ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ
Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΞΥΠΝΑ
ΠΑΛΙΕΣ ΕΘΝΙΚΕΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΧΘΡΕΣ
ΔΙΑΣΠΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟ ΛΑΟ.
ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ
ΟΠΩΣ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΕΙΣ, ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, ΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ.
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΔΙΩΞΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
ΠΟΛΛΟΙ ΔΙΕΦΥΓΑΝ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΕΖΗΣΑΝ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΩΣ ΦΥΓΑΔΕΣ.
ΤΕΛΙΚΑ, ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ...
ΟΛΟΙ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ.
Πάντα είχα την τάση να είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος.
Τις πνίγεις, το ξέρεις;
Ως αύριο, η ομορφιά θα έχει γίνει αηδία.
Θα έπρεπε να τις χαρίζεις. Δεν ντρέπεσαι;
Δολοφόνε των λαχανικών;
Σήκω πάνω.
Πάνω.
- Και μια εφημερίδα. - Σε παρακαλώ.
Μια εφημερίδα και αυτά τα πνιγμένα λαχανικά.
Πρέπει να φύγετε.
- Θα ήθελα μια εφημερίδα. - Παρακαλώ, Στρατηγέ, φύγετε γρήγορα.
Πάρτε τα. Σας παρακαλώ.
Φύγετε.
Άτιμε παλιοκλέφτη!
Όλοι χρειάζονται έναν κακό,
έναν εγκληματία πολέμου, έναν φυγά, έναν καταζητούμενο.
Παρακαλώ, απεχθάνομαι τις ετικέτες.
- Έριξες τα λαχανικά μου. - Πέστε κάτω, σας παρακαλώ.
Πώς προτείνεις να το κάνω αυτό; Μοιάζω με νάνο του τσίρκου;
Χριστέ μου, θα ηρεμήσεις;
Έχουμε συζητήσει γι' αυτές τις βόλτες, έτσι δεν είναι;
Ναι, και τώρα βλέπεις γιατί τις κάνω.
Είστε πολύ εκτεθειμένος.
Τότε βρες μου έναν κανονικό οδηγό, όπως σου ζήτησα.
- Στρατηγέ, εγώ... - Εσύ είσαι πιλότος, Μίρο.
Οδηγείς σαν γυναίκα. Πού στο διάολο είναι ο Γκάνιτς;
Διακοπές με την οικογένειά του, κύριε.
Εκείνος ήξερε να οδηγεί.
Χωρίς παρεξήγηση, έχω σιχαθεί να βλέπω τη μούρη σου πια.
Ναι, είναι αλήθεια.
Αυτή η βρόμα με την οποία με πνίγεις,
με μπλεγμένα μαλλιά, σαν πισινός σκύλου.
Σε βαρέθηκα.
Θέλω να δω κι άλλους ανθρώπους.
Παρεμπιπτόντως, ξέρω πού πας.
Βλέπω πού πηγαίνεις.
Έχω αλλάξει εννέα κρεβάτια σε έξι μήνες,
και μόνο ένα ήταν προς τα εδώ.
Και αν νομίζουν πως θα περάσω άλλη νύχτα
σ' αυτήν την τρώγλη που ο Τάνεβιτς αποκαλεί "σπίτι",
κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτά τα παιδιά είναι απαίσια.
Είναι βρόμικα, απείθαρχα.
- Μπορείς να το πεις σε όλους. - Φεύγουμε πάλι, Στρατηγέ.
- Τι πράγμα; - Μετακινούμαστε.
Επεξεργασία Υποτίτλων OFFiCiAL
- Τότε ποιος είναι αυτός; - Κανείς, κύριε.
Εσείς.
Ο ιδιοκτήτης είναι ένας φίλος.
- Βρήκε έναν χώρο. - Ένα διαμέρισμα;
- Ναι. - Δικό μου;
- Για έξι μήνες. Ίσως παραπάνω. - Δόξα τω Θεώ.
- Θα χαρεί να μας συναντήσει... - Δώσε μου το κλειδί.
- Κύριε... - Δε με πας σε οικοτροφείο.
Δώσε μου το κλειδί. Θα το βρω μόνος μου.
Θα σας φέρουμε προμήθειες.
Προμήθειες;
- Ξέρετε, τα βασικά. - Και ποιος θα κάνει τις αγορές;
- Δεν υπάρχει λόγος να... - Αποκλείεται. Δεν ξέρεις να ψωνίζεις.
- Πες τους να αφήσουν λεφτά στην πόρτα. - Κύριε...
Ναι;
- Η κυρία Μπόσκοβιτς; - Προφανώς, όχι.
- Όχι. - Όχι.
Σε περίμενε;
Και γι' αυτό μπήκες μόνη σου στο διαμέρισμά μου;
Ποια είσαι;
- Η Τάνια. - Η Τάνια.
- Η υπηρέτρια. - Μάλιστα. Λοιπόν...
φαίνεται ότι η κυρία Μπόσκοβιτς διέκοψε το ενοικιαστήριο αναπάντεχα,
χωρίς να το πει στην υπηρέτρια.
Την τσάντα σου, παρακαλώ.
Και τώρα τα ρούχα σου.
Δε μ' αρέσουν οι εκπλήξεις.
Σε παρακαλώ.
Γύρνα από την άλλη, παρακαλώ.
Σιγά-σιγά.
Χωρίς τατουάζ στην ηλικία σου; Τι βαρετό.
Πού είναι τα πάθη σου;
Εκτός αν επέλεξες για κάποιον λόγο να τα καλύψεις.
Παρακαλώ, μπες στο ντους και ξεπλύσου καλά.
Μην ανησυχείς, δε θα μπω κι εγώ μαζί σου.
Πώς είναι τα υδραυλικά;
Νομίζω πως ξέρεις πού είναι οι πετσέτες.
Πόσα σε πλήρωνε;
Η καλή κυρία Μπόσκοβιτς;
Πόσα σε πλήρωνε;
- Πεντακόσια, την ώρα. - Εγώ θα σου δίνω περισσότερα.
Σε τι είσαι καλή; Τι δουλειές έκανες;
Καθάρισμα και πλύσιμο.
Δείξε μου τα χέρια σου.
Πόσων χρόνων είσαι;
Είκοσι έξι.
Οι γονείς σου σ' έβαλαν να δουλέψεις;
Οι γονείς μου είναι νεκροί.
Πόσο συχνά έρχεσαι;
Για την κυρία Μπόσκοβιτς.
Μία φορά κάθε εβδομάδα.
- Τις Τρίτες. - Εγώ θα σε χρειαστώ περισσότερο.
Έχεις άλλους;
- Πηγαίνεις και σε άλλους; - Ναι.
Όχι πια.
Τώρα δουλεύεις για εμένα.
Όπως βλέπεις, θα σε χρειαστώ σε μόνιμη βάση.
Ένας άντρας χρειάζεται μια υπηρέτρια.
Εγώ...
Σας ευχαριστώ, κύριε.
Στρατηγέ.
- Όμως νομίζω πως πρέπει να φύγω. - Αυτό δε γίνεται, σωστά;
Εξάλλου, έχεις το κλειδί μου, έτσι δεν είναι;
Οπότε είμαι δικός σου...
κι εσύ θα είσαι δική μου.
Το μικρό μυστικό μου.
Δείξε μου τις ικανότητές σου.
Από πού ξεκινάς;
Κουζίνα, μπάνιο...
κρεβατοκάμαρα;
Παράθυρα.
- Από τα παράθυρα. - Παράθυρα.
Θαυμάσια.
Ας ξεκινήσουμε.
Μπορώ να ντυθώ;
Τρέμει το χέρι σου.
Σου προκαλώ άγχος;
Ξέχασες εντελώς τις γωνίες. Υποθέτω θα τις κάνεις όταν σε βολεύει.
Δεν είσαι πολύ αποδοτική, έτσι;
Κάνοντας τρία λεπτά για κάθε τζάμι, θα είσαι εδώ...
Συγγνώμη, δεν έχω συνηθίσει να με χρονομετρούν.
Με πεντακόσια δηνάρια την ώρα, θα έπρεπε.
Την εκμεταλλευόσουν εντελώς εκείνη την καημένη γυναίκα, έτσι;
- Έτσι; - Δεν είχε παράπονα.
Και ποιος φταίει γι' αυτό;
Δεν είχε ηγετικές ικανότητες.
Οι άντρες μου διέπρεψαν γιατί δέχονταν πάντα την εποικοδομητική κριτική.
Λοιπόν, τι άλλες ικανότητες έχεις εκτός απ' το να θαμπώνεις τζάμια;
Μαγειρεύεις;
- Αν μαγειρεύω; - Ναι, αν μαγειρεύεις.
Αν ετοιμάζεις γεύματα, τροφή.
- Όχι, δε μαγειρεύω. - Στην ηλικία σου;
- Δε μου έμαθαν ποτέ. - Εγκληματικό.
- Φαντάζομαι πως τρως. - Ναι, τρώω.
Ωραία.
Για εμένα, θα μαγειρεύεις.
Πρώτα θα ψωνίσουμε.
Συγγνώμη, κατουριέσαι;
- Ορίστε; - Ηρέμησε, έχεις αγχωθεί.
Δε θα έπρεπε να αγχωθείς κι εσύ;
Επειδή περπατάω στ' ανοιχτά; Καλώς ήρθες στην παρέα.
Ξέρεις, δεν έχεις λόγο να φοβάσαι.
Στην πραγματικότητα, δεν είμαι εδώ.
Αυτήν τη στιγμή, κρύβομαι σε ορεινούς στρατώνες,
κάνω σκι στη βόρεια Σλοβενία,
λιάζομαι στις δαλματικές ακτές,
φροντίζω πρόβατα στις σερβικές βουνοκορφές,
πίνω με τον Πούτιν στο Κίεβο και στη Μόσχα,
ο φίλος ενός φίλου ορκίζεται ότι με είδε.
Είμαι παντού και πουθενά.
Είμαι ένας μύθος.
Τρεις φορές μου πρότειναν πλαστική χειρουργική. Τρεις φορές.
Μου ζήτησαν να αλλάξω αυτό το πρόσωπο. Αυτό θα ήταν έγκλημα.
Ξέρουν ότι δε θα με πιάσουν ποτέ.
Όλοι τους. Είναι απλώς φιλοξενούμενοι στο σπίτι μας.
Είναι το δικό μας σπίτι.
Και οι φίλοι μου που σπαταλούν ώρες για να με προσέχουν,
είναι νευρικοί. Δε με εμπιστεύονται.
Είναι εδώ τώρα, ξέρεις.
Το Υugο δύο τετράγωνα πίσω, χωρίς μπροστινές πινακίδες;
Το μαύρο Μini μπροστά στα δεξιά μας;
Πρέπει να τους πεθαίνει.
"Πώς τα κατάφερε τόσο γρήγορα;"
"Και μια τόσο ελκυστική, νέα κοπέλα;"
Έλα.
Θα σου δείξω.
Τρέχα!
Συγγνώμη, αυτό το αστείο δεν παλιώνει ποτέ.
Πρώτο μάθημα:
Rοyal, πάντα και χωρίς φίλτρα.
- Καπνίζεις ακόμα; - Άρα κάτι ξέρεις για εμένα.
Κοίτα να δεις. Η καρδιά μου είναι πολύ μεγάλη.
Καλά να πάθουν. Αν καπνίζω;
Θεέ μου, ναι. Ο γέρο-Σόλοβεκ, ο καλύτερος αξιωματικός στην ιστορία,
μόνο τα τσιγάρα μπορούσαν να τον σκοτώσουν, τίποτα άλλο.
Και πάρε και μια εφημερίδα.
Παρακαλώ, για τον γιο μου.
Φυσικά.
Σας ευχαριστώ.
Αυτό το χρώμα, αυτό το σχήμα.
Κάνουμε πολέμους γι' αυτό.
Υπέροχο λαχανικό, το οποίο βίασαν οι Τούρκοι,
βράζοντας και το τελευταίο ίχνος καλοσύνης της φύσης.
Σφαγιάζουν την κουζίνα τους.
Το ξέρεις;
Διάβασε.
Στο κάτω μέρος, δεξιά.
Μη σκέφτεσαι. Απλώς διάβασε.
Διάβασε τις λέξεις.
Εγώ είμαι δυσλεξικός, οπότε αν δε θες να χτυπιέμαι όλη νύχτα εδώ,
γλίτωσε λίγο χρόνο και από τους δυο μας. Άντε.
"Καθώς προετοιμάζονται μέλη-κλειδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης
και κορυφώνεται η διεθνής πίεση..."
Διάβασμα είναι αυτό;
Έλα, με τόνο, ζωντάνεψέ το!
"...κυβερνητικοί αξιωματούχοι παραδέχτηκαν σήμερα
ότι η προσπάθεια της χώρας να γίνει μέλος της ΕΕ παρεμποδίστηκε
από την αδυναμία σύλληψης και παράδοσης του Στρατηγού..."
Δεν μπορούν να βάλουν άλλη φωτογραφία;
"...που διώκεται για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
από το Δικαστήριο της Χάγης όσον αφορά μια σφαγή χιλιάδων ανδρών και αγοριών
που στα τέλη του πολέμου ήταν υπό τις διαταγές του.
Κυβερνητικοί αξιωματούχοι διαβεβαιώνουν τη διεθνή κοινότητα
πως γίνεται κάθε προσπάθεια για να βρεθεί ο φυγάς στρατιωτικός
και επιμένουν πως πρέπει να κρύβεται καλά..."
Γεια σας! Γεια σας!
Οι δειλοί που δεν μπορούν καν να σταθούν στα πόδια τους. Κοίτα με.
Δες πόσο καλά κρύβομαι.
Λες και δεν πληρώνουν εκείνοι για όλα αυτά.
"Οι ΗΠΑ αύξησαν επισήμως την προσφορά αυτήν την εβδομάδα σε 10.000 δολάρια
για όποιον βοηθήσει στον εντοπισμό και σύλληψη του Στρατηγού..."
Θα βγουν όλοι έξω τώρα. Κατσαρίδες!
"Διασύρεται ευρέως από τη διεθνή κοινότητα,
αν και θεωρείται ακόμα ήρωας από κάποιους συμπατριώτες του.
Κυβερνητικά στελέχη, ενώ αναγνωρίζουν τη οικονομική απομόνωση της χώρας,
αρνούνται να εικάσουν πότε θα εντοπιστεί ο Στρατηγός
και θα συλληφθεί".
Ναι, ας ελέγξουν τα ημερολόγιά τους. Θα τους πάρει κανέναν χρόνο.
Θεός φυλάξοι, μη χρειαστεί να πάρουν καμιά απόφαση.
Τι έχει απογίνει η χώρα σου;
Χιλιάδες υποκλίσεις, πάρε χαρτζιλίκι και πήγαινε στο δωμάτιό σου.
Αυτό είναι;
Μετά απ' όλα αυτά;
Δε λες τίποτα.
Μια γενιά νέων ανθρώπων που δε λένε τίποτα.
Εντάξει.
Τότε θα είσαι η σιωπηλή μάρτυράς μου. Γίνε μάρτυρας στο εξής:
Δε θα κρυφτώ ποτέ.
Και δε θα συλληφθώ ποτέ.
Δεύτερο μάθημα: θα μαγειρέψουμε.
Προχώρα, υπηρέτρια.
Ο χωριάτικος γάμος.
Τέσσερις αιώνες ζωής και πολιτισμού σ' ένα πιάτο.
Την τελευταία μέρα μου,
θα φάω αυτό το φαγητό, θα γευτώ την πατρίδα μου,
και θα χαθώ.
Πώς θα γίνεις σωστή νύφη;
Τι σε κάνει να νομίζεις ότι θα μαγειρεύω εγώ;
Πώς ξέρεις ότι δεν είμαι ήδη παντρεμένη;
Έχω δει τα χέρια σου.
Δε θα φορέσω ποτέ βέρα.
Αν ντύνεσαι έτσι, όχι.
Τι κακό έχει;
Τίποτα που δε διορθώνεται.
Λοιπόν, η ζωή σου,
αυτά τα 26 μακρά χρόνια, τα καλύτερα σημεία, παρακαλώ.
Κεφάλαιο Πρώτο. Φυσικά, γεννήθηκες.
- Πού; - Εδώ.
Στην πόλη;
Φυσικά, κορίτσι της πόλης.
Οι γονείς σου;
- Από πού κατάγονται; - Το ίδιο.
Κι αυτοί από την πόλη; Τι βολικό.
Και οι οικογένειές τους;
Σίγουρα οι δικοί σου προέρχονται από κάπου,
ένα χωριό με τ' όνομά τους.
- Δε γνώρισα ποτέ τους παππούδες μου. - Αλήθεια;
Και οι γονείς σου, είπες;
Σου είπα.
Ναι, όντως.
Πώς χάθηκαν;
Τροχαίο ατύχημα.
Μαζί;
Τι ατυχές.
Αν και κάπως ασυνήθιστο, πρέπει να πω.
- Γιατί; - Δεν είμαστε οι χειρότεροι οδηγοί.
Ένα τρακάρισμα εδώ κι εκεί όταν κλείνουν τα μπαρ, ναι, αλλά...
Και οι δύο;
Έτσι απλά;
Είναι καταστροφικό.
Και σε άφησαν ολομόναχη.
Σε τι ηλικία;
- Στα δεκαεφτά. - Φυσικά.
Αρκετά μεγάλη για να τα βγάλεις πέρα μόνη σου.
Ανεξαρτησία.
Και το σχολείο; Γιατί δεν πας σχολείο;
- Οι γονείς μου πέθαναν. - Χρήματα, ναι. Είναι πάντα πρόβλημα.
Έτσι, βλέπουμε τη γέννηση μιας υπηρέτριας.
Και οι φίλοι;
Δεν έχεις φίλους;
Δεν έχω χρόνο.
Σίγουρα, η κυρία Μπόσκοβιτς, η σκύλα που σε είχε για σκλάβα.
Και τα αγόρια;
Πρέπει να υπάρχουν αγόρια, για ένα ώριμο κορίτσι σαν εσένα.
Ούτε αγόρια, ούτε φίλοι, ούτε οικογένεια.
Τάνια, σιωπηλή μου υπηρέτρια,
φοβάμαι ότι είσαι τόσο αόρατη όσο κι εγώ.
Είμαστε φαντάσματα.
Τρίτο μάθημα.
Τέταρτο μάθημα.
Το πέμπτο, παρακαλώ.
Πολύ ωραία, υπηρέτρια.
Έκτο μάθημα.
Το έκτο είναι το καλύτερο.
Το έκτο είναι το άθλημα των βασιλιάδων.
Το έκτο...
θα δείξει από τι είσαι φτιαγμένη, τη φωτιά σου,
την ανεκτικότητά σου.
Δε γνώρισα κανέναν στρατιωτικό που δεν του άρεσε το παιχνίδι.
Στον ίδιο τον Ναπολέοντα
άρεσε να παίζει ταυτόχρονα παιχνίδια με τους στρατάρχες του.
Και ποιος νομίζεις ότι κέρδιζε; Και ήταν ένα κοντό κάθαρμα.
Εσύ είσαι πολύ ψηλότερη από τον Ναπολέοντα. Έλα.
Έκανα ακόμα και τους εχθρούς μου να παίξουν
και με σεβάστηκαν γι' αυτό. Ξέρω.
Σκέφτεσαι "Ναι, σε άφησαν να κερδίσεις για να μην τους πυροβολήσεις".
Όχι. Δεν είναι αλήθεια.
Ναι, παίζω για να κερδίσω,
όμως σέβομαι τους αντιπάλους μου,
ακόμα και τα καθάρματα του ΝΑΤΟ με τα μπλε καπέλα.
Άρα, φίλος ή εχθρός, θα αναμετρηθείς μαζί μου.
- Αναμετρήσου μαζί μου, διάολε! - Δεν μπορώ.
Τι;
Δεν ξέρω να παίζω.
- Προσπάθησε. - Δεν μπορώ.
Πολέμησε, διάολε!
Άχρηστη είσαι!
Φύγε! Αφού δεν πολεμάς, φύγε.
Είσαι και κουφή; Φύγε!
- Τι; Θα με άφηνες; - Αν θα σε άφηνα;
Όμηρος είσαι;
Δε διάβασες τι γράφουν; Δεν πιάνω αιχμαλώτους.
Φύγε! Χάσου από τα μάτια μου!
Αλλά περιμένω να ξανάρθεις, υπηρέτρια.
Είσαι δική μου τώρα.
Άχρηστη...
αλλά δική μου.
Μουσική από τους Νatiνe Suns,
καλεσμένους στον αυριανό παραδοσιακό χορό στο Μπάρονς Χολ.
Οι πόρτες ανοίγουν για το κοινό στις 7.
Πραγματικά δεν ξέρεις να μαγειρεύεις, έτσι;
Είναι φρικτό.
Καλημέρα.
Θα το χρειαστείς αυτό.
Λοιπόν, ποιος από τους δυο μας είναι πιο έκπληκτος;
Τι επιλογή είχα;
Απήγαγες την κυρία Μπόσκοβιτς.
Και να υποθέσω ότι πληρώνεις μετρητά;
Χθες βράδυ...
δεν έκανες καμία ερώτηση. Ούτε μία.
Ξέρω χίλιους δημοσιογράφους που θα έκοβαν τον δεξί τους όρχι
μόνο για την ευκαιρία. Βασικά, και τους δύο, όμως εσύ...
Δηλαδή αυτή είναι η κατάσταση της νεολαίας σήμερα.
Πλήρης αδιαφορία.
Ή μήπως είναι φόβος;
Με φοβάσαι;
- Πραγματικά, δε μ' ενδιαφέρει. - Τις πράξεις μου;
Κι όμως...
Δεν έχεις την παραμικρή περιέργεια;
Καθόλου;
Είναι πραγματικά ο διάβολος;
Δε μ' ενδιαφέρει.
Καμία ερώτηση;
Καμία κρίση;
Δεν ξέρω αν σε πιστεύω.
Βλέπεις, εγώ...
δεν έχω αυτήν την πολυτέλεια.
Είμαι μεγάλος και έχω ερωτήσεις.
Θέλω απαντήσεις, υπηρέτρια.
Δείξε μου τη ζωή σου.
Έχεις δει τη δική μου σε όλο της το μεγαλείο. Σειρά σου.
Η ζωή μιας κοπέλας στην πόλη.
Σήμερα είμαι μαθητής σου.
Θεέ μου, ήμασταν ποτέ τόσο αποκρουστικοί;
Ποια είσαι εσύ; Πού ήταν η Τάνια σ' αυτήν την παρέα;
Πουθενά. Κρυβόμουν.
Σε άδειες τάξεις,
κυρίως στο δεύτερο όροφο, μέχρι να τελειώσει το μεσημεριανό.
- Κρυβόσουν; - Μ' ένα βιβλίο.
Γιατί;
Τυφλός είσαι; Κοίτα τους.
Κρυβόσουν; Κάθε μέρα;
Αυτό σημαίνει πολλά βιβλία. Ήσουν έξυπνη.
Πολύ έξυπνη. Γιατί νομίζεις ότι κρυβόμουν;
Και πού γράφτηκε ιστορία; Πού φίλησες το πρώτο σου αγόρι;
Εκείνος με φίλησε.
Δίπλα στη βρύση.
Είχες βγει από την κρυψώνα σου;
Λάθος στρατηγικής. Διψούσα.
Δεν έκανα ποτέ ξανά το ίδιο λάθος.
Πώς τον έλεγαν;
Κύριο Αντόνοβιτς.
Ο βιβλιοθηκάριος.
- Γουρούνια. - Ναι, είστε.
Σίγουρα ακολούθησαν κι άλλα φιλιά.
Δεν είμαστε όλοι διεστραμμένοι βιβλιοθηκάριοι.
Όχι;
Δεν είχες ποτέ αγόρι, έτσι, υπηρέτρια;
Πώς ορίζεις το αγόρι;
Κάποιος με τον οποίο μοιράζεσαι ένα γεύμα ανάμεσα στα πηδήματα.
Στα είκοσι έξι;
Πρέπει να το εξιχνιάσουμε αυτό, έτσι δεν είναι;
Πού σου ήρθε η περίοδος;
Για πρώτη φορά;
Στον πρώτο όροφο. Στην καρέκλα όταν παίρναμε παρουσίες.
Δε σηκώθηκα όλη μέρα από την καρέκλα. Έπρεπε να με βγάλουν σηκωτή.
Δε χάρηκες;
Χριστέ μου!
Τι φαντασία έχετε οι άντρες. Θεέ μου! Όχι, είναι φρίκη.
Η κόρη μου με βρήκε σ' ένα οχυρό,
την πέμπτη ώρα ελιγμών.
Ήρθε τρέχοντας ένας δεκανέας μ' ένα τηλέφωνο εκστρατείας.
Χρειάστηκαν τέσσερις μεταβιβάσεις για να με βρουν.
Υπέθεσα ότι άρχισε ο πόλεμος.
Και ήταν αυτή. Εκείνη η φωνή...
"Δεν μπορούσα να βρω τη μαμά".
Οι άντρες μου μέθυσαν πολύ εκείνη τη μέρα. Ακόμα δεν ξέρουν γιατί.
Ο πατέρας μου μ' έβαλε να καθαρίσω την καρέκλα και να ζητήσω συγγνώμη.
Όπως έκαναν πολλοί. Μας τρομάζουν τα μυστήρια των κοριτσιών.
Ο απόλυτος τρόμος.
Τη μία μέρα, πλένουμε μικρά κοριτσάκια αγκαλίτσα και την επόμενη,
η πόρτα κλειδώνει για τα καλά.
Την πήγα για ψώνια μετά από εκείνη τη μέρα,
για να κατευνάσω τους φόβους μου.
Ο μπαμπάς μου ούτε νεκρός δε θα το έκανε.
Τι κρίμα.
Πώς αλλιώς θα διαπεράσουμε το πέπλο...
να μάθουμε τους μυστηριώδεις τρόπους σας;
Δείξε μου το σπίτι.
Το σπίτι σου. Σε παρακαλώ, μετά να δω το σπίτι σου.
Ξέρεις πόσος καιρός πάει που με κάλεσε μια γυναίκα στο σπίτι της;
Δε σε κάλεσα.
Πες μου ότι αυτό είναι προσωρινό.
Δεν είναι.
Έχω δει κελιά κράτησης με περισσότερη άποψη.
Εσύ θα ξέρεις.
Γύρνα παρακαλώ. Δεν υπάρχει πόρτα.
Θεέ μου.
Θα πάθαινες κάτι αν κρεμούσες έναν πίνακα;
Από τι;
Πρέπει να πούμε κι άλλα;
Λογικό να μην έχεις σύντροφο, θα τον σακατέψεις. Να το φτιάξω;
Όχι, να μην το φτιάξεις.
Για τόσο μεγάλη οπαδών των βιβλίων, η βιβλιοθήκη σου είναι...
πώς να το πω; Ανύπαρκτη.
- Τα βιβλία πιάνουν χώρο. - Ναι.
Και προδίδουν τα μυστικά μας.
Η μητέρα σου δε θα το ενέκρινε.
Η μητέρα μου δεν ενέκρινε τίποτα.
Πνίγομαι. Θέλω ένα τσιγάρο. Πάμε να φύγουμε, υπηρέτρια.
Πήγαινε, υπηρέτρια.
Ορίστε. Ευχαριστώ.
Να πάρει.
Διάολε!
Πού πήγες;
Στο πίσω δοκιμαστήριο. Πάρε ό,τι βρεις και πήγαινε στο ταμείο. Δεν έχω ψιλά.
Μπορεί να είμαι αόρατος, αλλά ας μην το παρατραβάμε, έτσι;
Πήγαινε.
Ο πατέρας σου θα ήταν περήφανος για εσένα.
Κάνε μου τη χάρη.
Άλλαξε, παρακαλώ.
Τίποτα που δε διορθώνεται.
Τι θα κάνουμε τώρα μ' αυτά;
Τώρα θα διαπεράσουμε το πέπλο.
Οι άντρες είναι αόρατοι μπροστά στην ομορφιά.
Θα δεις.
Φοβάμαι πως η ηλικία προηγείται της ομορφιάς, όταν καλεί η κύστη.
Επιστρέφω.
Καλύτερο από το χοιρινό, σωστά;
Κύριοι, η υπηρέτριά μου.
Μας συγχωρείτε.
Αυτό εξηγεί τη μαγειρική σου.
Δεν είσαι δική μου, έτσι;
- Είσαι δική τους. - Όχι.
Σίγουρα δεν είσαι υπηρέτρια.
Με τόσο άθλιες ικανότητες. Γιατί;
- Υπηρέτρια. - Τι;
Ήξεραν ότι δε θα δεχόσουν προστασία εκτός αν ήταν υπό τους όρους σου.
Τουλάχιστον με έμαθαν. Αυτό είναι ενθαρρυντικό.
Η εφημερίδα, ό,τι διαβάσαμε είναι αλήθεια. Ο κλοιός σφίγγει.
Έτσι έστειλαν εσένα;
- Νόμιζαν ότι εγώ... - Μίλα.
Ότι θα σου τραβούσα το ενδιαφέρον ώστε να μη βγαίνεις στους δρόμους.
Λοιπόν, τι είσαι; Ηθοποιός ή πόρνη;
Αν και μπορεί να είσαι και τα δύο.
Ας δούμε τις ικανότητές σου, λοιπόν.
Για να δούμε πόσο καλή πόρνη μου έστειλαν.
Όχι.
- Για κράτησέ με απασχολημένο. - Όχι.
Όχι!
- Καρδιά... - Όχι.
Όχι! Όχι!
Συγγνώμη, δεν μπορείτε...
Σωστά, κι εσύ θα τον βοηθήσεις.
Καρδιομυοπάθεια.
- Έχει μεγάλη καρδιά. - Ξέρω τι είναι.
- Τότε κάνε κάτι πριν πάθει ανακοπή. - Δεν μπορώ.
Θα φροντίσεις αυτός ο ασθενής να βγει από εδώ απόψε.
Και όσο κι αν θα θες να μιλήσεις, δε θα πεις ούτε λέξη,
γιατί Θεός φυλάξοι...
ο Μίλο Μπέγκοβιτς δε θέλει να μαθευτεί
ότι συνωμότησε για να κάνει καλά έναν εγκληματία πολέμου, σωστά;
Ξέρεις πόσες ερωμένες πήρε κάποτε σ' ένα βράδυ ο σύντροφος Τίτο,
στο αποκορύφωμά του, και συγγνώμη για την έκφραση;
Το διάβασα σ' ένα βιβλίο.
Δεκατέσσερις.
Εγώ δεν πήρα ούτε μία.
Και δε θα σου κάνω ποτέ κακό.
Όχι, δε θα το κάνεις.
- Αυτό ήταν συγγνώμη. - Σε άκουσα.
- Μπορούσες να πεθάνεις χθες βράδυ. - Ποτέ!
Η υπηρέτριά μου δε θα το άφηνε να συμβεί.
Εξάλλου, είσαι δική μου.
Μονογαμικός και ρομαντικός. Δεν ταιριάζει στην εικόνα, έτσι;
Στην πρώτη μου θητεία στην Ιταλία,
ήμουν νιόπαντρος και μου έλειπε πολύ η γυναίκα μου.
Ήθελα να της στείλω ένα γράμμα από το πλοίο, έτσι...
έβαλα το γράμμα σ' έναν φάκελο, έγραψα τη διεύθυνσή της,
έβαλα τον φάκελο σ' ένα μπουκάλι μαζί με δέκα δολάρια και δέκα τσιγάρα.
Τα λεφτά και τα τσιγάρα ήταν για όποιον έβρισκε το μπουκάλι
και έστελνε το μήνυμά μου σ' εκείνη. Έτσι...
όπως περνούσαμε το Στενό της Μεσσήνης,
πέταξα το μπουκάλι στη θάλασσα.
Πήρε το γράμμα σχεδόν τρεις εβδομάδες αργότερα,
μαζί με δέκα δολάρια και δέκα τσιγάρα.
Οι Ιταλοί είναι να τους λατρεύεις.
Πού είναι η γυναίκα σου;
Όπου δεν είμαι εγώ, προφανώς.
Στο σπίτι μας υποθέτω. Βασικά, δεν έχω ιδέα.
Δε μου μιλάει.
Σπουδαίοι είμαστε και οι δύο, έτσι;
Εγώ δεν μπορώ να κρατήσω σχέση κι εσύ φοβάσαι να κάνεις.
Έλα τώρα. Επέτρεψέ μου να σε γλιτώσω από χρόνια ψυχοθεραπείας.
Ο μπαμπάς πέθανε και δουλειά σου είναι να κρύβεσαι.
Κλασσικά βαρετό, γλυκιά μου. Θα γίνεις 60 πριν το καταλάβεις.
Όμως τα ξέρεις όλα αυτά, για να κάθεσαι εδώ μαζί μου.
Ποιον κοροϊδεύουμε;
Ενώ εσύ είσαι γεμάτη εκπλήξεις.
Δεν έχεις πέος, έτσι;
Σίγουρα είχες χθες βράδυ.
- Και κατάλαβες ότι ήθελα νταντά. - Στρατηγέ...
Ποιος σε εκπαίδευσε;
- Ξέρεις ότι δεν μπορώ να σου πω. - Αλήθεια;
Τόσο επίφοβος είμαι;
Δε θέλουμε να σου το κάνουμε πιο περίπλοκο.
"Θέλουμε";
Πόσο είπαμε ότι είσαι; Ήδη έγινε "θέλουμε"; Τους ανήκεις κιόλας;
- Δεν ανήκω σε κανέναν. - Όχι, επέλεξες να σβήσεις τη ζωή σου,
στα 26 σου για να αλλάζεις πάνες σ' έναν γέρο.
- Όπως μπορώ να υπηρετώ. - Να υπηρετείς!
Έλα τώρα, όλοι υπηρετούμε τους εαυτούς μας.
Έτσι εκδικείσαι για τους γονείς σου;
Τροχαίο!
- Πώς έγινε; - Το αυτοκίνητό τους βομβαρδίστηκε.
Μάλιστα, άρα έγινε σε αυτοκίνητο. Αυτό ήταν αλήθεια.
Ήταν μαζί μας.
Και τώρα παίρνεις τη θέση τους.
Η ισορροπία αποκαθίσταται, ο κύκλος συνεχίζει, με τι σκοπό;
Σε τι ελπίζεις;
Σε τι ελπίζω;
Όταν μια γυναίκα δίνει τη ζωή της, σίγουρα έχει λόγους.
Εκτός απ' το να κρύβεται από τα αγόρια.
Ασφάλεια για τον λαό μας.
Να αποκατασταθεί η πατρίδα μας. Σ' αυτό δεν ελπίζεις κι εσύ;
Πρόσεχε πολύ, κοπέλα μου.
Καλά είμαι, ευχαριστώ.
Νομίζεις ότι σε προστατεύει η υπηρεσία σου;
Έχεις ιδέα τι έχω κάνει υπηρετώντας την πατρίδα μου;
- Να σου πω λεπτομέρειες. - Δε χρειάζεται.
Αλήθεια; Ακόμα δεν είσαι περίεργη;
Για τις ικανότητες που αποκτήσαμε εξαϋλώνοντας την ανθρώπινη μορφή;
- Την ταχύτητα, τον όγκο; - Σε παρακαλώ, μη.
Αυτό το δικαστήριο θα ερυθριούσε
αν ήξερε πόσο μακριά έχει πέσει.
Τους πραγματικούς αριθμούς.
- Αν είναι, να το κάνουμε σωστά. - Σταμάτα!
Και γι' αυτήν την υπηρεσία...
αυτόν τον βαθμό αφοσίωσης...
υποθέτω ότι θα έπρεπε
να έχω την αιώνια ευγνωμοσύνη της χώρας μου, σωστά;
Αυτόν τον υπέροχο τρόπο ζωής.
Πρόσεχε πάρα πολύ.
Και τώρα, υπηρέτρια...
πρόσφερέ μου την υπηρεσία
να σηκωθώ απ' αυτό το καταραμένο κρεβάτι.
Ποιος ήταν αυτός ο άντρας, που είχε τέτοια κόρη;
Υπάρχει και κάτι άλλο για εσένα, που ξέχασα,
στο σαλόνι, στο πάτωμα.
Καλά κατάλαβα εκείνο το σχήμα στο διαμέρισμά σου.
Βασικά, ήταν το μόνο που αναγνώρισα, δικό σου δεν είναι;
Δεν είναι όπλο.
Από τη μαμά και τον μπαμπά, υποθέτω.
Θα μου κάνεις τη χάρη;
- Όχι. - Γιατί όχι;
- Δεν παίζω μπροστά σε άλλους. - Δεν είσαι μπροστά σε άλλους.
Είσαι παντελώς μόνη, θυμάσαι; Εγώ δεν υπάρχω.
Σε παρακαλώ.
Έχετε αυτοκίνητο, δεσποινίς;
Απ' όσο ξέρω, μπορεί να είσαι ταξιτζού.
Τίποτα δε θα με ξάφνιαζε πλέον.
- Γιατί χρειαζόμαστε αυτοκίνητο; - Είναι ώρα για ένα ταξίδι.
- Ναι, αυτό δε θέλουν να κάνεις τώρα. - Ακριβώς.
Η καρδιά σου δε θ' αντέξει άλλο σαν το χθεσινό.
Ένας λόγος παραπάνω.
Ο κλοιός σφίγγει. Εσύ το είπες, έτσι ακριβώς.
Λοιπόν, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.
Εξακολουθώ να είμαι ο εργοδότης σου. Δήλωσα την επιθυμία μου.
Λοιπόν, υπηρέτρια, κάν' το να συμβεί.
Και πού πηγαίνουμε;
Ήθελες αυτοκίνητο.
Ναι, κι εσύ πήρες του Μίρο, του οδηγού μου.
Δε θα το χρειαστεί πλέον. Ξεκίνα.
Ίδιοι βράχοι, ίδιοι λόφοι, διαφορετικό όνομα.
Ηλιθιότητα.
Δε θα μάθεις ποτέ την πραγματική πατρίδα σου.
Εθνικός διαχωρισμός,
ένα βρόμικο μυστικό. Χριστιανοί, Τούρκοι.
Πριν όλα αυτά, κανείς δε νοιαζόταν τι ήταν ο γείτονάς του.
Απλώς υπήρχαν, λειτουργούσε.
Μετά ήρθε η διάσπαση, βγήκαν οι χάρτες, σκαρφίστηκαν γραμμές.
Ξαφνικά, ήμασταν "εθνικοί", διαχωρισμένοι. Δε διαφέρουμε.
Βάζουμε διαφορετικά όπλα στο κεφάλι ο ένας του άλλου.
Πολεμάμε για γραμμές στον χάρτη που δεν ξέραμε καν ότι υπάρχουν.
- Τελικώς, εξουδετερώσαμε... - Εγώ εξουδετέρωσα.
Μην παίρνεις τα εύσημα όπου δεν πρέπει. Είναι απρέπεια.
Δεν είχε ήδη χαθεί η μάχη όταν δόθηκε η εντολή;
Μη γίνεσαι σεμνότυφη! Εγώ έδωσα την εντολή.
Άντε, λοιπόν, τελείωσέ το.
Τη σφαγή εννοούσες, έτσι δεν είναι;
Θεέ μου, είσαι σαν την κόρη μου.
Σας έχουν μολύνει όλους.
Σφαγή. Οι αριθμοί δεν έχουν σημασία.
Ήταν μια προκαταβολή για το μέλλον. Πώς τολμάς να με κρίνεις;
Γι' αυτό πέθαναν οι γονείς σου; Για να κρίνεις τις πράξεις μου;
Εγώ απλώς προσπαθώ...
Θα μπορούσα να σε πετάξω έξω τώρα για προδοσία.
Δε ζούσαν για να μου εξηγήσουν, οπότε συγγνώμη.
Δε σε κάνει να δείχνεις τόσο καλή, έτσι;
Μπήκες σε μια αποστολή για την οποία δεν έχεις ιδέα,
για να μάθεις ποια είσαι.
Απλώς ρωτάω αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι νέοι όλης της χώρας.
Δεν τους χρωστάω τίποτα.
Εκείνοι μου χρωστάνε.
Όλοι σας.
Εμπρός, λοιπόν, οδήγα. Να φανείς χρήσιμη.
Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ πού πηγαίνουμε;
Εσύ είσαι ο βιβλιοφάγος, εσύ πες μου.
Την άνοιξη του 1942, γεννήθηκε ο Στρατηγός
- στο μικρό χωριό... - Μπρούσνικα.
Μπράβο. Πηγαίνουμε στην πατρίδα μου.
- Χωρίς προστασία; - Τι εννοείς; Έχω την υπηρέτριά μου.
- Όμως δεν έχεις ξαναπάει. - Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο.
- Πες μου γιατί τώρα. - Έχω το μέσον.
Είπα ότι είναι η γυναίκα μου εκεί, αλλά δεν ξέρω καν αν είναι αλήθεια.
Επικοινωνία.
Το πρώτο θύμα του πολέμου. Ή ίσως είναι μια άθλια δικαιολογία.
Όταν ξέσπασε η πρώτη μάχη με έστειλαν βόρεια.
Η κόρη μου μόλις είχε αρχίσει το μεταπτυχιακό της.
Το να της μιλάω τότε ήταν πολύ δύσκολο.
Πίστεψέ με, δεν είχε να κάνει με τις μάχες.
Οι νέοι δε θέλετε ποτέ να μιλάτε στους γονείς σας, έτσι;
Γιατί να είναι διαφορετική αυτή;
Στο τέλος, η μόνη επικοινωνία που είχε
ήταν ό,τι διάβαζε για εμένα στην πρωινή εφημερίδα.
Ειδήσεις.
Είσαι πολύ νέα για να θυμάσαι πότε οι ειδήσεις έγιναν ψυχαγωγία.
Καλοί, κακοί. Ξαφνικά έγινε όλο ένα κακής ποιότητας γουέστερν.
Όλοι θέλουν έναν κακό. Ένα μελόδραμα, εκεί, στις ειδήσεις.
Ζήτω! Θέλουμε έναν κακό. Είναι διανομή ρόλων.
Όλο αυτό είναι διανομή ρόλων.
Και μάντεψε ποιος παίζει τον κακό.
Έπρεπε να τ' ακούσει όλα αυτά, μια νέα γυναίκα...
μια καλή, γλυκιά, νέα γυναίκα.
Έπρεπε να τα καταπιεί όλα αυτά και να επιζήσει.
Η αυτοκτονία.
Εκείνοι τη σκότωσαν, εκείνοι την πήραν,
ο καθένας απ' αυτούς.
Τα ΜΜΕ της Δύσης, που εμπορεύονται παπαριές.
Μετά πήραν την κηδεία της.
Που σήμαινε ότι δεν μπορούσα να πλησιάσω, να θάψω την κόρη μου.
Και αυτό...
το ασυγχώρητο γεγονός μου στοίχισε τον γάμο μου.
Οπότε πες μου εσύ.
Ποιο είναι πιο τραγικό;
Πως μετά απ' όλα αυτά, ούτε χάσαμε ούτε κερδίσαμε τον πόλεμο,
ή ότι μετά από 10 χρόνια, ο μεγαλύτερος ήρωας της χώρας
έχει απομείνει χωρίς σπίτι;
Κάνε δεξιά εδώ.
Πεινάς;
Δε μιλάς σοβαρά! Εδώ;
- Δεν είναι καν ανοιχτό. - Είναι πάντα ανοιχτό.
Δε βλέπεις πού είμαστε;
Είκοσι χιλιόμετρα από το χωριό μου.
Ευχαριστούμε.
Όταν ήμουν νέος,
αυτή η γυναίκα ήξερε κάθε ανόητη κίνηση που έκανα,
σ' αυτόν τον δρόμο, σ' αυτό το τραπέζι.
Τώρα δε θα με συγχωρούσε ποτέ.
Οι καλές αναμνήσεις πεθαίνουν πρώτες.
Με συγχωρείς.
Ξέρεις, δεν μπορούμε να μείνουμε πολύ.
0642-646-193.
Ναι, τοπική κλήση.
Εμπρός;
Ευχαριστούμε.
Τώρα θα γυρίσουμε πίσω.
- Τι; - Πίσω.
Ήρθαμε, είδαμε.
- Απλώς οδήγα. - Όχι.
- Θα πάρω το αυτοκίνητο. - Είναι αυτοκτονία.
- Είναι δικαίωμά μου. - Δεν έχεις δικαιώματα!
Τα έχασες πριν από χρόνια. Είσαι ένας φυγάς, μια ευθύνη.
Είσαι εδώ χάρη σε λίγους πιστούς φίλους,
που διακινδύνευσαν τις ζωές και τις οικογένειές τους
για να σε προστατεύσουν, να σε ταΐζουν και να σε φροντίζουν
και το μόνο που έκανες ήταν να τους γράφεις όλους.
Λυπάμαι για τις απώλειές σου, αλλά έτσι είναι. Θα γυρίσουμε πίσω.
Άφησέ με.
- Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. - Γιατί;
Αφού είμαι τόσο μεγάλο βάρος;
Νομίζεις ότι αυτοί οι ηλίθιοι θα επιχειρούσαν να με πιάσουν εδώ;
Είναι πολύ προφανές. Δεν κάνουν το προφανές.
Τάνια, αγαπημένη μου υπηρέτρια.
Ό,τι βλέπεις εδώ, το έχασα πριν πολλά χρόνια.
Υπηρετώντας την πατρίδα μου.
Δε ζητάω οίκτο.
Πώς θα μπορούσα; Είμαι ένα τίποτα πλέον.
Τι κακό μπορεί να γίνει αν αφήσεις ένα φάντασμα να περιπλανηθεί;
Πέσε κάτω.
- Κι εσύ τα ίδια; - Και μείνε κάτω.
Διάολε, πώς θα το κάνουμε;
- Κάνε ό,τι σου λέω. - Τι;
Εγώ καθοδηγώ, εσύ οδηγείς.
Κόψε ταχύτητα.
Πρώτο κτίριο είναι ένας μανάβης στ' αριστερά.
Γέροι στέκονται απ' έξω.
Σωστά; Στρίψε εκεί.
- Να στρίψω; - Δεξιά.
- Και; - Ευθεία.
Μετά, ο δρόμος στρίβει.
Θα στρίψει...
τώρα.
Το σπίτι του γέρο-Γκάνοβιτς είναι μπροστά στα δεξιά.
Πρέπει να έχει μπουγάδα απλωμένη.
Στο τέλος του τετραγώνου, το κτίριο στη γωνία.
- Το αστυνομικό τμήμα. - Να πάρει ο διάολος!
Πάρε τη στροφή.
- Τώρα, χαιρέτησε. - Τι;
Κοντεύουμε.
Τώρα, μπροστά και δεξιά,
ένα καφενείο με πράσινη πινακίδα.
- Καφενείο; - Ένας γέρος που κοιμάται στο παγκάκι.
- Όχι. - Τι εννοείς "όχι";
- Τίποτα. - Εξαφανίστηκε;
Δεν υπάρχει τίποτα. Είναι άδειο.
Τι να κάνω;
Σταμάτα το αυτοκίνητο.
Έλα.
Μετά τον λόφο.
Οδήγα.
Στους πρόποδες του λόφου.
Πάρκαρε εκεί.
Πέντε λεπτά.
Πέντε λεπτά και θα φύγουμε.
Ξέρεις ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Μη μου το στερήσεις αυτό.
Και να το δω να τελειώνει εδώ;
Πώς θα τη βοηθήσει αυτό;
Μην το ρωτάς ποτέ αυτό σ' έναν πατέρα.
Θα το καταλάβει εκείνη.
Θα μείνεις στο αμάξι.
Σε αυτό το αμάξι και δε θα κουνηθείς αν δε σου το πω εγώ. Εντάξει;
Έχεις τρελαθεί τελείως;
Το ξέρω, συγγνώμη.
Δώσε μου το όπλο σου.
Επεξεργασία Υποτίτλων OFFiCiAL
ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ!
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟΚΥΝΗΓΗΤΟ ΕΛΗΞΕ.
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΘΑ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΦΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΤΗΣ Ε.Ε.