Szczerze mówiąc, pani Raymond…
To nie jest miejsce dla Daryla.
Rozważała pani
licea profilowane?
Nie.
To pani Tucker.
Dzień dobry.
Jest z liceum Tech, Science, and Leadership.
Pomagam również potrzebującym uczniom
jak Daryl podejść do egzaminu.
Miałbyś ochotę?
Jeśli są tam laski.
Wielu uczniów studiuje potem na MIT czy Harvardzie.
Będzie trzeba się przyzwyczaić.
Nie ma tam tylu osób z mniejszości.
Wiesz, że zamknęli pralnię?
Tak, sprzedali budynek.
To gdzie mamy iść?
Do Ramireza. To tylko kilka przecznic.
Nie lubię tam chodzić.
Cóż…
Gliny znów nas zatrzymały.
Szukali kogoś?
Nie wiem.
Spisali cię?
Nie.
Mówię o tym, żebyś wiedziała, że nic nie zrobiłem.
Chce się do mnie wprowadzić.
„A zapłacisz połowę czynszu?”
- Jak leci? - Co tam?
Cześć.
Jestem kobietą.
Nie powinnam płacić, jeśli tu mieszka.
- Rozumiesz? - Co się dzieje?
Kupili budynek.
Co powinnam zrobić?
Płacić z nim po połowie?
Nie wiem.
Mowy nie ma.
Wystraszyłeś mnie.
- Daj. - Coś jeszcze?
Jestem głodny, mamo.
To idź do sklepu.
Bez kasy?
Dałam ci hajs na początku tygodnia.
Daj spokój.
Mam tylko dychę.
Dam ci pięć dolców.
Proszę.
Myślałeś o tym, co powiedziała?
- Kto? - Nauczycielka.
Czemu dobre rzeczy wiążą się z innym miejscem?
Cóż…
Będziesz tam pasował.
Jesteś miękki.
Lepsze to, niż włóczenie się z Pea.
Skoro o nim mowa, biorę nocki, żeby być w domu po szkole.
Będę pilnować, czy się nie szlajasz.
Co z tobą i Luckym?
Słucham?
Nie odzywacie się do siebie?
Nie zmieniaj tematu.
Posłuchaj.
Nie każę ci tam iść.
Ale przemyśl to.
Kupię ci nowe Jordany.
W każdej części
macie po dziesięć minut na część…
Mam tam iść z tobą?
Zachowujesz się jak pipa.
Podać coś jeszcze?
Może swój numer?
Simone, daj spokój!
Jaki masz nick na AOL?
„Niedostępna222”.
Nie mogę cię poznać?
Bierz ją, T.
Nie muszę wiedzieć nic więcej o tobie
ani o twoim zafajdanym kumplu.
Nie udawaj, że nie robimy ci przysługi.
- Durny kędzior. - Następny, proszę.
Wiedziałem, że się nie uda.
Nie dbam o nią.
Próbowałem już cztery razy.
- Pewnie to lesba! - Zamknij się, Pea.
Dlatego chcę hinduskę.
Są seksowne.
Pokaż.
O rany…
dostałeś się?
To nic takiego.
Myślałem, że mam udowodnić, że mogę.
Zmieniłam zdanie.
Ale ja nie. Nie pójdę tam!
Wiesz, jak tyram, żebyś miał to, czego ja nie miałam?
Robisz ze mnie kretynkę.
- To nią bądź. - Słucham?
Przemów mu do rozsądku. Proszę.
Co mam mu powiedzieć?
Żeby poszedł do lepszej szkoły.
Nie chce być kontrolowany.
A kogo obchodzi to, czego on chce?
Czego potrzebuje?
Nie wiem.
A w sumie wiem.
Chodzi o ciebie.
Jak to?
Jesteś za ostra.
I co jeszcze?
Słucham.
Może gdybyś przestała krzyczeć…
wysłuchałby cię.
Jasne.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz podniosłam głos.
W każdej szkole sobie poradzi.
Kiedyś lubiłeś mój temperament.
„Gdybyś nie krzyczała”.
„Nie krzycz”.
Tak?
Jak wtedy, gdy wróciłeś po kilku tygodniach i milczałeś?
Nieważne, z kim byłeś.
- Zaczyna się. - Jeśli będę mówić ciszej,
stracę swój głos.
Nie chcę się kłócić.
Łatwo ci powiedzieć, bo wychodzisz na świętoszka.
Jesteś ten dobry, a ja walczę pozostawiona sama sobie.
- Widzisz, jaka jesteś głośna? - Co…?
- To mnie wspieraj. - Pierdolę to.
Wspieraj mnie!
Ciekawe, co by było, gdybym i ja odeszła.
Boisz się.
Coś się stanie.
Czuję to.
Mówił ci, że gliny go zatrzymały?
Kilka razy.
Niech używa drugiego imienia.
- Nie ma… - Nie o to chodzi, Lucky!
Cholera. Sam nie wiem.
Ten dzień kiedyś nadejdzie.
Dbaj o mamę, T!
A on dokąd?
Powiem to tylko raz.
I lepiej patrz na mnie.
Albo pójdziesz do tej szkoły, albo szukaj nowego lokum.
Słyszysz?
…gdzie naciskać, a gdzie nie.
Ale każde z nas ma swoje limity,
więc idziemy na kompromis.
U was to działa. Weźmiecie ślub czy…
W porządku.
To rozmowa na inny raz.
Chciałaś coś powiedzieć?
Robisz to, by zwrócić uwagę.
Ale są też inne sposoby.
Nie tracisz przyjaciół i relacji przez bycie suką?
Tak, wiele ich straciłam,
ale nauczyłam się, że czasem
bycie swoją przyjaciółką jest lepsze
niż inni przyjaciele.
Nikt tak o ciebie nie zadba.
Tego się nauczyłam.
Dbałam o ludzi, ale…
To ma sens.
Teraz mam przyjaciół.
Też są wredni, więc się dogadujemy.
Serio. Rozumiemy się.
Dużo od siebie daję…
- Mają schronisko. - Jasne.
Pomagam członkom rodziny,
a oni pomagają mnie.
Ale wiedzą, jak mnie wkurzyć
i wyprowadzić z równowagi, jak zauważył Paul.
Tak?
Lubię dostawać to, co chcę, ale są inne sposoby…
To tylko sprawia…
Zagraj ze mną.
Idę do sklepu.
Chodź.
Potrzebujesz hajsu?
- Mama coś mi odpaliła. - Masz.
Weź.
Facet zawsze powinien mieć kasę.
Gdzie byłeś?
Potrzebowałem chwili dla siebie.
Tym razem to długa chwila.
Rozstajecie się?
Chcesz pograć?
Wiesz, jak się poznaliśmy?
Nie.
Mama pracowała w kawiarni, którą niedawno zamknęli.
A ja chodziłem niedaleko do fryzjera.
Kupowałem u niej bajgle i takie tam.
Ale nie umiałem zagadać.
Powiedziałem jej prawdę.
Że była najpiękniejszą kobietą…
jaką kiedykolwiek widziałem.
Stresowałeś się?
Chciałem, żeby wiedziała.
Ale coś mi kazało do niej wrócić.
Wtedy miałem inny motocykl.
Po kilku dniach zaprosiłem ją na przejażdżkę.
Od tamtej pory jesteśmy razem.
T…
nie daj się wciągnąć w to, co się tutaj dzieje.
A kiedyś się dałem?
Za późno to zrozumiałem.
Nie chcę, byś popełnił nasze błędy.
Chcę, żebyś podjął lepsze wybory.
I względem matki.
I całej reszty.
Ja…
Dostałem się do liceum profilowanego.
Tak?
- I co teraz? - Nie wiem.
Co o tym myślisz?
To nie moja decyzja.
Dorastasz.
Czas, żebyś sam o sobie decydował.
Co?
Kocham cię.
Słyszysz?
Tak.
Uważaj.
Jasne.
Mała!
Co tu robisz?
Nie mogę odprowadzić mojej kobiety?
- Jak było w pracy? - Dobrze.
Dzień dobry.
Pamiętasz czasy dorastania?
Tak.
Możesz być z siebie dumna.
Udało nam się.
Nie wyglądasz na szczęśliwą.
Terry mnie nienawidzi?
Nastolatkowie tak mają.
Ale wyczuwam w nim pustkę.
Przez pierwsze lata nie miał nikogo.
Dzieciak nadal ma złamane serce.
Może czas pogadać od serca.
Odpowiedz na nurtujące go pytania.
Wiem, kiedy będzie na to czas.
Gdy Terry pójdzie do tej szkoły,
wrócę do fryzjerstwa.
Może otworzę salon.
Nie mogę się doczekać.
Dziękuję.
Mieszkańcy, jestem zaszczycony,
że jestem 108. burmistrzem Nowego Jorku.
Jak powiedziała Toni Morrison:
„Nowy Jork to ostatnie prawdziwe miasto”.
To nasze osiedla je definiują.
Przez kolejne cztery lata
oddam się stworzeniu lepszej wersji Nowego Jorku.
Bezpiecznego, silnego, gotowego, by poprowadzić świat w XXI wieku.
Dziękuję.
Ja, Michael R. Bloomberg, burmistrz Nowego Jorku,
uroczyście przysięgam…
że zrobię…
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Więc której…
której chcesz posłuchać?
Tej.
To stara płyta.
Stara?
Kim są The Delfonics, B?
Podaj mi tamtą.
- Kto to? - Tak.
Co tu jest napisane?
Ten fragment utworu.
Dla Fugees nie byli za starzy.
Daj spokój.
Nawet nie wiesz, co lubisz.
To kolekcja przypadkowych płyt.
Jesteś w opór stary.
Co to ma być?
Kasety? O co tu chodzi?
Daj spokój.
T.
Chcę, żebyś je zachował.
Dzięki temu przesłuchasz wszystkie.
Na którą uczelnię się zdecydowałeś?
Jeszcze na żadną.
Powinieneś się bardziej cieszyć.
Nie.
- Przecież się cieszę. - Jasne.
Wyjedź daleko stąd.
Za moich czasów
nie mieliśmy takiej możliwości.
Tak.
Może.
Pokaż im, jak to się robi w Harlemie.
Jestem Jerry.
Jestem nowym właścicielem.
Sąsiadka z naprzeciwka powiedziała, że pani mąż ma raka.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję.
Jest pan właścicielem okolicznych budynków?
Tak.
Wszystko działa, jak należy?
Ogrzewanie, ciepła woda?
Właśnie sobie przypomniałam,
że mam poluzowane kafelki pod prysznicem.
Już to sprawdzam.
Coś tu się stało?
Tak.
Próbowaliśmy to naprawić, ale ciągle odpada.
- Mogę to naprawić. - Serio?
Tak, to nie problem.
I wymienię szafki,
bo te mają z 20 lat.
- Znasz Javiera? - Kogo?
- Nowego nadzorcę budynku. - Nie.
Sprawdzę, kiedy moja ekipa
może naprawić, co trzeba
i przykleić płytki, dobrze?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Ktoś cię odwiedza?
Jak się czujesz?
Rozmawiałem z nim o studiach.
Simone, przetrzyj 84. i 83. stolik.
Trochę entuzjazmu.
Przyszliśmy dokonać napraw.
Dziękuję.
- Gdzie mamy iść? - Na prawo.
Już widzę.
- Widzisz? - Tam.
Manna's, Simone przy telefonie.
Simone?
Tak?
Ja tylko…
Chciałem ci powiedzieć, że jesteś…
najpiękniejszą dziewczyną… czy jakoś tak.
Chciałem zapytać…
Możesz przestać wydzwaniać? Ja tu pracuję.
Zadzwoń wieczorem.
Dobrze.
Na miejscu czy na wynos?
Nie mamy umywalki.
A przy prysznicu jest dziura.
Nie była tak duża,
ale rano odpadło więcej płytek.
Został nam tylko zlew w kuchni.
Wiem, wiem.
- Pokażę ci kuchnię. - Już widziałem.
Inez… to moja wina.
Ekipa myślała, że mają zrobić kapitalny remont,
jak w innych lokalach.
Wezwę ich jeszcze raz, żeby skończyli.
Nie musisz nic płacić…
Dobrze. Powiedz tylko kiedy.
Wezmę wolne w pracy albo Terry ich wpuści po szkole.
Będziecie musieli opróżnić mieszkanie.
Zniszczenia są zbyt duże.
Musimy wszystko przenieść…
Na jak długo?
Aż skończą remont.
Na kilka miesięcy.
Gdzie mamy się podziać?
- Uspokój się. - Niby jak?
Załatwmy to jak dorośli.
Krzyk jest zbędny.
Nie mamy łazienki i prysznica.
Nie mamy kuchenki.
Nie macie rodziny lub przyjaciół, u których możecie zamieszkać?
Ten budynek jest za stary.
Jak coś naprawię,
to za kilka miesięcy będę musiał to powtórzyć.
A w ten sposób
wszystko zrobimy jednocześnie.
Musi być inne wyjście.
Możecie się wyprowadzić.
Mam związane ręce.
Daj mi znać, co postanowisz.
Czemu nie walczysz o swoje?
Ej, mała.
Możesz iść po mojej lewej?
Dla twojego bezpieczeństwa.
No chodź.
Nie za mało?
Wiesz, że chcesz.
Czemu zawsze udajesz przy nas gburowatą?
Nie udaję.
Twoi kumple to idioci. Zwłaszcza Pea.
„Co zrobisz z kuchnią?”
„Kiedy zaczniesz więcej jeść?”
„Co tam, Midnight?”
Dobra, kumam.
Wybacz. Wiem, że to twoi kumple.
Też taki jesteś?
Widzisz, jaki jestem.
Nie chcę siebie znienawidzić przez kogoś innego.
Jak to możliwe, że straciłeś rok szkoły, a jesteś w Tech?
Jak tam jest?
Jest w porządku.
Tylko tyle? Co ci się tam nie podoba?
Nie wiem. Jakoś tak.
Nie ma nic złego w byciu mądrym.
Potrzebujemy inżynierów.
Po prostu mnie to nie jara.
A co chciałbyś robić?
Mam wiele zainteresowań.
Teraz jest to muzyka.
Chcesz rapować?
Nie. Raczej…
chciałbym…
Widziałaś The Wiz?
Tak.
Mówię o czymś takim.
Taki koleś, Quincy Jones,
napisał ścieżkę dźwiękową do całego filmu.
I do kilku innych też.
Chcesz być kompozytorem.
Tak.
Wiem, kim jest Quincy Jones.
Powinieneś iść na akademię.
Jak Juilliard.
Mogę ci pomóc.
Nie.
Kandydaci szykują się do rekrutacji od lat.
A gdzie chodził Quincy Jones?
Nigdzie.
Chcę się z tobą znów spotkać.
Będę z tobą szczera.
Za kilka tygodni się wyprowadzam.
Do wujka na Florydzie.
Jeden białas pomagał nam nie stracić domu,
ale zabrał akt własności.
Ale możemy mieć kontakt.
Będę tęsknić za Harlemem.
Jak ma na imię?
Nie wiem, o czym mówisz.
Kim jest laska, z którą cię widziałam?
Nieważne.
To twoja dziewczyna?
Nie. Wiesz, że lubię latynoski.
Słucham?
Jest zbyt podobna do ciebie, żeby traktować ją poważnie?
Wiesz co?
Kocham cię. Bardzo.
Ale przestaję cię lubić.
O co chodzi?
PEDAGOG SZKOLNY
Spóźnienia, brak prac domowych.
Coś cię trapi.
Nic mi nie jest.
A co ze studiami? Podjąłeś decyzję?
Daryl?
- Jeszcze nie. - Czemu?
Rozmawiałeś z mamą?
Tak.
Trochę.
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Jak sytuacja w domu, od kiedy stan taty się pogorszył?
Raczej… nie wróci już do domu.
Przykro mi.
Wynajmujący chce nas wykopać.
Chcesz pracować ze mną w CCA?
Prowadzę program po lekcjach.
Na część etatu.
Ile mogę zarobić?
Wystarczająco.
Jak ci dobrze pójdzie, w lecie znajdziemy coś lepszego.
Nie potrzebuję pozwolenia na pracę, bo kończysz 18 lat.
Wystarczy akt urodzenia albo numer ubezpieczenia.
Dziękuję, pani Tucker.
Nie ma za co.
Mamo!
Oddychaj.
Już dobrze.
Spróbuj coś zjeść.
Tak?
- Nie jestem głodny. - Dobrze.
Czemu mnie kochasz?
Z tego powodu, co wszyscy.
To nie jest odpowiedź.
Chcę wiedzieć.
Lepiej…
Lepiej odpocznij, dobrze?
Nie wiedziałem, dlaczego ją poczułem.
Ani…
czy na nią zasłużyłem.
Może dlatego nigdy…
nie mogłem jej w pełni odwzajemnić.
A teraz…
może być za późno.
Skrzywdzeni ludzie nie umieją się obdarzać miłością.
I tyle.
Usiądź.
Musimy porozmawiać.
Zanim Lucky zachorował, chcieliśmy z tobą pogadać…
Nie chcę o nim rozmawiać.
Nie chodzi o niego.
O niczym z tobą nie chcę rozmawiać!
Tak?
Jedyne, czego pragnąłem bardziej od matki, to ojciec!
Może…
Może, gdybyś nie była tak oschła,
wiecznie niezadowolona,
nadal by tu był!
Nie myślisz tak.
Mamo.
- Mamo. - Co?
Tamta kobieta nas obserwuje.
Kto to?
To córka Lucky'ego i jej mama.
Daj im poczęstunek.
Słucham?
Potem o tym pogadamy.
Kurwa!
- Terry! - Co się stało?
Przenieś te rzeczy!
Pękła rura!
Robi się!
Mamo!
Dawaj.
Skarbie.
Widziałaś Javiera?
- Kogo? - Nadzorcę.
Ostatni raz wczoraj.
Przykro mi.
Musimy porozmawiać.
Jest problem z dokumentami.
Co?
Twój numer ubezpieczenia jest błędny.
Dobrze, że ja to zauważyłam, a nie ktoś inny.
Zapomniałem. To stary numer.
To tak nie działa.
Czy to oznacza, że nie dostanę pracy?
Zanim do tego dojdziemy,
musimy ustalić, czemu masz lewe papiery.
Poprosiłeś mamę o dokumenty?
Ona ich nie ma.
Jesteś stąd, prawda?
- Jak to? - Urodziłeś się w USA?
Tak.
To może przerodzić się w duży problem.
I z pracą, i z innymi kwestiami.
Pewnie mają mój numer w urzędzie.
Z czasów, gdy byłem w pieczy zastępczej.
Moja znajoma z urzędu nam pomoże.
Nie trzeba.
Nie ma takiej potrzeby.
Janice, mam prośbę. Mam ucznia, którego dokumenty są…
Pani Tucker, proszę!
Nie trzeba.
Nie wiedzą, że jestem z mamą.
Czemu?
U kogo powinieneś być?
Mówiłeś o tym komuś?
- Nie. - Daryl to twoje prawdziwe imię?
Kłamstwo w aplikacji na studia to przestępstwo.
Jestem Terry.
Terry Wallace.
Kiedy to się stało?
Gdy byłem mały.
Długo pracowałam w opiece społecznej.
Jeśli nie zdjęli kurateli,
to mieli powód.
Niezależnie, nadal pod nią jesteś.
Muszę to zgłosić.
Nie. Czy to w ogóle ma znaczenie?
Za kilka tygodni skończę 18 lat…
Nie mogę tego zataić.
Muszę porozmawiać z twoją matką.
- Możemy porozmawiać? - Lepiej mi pomóż.
Co się stało?
A jak myślisz?
Od wczoraj wydzwaniam do nadzorcy.
Chodzi o pracę u pani Tucker.
Prosi o mój akt urodzenia i numer ubezpieczenia.
O prawdziwe dokumenty.
Jak to?
Te, które znalazłem u ciebie, nie przeszły…
Grzebałeś w moich rzeczach?
- Czemu nie spytałeś? - Nie sądziłem, że muszę!
Jutro przyjdzie z tobą porozmawiać.
O czym?
Nie wiem.
Co miałem jej powiedzieć?
Nie wiem, jak z tego wybrniemy.
Wyjdźmy na zewnątrz.
Muszę zapalić.
Zaczyna tu śmierdzieć.
Chciałeś mnie zostawić.
Nie, mamo.
Czemu tak mówisz?
Nieważne.
O której jutro przyjdzie belferka?
Około 18.00.
Zapytaj Pea i panią Annie, czy możesz u nich pomieszkać,
dopóki nie skończy się remont.
A co z tobą?
Coś wykombinuję.
Jutro pójdę do twojej szkoły
i wszystko wyjaśnię z tą jak-jej-tam.
Mamo.
Co tam, ciociu?
Moja mama się kontaktowała?
Wydzwaniam do niej od rana.
Nie…
Po prostu…
Daj mi znać, jeśli zadzwoni.
Tak.
Poczekaj, ciociu. Tylko…
Oddzwonię.
Zastałam twoją mamę?
Nie.
Wyszła do pracy?
Chyba tak.
Możemy wejść, żeby porozmawiać?
Jasne.
Dziękuję.
- To Anne. - Dzień dobry.
A to oficerowie Philips i Russo.
Możemy usiąść?
Kiedy wyszła z domu?
Wczoraj wieczorem.
O czym rozmawialiście przed wyjściem?
Powiedziała coś dziwnego?
Coś nietypowego?
Nie przypominam sobie.
Wszystko wydawało się OK.
Przepraszam, czy mógłby pan…
Proszę nie grzebać w naszych rzeczach.
Terrance, musisz nam pomóc.
Czy mama będzie miała kłopoty?
W czym rzecz?
Zaraz kończę 18 lat.
Właśnie.
Niełatwo mi to powiedzieć.
Inez…
nie jest twoją biologiczną matką.
To jakiś żart?
Nie.
To kobieta, która cię porwała.
Karmiła cię kłamstwami.
Przykro mi, że tak się dowiadujesz.
Nie wiesz, gdzie jest?
Nie domyślasz się?
Zostawcie go.
Teraz najważniejsze jest dobro Terry'ego.
Dobro? Czyli co?
Nie ma zaufanych członków rodziny.
Nie szkodzi.
W Sheltering Arms się nim zajmą.
To program pomocy społecznej.
Wiem, co to jest.
Tylko przez kilka tygodni, aż wymyślimy, co dalej.
Jeśli się zgodzisz.
Nie wiem, czy twoi rodzice nadal żyją na ulicy,
ale możemy to sprawdzić.
Wtedy panował straszny bałagan.
W moim biurze mieliśmy szczątkowe informacje
o niektórych dzieciach.
Halo.
To ty, Terry?
Tak, ciociu…
Byłam w ośrodku, ale nikt nie wie, gdzie jesteś.
Dzwonię z automatu.
Nie mogę tam zostać.
Chcesz się spotkać?
Zamieszkaj u mnie.
- Dobrze. - OK.
Ale najpierw pójdź do domu
i zabierz wszystko, czego potrzebujesz.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
W porządku.
- Mama? - Terry.
Co robisz?
Przyszłam po rzeczy.
Nie patrz tak na mnie.
Pewnie już wszystko wiesz, więc droga wolna.
Możemy pogadać?
O czym?
Mówisz poważnie?
Dobra. Chcesz pogadać, to gadajmy.
Podaj mi papierosy.
- Przed chwilą… - Są na szafce.
Co chcesz usłyszeć?
Że dałam ciała?
Tak, dałam. Ale życie toczy się dalej.
Jeśli toczy się po twojej myśli.
Kto dokonał wyboru w szpitalu?
- Ty czy ja? - Miałem cię za matkę!
Nie tym tonem, kurwa!
Uważaj na słowa, bo pożałujesz.
Lucky wiedział?
Tak.
Ale nie podobało mu się to.
Czemu to zrobiłaś?
Nie wiem.
Nagle z niczego zrobiła się poważna sprawa.
To twoje usprawiedliwienie?
Kto dał ci prawo mnie oceniać?
Myślisz, że nie mam uczuć?
Tyle lat się tobą zajmowałam. A kto się zajmował mną?
Broniłam wszystkich. I na co mi to było?
Kiedy tylko mogłeś,
stawałeś przeciwko mnie. Za każdym razem!
- Nieprawda. - Proszę cię.
Nikt nie dba o czarnoskóre
prócz nas samych. A i tu bywają problemy.
Kto mnie słuchał, gdy cierpiałam?
Nie ty.
Ani Lucky.
Byłaś moją matką!
Jak mam się teraz czuć?
Muszę poznać prawdę.
Nie zostawiłam cię na rogu ulicy.
Znalazłam cię tam.
Dwulatka biegającego przed schroniskiem.
Czekałam z tobą wiele godzin.
Aż ktoś się pojawi.
Widziałam w tobie siebie.
Chciałam się tobą zaopiekować.
Nie chciałam, żebyś się zmarnował jak ja.
Sądziłam, że mnie potrzebujesz.
Ale…
Ale to ja potrzebowałam ciebie.
I za to cię przepraszam.
Przepraszam.
Próbowałam się zmienić.
Ale… Ale nie chcę. Nie chcę tego.
Nie, jeśli jest to zbudowane na kłamstwie.
Nie, jeśli czyjaś miłość oznacza, że sama siebie nie kocham.
Nie ujdzie ci to płazem.
Nie pójdę siedzieć.
I tak wiem, co powiedzą.
I wiesz co?
Pierdoli mnie to. Bo wygrałam.
Wygrałam.
Bo wiem, że wyrośniesz na ludzi.
Żałuję, że znam prawdę.
Żałuję, że lepiej nie zataiłaś tego kłamstwa.
Żałuję, że nie możemy dalej żyć jak dotychczas…
Żałuję, że nie wiedziałem, co zrobić, żebyś nie chciała mnie zostawić.
Bo się boję.
Boję się, że nie będę miał domu.
A pewnego dnia się spotkamy i będziemy sobie obcy.
Mamo!
Czy to nie był nasz salon?
Nasz dom?
Tęsknię za moim łóżkiem, mamo.
Tym, które mi zrobiłaś.
Gdzie teraz jest mój dom?
To nie jest pożegnanie.
Obiecuję, że to nie jest pożegnanie, T.
Obiecuję.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też.
Idź już.
Dokąd jedziemy, proszę pani?
Napisy: Małgorzata Banaszak