‫ ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز ‫ .:: DigiMoviez.Com ::.
‫ دیجی‌موویز در شبکه‌های اجتماعی: ‫ DigiMoviez@
‫تـرجمه از «کـیارش، محمدعلی و آیـــدا» ‫:::. Kiarash.ng & mml.moh & Ayda.NDR .:::
‫اینجا کجاست؟
‫[سان‌فرانسیسکو]
‫می‌شه گفت زندگی من اصلا منطقی نیست.
‫سلام.
‫قبلا خودم رو زیاد در همین زمینه ‫سین‌جیم می‌کردم.
‫«اسکات، تو سابقه‌داری مطلقه‌ای. ‫چطوری انتقام‌جو هستی؟»
‫«واسه چی داری با کاپیتان آمریکا ‫در زمان سفر می‌کنی؟»
‫«اصلا منطقی نیست.»
‫خیلی از خصوصیات زندگی من تغییر کردن.
‫ولی هرجا که می‌رم، ‫ملت همون سوال رو ازم می‌پرسن.
‫می‌شه با سگم عکس بگیرین؟
‫«اسکات، حالا چی می‌شه؟»
‫«بعدش چی می‌شه؟»
‫«قراره چیکار کنی؟»
‫اگه می‌دونستم که هیجان‌‎انگیز نمی‌شد.
‫ایول.
‫چند سال اخیر واسه همه ‫خیلی جنون‌آمیز بوده.
‫سلام، سلام. حالت چطوره؟
‫همه‌چیزتون رو آماده کردیم.
‫خیلی لطف می‌کنی.
‫نه، نه، نه.
‫پولتون اینجا به درد نمی‌خوره.
‫- هنوز هم همون بحث مطرحه؟ ‫- آره معلومه.
‫روبین، حرف نداری.
‫ممنون مرد عنکبوتی.
‫پس بیاین واسه کارهای واقعا مهم وقت بذاریم.
‫مثلا واسه دوستانمون.
‫واسه دوستانی که حتی ‫از وجودشون خبر نداشتیم.
‫[کارمند نمونه قرن]
‫به یاد افرادی که تو پیشرفتمون ‫کمک کردن، باشیم.
‫به یاد افرادی که بدون حضورشون ‫موفق نمی‌شدیم.
‫ببینین، من آدم ساده‌ای بودم ‫که از «بسکین‌زابینز» اخراجش کردن.
‫آدم گاهی شانس میاره دیگه.
‫من شانس آوردم که با هوپ ون داین آشنا شدم.
‫گمون کنم بشناسینش.
‫[بنیاد پیم ون داین]
‫شرکت باباش رو پس گرفته.
‫حالا داره دنیا رو با ذره پیم تغییر می‌ده.
‫خیلی‌ها می‌گن می‌خوان دنیا رو نجات بدن...
‫ولی هوپ هر روز نجاتش می‌ده.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫از احیای جنگل گرفته تا ساخت منازل ارزان ‫تا تولید مواد غذایی.
‫یه ثانیه هم هدر نمی‌ده.
‫هنوز هم باورم نمی‌شه.
‫هیچ‌کدوم این اتفاقات نباید رخ می‌دادن.
‫ولی دادن.
‫دنیای خیلی خوبیه.
‫خوشحالم که نجاتش دادیم.
‫[کتاب‌فروشی سیتی‌لایتس]
‫آیا دلم واسه مبارزه تنگ می‌شه؟
‫[حواستون به کوچولوئه باشه] ‫[به قلم اسکات لنگ]
‫گاهی اوقات تنگ می‌شه.
‫آیا وقتی انتقام‌جویان بهم نیاز داشته باشن، ‫هواشون رو خواهم داشت؟
‫شک نکنین.
‫هیچ‌جوره بهشون پشت نمی‌کنم.
‫ولی فعلا شغلی جز بابا بودن ندارم.
‫خیلی دوستت دارم کسی.
‫ممنون که قهرمان خودمی.
‫ضمنا، عذر می‌خوام که چندتا ‫از تولدهات نرسیدم.
‫خطاب به باقی بچه‌های دنیا هم...
‫نصیحتی دارم.
‫مواظب کوچولوها باشین.
‫اشتباه کنین.
‫فرصت‌هاتون رو از دست ندین.
‫آخه اگه از زندگی درسی گرفته باشم،
‫از این قراره که همیشه فرصت رشد هست.
‫شرمنده، گوشی خودمه.
‫[زندان شهرستان سان‌فرانسیسکو]
‫واسه چی دارن از زندان زنگ می‌زنن؟
‫لنگ!
‫- لنگ! ‫- اینجام.
‫خیلی‌خب. بجنب. بیا بریم.
‫بیا دیگه.
‫سلام. حالش خوبه؟ خبری نشنیدی؟
‫هنوز نشنیدم. نه.
‫سلام هوپ. ‫سلام بابا.
‫سلام کسی. چی شد؟
‫اینجا رو امضا کنین.
‫همون جریانات زندان بود دیگه.
‫پسش بده.
‫می‌دونم کار خودت بود.
‫مطمئنی؟
‫آخه با اون همه اشک‌آوری که تو پارک...
‫پر از معترضین شلیک کرده بودین، ‫نمی‌شد راحت دید.
‫کجاست؟
‫متأسفم. ‫حتما آبروت بدجوری رفته.
‫ولی این رو پیدا کردم.
‫ماشین پلیس رو کوچک کردی؟
‫با خودت چی خیال کرده بودی؟
‫می‌خواستم چیکار کنم؟ ‫نادیده بگیرم؟
‫داشتن نصفه‌شب ‫مرکز اقامت بی‌خانمان‌ها رو تخلیه می‌کردن.
‫- نه‌خیر، منظورم این نیست که... ‫- اصلا انتظار دارن کجا برن؟
‫تقصیر خودشون نیست که خونه‌شون رو ‫تو دوران غیبت از دست دادن.
‫خودم می‌دونم.
‫الان به جز بی‌شعورانی که کلی سپرده دارن، ‫کسی پول اجاره خونه هم نداره.
‫من که بهت نمی‌گم چیکار کنی.
‫- صرفا می‌گم... ‫- چیکار کنه.
‫بهم می‌گی دقیقا چیکار کنم.
‫نه، هر کاری می‌خوای بکن.
‫دارم روش دیگه‌ای رو ‫واسه همون کار پیشنهاد می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫راستش، من به مامانت قول داده بودم...
‫فقط در حضور ما از این ابزار استفاده کنی.
‫تجهیزات به شدت خطرناکیه.
‫خودم می‌دونم خطرناکه.
‫اگه پلیس‌ها ازت می‌گرفتنش چی؟ ‫اگه گمش می‌کردی چی؟
‫لباسه رو گم نکردم.
‫لباس داری؟
‫وایستا ببینم، لباس داری؟
‫خودم بلدم از خودم مراقبت کنم، خب؟
‫بهم اعتماد کن. تا الان دیگه خیلی ماهر شدم.
‫سوختم.
‫- چنین منظوری نداشتم. ببخشید. ‫- خودم می‌دونم.
‫اشکالی نداره. عیب نداره.
‫درک می‌کنم.
‫صرفا به نظرم بهتره زندگیت عادی باشه.
‫بابا، وقتی شش‌ساله بودم،
‫مردی با لباس زنبور می‌خواست من رو بکشه.
‫زندگیم از اولش هم عادی نبود.
‫نظرتون چیه آهنگ گوش کنیم؟
‫من هم اون لحظه فقط به فکر این بودم...
‫که هالک چطوری من رو نوزاد کرده بود؟
‫یعنی قراره تا ابد نوزاد بمونم؟
‫یعنی من نوزاد هالکم؟
‫بابا، به کتاب خودت گوش می‌کنی؟
‫- ولی آمادگی هر شرایطی رو داشتم. ‫- هوم؟ نه، صدای...
‫- رادیوئه. ‫- سر همون جریان با استیو صمیمی شدم.
‫- بابا، قطعش کن. ‫- خیلی عجیبه.
‫دکمه‌اش مشکلی پیدا کرده. ‫قطع نمی‌شه.
‫گفتم قزعش کن.
‫چی گفتی؟ صداش رو بلند کنم؟ خیلی‌خب.
‫کمی بعد، سر و کله راکونی فضایی پیدا شد.
‫گمون نکنم اسمم رو بلد بوده باشه.
‫صرفا از آشنایی با راکونی سخنگو خوشحال بودم.
‫عذر می‌خوام.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫جایزه نوبلت رو با پست فرستادن.
‫بهتره فرستاده باشن. ‫همین الان هشت دلار صرفه‌جویی کردم.
‫ای خدا، خیلی تحسینت می‌کنم.
‫ممنون.
‫دلم واسه این کارها تنگ شده بود.
‫تو عالم کوانتومی پیتزا نبود؟
‫نه. هیچی نبود.
‫ببین مامان، می‌تونی ازش تعریف کنی‌ها.
‫البته اگه خودت بخوای.
‫عزیز دلم، من سی سال اونجا بودم.
‫الان دیگه می‌خوام زندگی کنم.
‫خب کسی، این دفعه تو زندان ‫دوست جدیدی پیدا نکردی؟
‫بابابزرگ.
‫«این‌دفعه»؟
‫مگه قبلا هم زندان بودی؟
‫خب، دفعه قبل به حساب نمیاد.
‫من خبر نداشتم.
‫واسه چی بهم زنگ نزده بودی؟
‫آخه می‌دونستم این‌طوری می‌کنی.
‫من اگه جاش بودم، ‫با مورچه‌ها فراریت می‌دادم.
‫خیلی‌خب، می‌دونین چیه؟ ‫جحلسه خانوادگی می‌ذاریم.
‫می‌شه جلسه خانوادگی بذاریم؟
‫مگه همین الان نذاشتیم؟
‫آره، یعنی در همین رابطه بذاریم.
‫باید بگین چرا هیچ‌کدومتون ‫هیچ مشکلی ندارین.
‫ببین، می‌خوای کمک کنی. درک می‌کنم.
‫جدی می‌گم کسی. ‫واقعا درک می‌کنم.
‫ولی نمی‌خوام زندگیت رو هدر بدی.
‫حداقل من هنوز دارم سعی می‌کنم ‫با زندگیم کاری کنم.
‫من که کل دنیا رو نجات دادم.
‫عه، واقعا؟
‫خب، باشه، آخه تا حالا اصلا نگفته بودی.
‫همگی دقت کنین. اسکات کل دنیا رو نجات داده.
‫چطور نجاتشون دادی اسکات؟
‫بهتره کتابش رو بنویسی.
‫هه‌هه. خیلی بامزه‌این.
‫باشه، قابلتون رو نداشت ‫که دیگه گرد نیستین.
‫خب، الان چیکار می‌کنی؟
‫کتاب امضا می‌کنی؟
‫مگه خودت یواشکی وارد ویستاکورپ نشده بودی؟
‫مگه خودت این همه راه ‫تا آلمان پرواز نکرده بودی...
‫که تو فرودگاه با کاپیتان آمریکا مبارزه کنی؟
‫تو فرودگاه در رکاب کاپیتان آمریکا جنگیدم.
‫من که حاضر نیستم ‫با کاپیتان آمریکا مبارزه کنم.
‫من که دیوانه نیستم.
‫ملت هنوز هم کمک لازم دارن بابا.
‫حداقل ما داریم سعی می‌کنیم ‫کار مهمی بکنیم.
‫«ما» یعنی کی؟
‫شما سه نفر دارین چیکار می‌کنین؟
‫کار علمی می‌کنیم.
‫با مورچه‌ها.
‫کار علمی مورچه‌ای می‌کنیم.
‫باور نمی‌کنم.
‫بیاین نشونش بدیم.
‫دارن چی می‌سازن؟
‫کار خودتونه؟
‫راستش، نه، خودشون واسه خودشون ‫تجهیزات می‌سازن.
‫مورچه‌های خیلی باهوشی‌ان.
‫خیلی‌خب، وقتی شما پنج سال...
‫نبودین، من کلی فرصت داشتم.
‫دفترچه‌های قدیمی ‫بابابزرگ هنک رو هم خوندم،
‫خیلی به عالم کوانتومی علاقمند شدم و...
‫عالم کوانتومی؟
‫خودم می‌دونم همه‌مون باهاش خاطره داریم ‫و نمی‌خواستم کسی رو وحشت‌زده کنم،
‫ولی چند وقته که بحثش مطرحه.
‫چند سوال ازم پرسید، خب؟
‫دست خودم نیست که منبع الهام بقیه‌ام.
‫یعنی داشتی راجع به عالم کوانتوم ‫تحقیق می‌کردی؟
‫واسه چی از من سوال نکردی؟
‫سعی کردم بکنم مامان.
‫خیلی سعی کردم.
‫خودت اصلا نمی‌خواستی چیزی بگی.
‫حس کنجکاوی کسی گل کرده بود،
‫ما هم کمی راهنماییش کردیم.
‫چنین کاری علم مورچه‌ای محسوب نمی‌شه، ‫مگه نه هنری؟
‫خودت که می‌دونی عالم کوانتوم چقدر خطرناکه.
‫آره، همه‌مون می‌دونیم مامان.
‫کسی به عالم کوانتوم نمی‌ره.
‫واسه همین این رو ساختیم.
‫عین ماهواره‌های فضایی و اقیانوسی می‌مونه.
‫ولی کوانتومیه.
‫فقط نقشه لازم داریم.
‫بعدش می‌تونیم کل عالم کوانتومی رو بگردیم ‫و کند و کاوش کنیم.
‫حتی اصلا لازم نیست بریم اونجا.
‫دخترت تو زیرزمین تلسکوپ هابل زیراتمی ساخته.
‫راستش، اگه وقتی نبودی ‫چنین ابزاری داشتم،
‫می‌تونستم پیدات کنم.
‫شگفت‌انگیزه.
‫مخم سوت کشیده.
‫طرز کارش چطوریه؟
‫می‌شه گفت شبیه اون رادیو دوطرفه قدیمیمونه.
‫سیگنال می‌فرستیم اونجا،
‫بعدش داده‌ها رو جمع‌آوری می‌کنه ‫و دوباره ارسالشون می‌کنه.
‫وایستا. وایستا ببینم.
‫داری به عالم کوانتومی سیگنال می‌فرستی؟
‫آره.
‫- زود باش قطعش کن. ‫- جنت...
‫- واسه چی باید قطعش کنیـ... ‫- چی شده؟
‫باید قطعش کنی!
‫بس کن و بهمون بگو چی شده!
‫جنت؟
‫بهتر بود مسئله‌ای رو بهتون می‌گفتـ...
‫بابا؟
‫نه!
‫- نه! ‫- مامان!
‫نه!
‫گندش بزنن!
‫بابا؟
‫بابا!
‫کسی.
‫بابا!
‫وای بابا. بلند شو.
‫خیلی‌خب.
‫حالت خوبه؟
‫آره. خوبم.
‫اینجا کجاست؟
‫مامان!
‫بابا!
‫هوپ. اینجام.
‫حالت خوبه؟
‫باید می‌مردیم.
‫واسه چی نمردیم؟
‫نمی‌دونم.
‫درست فهمیدم اینجا کجاست؟
‫ظاهرا آره...
‫ولی یادم نمیاد این‌طوری باشه.
‫جنت!
‫مامان!
‫جنت!
‫مامان!
‫تکون نخورین.
‫باید اسکات و کسی رو پیدا کنیم.
‫فورا.
‫هوپ. هوپ.
‫هنک. صدام رو می‌شنوین؟
‫- کسی صدام رو نمی‌شنوه؟ ‫- ای خدا.
‫- چیزی نیست. ‫- چی کار کنیم؟
‫هیچی نیست، چیزی نیست. حالمون خوبه.
‫حالمون خوبه. درست می‌شه.
‫زیادی مثبت‌نگر شدی.
‫باشه، اشکال نداره. ‫چیزی نیست، چون خوبیم.
‫حالمون خوبه.
‫رو به راهیم.
‫ببین، قراره پیداشون کنیم. ‫بعدش هم برمی‌گردیم خونه.
‫تا اون‌موقع منظره رو ببین.
‫ببین چه قشنگه.
‫خب؟ اومدیم بیرون از خونه.
‫انگار اومدیم پیک‌نیک. ‫ما هم که عاشق پیک‌نیکیم.
‫ما تا حالا نرفتیم پیک‌نیک.
‫ولی همیشه برنامه‌اش رو داشتیم.
‫اون خورشیده داره حرکت می‌کنه؟
‫برو عقب!
‫وای خدا.
‫فکر نکنم خورشید باشه!
‫چیزی نیست.
‫- بابا! ‫- چیزی نیست عزیزم.
‫هنوز خوبم.
‫بابا. وای خدا.
‫چه موجود عجیبی بود.
‫بدو.
‫یعنی توی عالم کوانتومی... ‫موجودات کوانتومی هم داریم؟
‫آره.
‫من هم خبر نداشتم داریم.
‫قضیه چی بود مامان؟
‫اون سفینه دنبال چی می‌گشت؟
‫صداتون رو بیارین پایین.
‫تو که گفتی اینجا چیزی نیست.
‫چرا درموردش چیزی نگفته بودی؟
‫هوپ، برات توضیح می‌دم. ‫ولی الان ازت می‌خوام...
‫- بهم اعتماد کنی. ‫- پس اعتمادم رو جلب کن.
‫خونسردیتون رو حفظ کنین دیگه. ‫می‌شه با حرف حلش کرد...
‫وقت واسه حرف زدن نداریم هنری.
‫نه، باید بهمون بگی...
‫چرا به حرفم گوش نکردین؟ ‫گفتم که نیاین اینجا.
‫جنت، واقعا معذرت می‌خوام.
‫باید با تو در میون می‌ذاشتم. ‫فکرش هم نمی‌کردم...
‫می‌دونم. آخه...
‫بعدا حلش می‌کنیم.
‫ولی الان باید کنار همدیگه باشیم،
‫تا اسکات و کسی رو پیدا کنیم،
‫بعد هم بریم خونه، باشه؟
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫نزدیک همدیگه باشین.
‫عجب جای محشریه.
‫من چندین سال درمورد ‫عالم کوانتومی تحقیق کردم.
‫چرا در این مورد خبری نداشتم؟
‫چون نمی‌تونستی به عمقش نگاه کنی.
‫نمی‌شه اعماق خلاء ‫و ذرات زیراتمی رو مشاهده کرد.
‫اینجا چندین عالم وجود داره...
‫چندین و چند عالم.
‫مکانی خارج از زمان و مکانه.
‫مثل یه عالم مخفی...
‫زیر دنیای خودمونه.
‫آهای، دستت رو بکش ببینم!
‫کسی.
‫دخترم کجاست؟
‫پرسیدم کجاست.
‫کسی.
‫دخترم کجاست؟
‫کسی!
‫بابا!
‫کسی!
‫شهد رو بخور.
‫جان؟
‫خودم ترتیبشون رو می‌دم.
‫مامان.
‫خنجر نیکوکاری بهش زدی؟
‫وسیله نقلیه جور کردم.
‫رفتارش دوستانه‌ست.
‫عجب وسیله‌ای هم هست.
‫این رو آدمی می‌گه که خودش ‫سوار مورچه می‌شه.
‫آخه مورچه دوست دارم.
‫من هم اینکه دوستشون داری رو دوست دارم. ‫این رو بگیر.
‫با پوشیدن این‌ها می‌تونیم هم‌رنگشون بشیم.
‫دقیقا قراره با این موجود کجا بریم؟
‫یکی از دوستانم همین نزدیکیه.
‫اگه قرار باشه یکی بدونه ‫کسی و اسکات کجان...
‫حتما کار خودشه.
‫اول شما.
‫محکم بشین مرد مورچه‌ای.
‫ولم کنین! ولم کنین!
‫من که زبون شما رو نمی‌فهمم!
‫نمی‌فهمم چی...
‫نه! نه!
‫شهد رو بخور!
‫سلام.
‫سلام، سلام.
‫شهد رو خوردی؟
‫چرا الان زبونتون رو می‌فهمم؟
‫ایول. شهده عمل کرد.
‫رفقا، شهده عمل کرد!
‫دیگه می‌تونیم دوست بشیم.
‫سلام. اسم من وبه.
‫الان شهدم رو خوردی.
‫چی کار کردم؟
‫عه، شهد بیشتر می‌خوای؟ وایستا.
‫- می‌تونم کلی شهد بریزم توی سوراخت... ‫- نمی‌خوام.
‫- نمی‌خوام، نمی‌خوام. ‫- وای!
‫چه سوراخ بزرگی داری.
‫کلا چند تا سوراخ داری؟
‫معذرت می‌خوام. سوالم خصوصی بود؟
‫آخه خودم سوراخی ندارم.
‫اسمش اسکات لنگه.
‫هفت تا هم سوراخ داره.
‫آره، درست شمردی.
‫ولی تو از کجا بلدی؟
‫ایشون کوازه. قدرت ذهن‌خوانی داره.
‫می‌تونی ذهن بقیه رو بخونی؟
‫آره، ولی واقعا کاش نمی‌تونستم.
‫اینجا همه افکار کثیفی دارن.
‫- می‌شه لطفا به این فکر نکنی؟ ‫- شرمنده.
‫- لطفا تمومش کن. ‫- فکر نکنم؟
‫- به اون فکر نکن. ‫- دارم سعی می‌کنم.
‫ولی ظاهرا کافی نیست. ‫ضمنا به نظر من هم تو عجیبی.
‫من که نگفتم عجیبی، ‫به نظرم خیلی هم باحالی.
‫کاش کله‌ی من هم نور می‌داد.
‫نه، نه، دروغ می‌گی.
‫می‌دونم دروغ می‌گم. ولی استرس دارم، خب؟ ‫خواستم جمعش کنم.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫- نکنه جاسوسی؟ ‫- چی؟ نه. نه، نه.
‫باید شکنجه‌اش کنیم.
‫نه بچه‌ها، نکنین.
‫ما جاسوس نیستیم. ایشون بابای منه.
‫- ممنون. ‫- خوش اومدین.
‫اون‌وقت سان‌فرانسیسکو کیه؟
‫- محل زندگیمون. ‫- اسم مکانه.
‫اون‌وقت زمین چیه؟
‫اونجا هم محل زندگیمونه.
‫باید شکنجه‌شون کنیم.
‫تو چرا همه‌اش فکر شکنجه‌ای؟ ‫کلی انتخاب دیگه داریم.
‫شما می‌تونین از سوراختون ‫چیزهایی خارج کنین؟ مثل شیره یا آبمیوه...
‫وب، انقدر درمورد سوراخ‌هاش سوال نپرس.
‫حتی عده‌ای از ما هم سوراخ داریم.
‫سوال اینه چرا اومدین اینجا؟
‫اهل کجا هستین؟
‫- خیلی‌خب. ‫- بالا، اون بالا.
‫- بالای این دنیا یک دنیای دیگه‌ست. ‫- زمین. زمین گنده‌ایه.
‫- در واقع همین دنیاست، ولی بزرگتره. ‫- اینجا هم زمینه.
‫- گاهی اوقات اینجوریه. ‫- من بزرگ و کوچیک می‌شم.
‫- عین... ‫- راستش درمورد کتاب هم نوشتم.
‫اینجا عالم کوانتومیه.
‫برای ورود بهش باید کوچیک بشم.
‫- الان یه عالمه کوچولو شدیم. ‫- دنیای ما بزرگتره.
‫- خلاصه الان هم کوچیکیم. ‫- بزرگتر از اینجاست.
‫خیلی‌خب، دارن راستش رو می‌گن.
‫مهم نیست.
‫شما از دنیای بالا اومدین.
‫درست مثل اون.
‫پس دنبال شما هم هست.
‫واسه پیدا کردن شما ‫حاضره کل دنیا رو به آتیش بکشه.
‫کی رو می‌گی؟
‫فاتح رو می‌گم.
‫موجودات واقعی توی این دنیاست. ‫موجودات هوشمند.
‫من می‌گفتم از لحاظ نظری امکانش هست، ‫ولی باورم نمی‌شه که الان...
‫اومدم توی جهان زیراتمی.
‫چنین مسئله‌ای تمام دانش انسان رو از زندگی،
‫تا فرگشت و جایگاهش در کیهان منقلب...
‫یا خدا!
‫اون یارو شبیه کلم بروکلیه.
‫سرتون رو بگیرین پایین.
‫دنبالم بیاین.
‫این‌ها رو بخورین.
‫من هم زودی برمی‌گردم.
‫دنبال کرایلار می‌گردم.
‫تویی که.
‫بین خودمون بمونه.
‫خودمون و کرایلار.
‫سلام.
‫من با رسم و رسوماتتون آشنایی ندارم،
‫ولی حدس می‌زنم مشروبی داشته باشین ‫که بتونه مستم کنه.
‫الان میارم قربان.
‫داستان شما از چه قراره؟
‫خدایا.
‫راه بیفت.
‫وقتشه بریم.
‫بیاین دنبالم.
‫از این طرف.
‫دقیقا از کجا با طرف آشنا شدی؟
‫از همرزمان آزدی سابقم بوده.
‫ببخشیدها، گفتی مبارز آزادی بودی؟
‫یا به قولی اغتشاشگر.
‫لقبمون به زعم عده‌ای اینه.
‫ولی قول می‌دم بتونه کمکمون کنه.
‫خودتی جنت ون‌داین؟
‫من رو باش که فکر می‌کردم مردی.
‫خیلی وقته هم رو ندیدیم کرایلار.
‫الان دیگه رسما شدم «لرد کرایلار».
‫بدجوری جنگیدم تا این مقام رو بگیرم.
‫خیلی لقب نخبه‌گرایانه‌ایه.
‫پس لابد تو هم هنکی.
‫خیلی تعریف خودت و مورچه‌هات رو شنیدم.
‫حالا این مورچه چی هست؟
‫توی این دنیا هم وجود دارن؟
‫راستش فکر نکنم، نه.
‫چه حیف شد.
‫هوپ.
‫لابد تو هم هوپی.
‫هر روز از تو برام می‌گفت.
‫چه عجیبه که...
‫تا حالا تعریف شما رو پیش من نکرده.
‫اگه من هم بودم برای ‫بچه‌هام تعریف نمی‌کردم.
‫- کلی شیطونی کردیم. ‫- بامزه.
‫یعنی چقدر؟
‫خیلی شیطونی کردیم هنری.
‫کرایلار، کمک تو رو می‌خوایم.
‫جنت، بعد اون همه ماجرایی ‫که با همدیگه پشت سر گذاشتیم...
‫فقط لب تر کن.
‫بگو چه کمکی از دستم بر میاد.
‫ولی...
‫کسی گرسنه‌اش نیست؟ ‫من که مردم از گشنگی.
‫آقایون...
‫الان بیارین.
‫اطلاعی ندارن.
‫درمورد هیچی... اطلاعی ندارن.
‫پس ببرشون بیرون.
‫ببخشید.
‫ببینین، راست می‌گه. ‫من از هیچی اطلاع ندارم.
‫صرفا دنبال خانواده‌مون هستیم.
‫نقشه‌ی اینجا رو دارین؟
‫ما فقط می‌خوایم بریم...
‫وایستا، وایستا. شلیک نکن.
‫همراه ما هستن.
‫این ساختمونه جون‌داره؟
‫مگه مال شما مردن؟
‫ببینین. معذرت می‌خوام.
‫ما فقط می‌خوایم بریم خونه.
‫حداقل شما هنوز خونه‌ای دارین.
‫مگه اینجا چی شد؟
‫فاتح خونه‌هامون رو به آتیش کشید.
‫سرنوشتمون رو به آتش کشید.
‫با استخوان‌های مردم ما ‫قلعه‌ی خودش رو محکم کرد.
‫عده‌ای از مردممون فرار کردن...
‫با بقیه فراری‌ها آشنا شدن.
‫جنگجویان ماهری برای مبارزه جمع کردیم.
‫ولی کافی نبودن.
‫متاسفم.
‫می‌تونیم کمک کنیم.
‫- کسی... ‫- بابا، تو عضو انتقام‌جویان هستی.
‫اون‌ها به کمک احتیاج دارم.
‫نه. الان تنها وظیفهٔ من ‫اینه‌که تو رو ببرم خونه.
‫چرا نمی‌خوای کمک بدی؟
‫از اینجا هیچی نمی‌دونیم.
‫حتی نمی‌دونم ساعت چطوری می‌گذره.
‫ده ثانیه‌ست رفتیم؟
‫یا ده سال؟
‫به مامانت فکر کن.
‫- می‌تونی تصور کنی اون چه... ‫- مامان رو بهونه نکن.
‫- بگو واسم مهم نیست. ‫- نه، واسم مهمه.
‫می‌دونم می‌خوای کمک کنی. ‫جدی می‌گم.
‫اما این مبارزهٔ ما نیست.
‫چون برای تو اتفاق نیفتاده ‫دلیل نمی‌شه همه‌چیز گل و بلبل باشه.
‫هی.
‫می‌شه نگاهم کنی؟
‫ازت دستت ناامید شده.
‫خودم فهمیدم. آره. ‫دستت درد نکنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫بعدا درباره این موضوع صحبت می‌کنیم.
‫فعلا، بیا بقیه رو پیدا کنیم.
‫جنت اینجا رو مثل کف دست می‌شناسه.
‫چی گفتی؟
‫چی؟
‫اون اسم.
‫جنت ون داین.
‫اون کجاست؟
‫ما هم دنبال همین هستیم. ‫اونو می‌شناسی؟
‫می‌شناسمش.
‫نباید اینجا باشه.
‫هی، می‌شه لطفا نوشیدنی بیارید.
‫بله، ممنون.
‫اگه تابه‌حال از اینا نخوردید، ‫امتحان نکنید...
‫مگه این‌که بخواید ‫زندگی‌تون رو تغییر بدین.
‫کرایلر، دنبال دوست‌هامون هستیم.
‫دو نفرن.
‫انسان هستن، مثل ما.
‫انسان، حالا یادم اومد.
‫پاک یادم رفته بود ‫اون بالا به خودتون چی می‌گین.
‫انسان.
‫تو انسان نیستی؟
‫نه عملا، ولی آره.
‫از جهاتی که اهمیت داره.
‫نه!
‫بذارید حرف بزنیم.
‫خب، چه چیزی تو ‫رو به سمت ما آورده، جنت؟
‫اگه درست یادم باشه، تو رفتی.
‫همه‌مون رو ول کردی.
‫با اون.
‫جنت، در مورد چی حرف میزنه؟
‫در مورد اون بهشون نگفتی.
‫بهشون گفتی...
‫اینجا چیکار کردی؟
‫چند نفر به‌خاطر تو جونشون رو از دست دادن؟
‫اصلا خانواده‌ات تو رو می‌شناسن؟
‫مامانت...
‫پر از رمز و رازه.
‫دروغ می‌گی.
‫من دروغ می‌گم.
‫زیاد.
‫ولی نه در این مورد.
‫اون‌ها رو آزاد کن.
‫اون فقط منو می‌خواد.
‫ولی تو اون‌ها رو می‌خوای.
‫پس اون‌ها هم میان.
‫به همراه بقیه دوست‌هات.
‫شنیدم اینجان.
‫اما اونم شنیده.
‫و شکارچی رو فرستاده.
‫چه‌جور شکارچی‌ای؟
‫آدم نیست. ماشین نیست.
‫یه موجود مکانیزه شده ‫که فقط و فقط...
‫برای کشتار طراحی شده.
‫اون‌ها کجان؟
‫نمی‌دونم.
‫مردن.
‫احتمالا مردن.
‫خیلی غم‌انگیزه وقتی از تمام این‌ها...
‫می‌شد اجتناب کرد، جنت.
‫فقط چیزی که می‌خواد رو بهش بده.
‫تو چه‌ت شده؟
‫جلوی اون جنگیدیم.
‫می‌تونه خیلی متقاعد کننده باشه.
‫بریم دیدنش.
‫فکر می‌کنیم کارمون تموم شده.
‫با اون سفینه می‌شه از اینجا خارج شد؟
‫پوششم میدی؟
‫همیشه.
‫هنری، سکان رو بدست بگیر.
‫می‌خوام روشنش کنم.
‫فرمون و دکمه‌هاش کجاست؟
‫همینیـه که می‌بینی.
‫یعنی چی؟
‫چیزی نیست. ‫مثل دوچرخه سواریه.
‫دوچرخه جون داره؟
‫دست‌هاتو ببر داخل!
‫فکر کن داری بوقلمون پر می‌کنی.
‫- خدایی، اون؟ ‫- قبلا آدم جذابی بود.
‫اون یارو؟
‫سی سال این پایین بودم، هنری.
‫- منم نیازهایی داشتم. ‫- خدای من.
‫ببین، درک می‌کنم. ‫خودِ منم نیازهایی داشتم.
‫خدای من!
‫چند باری با یه‌نفر رفتم شام بیرون.
‫اسمش لیندا بود.
‫رابطه‌مون به جایی نرسید.
‫چی شد بهم خورد؟
‫مثل تو نبود، عزیزم.
‫- همه رو سوار سفینه کنید. میریم. ‫- باشه.
‫- و زالوم. ‫- بله؟
‫اون‌ها رو به دورترین نقطهٔ ممکن ببر.
‫- برای چی؟ ‫- چی؟
‫اگه دنبال جنت هستید، ‫اون دنبال شماست.
‫اون‌ها رو مستقیم ‫به سمت ما آوردین.
‫زود باشید، زود باشید.
‫هر چقدر می‌تونی رو با خودت ببر.
‫معطل‌شون می‌کنیم.
‫برو!
‫زود باش! عجله کن، عجله کن!
‫باید بریم! باید بریم!
‫سوار بشید. ‫زود باشید سوار بشید!
‫باید بریم. همین الان!
‫خدای من!
‫کسی، بیا بریم!
برو سمت معبد.
‫منتظر پیغام من باش.
‫- وب، داریم میریم. ‫- نه. نه، صبر کن!
‫- برو! برو! ‫- دوست‌هام.
‫مسافرین تسلیم بشید.
‫فاتح به شما رحم خواهد کرد.
‫با رحم‌ـش آشنایی دارم.
‫همین‌جا بمون. من...
‫کسی؟
‫نه.
‫باشه. ‫منم لباس مخصوص دارم.
‫آره، خودم فهمیدم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫ببین، اندازهٔ حرکت، خب؟
‫بپر، ضربه بزن، فهمیدی؟ ‫یه حرکت. بپر و بزن.
‫خودم بلدم، بابا.
‫- جدا؟ واقعا؟ ‫- آره.
‫چون می‌دیدم ‫به‌نظر نمیومد بلد باشی.
‫زمان‌بندی رو خراب کردم.
‫بپر...
‫اینطوری.
‫دیدی چیکار کردم؟ ‫دیدی چیکار کردم؟
‫نه. انقدر می‌شی.
‫پریدم و ضربه زدم.
‫جنتورا، باید بریم.
‫سوار سفینه بشید!
‫به عالم کوانتومی خوش برگشتی، اسکات.
‫زمان زیادی بود ‫منتظر این لحظه بودم.
‫چی؟
‫کسی اونجاست؟
‫آره.
‫سرنوشتی که نمی‌تونی ازش فرار کنی.
‫تقدیر ما همیشه به‌هم گره خورد بود...
‫از روزی که با همدیگه آشنا شدیم.
‫اسکات لنگ.
‫ازمون دور شو!
‫روزی که منو درهم شکستی.
‫- منو این پایین تبعید کردی. ‫- صبر کن.
‫درن؟
‫از دیدنم غافلگیر شدی؟
‫آره.
‫همون مرد زنبوریه‌ست؟
‫- مرد زنبوریه‌ست؟ ‫- کسی؟
‫چقدر عوض شدی، نشناختمت.
‫چطوریه که نمردی؟
‫به سلاح نهایی تبدیل شدم.
‫الان همینی شدی که میگی؟
‫ببین، درن.
‫درن مرده!
‫فقط موداک وجود داره!
‫و نمی‌تونی هیچ‌جا فرار کنی، اسکات.
‫نه از دست من.
‫و نه از دست اون.
‫اون آینده‌ست.
‫اون گذشته‌ست.
‫و حالا فقط به تو نیاز داره.
‫مامان؟
‫چه چیزی دنبال اسکات و کسیه؟
‫باید پیداشون کنیم؟
‫اول باید یه کاری رو انجام بدم.
‫ممکنه مرده باشن!
‫هوپ، لطفا.
‫و هنوز که هنوزه ‫ازمون یه سری چیزها رو قایم می‌کنی.
‫قصد دارم ازتون محافظت کنم.
‫از چی؟
‫از کی انقدر می‌ترسی؟
‫دفعه سومه میفتی زندان؟
‫من چهارمین باره.
‫و دوباره به هم برخوردیم.
‫چهره به چهره.
‫عجب چهره‌ای هم هست.
‫چهرهٔ گنده‌ایه.
‫چرا یه کلهٔ شناوری؟
‫شاید بتونی بهمون توضیح بدی، درن.
‫درن رو توی عالم کوانتوم رها کردی تا بمیره.
‫ولی فاتح منو پیدا کرد.
‫از نو ساخت.
‫منو سلاح نهایی کرد.
‫یه موجود مکانیزه شده فقط برای...
‫موداک؟
‫حالا فهمیدم. ‫مخففه.
‫موجود مکانیزه شده ‫طراحی شده برای قتل.
‫راستش، این می‌شه مودافک می‌شه.
‫- شرط می‌بندم فکر می‌کردی دیگه منو نبینی. ‫- الان متوجه پاهای بند انگشتیت شدم.
‫پای بند انگشتی نیست.
‫یه‌کمی شبیه بیورنه.
‫فکر می‌کنی خیلی باهوشی.
‫اسکات لنگ، ‫مردی که دار و ندارمو ازم گرفت.
‫کسی که زندگیم رو ازم دزدید.
‫ولی من موفق شدم.
‫آوردمت اینجا.
‫سیگنالت رو پیدا کردم، کسی.
‫ضمنا ازت متشکرم. ‫بدون تو نمی‌تونستم.
‫داری به یه مرد رها و آزاده نگاه می‌کنی.
‫از اونی که بتونی تصورش رو بکنی ‫چیزهای خیلی زیادی ساختم و تولید کردم.
‫همه‌اش برای اون.
‫من تنها کسی نبودم ‫که توی عالم کوانتوم گیر افتاده بود.
‫اینجا کجاست؟
‫گفت مسافره.
‫دانشمنده و از مسیر خارج شده ‫و سقوط کرده اینجا.
‫یه سفینه داشت...
‫پیشرفته‌تر از هر چیزی که به عمرم دیده بودم.
‫یه سفینه که می‌تونست ‫توی «چندجهانی» بره.
‫چندجهانی؟
‫بُعدهای جایگزین؟
‫جهان‌های موازی؟
‫اولش باور نکردم.
‫ولی واقعیه.
‫درست همونطور که فرضیه‌پردازی می‌کردیم.
‫می‌تونه ما رو ببره خونه؟
‫می‌تونه تو رو هر جایی ببره.
‫هیچ‌کسی شبیه اون ندیدم.
‫به‌نظر میومد خیلی...
‫گم‌گشته باشه.
‫فکر می‌کنم هر دومون بودیم.
‫ولی یه راه خروج پیدا کردیم.
‫همه‌چیز رو امتحان کردیم...
‫تا هسته انرژی سفینه ‫رو دوباره شارژ کنیم.
‫هیچی جواب نداد.
‫ولی بعد از سال‌های متمادی تنهایی، ‫یه دوست داشتن خوب بود.
‫به هوپ دروغ گفتم.
‫بهش گفتم دارم میام خونه.
‫می‌تونم دم در خونه تصورش کنم.
‫منتظر منه.
‫آخرین کاری که کردم...
‫دروغ گفتن بهش بود.
‫فکر می‌کردم زمان بیشتری دارم.
‫می‌تونم در اختیارت بذارم.
‫زمان.
‫اونطوری که فکر می‌کنی نیست.
‫مثل قفس می‌مونه.
‫و هر کاری در توانش باشه انجام میده...
‫تا تو رو در هم بشکنه.
‫زمانی که ازش آزاد بشی می‌بینی...
‫که همیشه...
‫چقدر کوچیک بوده.
‫از اینجا میریم بیرون.
‫در خونه رو باز می‌کنه...
‫و تو پشت در هستی.
‫قول میدم.
‫- بریم سر کار. ‫- باشه.
‫زمان زیادی برد، ولی موفق شدیم.
‫درستش کردیم.
‫بریم خونه.
‫سفینه‌اش نوروکنتیک بود.
‫به افکارش متصل بود.
‫وقتی بهش دست زدم...
‫مغزش رو دیدم.
‫احساس کردم...
‫کاری که انجام داده رو.
‫تمام دنیاها...
‫تمامی خط‌های زمانی.
‫از بین رفته بودن، ‫انگار از اول وجود نداشتن.
‫جنت؟
‫می‌تونیم بریم.
‫همین الان.
‫کنگ کیه؟
‫کسی که باید بشم.
‫تصادف نکرده بود و نیفتاده بود اونجا.
‫تبعید شده بوود.
‫خارج از فضا و زمان.
‫تنها جایی که...
‫که می‌تونست جلوی اون رو بگیره.
‫تبعید؟
‫کی تبعیدش کرده بود؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی سفینه‌اش رو نابود کرده بود.
‫و اینجا به دام انداخته بودنش.
‫و به‌خاطر من...
‫داشت بیرون می‌رفت.
‫جنت؟
‫نزدیک نیا.
‫تو جون منو نجات دادی.
‫بهت یه قولی دادم.
‫اجازه بده ببرمت خونه.
‫و بعد؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫برنده بشم.
‫بهت گفتم زمان ‫اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست.
‫می‌تونم کاری کنم...
‫که انگار اصلا نرفتی.
‫هوپ قراره در خونه رو باز کنه...
‫و تو پشت در هستی.
‫و چند دنیا از بین میره...
‫اگه خارج بشی؟
‫دنیای تو سالم می‌مونه.
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمه.
‫دلت نمی‌خواد ‫دوباره دخترتو ببینی؟
‫نمی‌تونم اجازه بدم بری.
‫چرا فکر می‌کنی ‫می‌تونی جلوی منو بگیری؟
‫بدش به من، جنت.
‫گفتم بدش به من!
‫نتونستم شکستش بدم. ‫خیلی قوی بود.
‫چیکار کردی؟
‫متاسفم، هوپ.
‫نه!
‫هسته‌اش رو نابود کردم.
‫از زمان جداش کردم.
‫و تا ابد هر دومون ‫رو در اینجا گیر انداختم.
‫ولی به‌قدر کافی در اختیارش گذاشتم.
‫حالا لباسش رو پس گرفته...
‫تبدیل به چیزی شده ‫که همیشه بود.
‫فاتح.
‫سلاح و تکنولوژی‌هایی داره...
‫که چند قرن جلوتر از چیزی هستن ‫که می‌تونیم تصور کنیم.
‫زندانش رو تحویل گرفت ‫و به امپراتوری خودش تبدیل کرد.
‫چندین سال باهاش مبارزه کردم...
‫از دستش فرار کردم و قایم شدم.
‫و بعد تو منو نجات دادی.
‫آوردیم خونه.
‫اما لیاقتشو نداشتم.
‫یه هیولا اینجا آزاد کردم...
‫و فرار کردم.
‫جنت، تو که نمی‌دونستی.
‫ببخشید که هیچ‌وقت نگفتم.
‫فقط می‌خواستم فراموش کنم.
‫فقط می‌خواستم ‫دوباره مامانت باشم.
‫خیلی متاسفم که مجبور شدی ‫این مشکلات رو به تنهایی پشت‌سر بذاری.
‫ولی الان تنها نیستی.
‫با همدیگه جلوشو می‌گیریم.
‫اون دنبال هسته‌ست.
‫ولی به ذرهٔ پیم نیاز داره تا بهش برسه.
‫و اگه اسکات و کسی رو گرفته باشه، ‫مطمئنا ذرهٔ پیم رو هم داره.
‫- و دست بالا رو داره. ‫- دقیقا.
‫- باید از اینجا بریم بیرون. ‫- هوپ.
‫اون نباید خارج بشه.
‫آدم جالبی هستی...
‫اسکات لنگ.
‫نمی‌دونم کی هستی...
‫اما اشتباه بزرگی کردی.
‫خب؟
‫من انتقام‌جو هستم.
‫به بقیه انتقام‌جویان خبر دادم...
‫تو انتقام‌جو هستی؟
‫قبلا کشتمت؟
‫چی؟
‫بعد یه مدت تار و مبهم می‌شه.
‫تو همونی نیستی که چکش داره؟
‫نه، اون توره.
‫خیلی ما رو اشتباه می‌گیرن.
‫آخه هیکل‌مون شبیه همدیگه‌ست. ‫تو کی هستی؟
‫یه آدم...
‫که زمان زیادی رو از دست داده.
‫مثل تو.
‫ولی می‌تونیم ‫به همدیگه کمک کنیم.
‫موداک گفت دزد کاربلدی هستی.
‫آره، اون یه چیزی از من دزدید.
‫وقتی من هستم ‫حق نداری دهنت رو باز کنی.
‫باید بگم، جنت خیلی کمک کرد.
‫جنت رو هم می‌شناسی؟
‫همه اهالی اینجا ‫جنت رو می‌شناسن؟
‫دربارهٔ من بهت نگفته؟
‫فکر کنم جای تعجب نداره.
‫جنت یه چیزی از من دزدید.
‫بلیت خروجم از اینجا.
‫و تنها کسی هستی ‫که می‌تونه اون رو بدزده.
‫و چرا باید همچین کاری کنم؟
‫چون می‌خوای از اینجا خارج بشی.
‫و من باید از اینجا خارج بشم.
‫چون می‌دونم چطور به پایان می‌رسه؟
‫چطور تموم می‌شه؟
‫تمامش.
‫من توی یه خط صاف زندگی نمی‌کنم.
‫و با گذشت...
‫سخته...
‫از آخرش بگذری.
‫پس، اگه می‌خوای ‫از اتفاق پیش‌رو جلوگیری کنی...
‫و بهم اعتماد کن...
‫می‌خوای...
‫من تنها فرصتت هستم.
‫چه اتفاق پیش‌رویی؟
‫من.
‫منِ زیاد.
‫منو تبعید کردن این پایین.
‫از من می‌ترسن.
‫ولی من آدمی‌ام ‫که می‌تونه شما رو ببره خونه.
‫پس، قبوله؟
‫نه، فکر نمی‌کنم.
‫بابا!
‫بذار واست راحتش کنم.
‫چیزی که می‌خوام رو واسم میاری...
‫وگرنه جلوی چشم‌هات ‫دخترتو می‌کشم...
‫بعدش مجبورت می‌کنم اون لحظه
‫بارها و بارها در زمان تجربه کنی، ‫تا ابد...
‫تا این‌که به پام بیفتی جونتو بگیرم.
‫مفهوم شد؟
‫این‌کار رو نکن.
‫من آدمی‌ام که دوست دارم درک بشم.
‫بابا.
‫به حرفش گوش نکن.
‫نه! نه!
‫ببین، می‌تونیم در این مورد حرف بزنیم.
‫اینکار رو نکن!
‫واقعا باید انجامش بدی.
‫لطفا.
‫اون دخترمه، لطفا.
‫می‌خوای زنده بمونه ‫یا می‌خوای بمیره؟
‫خواهش می‌کنم!
‫فکر می‌کنی دروغ می‌گم؟
‫به‌نظرت من شبیه دروغگوها هستم؟
‫بس کن!
‫- بابا! ‫- باشه. قبول.
‫انجامش میدم. ‫فقط ولش کن.
‫ولش کن. ‫ولش کن!
‫پاتو از گلیمت درازتر کردی.
مرد مورچه‌ای
‫خوشحال باش ‫که بهت نیاز دارم.
‫دیگه بهش دست نزن.
‫پس چیزی که می‌خوام رو بهم بده.
‫کجاست؟
‫چی هست؟
‫یه هسته موتور چند جهانی.
‫یه منبع قدرت که می‌تونه ‫تو رو هر جایی در فضا و زمان ببره.
‫که جنت نابوش کرد.
‫این توئه؟
‫خود اونه.
‫باید بریم وسطش.
‫خوب شد فهمیدم.
‫باید کوچیک بشی ‫و مرکز طوفان رد بشی.
‫وقتی رفتی داخل، ‫هسته رو پیدا کن...
‫و اندازه‌اش رو به حالت قبل برگردون.
‫چه شکلیه؟
‫وقتی یه چیزی رو می‌دزدم، ‫معمولا می‌دونم چی رو می‌دزدم.
‫وقتی ببینیـش می‌فهمی.
‫سریع برو و برگرد.
‫هر چی بیشتر اونجا بمونی، ‫احتمالا نابود شدن مغزت بیشتره.
‫به‌نفع‌ته عجله کنی.
‫بابا!
‫ببخشید.
‫همه‌اش تقصیر منه.
‫هی، هی، هی.
‫نه.
‫من گند زدم.
‫کسی.
‫تمام زندگی من ‫به‌خاطر گند زدنم اتفاق افتاده.
‫تنها چیزی که گند نزدم تو بودی.
‫بابا!
‫چیزی نیست.
‫دوستت دارم، کوچولو.
‫منم دوستت دارم.
‫خیلی‌خب. رفتم تو.
‫درن، صدام رو می‌شنوی؟
‫درن؟
‫موداک، صدای منو می‌شنوی؟
‫چی؟
‫- رفتم تو. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب، چیکار کنم؟ ‫نقشه چیه؟
‫نمیر؟
‫ممنون. ‫کارم رو راحت کردی، موداک.
‫می‌بینیش؟
‫آره. می‌بینم.
‫میرم سمتش.
‫یعنی چی؟
‫بهت گفتم، اسکات. ‫وارد شدن به اونجا تازه شروع ماجراست.
‫اصلا همچین چیزی رو نگفتی.
‫چرا دارم به یه منِ دیگه نگاه می‌کنم؟
‫من، منِ دیگه نیستم. ‫تو منِ دیگه هستی.
‫خوبه الان اومدی بیرونا...
‫چرا دارم به یه منِ دیگه نگاه می‌کنم؟
‫داری به احتمال تویِ دیگه نگاه می‌کنی.
‫توی طوفان احتمالات هستی.
‫اصلا یعنی چی؟
‫- نمی‌دونی؟ ‫- چرا باید بدونم؟
‫چون تو منو آوردی اینجا.
‫پس من اصل‌کاری هستم، ها؟
‫نه. همچین حرفی نزدم.
‫- چی شد؟ ‫- چی شد؟
‫- صبر کن. صبر کن. صبر کن. ‫- یعنی چی؟
‫یعنی چی؟
‫اینجا کجاست؟
‫طوفان احتمالات.
‫هر تصمیمی که احتمال داره بگیری، ‫به‌صورت یک‌جا وجود دارن.
‫چی میگه؟ ‫چی میگه؟
‫- چی میگه؟ ‫- داخل جعبه شرودینگر هستی.
‫و تو گربه هستی.
‫- با عقل جور در نمیاد. ‫- اوه، فهمیدم.
‫هیچ‌کس تکون نخوره! باشه! ‫هیچ‌کس تکون نخوره!
‫چرا باید به حرفت گوش بدیم؟ ‫تو اصل‌کاری نیستی.
‫- یعنی چی؟ ‫- من اصل‌کاری‌ام؟
‫- من واقعی‌ام؟ ‫- من واقعی‌ام؟
‫- من واقعی‌ام! ‫- چطور ممکنه؟
‫چطوری آخه! من واقعی‌ام.
‫هی، بچه‌ها. آروم باشین.
‫آروم باشین، جای نگرانی نیست.
‫با کمک هم حل‌ش می‌کنیم.
‫تو کی‌ای؟
‫چرا سر و وضعت اینطوریه؟
‫چون توی بسکین‌-رابینز کار می‌کنم.
‫لباس کارمون این‌شکلیه.
‫یه لباس عادی!
‫شما سر و وضع‌تون اینطوریه خب؟
‫- بستنی دارین؟ ‫- بسه!
‫بریم تو کارش.
‫همه‌مون قراره بمیریم.
‫صبرکنید.
‫وایستین، وایستین!
‫نــه! نــه!
‫نه! صبرکنین! نــه.
‫از بی‌سیم صدای اسکات رو شنیدم.
‫از سر راه برو کنار!
‫- مامان؟ این دیگه چیه؟ ‫- چیکار می‌کنی؟
‫بهشون نگاه نکن، اونا فقط یه مشت احتمالن!
‫خود واقعی‌ایت نیستن
‫اسکات، کجایی؟
‫من چرا اینجام؟
‫نگران نباش. این دفعه جواب می‌ده.
‫داری چیکار... ‫نه! صبرکنین! نه! وایستین!
‫- وایستین! نــه! ‫- از پسش بر میام بچه‌ها.
‫من می‌تونم. ‫ردیفش می‌کنم.
‫اسکات، کجایی؟
‫اسکات؟
‫اسکات کجایی؟
‫- نمی‌تونم نفس بکشم! ‫- آی! گردنم!
‫ولم کنید.
‫- کمرم! ‫- همه‌مون می‌میریم.
‫بابا؟
‫برگرد.
‫بابا...
‫اگه صدام رو می‌شنوی...
‫برگرد. توروخدا برگرد.
‫- تسلیم نشو! ‫- یــالا!
‫- بابا، فقط همین یه‌بار رو برگرد! ‫- یالا!
‫- کَسی بهمون نیاز داره. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- آره، زودباش! ‫- برگرد!
‫کسی بهمون نیاز داره، ‫بیاید با هم تموم‌ش کنیم.
‫- بکشیدش بالا. بکشیدش. ‫- بگیرینش. بگیرینش.
‫بریم بریم.
‫- یالا، بکشیدش بالا. ‫- همینه!
‫- گرفتمت. گرفتمت. بـرو ‫- زودباش آفرین!
‫- یالا! ‫- کمک‌ش کنید بره بالا! کمک‌ش کنید.
‫زودباشین، به‌خاطر کَسی رُفقا. ‫زودباشین.
‫همه با کمک هم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چطوری اینکارو کردی؟
‫بعداً بهت می‌گم.
‫همه‌ ما یه خواسته مشترک داریم.
‫دارم میام کسی!
‫نجاتش بده داداش!
‫همگی، با کمک هم.
‫یالا.
‫زود باشین، یکم دیگه!
‫ببریدش بالاتر!
‫تحمل کنید بچه‌ها، تحمل کنید.
‫مواظب باش. آروم‌، آروم.
‫آروم. همینطوری.
‫بـریم.
‫چـی؟
‫- نه! ‫- چی شد؟ کار نکرد؟
‫ببخشید رفیق!
‫- نه، نه، نه ‫- نــه، نه، نه!
‫هوپ، تو واقعی‌ای؟
‫ واقعی‌ام.
‫پس بیا قال قضیه رو بکنیم.
‫آماده‌ای؟
‫آماده‌ام.
‫یالا.
‫باید این رو از اینجا ببریم بیرون.
‫نه، نه، نه. صبرکن.
‫اون «کَسی» رو گرفته!
‫- چی؟ ‫- اسکات؟
‫- جنت! ‫- اون رو رد کن بیاد.
‫- باید همین الان بریم. ‫- نـه!
‫کسی پیششه!
‫نجات‌ش می‌دیم. قول می‌دم ‫نجات‌ش می‌دیم
‫اما نمی‌تونیم بذاریم این ‫رو از چنگ‌مون در بیاره.
‫اگه من بودم بهش اعتماد نمی‌کردم.
‫جنت همیشه...
‫یهو نظرش رو عوض می‌کنه.
‫سلام خوشگله!
‫خب...
‫تکلیف چیه اسکات؟
‫خب، خب.
‫ببین کی اینجاست، استاد قدیمی‌ام.
‫سلام هنک!
‫درن؟
‫انتظار نداشتی بعد از این همه مدت ‫شاگردت رو ببینی نه؟
‫برگام درن...
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫حالا من قدرت‌مند ترین سلاح هستی‌ام.
‫باید بیام به‌زور ازت بگیرمش؟
‫دخترم کجاست؟
‫اسکات؟
‫اینکارو نکن!
‫ما یه قراری گذاشته بودیم.
‫بدون تو هیچی‌ش نمی‌شه!
‫دیدار به قیامت؛ هنک.
‫هـنری!
‫دقیقاً همینجا ولم کردی تا جون بدم!
‫بیا ببینیم چه غلطی می‌کنن آخر.
‫چی دیدی؟
‫هیچوقت نتونستیم درست حسابی ‫درمورد آخرین دیدارمون حرف بزنیم.
‫ولی همیشه برام سوال بوده،
‫وقتی که ذهنم رو لمس کردی...
‫دقیقاً چی دیدی؟
‫هیولایی دیدم...
‫که فکر می‌کنه خداست!
‫اگه می‌تونستی زمان رو مثل من ببینی...
‫دیگه حتی جرات نمی‌کردی ‫چشم‌هات رو ببندی.
‫یعنی جناب‌عالی تنها کسی هستی ‫که زمان رو می‌بینه؟
‫من تنها کسی‌ام که نسخه ‫ویران شده‌ش رو دیده.
‫و باعث و بانی اون ویرانی کیه؟
‫من!
‫تک تک نسخه‌های من.
‫متغیرهای مختلف من.
‫در جای‌به‌جای چندجهانی،
‫مثل بچه‌ها، سرگرم بازی با زمان ان.
‫اما من پایانش رو دیدم...
‫دیدم چطور آشوبی که به‌همراه دارن...
‫توی تک‌تک واقعیت‌ها نفوذ می‌کنه.
‫برخورد جهان‌ها.
‫غارتگریِ بی‌انتها.
‫خودِ چندجهانی رو دیدم.
‫و در حال مرگ بود.
‫همه‌ش به‌خاطر اون‌ها.
‫پس خودم کنترل رو دست گرفتم!
‫منظورت اینه یه جنگ رو شروع کردی؟
‫و حالا هم می‌خوای هر جهانی که ‫به ضررته رو نابود کنی.
‫این کاریه که هیولاها انجام می‌دن!
‫کاری که فاتح‌ها انجام می‌دن.
‫اونا دنیای تباه‌زده رو به آتش می‌کشن
‫و یه‌ دنیای جدید ازش خلق می‌کنن.
‫جون هیچ بنی و بشری ‫ذره‌ای برات اهمیت نداره.
‫تو دنبال انتقامی چون شکستت دادن!
‫چون باختی!
‫آره باختم...
‫روحتم خبرنداره چه چیزهایی رو باختم...
‫و به‌خاطر بلاهایی که سرم در آوردن،
‫روزگارشون رو سیاه می‌کنم.
‫با این کار تمام خط‌های زمانی رو نابود می‌کنی.
‫جون تریلیون‌ها نفر انسان رو می‌گیری!
‫ای کاش ذره‌ای برام اهمیت داشت، جنت.
‫ای خدایا الان چه غلطی کنم؟
‫چی؟
‫هنک؟
‫اینا مورچه‌های توئن؟
‫از مزرعه مورچه؟
‫آره اسکات، اینا مورچه‌های منن.
‫چطوری تونستی این پایین ‫پیداشون کنی؟
‫بعد از سقوط، یه سری سینگال ‫عجیب‌غریب دریافت می‌کردم.
‫اول گفتم شاید نقص فنی‌ای چیزیه،
‫یه اختلال صوتی ساده.
‫این دیگه چیه؟
‫اما اینطور نبود.
‫مورچه‌ها بودن.
‫تمام این مدت اونا داشتن سینگال می‌دادن.
‫ظاهراً با پدیده‌ای شبیه به اتساع زمانی ‫روبه‌رو شدن.
‫هزاران سال رو توی یک روز پشت سر گذاشتن،
‫عقل و علم‌شون گسترش پیدا کرده،
‫پیشرفته‌تر از چیزی شدن ‫ که حتی فکرش رو می‌کردم.
‫یعنی من پیداشون نکردم،
‫اونا من رو پیدا کردن.
‫بهت گفتم مورچه‌های زرنگی‌ان.
‫یه تمدن فن‌سالارانه بسیار پیشرفته تشکیل دادن.
‫یعنی خب می‌دونم «جامعه‌گرایی» کلمه ‫به شدت بحث‌برانگیزیه...
‫- اما می‌تونم ازشون یاد بگیریم تا... ‫- بابا!
‫آره، مورچه‌های منن.
‫و مورچه‌ها هیچوقت تسلیم نمی‌شن.
‫برام مهم نیست این یارو کدوم خریه!
‫یا چه کارهایی از دستش برمیاد.
‫من کَسی رو نجات می‌دم.
‫خب، چیکار کنیم که بتونیم کنگ رو شکست بدیم؟
‫ظاهراً دوستان یه فکری دارن.
‫چه فکرهایی؟
‫خب، همونطور که یه نویسنده معروف می‌گه:
‫«همیشه فرصت رشد هست»
‫کتابم رو خوندی؟
‫کلمه به کلمه‌ش رو حفظم.
‫زودباشین، بیاین دست به کار شیم.
‫سلام، ببخشید.
‫می‌دونم یهو برگات ریخت...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم نجاتت بدم.
‫چطوری؟
‫سوال خوبی بود.
‫این با کلید باز می‌شه؟
‫ مثلاً کارتی، کلید دَری چیزی.
‫می‌دونی مثلاً...
‫لعنتی!
‫بپر و مشت بزن!
‫جنتورا...
‫ببخشید که باعث شدم مردمت صدمه بببینن.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫عجب،
‫حالا بیا ما بهشون صدمه بزنیم.
‫برگام؛ تو چقدر خفنی!
‫خب نقشه چیه؟
‫والا نقشه‌ام آزاد کردن تو بود.
‫تو نقشه‌ای نداری؟
‫باید کسایی که هنوز می‌تونن بجنگن ‫رو با خبر کنیم.
‫بعدش بریم مردم‌مون رو از این سلول‌ها آزاد کنیم.
‫و از داخل بهشون ضدحمله بزنیم!
‫پس تو نقشه داری، ‫فقط چطوری بقیه رو باخبر کنیم؟
‫بیا دنبالم.
‫باشه، عالیه
‫من این پایین یه امپراتوری ساختم؛ جنت!
‫و می‌خوام با خودم ببرمش.
‫باید همون موقع که فرصت‌ش رو داشتی ‫ولم می‌کردی برم.
‫تاریخ نوشته نمی‌شه.
‫توسط خودِ ما شکل می‌گیره.
‫ما امروز، پا خواهیم گرفت.
‫از درون همین دژ، انتقامم رو از کسایی ‫که تبعیدم کردن می‌گیرم!
‫امروز ما، آینده بی‌انتها رو فتح می‌کنیم.
‫و سلسله کنگ...
‫الــو؟ کار کرد؟
‫کسی؟
‫نمی‌دونم کار کرد یا نه!
‫خیلی‌خب فکرکنم موفق شدیم.
‫من سرشون رو گرم می‌کنم، ‫تو پیغام رو بفرست.
‫فکرمی‌کردم خودت قراره این کار رو انجام بدی.
‫زودباش.
‫ما داخل برج هستیم. ‫بهشون نفوذ کردیم.
‫من و جنتورا با همیم.
‫کنگ شکست‌ناپذیر نیست.
‫می‌دونم احتمالاً حس می‌کنین...
‫دیگه دیر شده،
‫یعنی مثل همیشه قراره شکست بخوریم.
‫اما خانواده‌ای که از دست دادم،
‫بهم یاد دادن هرگز تسلیم نشم.
‫و اگه اینجا بودن هم عمراً تسلیم می‌شدن.
‫باید هوای اونایی که کمک نیاز دارن ‫رو داشته باشیم.
‫بابام این رو بهم یاد داده.
‫چون وقتی مردم به کمک نیاز داشتن،
‫خودش رو به بی‌خیالی نزد.
‫و ما هم اینکارو نمی‌کنیم.
‫باید بریم.
‫بیاین اینجا. بیاین بجنگین!
‫می‌دونم مدت‌ها منتظر این لحظه بودین، ‫الان وقتشه!
‫خود «کنگ» هم می‌دونه نمی‌تونه ‫همه‌مون رو شکست بده.
‫بیاین...
‫کسی!
‫فکرکنم موفق شدم ردش رو بزنم، ‫احتمالاً مامان هم اونجاست.
‫- پس بریم! ‫- من می‌رونم.
‫دختر لنگ رو پیدا کن.
‫بُکشش!
‫بریم، بریم.
‫اگه می‌خواین بجنگین، بیاین دنبالم.
‫اینجا آخر خطه کَسی.
‫تو برو بقیه رو آزاد کن.
‫ممکنه بفهمه داریم میایم.
‫آره. کاری می‌کنم حتماً بفهمه!
‫فرایند پرتاب رو شروع کنید.
‫بابات نیست که نجاتت بده کسی...
‫البته بعید می‌دونم اگه بود هم ‫اتفاق خاصی میفتاد.
‫کــنـگ!
‫ما یه قول و قرارهایی داشتیم.
‫تو دخترم رو دزدیدی!
‫بـرگام.
‫یکم زیادی بزرگه!
‫بهم دروغ گفتی.
‫آدم باید سر حرفی که می‌زنه وایسته!
‫وگرنه هیچی نیستیم!
‫حالشو بگیرین.
‫چشم قربان.
‫تو ادامه بده، بقیه‌شون با من.
‫آره، بیاین!
‫خیلی زیادن...
‫اسکات، نمی‌تونم جلوشون رو بگیرم.
‫اومدن!
‫دمت‌گرم، کسی!
‫آخ‌جون.
‫یالا، بریم سراغ‌شون.
‫انقـــلـاب!
‫کون‌شون رو پاره کنید.
‫حــمله!
‫مراقب باش، سرتون رو بدزدید.
‫رمز پل چیه؟
‫بمیرم هم نمی‌گم.
‫«یک - هشت - یک - چهار - هفت»
‫تف توش.
‫اینو بگیر به کارت میاد.
‫سلام.
‫اینجا خونه‌ی ماست.
‫بیاین پسش بگیریم!
‫نــه!
‫سوراخ سوراخی شدم!
‫سوراخ سوراخی شـدم!
‫خبر نداشتم می‌تونه همچین کاری کنه.
‫کنگ!
‫کسی کجاست؟
‫پرتاب!
‫چه‌خبر شده؟
‫می‌خواد فلنگ رو ببنده.
‫نه، عمراً بذارم.
‫نذارید به حلقه‌ها نزدیک بشه.
‫بابا!
‫بابا، دارم میام!
‫بابا!
‫کجا با این عجله!
‫توروخدا کار کن.
‫الان مثلاً کجا می‌خوای بری؟
‫برو!
‫فکرکردی تموم شده؟ ‫ آره جون عمه‌ات! تموم شده
‫درن توروخدا بس کن!
‫اینقدر تلاش نکن همچین موجودی باشی.
‫نمی‌دونم چی باشم...
‫تو بهم بگو.
‫نمی‌دونم، فقط اینقدر ‫لاشی نباش.
‫دیگه خیلی دیره.
‫نگاهم کن!
‫خیلی لاشی‌ام.
‫هیچوقت برای دست‌ برداشتن ‫از لاشی بودن دیر نیست.
‫نباید بذاریم بره!
‫ یه فکری دارم.
‫آماده‌ای؟
‫نه کاملاً.
‫یک، دو، سه. حالا!
‫بابا!
‫کَسی؟
‫چقدر گنده شدی!
‫آره گنده شدم.
‫خیلی دوستت دارم کوچولو.
‫منم دوستت دارم.
‫واقعاً بهت افتخار می‌کنم.
‫انگار «گودزیلا» رو بغل کردم. ‫[اشاره به شخصیت معروف گودزیلا در فیلمی با همین نام]
‫می‌دونم. خیلی باحاله.
‫آره. مگه نه؟
‫خیلی گشنمه.
‫آره، طبیعیه
‫- الان می‌تونم هرچی جلوی چشممه رو بخورم ‫- هرچی. آره!
‫- ولی واقعاً لیمو ترش هوس کردم! ‫- واقعاً؟
‫- مرکبات. می‌دونم عجیبه ‫- مرکبات...
‫داره...
‫برج فتح کنید!
‫کارت تمومه.
‫هنوز نمی‌تونی ببینی...
‫هیچوقت تموم نمی‌شه.
‫- باید بریم، همین الان ‫- نه.
‫- یالا. ‫- نه!
‫می‌دونم، می‌دونم. ولی باید بریم
‫- نــه! ‫- بجنب.
‫ای حروم...
‫- آخ. ‫- اسکات!
‫پـاشو.
‫فکرکردی تا حالا به همچین مواردی برنخوردم؟
‫اصلاً می‌دونی تا حالا چندتا شورش ‫مثل این رو سرکوب کردم؟
‫نه، نه، نه!
‫می‌دونی چندتا دنیا رو فتح کردم؟
‫چندتا «انتقام‌جو» رو تا حالا کشتم؟
‫بعد شما فکرکردین می‌تونین ‫من رو شکست بدین؟
‫من کنگ‌ام!
‫شما...
‫فقط با مورچه‌ها حرف می‌زنین.
‫من درن ام،
‫و دیگه لاشی نیستم.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫مورچه‌ها زیاد بودن.
‫کار تو بود؟
‫تو راست می‌گفتی، کسی.
‫درن!
‫حالت خوبه؟
‫فکرنکنم.
‫- درن؟ ‫- سلام هوپ!
‫مدل موهات رو عوض کردی.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫خب می‌دونی...
‫ طولانیه، بعداً برات تعریف می‌کنم.
‫کارت...
‫راستش نمی‌دونم چی باید بگم.
‫ممنون اسکات.
‫همیشه برام مثل یه برادر واقعی بودی.
‫واقعاً؟
‫آره بودم.
‫حداقل دَم مرگم...
‫یه «انتقام‌جو» بودم.
‫آره.
‫- آره. ‫-آره.
‫عضو شدی.
‫امروز، روز سنگینی بود.
‫- هنری؟ ‫- جنت؟
‫- مامان کجایی؟ ‫- توی برجم.
‫فکرکنم بتونم یه‌کاری کنم برگردیم.
‫ولی وقتی زیادی نداریم.
‫اگه می‌خوایم برگردیم خونه...
‫باید همین الان دست‌به‌کار شیم.
‫بقیه‌ش رو بسپار به ما.
‫ممنون.
‫یالا، بزنین بریم.
‫خیلی‌خب، موفق باشین.
‫موفق باشین. بریم.
‫دمت‌گرم رفیق.
‫موفق شدی.
‫بریم خونه.
‫اسکات کو؟
‫پشت سر من بود.
‫باید خودت رو می‌زدی به بی‌خیالی.
‫آره، هیچوقت تو این کار خوب نبودم.
‫عمراً بذارم از اینجا بری.
‫می‌خوام همیشه یادت بمونه...
‫می‌تونستی برگردی خونه‌ات.
‫می‌تونستی دوباره دخترت رو ببینی.
‫اما خیال کردی می‌تونی پیروز بشی.
‫من نیازی به پیروزی ندارم.
‫همین کافیه که هردوتامون ببازیم.
‫بابا!
‫کسی...کسی
‫کسی کجاست؟ حالش...
‫- نه، حالش خوبه. ‫- کجاست؟
‫حالش خوبه. حالش خوبه.
‫- اسکات حال همه‌شون خوبه. همه خوبن ‫- کسی حالش خوبه؟
‫تو موفق شدی!
‫موفق شدی.
‫- ببخشید، ببخشید، ببخشید ‫- نه، نه، نه
‫نه، ولم نکن. تنهام نذار.
‫تنهام نذار.
‫هیچوقت دیگه تنهام نذار.
‫من پیشتم.
‫تو برگشتی...
‫دوستت دارم هوپ!
‫منم دوستت دارم اسکات.
‫ بریم خونه.
‫دلم‌مون براش تنگ شده.
‫زندگی من اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫قبلا خودم رو زیاد در همین زمینه ‫سین‌جیم می‌کردم.
‫«اسکات تو و خانواده‌ات عالم کوانتومی رو نجات دادین...
‫و یه موجود بی‌سوراخ رو نوش جان کردی»
‫چرا همه‌ش از این‌جور اتفاق‌ها برام می‌افته؟
‫با عقل جور در نمیاد.
‫اما می‌دونین چیه؟
‫کی گفته اصلاً زندگی باید با عقل جور در بیاد؟
‫روبین
‫تو اون حشره‌ای!
‫اشتباه کردم، آره. ‫تو اون یکی حشره‌ای.
‫تو مرد حشره‌ای هستی.
‫مثل یه حشره گُنده هی ‫کوچیک و بزرگ می‌شی.
‫آره. خودمم! ‫یه قهوه بی‌زحمت.
‫می‌شه دوازده دلار.
‫دوازده!
‫قبلاً همه‌ش با خودم فکرمی‌کردم بلاخره این ‫قصه به پایان می‌رسه یا نه...
‫اما همونطور که کسی بهم یادآوری کرد، ‫«همیشه آدم‌هایی هستن که به کمک نیاز دارن»
‫به‌خاطر تو دوباره شروع کردم به کیک پختن!
‫[تولدت مبارک کسی]
‫به‌به.
‫خودت درستش کردی؟
‫- آره. درکل زیاد اهل کیک پختن نیستم. ‫- می‌دونم.
‫از سال 1997 این اولین کیکیه که می‌پزم.
‫کارت حرف نداره!
‫زندگی پرجنب و جوشی داشتم.
‫یه‌روز از بسکین-رابینز اخراج می‌شی،
‫روز بعدش پادشاهِ فضاییِ مسافر زمان ‫رو شکست می‌دی.
‫شکست‌ش دادیم دیگه، مگه نه؟
‫آره خب شکست‌ش دادیم دیگه.
‫می‌خواست بیاد اینجا اما ما نذاشتیم.
‫گمون کنم...
‫ولی اینم گفت که یه اتفاق خیلی بد ‫قراره بیفته...
‫یعنی اگه اون بیرون نیاد، همه می‌میرن!
‫وایسا ببینم. یعنی من الان ‫همه رو به کشتن دادم؟
‫همه قراره به خاطر من بمیرن؟
‫یا خـدا.
‫یا...من چه غلطی کردم؟
‫چه غلطی کردم؟
‫می‌دونین چیه؟ احتمالاً چیز خاصی نیست.
‫همونطور که گفتم، زندگی قرار نیست ‫با عقل جور در بیاد.
‫پس بهتره اینقدر خودت رو ‫سوال و جواب نکنی اسکات.
‫ذهنت رو بی‌خود مشغول نکن.
‫سورپرایز!
‫تولدت مبارک...
‫امروز که تولدم نیست!
‫می‌دونم، ولی خب من چندتاش ‫رو از دست دادم.
‫خیلی خوبه، همه‌مون در کنار هم.
‫حالت خوبه!
‫احتمالاً اوضاع هم روبه‌راهه.
‫کنگ رفته پی کارش، تو موفق شدی.
‫پس دیگه نیازی نیست بهش فکرکنی.
‫ممنون.
‫تولدت الکی‌ات مبارک، کسی!
‫[فیلم پس از تیتراژ ادامه دارد]
‫تـرجمه از «کـیارش، محمدعلی و آیـــدا» ‫:::. Kiarash.ng & mml.moh & Ayda.NDR .::: ‫
‫«مرد مورچه‌ای و زنبورک: شیدایی کوانتومی»
‫پس کنگ تبعیدی مُرد.
‫مطمئنی مُرده؟
‫اگه مطمئن نبودم، شما رو احضار نمی‌کردم
‫حتماً خیلی عصبانی‌ای که به دست خودت ‫کُشته نشده.
‫هیچ‌یک از ما...
‫کنگ تبعیدی رو نکشته.
‫اون‌ها کشتنش.
‫کم‌کم دیگه دارن چندجهانی رو دستکاری می‌کنن.
‫اگه کاری نکنیم،
‫هرچیزی که...
‫ساختیم رو...
‫از آن خودشون می‌کنن.
‫پس دیگه نباید دست روی دست بذاریم.
‫همینطوریش دیر کردیم!
‫چند نفر رو احضار کردی؟
‫همه‌مون رو.
‫ ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز ‫ .:: DigiMoviez.Com ::.
‫ دیجی‌موویز در شبکه‌های اجتماعی: ‫ DigiMoviez@
‫[فیلم پس از تیتراژ پایانی نیز ادامه دارد]
‫زمان از همه‌چیز مهم‌تره.
‫زندگی‌مون رو شکل می‌ده.
‫اما شاید، ما هم بتونیم...
‫بهش شکل بدیم!
‫خودشه!
‫چی؟ یه‌جوری می‌گفتی فکرکردم ‫حالا چه آدم ترسناکیه!
‫چون هست.
‫[کنگ باز می‌گردد]