WWW.MY-SUBS.COM ﻿1
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Był wyczerpany. Pytał o pana.
Pokaż.
Miał przy sobie tylko to...
...i to.
Przybyłeś mnie zabić?
Wiem, co to jest.
Widziałem już takie coś. Wiele lat temu.
Należało do mężczyzny poznanego w prawie zapomnianym śnie.
Mężczyzny o radykalnych poglądach.
Najbardziej odporny pasożyt? Bakteria? Wirus?
Tasiemiec?
- Pan Cobb próbuje powiedzieć... - Idea.
Odporna i silnie zaraźliwa.
Gdy dostanie się do mózgu, nie sposób jej wykorzenić.
W pełni wyrażona i zrozumiana idea tkwi głęboko w środku.
- Byście mogli ją skraść? - Tak.
W czasie snu pańska podświadomość jest podatna na kradzieże myśli.
Nazywa się to wydobyciem.
Możemy wyszkolić pańską podświadomość do obrony
przed najprzebieglejszym wydobyciem.
- W jaki sposób? - Bo to ja jestem najprzebieglejszy.
Wiem, jak odszukać pańskie sekrety. Znam różne sztuczki.
Mogę ich pana nauczyć, by nawet podczas snu
pański system obrony był czujny.
Jeśli mam pomóc, musi pan być otwarty.
Muszę pana poznać lepiej od żony albo psychiatry.
Gdy w śnie ma pan sejf pełen tajemnic, muszę je poznać.
By to zadziałało, musi pan mnie w pełni dopuścić.
Miłego wieczoru, panowie. Przemyślę tę propozycję.
On wie.
Co tam się dzieje?
Saito się z nami bawi.
Zdobędę je.
Informacje są w sejfie. Spojrzał tam, gdy o nim wspomniałem.
Co ona tu robi?
Wracaj do pokoju, zajmę się tym.
Dopilnuj tego, jesteśmy w pracy.
Jeśli skoczę... przeżyję?
Przy idealnym skoku. Mal, co tu robisz?
- Sądziłam, że tęsknisz za mną. - Nie mogę ci już ufać.
I co z tego?
W guście Arthura.
Ma słabość do brytyjskich malarzy powojennych.
Usiądź, proszę.
Czy dzieci za mną tęsknią?
Niewyobrażalnie.
- Co robisz? - Zażywam świeżego powietrza.
Nie ruszaj się.
Cholera!
- Odwróć się. - Odłóż broń.
Proszę.
- Niech pan odda kopertę. - Powiedziała panu?
- Czy wiedział pan o tym? - Że chce mnie pan okraść
czy że to sen?
Chcę znać nazwisko pańskiego pracodawcy.
Pogróżki we śnie są bezużyteczne, prawda?
To zależy, czym grozisz.
Śmierć tylko go obudzi.
Ale ból...
Ból tkwi w umyśle.
Sądząc po wystroju, jesteśmy w twoim umyśle, Arthurze.
- Jest za wcześnie. - Sny się rozpadają.
Saito nie może się jeszcze obudzić.
Był blisko. Bardzo blisko.
Zatrzymać go!
To na nic. Obudź go.
Nie budzi się!
Zrób mu odrzut! Przewróć go.
Obezwładniony.
- Był pan przygotowany. - Jak znaleźliście to miejsce?
Tak znanemu człowiekowi ciężko utrzymać w tajemnicy
- miłosne gniazdko, w dodatku z mężatką. - Nie powiedziałaby...
- Ale oto jesteśmy. - Zbliżają się.
- Zdobyliście co chcieliście. - Nie do końca.
Zostawił pan sobie kluczową informację, prawda?
Wiedział pan, że coś szykujemy.
Pytanie brzmi, czemu nas pan dopuścił?
- To przesłuchanie. - Do czego?
Nieważne. Oblaliście je.
- Wydobyliśmy wszystko co się dało. - Pańskie zamiary były oczywiste.
- Proszę mnie zostawić w spokoju. - Pan nie rozumie.
Firma, która nas wynajęła,
nie zaakceptuje porażki. Nie przeżyjemy nawet dwóch dni.
- Cobb... - Uproszczę sprawę.
Mów, co wiesz! Natychmiast!
Nie znosiłem tego dywanu. Był taki poplamiony i postrzępiony.
Ale za to był wełniany.
A teraz dotykam poliestru.
To znaczy, że nie leżę w swoim mieszkaniu.
Spełnił pan moje oczekiwania. Ja wciąż śpię.
- Jak poszło? - Kiepsko.
Sen we śnie. Jestem pod wrażeniem.
Ale w moim śnie to ja ustalam zasady.
- Ale widzi pan... - Nie jesteśmy w pańskim śnie.
Jesteśmy w moim.
- Jak mogłeś spieprzyć dywan? - To nie moja wina.
- Jesteś architektem. - Nie wiedziałem, że będzie go smyrał!
Dosyć.
- Co tam się z tobą działo? - Mam to pod kontrolą.
To co by było poza kontrolą?
Nie mamy na to czasu. Wysiadam w Kioto.
- Nie sprawdzi każdego przedziału. - Nie lubię pociągów.
Każdy jest zdany na siebie.
- Słucham? - Cześć, tato.
Cześć, szkraby. Co u was?
- Dobrze. - Chyba w porządku.
W porządku? Kto tam jest? To ty, James?
Kiedy wrócisz?
Na razie nie mogę.
Dlaczego?
Już mówiłem. Wyjechałem do pracy.
Babcia mówi, że już nie wrócisz.
To ty, Phillipo?
- Daj babcię do telefonu. - Kręci głową.
Oby się myliła.
- Tato? - Tak, James?
Mama jest z tobą?
Już o tym rozmawialiśmy.
Mamy już tu nie ma.
A gdzie jest?
Już dosyć. Pożegnajcie się.
Wyślę prezenty przez dziadka. Bądźcie grzeczne...
Podwózka czeka na dachu.
- W porządku? - Tak, a co?
- Mal pojawiła się we śnie. - Przepraszam za nogę.
- To się nie powtórzy. - Pogarsza się, prawda?
Dwa razy nie będę przepraszał. Gdzie Nash?
Nie pojawił się. Czekamy?
Cobol Engineering 2 godziny temu powinno dostać plany Saito.
Wiedzą, że nawaliliśmy. Czas znikać.
- Dokąd pojedziesz? - Do Buenos Aires.
Przeczekam to i poszukam pracy.
- A ty? - Wracam do Stanów.
Przekaż pozdrowienia.
Sprzedał was. Przyszedł targować się o życie.
Możecie się zrewanżować.
Nie tak załatwiam sprawy.
- Co z nim zrobisz? - Nic.
Ale za Cobol Engineering nie ręczę.
- Czego od nas chcesz? - Incepcji.
- Czy to możliwe? - Oczywiście, że nie.
Jeśli możecie skraść idee z umysłu,
czemu nie możecie jej zaszczepić?
Oto, jak to się odbywa. Mówię, "nie myśl o słoniach".
- O czym pomyślałeś? - O słoniach.
Ale to nie twoja myśl, podałem ci ją.
Umysł obiektu zawsze wytropi genezę myśli.
- Pomysłów nie da się podrobić. - To nieprawda.
- Zrobisz to? - A mam wybór?
- Sam mogę wyrównać rachunki z Cobol. - Więc masz wybór.
No to opuszczam pokład.
Polecą, gdzie chcecie.
Panie Cobb...
Chciałby pan wrócić do domu? Do Ameryki. Do dzieci.
Nie załatwisz tego. To niemożliwe.
- Zupełnie jak incepcja. - Cobb, idziemy.
- Jak złożona jest myśl? - Wystarczająco prosta.
Żadna myśl nie jest prosta, gdy trzeba ją zaszczepić w umyśle.
Mój rywal biznesowy jest schorowany.
Jego syn niedługo odziedziczy korporację.
Musi zechcieć zniszczyć imperium ojca.
- Nie wchodźmy w to. - Chwila.
Jeśli dam radę to zrobić,
jaką mam pewność, że wypełnisz umowę?
Nie masz.
Ale mogę to zrobić.
Zawierzysz mi
czy skończysz jako zgorzkniały starzec,
umierając w samotności?
Proszę zebrać drużynę. I radzę lepiej dobierać ludzi.
Wiem, jak bardzo chcesz wrócić.
- Ale to jest niemożliwe. - Możliwe.
- Trzeba zejść wystarczająco głęboko. - Tego nie wiesz.
Już to robiłem.
Z kim?
Dlaczego lecimy do Paryża?
Po nowego architekta.
Nigdy nie lubiłeś swojego gabinetu.
Trudno się skupić w tej kanciapie.
Możesz tu przebywać?
Ekstradycja między Francją a USA to biurokratyczny koszmar.
Dla ciebie mogą się postarać.
Przekaż to dzieciom, proszę.
Maskotki nie wystarczą,
by przekonać dzieci, że mają ojca.
- Robię to, czego mnie nauczyłeś. - Nie uczyłem cię kraść.
Nie, sterować ludzkimi umysłami. Ale po tym, co się stało,
legalnie nie mogę tego wykorzystywać.
Co tu robisz, Dom?
Znalazłem sposób na powrót. To zlecenie dla bardzo wpływowych ludzi,
którzy wymażą ciążące na mnie zarzuty.
Ale potrzebuję twojej pomocy.
Chcesz skorumpować mojego najbystrzejszego studenta.
- To tylko oferta, sami zdecydują. - Pieniądze.
Nie tylko. Pamiętasz.
To szansa na budowanie katedr, całych miast.
Nieistniejących rzeczy. Niemożliwych w rzeczywistym świecie.
Mam kogoś wpuścić do twoich fantazji?
Nie wchodzą do snu. Zajmują się projektowaniem.
Sam to zaprojektuj.
Mal mi nie pozwoli.
Wróć do rzeczywistości, Dom.
- Proszę. - Do rzeczywistości?
Te dzieci, twoje wnuki, czekają na powrót ojca.
To ich rzeczywistość. A to ostatnie zadanie,
w ten sposób tam dotrę. Nie byłoby mnie tutaj,
gdybym znał inny sposób.
Potrzebuję architekta tak dobrego, jak ja.
Mam kogoś lepszego.
Ariadne?
- Poznaj pana Cobba. - Miło mi.
Pan Cobb chce ci zaoferować pracę.
- Staż? - Niezupełnie.
- Mam dla ciebie zadanie. - Nie opowiesz mi o pracy?
- Wpierw muszę cię sprawdzić. - Czemu?
To nie do końca legalne.
Masz 2 minuty na narysowanie labiryntu,
na którego rozwiązanie potrzeba minuty.
Koniec.
Jeszcze raz.
Koniec.
Musisz się bardziej postarać.
Teraz lepiej.
Podobno wykorzystujemy ułamek zdolności naszego mózgu.
Na jawie.
We śnie nasz mózg może wszystko.
- To znaczy? - Projektujesz budynek,
świadomie tworzysz każdy szczegół.
Ale czasem masz wrażenie, jakby tworzył się sam.
- Jakbym go odkrywała. - Prawdziwa inspiracja.
We śnie umysł robi to bez przerwy.
Jednocześnie tworzymy i postrzegamy świat.
Nasz umysł działa tak sprawnie, że tego nie dostrzegamy.
To pozwala nam dostać się w sam środek tego procesu.
- Jak? - Przejmując proces tworzenia.
Tutaj jesteś potrzebna. Do tworzenia świata snu.
Wprowadzamy obiekt do tego snu,
a on wypełnia go swoją podświadomością.
Jak uzyskać taką dokładność, by sądzili, że to rzeczywistość?
Sny wydają się rzeczywiste.
Dopiero gdy się budzimy, dostrzegamy ich niezwykłość.
Nigdy nie pamiętasz początku snu, prawda?
- Zawsze lądujesz w środku akcji. - Chyba tak.
- Jak tu trafiłaś? - Wyszliśmy z...
Zastanów się. Jak się tu znalazłaś?
Gdzie się znajdujesz?
- Śnimy? - To twoja pierwsza lekcja.
Spokojnie.
To tylko sen, czemu zasłaniasz...
Gdyż nawet we śnie odczuwasz ból. Jak w rzeczywistości.
Wojsko wykorzystało dzielenie snów jako program treningowy.
Żołnierze zabijali się nawzajem i budzili.
- Skąd pomysł z architektami? - Ktoś musiał zaprojektować sny.
- Daj nam kolejne 5 minut. - Rozmawialiśmy co najmniej godzinę.
W czasie snu mózg pracuje szybciej. Dlatego czas płynie wolniej.
5 minut w rzeczywistości to godzina w czasie snu.
Zobaczmy, co zrobisz w 5 minut.
Podstawowy układ.
Księgarnia, kawiarnia, większość jest na miejscu.
- Co to za ludzie? - Projekcje mojej podświadomości.
Śniąc tworzysz ten świat.
Mój umysł go zapełnia.
Możesz porozmawiać z moją podświadomością. W taki sposób wydobywamy informacje.
- Jak jeszcze? - Tworząc bezpieczne miejsce.
Sejf albo skarbiec.
Umysł wypełnia go swoimi sekretami.
A wy je wykradacie?
Sądziłam, że świat snu opiera się na postrzeganiu,
ale jest bardzo namacalny.
Co, jeśli zaczniesz ingerować w grawitację?
Nieźle, co?
Owszem.
- Czemu się na mnie gapią? - Moja podświadomość czuje,
że kto inny tworzy ten świat.
Tworząc zmiany, przyciągasz je.
Wyczuwają obcą ingerencję. Atakują jak białe krwinki infekcję.
- Zaatakują nas? - Nie.
Tylko ciebie.
Świetnie, ale nie zmieniaj tyle.
Powiedz swojej podświadomości, by wyluzowała.
Nie kontroluję jej.
Imponujące.
Znam ten most.
- To prawdziwe miejsce? - Chodzę tędy na uczelnię.
Nigdy nie odtwarzaj wspomnień. Zawsze kreuj nowe miejsca.
- Trzeba się na czymś oprzeć. - Używaj szczegółów.
Latarni albo budki telefonicznej. Nigdy całych obszarów.
- Dlaczego? - Wtedy łatwo zatracić,
co jest rzeczywistością.
- Jak u ciebie? - Tu nie chodzi o mnie.
- Dlatego tworzę dla ciebie sny? - Zostaw ją.
Mal!
- Obudź mnie! - Mal, nie!
Obudź mnie!
Nic ci nie jest.
- Dlaczego się nie obudziłam? - Czas jeszcze nie minął.
Możesz się obudzić tylko przez śmierć.
- Potrzebuję totemu. - To mały...
Masz porąbaną podświadomość! Prawdziwie uroczą!
- Poznałaś panią Cobb. - To jego żona?
Totem. Potrzebujesz małego przedmiotu. W miarę ciężkiego.
- Który będziesz nosić przy sobie. - Jak moneta?
Coś bardziej niezwykłego. To jest naznaczona kość.
Nie możesz jej dotknąć. Tylko ja znam jej balans i wagę.
Dzięki niemu wiesz, że nie jesteś w czyimś śnie.
Nie wiem, czy to dostrzegasz.
Ale Cobb ma poważne problemy, które stara się wyprzeć.
Nie otworzę umysłu przed kimś takim.
Wróci. Strasznie szybko się uczy.
Rzeczywistość przestanie jej wystarczać. Gdy wróci...
- zaczniecie budować labirynty. - A ty?
- Odwiedzę Eamesa. - Siedzi w Mombasie.
- To podwórko Cobol. - Potrzebujemy go.
- Jest mnóstwo dobrych złodziei. - Nie potrzebujemy złodzieja.
Potrzebny nam fałszerz.
- Od pocierania się nie rozmnożą. - Nigdy nie wiadomo.
Napijmy się.
Ty stawiasz.
Nie poprawiłeś literowania. Jak z pismem?
- Wszechstronne. - Dobrze.
Incepcja. Zanim zaczniesz marudzić, że to niemożliwe...
To możliwe, tylko cholernie trudne.
Arthur powtarza, że to niemożliwe.
- Wciąż pracujesz z tym betonem? - Jest dobry w swoim fachu.
- Najlepszy, ale brak mu wyobraźni. - W przeciwieństwie do ciebie.
Do przeprowadzenia incepcji jest wymagana.
- Robiłeś to kiedyś? - Próbowaliśmy, umieściliśmy myśl,
- ale się nie przyjęła. - Umieściliście zbyt płytko?
Nie chodzi tylko o głębię. Trzeba mają maksymalnie uprościć,
aby naturalnie kiełkowała w umyśle. Wymaga cierpliwości.
- Co to za idea? - Skłonić dziedzica, by zniszczył imperium ojca.
Mamy tu motywacje polityczne, antymonopolistyczne idee...
Ale zdajesz się na uprzedzenia obiektu. Musisz zacząć od fundamentu.
Czyli?
Stosunków z ojcem.
- Masz chemika? - Jeszcze nie.
Znam tu gościa, Yusufa.
- Tworzy własne związki. - Idziemy.
Jak tylko zgubisz ogon. Facet przy barze.
Cobol Engineering. Chcą mnie żywego czy martwego?
Przekonamy się, jak zaczną strzelać.
Zrób zamieszanie, spotkamy się za 30 minut przy barze.
Tu nie będą szukać.
Dobrze.
Freddy Simmonds? To ty!
Jednak nie.
Teraz nie śnisz.
Poproszę jedną kawę.
Kawę!
Podwieźć pana?
- Co pan tu robi? - Pilnuję inwestycji.
- To tak gubisz ogony? - To inny ogon.
- Cobb mówił, że wrócisz. - Opierałam się, ale...
Ale nic temu nie dorównuje.
- To czysta kreacja. - Zajmiemy się architekturą paradoksu.
Trzeba poznać kilka sztuczek, budując 3 poziomy snu.
Jakie?
We śnie można tworzyć niemożliwe kształty.
Zamknięte pętle, jak schody Penrose'a.
Nieskończone.
Widzisz.
Paradoks.
- Dzięki temu ukryjesz granice snu. - Jak duże powinny być poziomy?
Różnie. Od piętra po całe miasto.
Ale wystarczająco skomplikowane, by ukryć się przed projekcjami.
- Labirynt. - Właśnie.
- Im lepszy... - Tym później znajdą nas projekcje?
- Mam grzeczną podświadomość. - Do czasu.
Nikt nie lubi, jak ktoś grzebie mu w umyśle.
- Cobb nie potrafi już tworzyć, prawda? - Nie wiem.
Na pewno nie chce. Woli nie znać planów.
- Dlaczego? - Nie chce powiedzieć.
- Ale to chyba przez Mal. - Jego byłą żonę?
- Nie byłą. - Są razem?
Ona nie żyje.
Widziałaś jego projekcję.
- Jaka była w rzeczywistości? - Przeurocza.
Szukacie chemika?
- Aby stworzył związek na akcję. - Musi w niej uczestniczyć.
- Już tego nie robię. - Musisz stworzyć szczególny związek.
- To znaczy? - Z dużą głębią.
Sen we śnie? Dwa poziomy?
- Trzy. - To niemożliwe.
- Sny byłyby niestabilne. - To możliwe.
- Potrzeba środka nasennego. - Bardzo mocnego.
- Ile osób? - Pięć.
Sześć.
Tylko tak przekonam się, czy wykonał pan zadanie.
W takich zleceniach nie ma miejsca dla turystów.
Tym razem się znajdzie.
Od tego możemy zacząć. Używam go codziennie.
- Do czego? - Pokażę wam.
Widok jest nieciekawy.
Pan przodem.
- 12 osób dzieli sny. - Przychodzą tu codziennie.
Bardzo stabilny.
- Długo śnią? - 3-4 godziny. Codziennie.
- Czas snu? - Z tym środkiem, jakieś 40 godzin.
- Czemu to robią? - Niech pan Cobb wyjaśni.
- Z czasem tylko tak mogą śnić. - A pan miewa sny?
- Codziennie przychodzą tu śnić? - Nie.
Przychodzą się obudzić.
Sen stał się ich rzeczywistością.
Pan o tym wie najlepiej.
Sprawdźmy go.
Wiesz, jak mnie znaleźć.
Wiesz, co zrobić.
Dość mocny?
W porządku?
W jak najlepszym.
Robert Fischer, dziedzic konglomeratu energetycznego.
- W czym panu szkodzi? - Nie pański interes.
To nie jest zwykłe szpiegostwo przemysłowe.
Mam wykonać incepcję.
Zdaje pan sobie sprawę z ciężaru tej decyzji?
Ziarno zasiane w umyśle tego człowieka
urośnie do rozmiaru idei, która go określi.
Może zmienić jego charakter.
Tylko my stoimy im na drodze do całkowitego monopolu.
Nie możemy już z nimi rywalizować.
Wkrótce będą kontrolować dostawy energii dla połowy świata.
Staną się nowym supermocarstwem.
Świat potrzebuje, by Robert Fischer zmienił zdanie.
Jakie są stosunki Roberta z ojcem?
Plotki głoszą, że skomplikowane.
Nie możemy opierać się na plotkach.
Potrzebuję dostępu do tego człowieka. Browninga.
Prawej ręki Fischera seniora. Ojca chrzestnego Fischera juniora.
To możliwe, przy odpowiednich kwalifikacjach.
To moja specjalność.
Nie chcą ugody, załatwić ich.
Pan Maurice zawsze unikał procesów.
Spytamy o zdanie samego Maurice'a?
- To zbyteczne. - Jednak powinniśmy.
Jak się czuje? Nie chcę go niepokoić...
Robercie, mówiłem ci, żebyś...
Nigdy mnie nie słuchasz.
Zostaw to.
- Musi to miło wspominać. - Ja je tutaj położyłem.
Nawet tego nie zauważył.
- Musimy porozmawiać o pełnomocnictwie. - Nie teraz.
To konieczność...
Sępy krążą.
Wraz z chorobą Maurice'a Fischera wzrasta pozycja Petera Browninga.
Miałem okazję go obserwować.
Poznałem jego wygląd, jak również sposób zachowania.
Na pierwszym poziomie snu mogę się w niego wcielić.
Podając myśl podświadomości Fischera.
Na następnym poziomie jego projekcja Browninga powinna to powtórzyć.
- Sam sobie podsunie myśl? - Dokładnie.
- Musi ją uznać za własną. - Eames, jestem pod wrażeniem.
Twoja protekcjonalność jest nieoceniona.
- Wchodziłeś samemu? - Nie, eksperymentuję.
- Sądziłem, że jestem sam. - Robiłam sobie totem.
Pokaż.
- Uczysz się. - Ciekawy sposób na rozeznanie w rzeczywistości.
- To był twój pomysł? - Nie, Mal.
Należał do niej. We śnie nigdy nie upadał.
Kręcił się bez końca.
Arthur powiedział, że zmarła.
Jak idą ci labirynty?
Każdy poziom odnosi się do podświadomości obiektu.
Najniższym poziomem będzie szpital, z ojcem Fischera.
- Mam pytanie odnośnie układu. - Nie pokazuj mi.
- Tylko śniący powinien znać rozkład. - To ważne?
Nasze projekcje nie mogą znać szczegółów labiryntu.
Chodzi o Mal?
Nie potrafisz jej zatrzymać, prawda?
Nie możesz tworzyć labiryntów, bo pozna ich układ.
I zagrozi akcji.
- Czy reszta o tym wie? - Nie.
- Musisz im powiedzieć, że się pogarsza. - Nikt tak nie twierdzi.
Zależy mi tylko na powrocie do domu.
Czemu nie możesz wrócić?
Bo sądzą, że ją zabiłem.
- Dziękuję. - Za co?
Za brak pytania, czy to zrobiłem.
"Zniszczę imperium ojca". Taką myśl od razu odrzuci.
Musimy podłożyć ją głęboko w jego podświadomości.
Podświadomością kierują emocje.
- Musimy to przenieść na poziom emocji. - Jak?
Stosunki Roberta z ojcem są napięte.
Zniszczenie imperium jako odegranie się na ojcu.
Pozytywne emocje zawsze zwyciężają.
Każdy dąży do oczyszczenia, katharsis.
Musimy mu podać pozytywne rozwiązanie.
"Mój ojciec zrozumie, że chcę pójść własną drogą".
- Może się udać. - Potrzebujemy czegoś więcej niż "może".
- Dziękujemy za twój nieoceniony wkład. - Wybacz, że nalegam na dokładność.
W incepcji nie o to chodzi.
Będąc w jego umyśle trzeba będzie improwizować.
Na najwyższym poziomie poruszymy relacje z ojcem.
"Nie pójdę w ślady ojca".
Na następnym poziomie podsuniemy myśl, "stworzę coś własnego".
Na najniższym poziomie wyciągniemy ciężką artylerię.
"Ojciec nie chce, bym go naśladował".
Na trzecim poziomie sny będą niestabilne.
Narkoza.
By stworzyć 3 poziomy snu,
trzeba ją połączyć ze środkiem nasennym.
Dobranoc.
Środek, którego użyjemy, stworzy połączenie między śniącymi,
przyśpieszając działanie mózgu.
- Da nam więcej czasu na każdym poziomie? - Zwiększy go 20-krotnie.
Na kolejnych poziomach efekt się sumuje.
Byłem kiepski z matmy. Ile mamy czasu?
Tydzień na pierwszym poziomie. Pół roku na drugim.
- Na trzecim... - Dziesięć lat.
- Kto chciałby tyle czasu śnić? - Zależy od snu.
Jak wydostaniemy się po podłożeniu myśli?
- Coś subtelniejszego od strzału w głowę? - Odrzut.
- Co to? - Na przykład to.
- Uczucie spadania budzi cię ze snu. - Poczujemy go przy narkozie?
Mój środek nie zaburza działania ucha środkowego.
Pomimo głębi snu, wciąż czujesz, że spadasz.
Albo przewracasz.
Musimy zsynchronizować odrzut na wszystkich trzech poziomach.
Możemy użyć muzyki.
Nie ma żadnych zaplanowanych operacji.
- A operacja kolana? - Nic ze znieczuleniem.
Potrzebujemy 10 godzin.
Sydney - Los Angeles.
Najdłuższy lot na świecie. Odbywa go co dwa tygodnie.
- Musi mieć prywatny samolot. - Nie w przypadku usterki.
Musimy mieć Boeinga 747. Tam piloci są na górze,
a pierwsza klasa z przodu, nikt nie będzie przeszkadzał.
Trzeba by wykupić cały przedział i przekupić stewardessę.
Kupiłem całą linię lotniczą.
Tak jest prościej.
No to mamy nasze 10 godzin.
Ariadne, świetna robota.
Wiesz, jak mnie znaleźć.
Wiesz, co musisz zrobić.
Pamiętasz swoje oświadczyny?
Oczywiście.
Powiedziałeś, że miałeś sen.
Że się razem zestarzejemy.
To możliwe.
Nie powinno cię tu być.
- Chciałam zobaczyć twoje eksperymenty. - To nie twoja sprawa.
Oczywiście, że moja. Dzielimy razem sny.
Tych nie. To moje sny.
- Czemu to sobie robisz? - Tylko w ten sposób potrafię śnić.
- Dlaczego to takie ważne? - W moich snach jesteśmy razem.
To nie sny.
To wspomnienia. Zabroniłeś z nich korzystać.
Utrzymujesz ją przy życiu. Nie możesz dać jej odejść.
To sprawy, których żałuję, które chcę zmienić.
- Czego tam żałujesz? - Musisz zrozumieć jedną rzecz.
- To twój dom? - Mój i Mal.
- Gdzie ona jest? - Odeszła.
To mój syn, James. Wykopuje jakiegoś robaka.
To Phillipa. Chciałem je zawołać,
aby się odwróciły swoimi roześmianymi twarzami.
- Ale było za późno. - Teraz albo nigdy.
Wpadłem w panikę.
Poczułem, że muszę je zobaczyć po raz ostatni.
Ale to już przeszłość.
Cokolwiek zrobię, nie zmienię tego.
Gdy mam je zawołać, one uciekają.
Muszę wrócić, jeśli chcę zobaczyć ich twarze.
Do realnego świata.
Co tu robisz?
- Nazywam się... - Wiem, kim jesteś.
- Próbuję zrozumieć... - Niby jak?
Wiesz, jak to jest być kochaną?
Być połówką całości?
Powiem ci zagadkę.
Czekasz na pociąg,
który ma cię zabrać daleko stąd.
Wiesz, gdzie powinien cię zabrać,
ale pewności nie masz.
Ale to nieważne.
Dlaczego tak jest?
Bo będziemy razem.
- Jak mogłeś ją tutaj przyprowadzić? - Co to za miejsce?
- Hotel, w którym spędziliśmy rocznicę. - Co się wydarzyło?
- Obiecałeś, że będziemy razem! - Zaczekaj jeszcze trochę.
- Mieliśmy się razem zestarzeć! - Wrócę do ciebie. Obiecuję.
Uważasz, że możesz ją zamknąć w więzieniu wspomnień?
- Sądzisz, że tak ją zachowasz? - Już czas.
- Maurice Fischer zmarł w Sydney. - Kiedy pogrzeb?
- W czwartek, w Los Angeles. - Koło wtorku odbędzie lot.
- Lecę z wami. - Obiecałem ojcu.
W zespole musi być ktoś, znający twoje problemy.
Nie muszę to być ja, ale musiałbyś pokazać Arthurowi, co widziałam.
Załatw dodatkowe miejsce.
Jeśli polecę, a pan nie wywiąże się z ustaleń,
po wylądowaniu pójdę do więzienia.
Załatw robotę, a wykonam jeden telefon
i nie będzie kłopotów na lotnisku.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
To pański paszport? Musiał panu wypaść.
- Coś do picia? - Wodę.
To samo.
Dziękuję.
Nie jest pan może spokrewniony z Mauricem Fischerem?
Był moim ojcem.
Był ważną osobistością. Wyrazy współczucia.
Proszę bardzo.
Za pańskiego ojca. Niechaj spoczywa w spokoju.
- Nie mogłeś się wysikać przed akcją? - Za dużo darmowego szampana.
- Bardzo śmieszne. - Będzie szukał taksówki.
- Dupku... - Idź sobie.
Third i Market. Migiem.
- Co robisz? - Sądziłem, że jest wolna.
- Pojedziemy razem? - Nie. Może się pan zatrzymać...
Świetnie.
W środku jest 500 dolarów, portfel jest wart więcej.
Obawiam się...
Zasłoń go!
Tego nie było w projekcie. Cobb?
Eames!
- Jesteś cały? - Tak.
Fischer też.
Saito?
Zabierzcie Fischera na tyły!
- Jest ranny? Umiera? - Nie wiem.
- Gdzie byłeś? - Pociąg mnie zablokował.
- Po co go tam umieściłaś? - To nie ja.
- Co tam robił? - Skąd ta zasadzka?
To nie były zwykłe projekcje, były wyszkolone.
- Jak to? - Fischer przeszedł trening podświadomości.
Jest uzbrojona. Powinienem to sprawdzić.
- Czemu tego nie zrobiłeś? - Spokojnie.
To był twój obowiązek! Miałeś go sprawdzić!
- Nie jesteśmy na to przygotowani! - Będziemy ich unikać, poradzimy sobie.
Tego nie było w planach! On umiera!
- Uwolnię go od cierpień. - Nie rób tego.
Cierpi, obudzę go.
- Nie obudzi się. - Jak to?
- Gdy umieramy we śnie, budzimy się. - Nie w tym.
Jesteśmy zbyt naszprycowani.
- Co się stanie w chwili śmierci? - Trafiasz w otchłań.
- Niezabudowana przestrzeń senna. - Co tam jest?
Czysta podświadomość. Nic tam nie ma.
Prócz pozostałości po tych, co tam już byli.
W naszym przypadku, twoje.
- Jak długo tam będziemy? - Do czasu ustania środków usypiających.
Dekady, wieczność. Nie wiem.
- Jego pytajcie, on tam był. - Zanieście go na górę.
Świetnie. Wielkie dzięki.
Utknęliśmy w umyśle Fischera z jego prywatną armią,
a w razie śmierci trafimy w otchłań,
gdzie nasz mózg zamieni się w papkę.
Wiedziałeś o ryzyku i nam nie powiedziałeś?
Nie sądziłem, że napadną nas zbiry z bronią.
- Nie miałeś prawa... - To był jedyny sposób.
- Ty też o tym wiedziałeś. - Ufałem mu.
- Obiecał ci połowę doli? - Nie. Całą.
- Mówił, że już to robił. - Z Mal? Świetnie ci się udało.
Zrobiłem co musiałem, by wrócić do dzieci.
Wpakowałeś nas w sytuację bez wyjścia.
Musimy wykonać zadanie najszybciej, jak to możliwe.
- Budzimy się dzięki odrzutowi. - Na kolejnych poziomach ryzyko wzrasta.
- Przesiedzę to tutaj. - Ochrona Fischera zaraz tu będzie.
10 godzin lotu to tydzień na tym poziomie.
Zdążą wykończyć nas wszystkich. Gwarantuję to.
Nie mamy wyboru, musimy się spieszyć.
W dół to jedyna droga naprzód.
Przygotujcie się. Chodźmy go postraszyć.
Jestem ubezpieczony na 10 milionów, to uprości sprawę.
- Nie o to chodzi. - W biurze twojego ojca jest sejf.
- Podaj szyfr. - Nic o nim nie wiem.
Ale możesz znać szyfr.
- Mów. - Nie znam go.
Z dobrego źródła wiemy, że go znasz.
Od kogo?
- Kosztuje 500 dolców? - Co jest w środku?
Gotówka, karty, dowód. I to.
- Przydatne? - Może.
Zaczynaj. Mamy godzinę.
Na rozgryzienie tego miałem mieć całą noc.
A Saito nie miał dostać postrzału.
Masz godzinę, by się czegoś dowiedzieć.
- Co to? - Nasze źródło.
Wuj Peter.
- Niech przestaną. - Szyfr.
- Nie znam go. - Czemu Browning twierdzi inaczej?
Porozmawiam z nim i się dowiem.
Macie godzinę! Zacznijcie gadać.
W porządku?
Dranie trzymali mnie 2 dni.
Mają wtykę w biurze twego ojca, chcą dostać się do sejfu.
Myśleli, że znam szyfr, ale tak nie jest.
Ja też nie.
Maurice mówił, że po śmierci tylko ty go otworzysz.
- Nic mi nie podał. - Może nie wiedziałeś, że to szyfr.
- Czyli co? - Jakiś ciąg cyfr,
oparty na waszych relacjach.
Niewiele tego było.
Może po śmierci matki?
Wiesz, co mi powiedział po jej śmierci?
"Robercie, nie mam ci nic do powiedzenia".
- Nie był uczuciowy. - Miałem 11 lat.
- Jak się trzyma? - Cierpi.
Na niższych poziomach ból będzie mniejszy.
- A jeśli umrze? - W najgorszym wypadku,
- po przebudzeniu będzie warzywem. - Cobb, umowa jest nadal ważna.
Cieszę się, Saito. Ale po przebudzeniu
nie będziesz nic pamiętać.
Otchłań stanie się twoją rzeczywistością. Utkwisz tam na tak długo,
- że się zestarzejesz. - Pełnym goryczy?
- Czekającym na śmierć w samotności. - Nie, wrócę.
I znów będziemy młodzi.
Oddychaj.
Ci ludzie nas zabiją, jeśli nie podamy im szyfru.
- Chcą okupu. - Podsłuchałem ich.
Wsadzą nas do vana i wrzucą do rzeki.
- Co jest w sejfie? - Coś dla ciebie.
Najcenniejszy dar.
- Testament. - Jest już złożony w kancelarii.
To alternatywny testament. Ten podważy stary.
Rozparceluje aktywa Fischer Morrow.
To będzie koniec firmy.
Niszczy moje dziedzictwo? Skąd taki pomysł?
Nie wiem.
Kochał cię, Robercie. Na swój sposób.
Na sam koniec zawołał mnie do łóżka.
Ledwo mówił,
ale zdobył się na wysiłek, by mi coś powiedzieć.
Przyciągnął mnie do siebie
i zrozumiałem tylko jedno słowo...
..."rozczarowany".
Kiedy byłeś w otchłani?
Może i przekonałeś zespół do kontynuowania zadania,
- ale nie znają prawdy. - Jakiej prawdy?
Że w każdej chwili możesz tu sprowadzić pociąg.
Że Mal przebija się przez twoją podświadomość.
Wraz z Fischerem przenikamy też do twego umysłu.
A widok będzie raczej nieciekawy.
Pracowaliśmy razem.
Badaliśmy koncepcję snu we śnie. Ja wciąż naciskałem.
Parłem do przodu. Coraz głębiej.
Nie wiedziałem, że godziny zamieniały się w lata,
że zeszliśmy tak głęboko...
...iż znaleźliśmy się na brzegu własnej podświadomości.
Straciliśmy rozeznanie, co jest rzeczywistością.
Budowaliśmy dla siebie świat.
Latami.
Stworzyliśmy swój własny świat.
Jak długo tam byliście?
Jakieś 50 lat.
- Jak to wytrzymaliście? - Z początku czuliśmy się bogami.
Niestety wiedziałem, że to fikcja.
W końcu musiałem stamtąd odejść.
A ona?
Ukryła coś przede mną.
Prawdę, którą postanowiła zapomnieć.
Otchłań stała się jej rzeczywistością.
Co stało się po przebudzeniu?
Obudzić się po tylu latach, jako stare dusze w młodym ciele?
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
W końcu wyznała prawdę.
Prześladowała ją myśl.
Prosta myśl, która wszystko zmieniła.
Iż nasz świat nie jest rzeczywisty.
Że aby wrócić do rzeczywistości...
...do domu...
...musimy się zabić.
- Co z dziećmi? - Uważała, że to projekcje,
a prawdziwe dzieci czekały na nas tam.
Jestem ich matką!
Potrafię je rozróżnić.
Jeśli to sen, to czemu nie mam kontroli?
Bo nie wiesz, że śnisz!
Była pewna, nic nie mogłem zrobić,
pomimo próśb i błagań.
Chciała to zrobić, ale sama nie mogła.
Za bardzo mnie kochała, więc wymyśliła plan na naszą rocznicę.
- Co robisz, kochanie? - Przyłącz się.
Wejdź do środka, dobrze?
Nie. Skoczę, a ty razem ze mną.
Wcale nie. Posłuchaj...
Jeśli skoczysz, nie obudzisz się. Umrzesz.
Wejdź do środka.
- Porozmawiamy o tym. - Dość rozmów.
Wejdź na gzyms albo skoczę.
Porozmawiamy.
Proszę cię o akt wiary.
Wiesz, że nie mogę.
Pomyśl o naszych dzieciach.
O Jamesie.
O Phillipie.
Jeśli odejdę, i tak je odbiorą.
- To znaczy? - Napisałam list do adwokata,
jak to obawiam się o bezpieczeństwo.
Że groziłeś mi śmiercią.
- Czemu to zrobiłaś? - Kocham cię, Dom.
- Dlaczego? - Uwolniłam cię
od winy z powodu porzucenia ich. Wracamy do domu, do dzieci.
Posłuchaj mnie. Spójrz na mnie.
Czekasz na pociąg...
- Nie rób tego! - ...który ma cię zabrać daleko stąd.
Dzieci na ciebie czekają!
Wiesz, gdzie powinien cię zabrać, ale pewności nie masz.
- Spójrz na mnie! - Ale to nieważne.
- Mal, posłuchaj! - Bo będziemy razem.
Mal, nie!
Trzech psychiatrów poświadczyło jej poczytalności.
Nie byłem w stanie wytłumaczyć natury jej szaleństwa.
Więc uciekłem.
Teraz albo nigdy.
Chodźmy.
Zostawiłem dzieci i teraz próbuję to naprawić.
Twoje poczucie winy ją wzmacnia.
Ale nie jesteś odpowiedzialny za myśl, która ją zabiła.
Jeśli ma nam się udać,
musisz sobie wybaczyć i zmierzyć się z nią.
Ale nie sam.
- Nie zrobisz... - Robię to dla pozostałych.
Bo nie wiedzą, jakiego ryzyka się podjęli.
Musimy ruszać.
Czas minął.
Nie znam żadnego szyfru. Nie świadomie.
A podświadomie?
Mamy człowieka w biurze twojego ojca.
Podaj pierwsze 6 cyfr, które ci przyjdą do głowy.
Teraz!
5... 2... 8... 4... 9... 1...
Musisz się bardziej postarać.
Nakryj ich. Przejedziemy się.
Żywi jesteśmy więcej warci.
Co masz?
Stosunki z ojcem były gorsze niż sądziliśmy.
To pomoże?
Im większe problemy, tym mocniejsze katharsis.
- Jak ich pojednamy? - Pracuję nad tym.
Pospiesz się. Projekcje się zbliżają.
Musimy uciec, nim nas otoczą.
Nie bój się śnić o większym, kochanieńki.
Musimy przenieść jego złość z ojca na wujka.
- Zburzyć jedyne dobre relacje? - Poprawić relacje z ojcem,
odkrywając prawdziwą naturę ojca chrzestnego.
To Fischer powinien nam zapłacić.
Na niższych poziomach będzie gorzej.
- Odegrajmy pana Charlesa. - Nie.
- Co to? - Zły pomysł.
W hotelu ochrona się na nas rzuci.
Zrobimy to jak w robocie ze Steinem.
- Już to robiliście? - Tak, i nie wyszło.
Obiekt zorientował się, że śpi, a jego podświadomość nas załatwiła.
Ale wyciągnęliście wnioski?
- Ktoś musi odwrócić uwagę. - Może być tamta pani, co poprzednio?
Prowadź ostrożnie. Drugi poziom będzie bardzo niestabilny.
Nie skocz za wcześnie. Mamy tylko jedną szansę na odrzut.
Wpierw puszczę muzykę. Reszta jest w waszych rękach.
Gotowi?
Słodkich snów.
Zanudzam cię?
Opowiadałam historię. Chyba ci się nie spodobała.
Mam dużo na głowie.
Idzie pan Charles.
Pan Fischer, tak?
Witam ponownie. Rod Green z marketingu.
- A pani? - Wychodzi.
Gdybyś się nudził.
Musiała dać panu kosza. Chyba że ma sześciocyfrowy numer.
Kradzież portfela to dziwny sposób na przyjaźń.
- Cholera. Sam portfel wart jest... - 500 dolarów, prawda?
Spokojnie. Moi ludzie już się tym zajmują.
Czym jest Charles?
Podstępem, który ma zwrócić Fischera przeciw własnej podświadomości.
- Czemu go nie pochwalasz? - Bo informujesz cel, że śni,
co zwraca na nas uwagę.
Cobb kazał tego nie robić.
Widzisz, jak często łamie swoje zasady.
Możemy na chwilkę?
- Wyglądasz żywiej. - Bardzo śmieszne.
Turbulencje?
To coś bliższego.
Yusuf za kierownicą.
Przepraszam. Kim pan jest?
Rod Green z marketingu.
Ale to nieprawda.
Jestem pan Charles. Pamięta mnie pan?
Jestem tutaj szefem ochrony.
Wysiądź na innym piętrze.
Wyrzuć portfel. Ochrona będzie go szukać.
Musimy dać Cobbowi trochę czasu.
Szef ochrony?
Pracuje pan dla hotelu?
Specjalizuję się w szczególnym rodzaju zabezpieczeń.
- Ochronie podświadomości. - Mówi pan o snach?
O wydobyciu?
Jestem pana ochroną.
Na wypadek, gdyby ktoś chciał dostać się do pana umysłu.
Nie jest pan tu bezpieczny.
Idą po pana.
Dziwna pogoda, prawda?
Czuje pan to?
Co się dzieje?
Cobb zwraca uwagę Fischera na osobliwość snu,
przez co jego podświadomość szuka śniącego.
Mnie. Szybko, pocałuj mnie.
- Wciąż się patrzą. - Ale było warto.
Chodźmy stąd.
Był pan na taką sposobność przeszkolony.
Zmiany pogody, grawitacji.
Jest pan we śnie.
Najprostszym testem jest próba przypomnienia sobie,
jak pan tu dotarł.
Proszę przypomnieć sobie szkolenie.
Jest pan we śnie, a ja pana chronię.
Nie jest pan prawdziwy?
Jestem projekcją pańskiej podświadomości.
Mam zapobiegać próbom wciągnięcia pana w sen.
I to właśnie się dzieje.
- Może mnie pan stąd zabrać? - Proszę za mną.
Co pan robi?
Ci ludzie mieli pana porwać.
Jeśli mam pomóc, proszę zachować spokój.
Musi pan ze mną współpracować.
Jeśli to sen, po śmierci się obudzę, tak?
Nie robiłbym tego.
Jest pan pod narkozą, jeśli naciśnie pan spust,
może się pan nie obudzić.
Przejdzie pan do dalszej fazy snu. Wie pan, o czym mówię.
Proszę sobie przypomnieć, co mówiłem na szkoleniu.
Proszę ją oddać.
Powinien być bezpośrednio pod 528?
Proszę pomyśleć.
Co pan pamięta sprzed snu?
Była strzelanina.
Padał deszcz.
- Zostaliśmy porwani. - Gdzie was trzymali?
- W vanie. - To wyjaśnia skoki grawitacji.
Jest pan w aucie. Co dalej?
Ma to jakiś związek...
z sejfem.
Czemu to takie trudne?
To jak przypominanie sobie snu po przebudzeniu.
To wymaga lat ćwiczeń.
Zostaliście z Browningiem wprowadzeni do snu,
aby wykraść coś z pańskiego umysłu.
Proszę sobie przypomnieć, co to jest.
Kombinacja. Miałem im podać ciąg cyfr.
Chcą je wydobyć z pańskiej podświadomości.
To może być cokolwiek. Jesteśmy w hotelu.
Sprawdźmy pokoje. Jaki to był numer?
Proszę sobie przypomnieć. To ważne.
Pięć.
Pięć, dwa... To był długi numer.
Mamy punkt zaczepienia. Piąte piętro.
- Używasz stopera? - Nie, sam muszę to ocenić.
Gdy wy śpicie w 528, ja czekam na odrzut Yusufa.
- Jak to poznasz? - Przez muzykę.
A uderzenia w barierki nie da się przeoczyć.
Więc dostaniemy zsynchronizowany odrzut.
Jeśli będzie za wcześnie, nie obudzimy się.
Jeśli za wcześnie, nie zrzucę was.
- Czemu? - Furgonetka będzie spadać.
Nie zrzucisz niczego bez grawitacji.
Są ze mną.
Panie Charles.
- Wie pan, co to jest? - Tak sądzę.
Chcieli pana uśpić.
- Ja już śpię. - Ponownie uśpić.
Sen we śnie?
- Zmieniłeś się. - Słucham?
Z kimś pana pomyliłem.
Z jakimś przystojniakiem.
To projekcja Browninga. Śledźmy go.
Zachowanie nam powie,
czy Fischer zaczyna połykać haczyk.
- Wuj Peter? - Razem was porwano?
Już go trzymali. Torturowali go.
Widział to pan?
- Porywacze pracują dla ciebie? - Robercie...
Chcesz dostać się do sejfu? Zdobyć alternatywy testament?
Ta firma to całe moje życie. Nie pozwolę ci jej zniszczyć.
Nie porzucę mojego dziedzictwa.
Chroniłem cię przed ostatnią drwiną twego ojca.
- Jaką drwiną? - Testamentem.
To jego ostateczna zniewaga.
Wyzwanie, byś stworzył coś własnego,
twierdząc, że nie jesteś godzien jego zasług.
To, że był rozczarowany?
Ale myli się.
Potrafisz stworzyć dużo lepszą firmę.
Panie Fischer. On kłamie.
- Skąd pan wie? - To moja praca.
On coś ukrywa, musimy się dowiedzieć co.
Proszę zrobić to samo, co on zamierzał.
Wejdziemy do jego podświadomości i poznamy, co ukrywa.
Nieprzytomny.
W czyją wchodzimy podświadomość?
Fischera.
Powiedziałem o Browningu, żeby nam pomógł.
Pomoże nam włamać się do własnej podświadomości.
- Ochrona będzie cię ścigać. - A ja ich trochę przytrzymam.
- Tylko wróć przed odrzutem. - Proszę iść spać.
W porządku?
- Gotowy? - Tak.
Cobb?
Co tam jest?
Prawda, którą Fischer musi poznać.
A dla ciebie?
Widzieliście?
Eames, to twój sen.
Odciągnij ochronę od bazy.
- Kto wprowadzi Fischera? - Nie ja.
Jeśli poznam trasę, plan nie wypali.
- Ja to projektowałam. - Zostaniesz ze mną.
Ja dam radę.
Podaj mu, jak się tam dostać.
- Fischer, pójdziesz z nim. - A ty?
Nie wyłączaj tego. Będę na podsłuchu.
Okna są dość duże, bym was osłaniał.
- Nie idziesz? - Aby poznać prawdę o ojcu,
sam będziesz musiał włamać się do umysłu Browninga.
Chodź!
Alarm!
Szlag.
Obyście byli gotowi.
Nie, za wcześnie.
Cobb, słyszysz to?
Brzmi od 20 minut. Wpierw sądziłem, że to wiatr.
Słyszę. To muzyka.
Co robimy?
Sprężamy się.
Yusuf za 10 sekund skoczy.
To daje Arthurowi 3 minuty.
- A nam? - Godzinę.
- Dotrą tam tak szybko? - Musieliby wejść na taras.
Znajdź im szybszą trasę.
- To labirynt. - Musi być przejście, które go przecina.
- Czy Eames coś dodawał? - Nie powinnam ci mówić.
Nie ma na to czasu! Dodawał coś?
System wentylacji, który prowadzi przez labirynt.
Wytłumacz im.
- Saito? - Mów.
Paradoks.
- Co to było? - Odrzut.
- Cobb, przegapiliśmy go? - Tak.
Nie można śnić o plaży?
- Co teraz? - Kończymy zadanie przed następnym odrzutem.
- Jakim? - Przy kontakcie z wodą.
Jak was zrzucę bez grawitacji?
Arthur ma kilka minut, my dwadzieścia.
W porządku?
Coś jest nie tak. Idą w waszą stronę, jakby coś przeczuwali.
Daj nam więcej czasu.
To przedsionek przed schronem.
- Są tam okna? - Wtedy kiepsko by chronił.
Oby Fischer znalazł to czego szuka.
To jego projekcje?
- Niszczysz obszary jego mózgu? - To tylko projekcje.
- Jesteśmy. - Jest czysto, ale pośpieszcie się.
Idzie na was cała armia.
Jestem w środku.
- Ktoś tam jest. - Uciekaj. To pułapka.
Trochę niżej.
Ona nie istnieje.
Skąd wiesz?
To projekcja. Fischer jest prawdziwy.
Eames, leć do przedsionka!
- Co się stało? - Mal zabiła Fischera.
Nie mogłem jej zabić.
To daremne. Jego umysł jest uwięziony.
To koniec.
Po wszystkim? Zawaliliśmy?
Już po nas.
To nie ja nie wrócę do rodziny, co?
Szkoda. Chciałem zobaczyć, co tam jest.
Ustawmy ładunki.
Jest jeszcze sposób.
- Musimy podążyć za Fischerem. - Nie mamy czasu.
Tam będzie go wystarczająco.
I znajdziemy go.
Jak tylko usłyszysz muzykę, użyj defibrylatora.
Tam na dole zrobimy własny odrzut.
Połóż go tam. Jak muzyka przestanie grać,
wysadź szpital i wrócimy do hotelu.
Warto spróbować, o ile Saito powstrzyma ochronę.
Nie przeżyje, prawda?
Cobb, musimy tego spróbować.
Jeśli nie wrócicie przed odrzutem, wracam sam.
Ma rację. Idziemy.
Zrobisz tam, co należy? Mal tam będzie.
Wiem, gdzie jej szukać. Fischer będzie u niej.
- Skąd wiesz? - Bo chce, bym za nim poszedł.
Chce, bym tam z nią został.
- To twój świat? - Był nim.
Tutaj będzie.
Saito.
Zajmij się Fischerem, póki nie założę ładunków.
Nie ma tu miejsca dla turystów.
Nie żartuj.
Zbudowałeś to? Niesamowite.
Budowaliśmy to latami.
Potem odtwarzaliśmy ze wspomnień.
Tędy.
To była nasza dzielnica. Miejsca z przeszłości.
Pierwsze mieszkanie.
Potem przeprowadziliśmy się tutaj.
W czasie ciąży mieszkaliśmy tutaj.
Odtworzyliście to ze wspomnień?
Mieliśmy mnóstwo czasu.
Co to?
Dom rodzinny Mal.
Może tam będzie?
Chcieliśmy mieszkać w domu, ale uwielbialiśmy wieżowce.
W rzeczywistości musielibyśmy wybierać, ale nie tutaj.
- Jak sprowadzimy Fischera? - Jakimś odrzutem.
Co?
Będę improwizował.
Musisz coś o mnie wiedzieć. O incepcji.
Myśl jest jak wirus. Odporna.
Silnie zaraźliwa.
Mały zarodek myśli może urosnąć.
Określając cię...
albo niszcząc.
Najprostsza myśl, taka jak:
"Świat nie jest rzeczywisty".
Drobna myśl, która wszystko zmienia.
Jesteś pewna swego świata. Jego realności.
Myślisz, że on też?
Czy jest tak zagubiony, jak ja?
- Wiem, co jest rzeczywistością. - Żadnych wątpliwości?
Nie czujesz się prześladowany?
Ścigany na całym świecie przez anonimowe korporacje i policję,
zupełnie jak projekcje ścigają śniącego.
Przyznaj.
Nie wierzysz już w jedną rzeczywistość.
Więc wybierz.
Wybierz życie tutaj.
Wybierz mnie.
Wiesz, co muszę zrobić. Wrócić do dzieci, bo je zostawiłaś.
- Zostawiłaś nas. - Mylisz się.
Pomieszało ci się.
Nasze dzieci są tutaj.
Chciałbyś zobaczyć ich twarze?
Tak, zrobię to na górze.
Na górze?
Posłuchaj siebie. To są nasze dzieci.
Spójrz.
- James? Phillipa? - Nie rób tego.
- To nie nasze dzieci. - Sam w to nie wierzysz.
- Wiem to. - A jeśli się mylisz?
Co jeśli tu jest rzeczywistość? Wmawiasz sobie, co wiesz.
Ale w co wierzysz?
Co czujesz?
Winę.
Czuję się winnym, Mal.
Cokolwiek zrobię, pomimo rozpaczliwości i zakłopotania,
ta wina wciąż we mnie tkwi, przypominając o prawdzie.
Jakiej prawdzie?
Że to ja stoję za myślą, która kazała ci zakwestionować rzeczywistość.
Umieściłeś myśl w moim umyśle?
O czym ona mówi?
Wiedziałem, że incepcja jest możliwa, bo zastosowałem ją na niej.
- Na własnej żonie. - Dlaczego?
Byliśmy zagubieni.
Musieliśmy uciec, ale ona się nie godziła.
Schowała coś głęboko w środku.
Prawdę, którą znała, ale postanowiła zapomnieć.
Nie mogła się wyrwać.
Postanowiłem ją odszukać.
Zagłębiłem się w jej umysł i odnalazłem sekretne miejsce.
Włamałem się i umieściłem myśl.
Prostą myśl, która wszystko zmieniła.
Że jej świat nie jest prawdziwy.
A śmierć była jedyną ucieczką.
Czekasz na pociąg,
który ma cię zabrać daleko stąd.
Wiesz, gdzie powinien cię zabrać,
ale pewności nie masz.
Ale to nieważne.
- Powiedz dlaczego! - Bo będziemy razem!
Nie sądziłem, że ta myśl zaatakuje jej umysł jak rak,
że nawet po przebudzeniu,
po powrocie do rzeczywistości...
będziesz kwestionować realność świata.
A śmierć będzie jedyną ucieczką.
Mal, nie!
- Zaraziłeś mój umysł. - Chciałem cię ratować.
Zdradziłeś mnie.
Ale możesz to naprawić. Dotrzymać danego słowa.
Możemy być razem, we wspólnie wybudowanym świecie.
Musimy znaleźć Fischera.
Nie dostaniecie go.
- Jeśli zostanę, puścisz go? - O czym ty mówisz?
Fischer jest na ganku.
- Sprawdź, czy żyje. - Nie możesz tego zrobić.
Idź.
Jest! Już czas, musimy uciekać!
- Weź ze sobą Fischera. - Nie możesz z nią zostać.
Nie zostanę. Saito już nie żyje.
Gdzieś tu jest. Muszę go odnaleźć.
Nie mogę z nią zostać, ponieważ ona nie istnieje.
Tylko we mnie wierzysz.
Nie. Chciałbym.
Chciałbym ponad wszystko, ale...
nie wyobrażam sobie ciebie z twoją złożonością,
doskonałością i niedoskonałością.
W porządku?
Spójrz na siebie.
Jesteś tylko cieniem mojej prawdziwej żony.
Na więcej mnie nie stać, ale...
przykro mi, to mi nie wystarcza.
Realne uczucie?
- Co robisz? - Improwizuję.
Nie!
Idź tam.
Byłem roz...
Wiem, tato.
Byłeś rozczarowany, że nie jestem taki jak ty.
Nie.
Byłem rozczarowany,
że próbowałeś.
Szybciej.
Tato?
To odrzut! Musisz uciekać!
Nie zatrać się! Przyprowadź Saito!
Dobrze!
Pamiętasz swoje oświadczyny?
Miałeś sen, że się razem zestarzejemy.
Tak było.
Nie pamiętasz?
Strasznie za tobą tęsknię,
ale swoje razem przeżyliśmy.
I muszę dać ci odejść.
Przykro mi, Robercie.
Ojciec chciał, bym szedł własną drogą, nie naśladował go.
I tak zrobię, wujku.
- Co się stało? - Cobb został.
- Z Mal? - Nie, by odnaleźć Saito.
Zagubi się.
Poradzi sobie.
Przybyłeś mnie zabić?
Czekam na kogoś.
Kogoś z prawie zapomnianego snu.
Cobb?
To niemożliwe.
Byliśmy młodzi.
A ja jestem starcem.
Zgorzkniałym.
Umierającym w samotności.
Wróciłem po ciebie.
By o czymś przypomnieć.
O czym wiedziałeś.
Ten świat nie jest prawdziwy.
Bym dopełnił umowy?
Byś zdobył się na akt wiary.
Wróć,
abyśmy znów byli młodzi.
Wróć ze mną.
Gorący ręcznik?
Za 20 minut lądujemy w Los Angeles.
Formularz imigracyjny?
Witamy w domu, panie Cobb.
Witaj. Tędy.
James? Phillipa?
Patrzcie, kto przyszedł.
Spójrz, co buduję!
- To dom nad urwiskiem! - Pokażesz mi?
INCEPCJA
scenariusz i reżyseria:
zdjęcia:
muzyka:
w roli głównej:
w pozostałych rolach:
Tekst polski: Thorek19
korekta: djdzon
<> www. kinomania. org
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.