"Σήμερα το πρωί κιόλας, θα σου στείλω τις ανακατασκευασμένες ταινίες
κι αυτήν την ηχογράφηση."
"Αν συμβεί αυτό που φαντάζομαι,
κανείς
δε θα σου στείλει την τελευταία ταινία,
θα πρέπει να έρθεις εσύ, να την πάρεις."
ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ
Σταμάτα.
Σταμάτα!
Και τώρα πίσω, σε παρακαλώ.
Μπαίνει στο φέρετρο και μένουμε εδώ, μέχρι...
- Μέχρι εκεί. - Εκεί τι;
Λοιπόν, εκεί μαρκάρεις την έναρξη του φέιντ άουτ.
Γίνεται όλο μαύρο και πέφτει ένας τίτλος που λέει τέλος.
Και τι γίνεται με το φλεγόμενο φέρετρο;
Δεν χρειάζεται, δεν το βλέπεις; Το τρώμε.
- Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε; - Τι;
Αυτό δεν ισχύει.
Ούτε αυτό; Γιατί;
Επειδή κοιτάζει στην κάμερα όλη την ώρα.
Μπαίνει μέσα στο φέρετρο και εκεί, μας κοιτάζει.
Κοίτα, νομίζω ότι υπάρχουν περισσότερα πλάνα, ας ρίξουμε μια ματιά πρώτα.
Πλάκα κάνεις, αφού είναι το μόνο ευχάριστο σε όλη την ταινία.
Ελάτε, είναι ώρα να φύγουμε! Πάμε!
Όχι, όχι, ασ' το, θα μείνω.
- Τα λέμε τη Δευτέρα. - Τα λέμε.
Κοίτα, έτσι παραλείπουμε τον τελευταίο τίτλο.
Αυτή κοιτάζει τον θεατή, ο θεατής καταλαβαίνει αυτομάτως...
ότι αυτή χαίρεται που θα γίνει βαμπίρ.
Διασκεδάζει, δεν το μετανιώνει.
Κι εκεί τελειώνει η ιστορία. Τελεία και παύλα.
Φέιντ άουτ σε μαύρο, δεν το μετανιώνει.
Κοίτα...
το σημαντικό είναι να ξέρουμε τι θέλει ή τι δε θέλει,
όλα τα άλλα περισσεύουν, είναι άσχετα.
- Περιττός κινηματογράφος. - Άντε, ντε!
Χοσέ, δε σε καταλαβαίνω.
Δεν σε καταλαβαίνω καθόλου.
Είσαι πολύ περίεργος.
Κοίτα, αν δουλέψουμε έτσι, σου εγγυώμαι πως θα καταστρέψεις την ταινία.
που μέχρι σήμερα σίγουρα, ήταν μια χαρά.
Μέχρι σήμερα!
Καλύτερη από Την Κατάρα, χωρίς αμφιβολία.
Και δες πόσο ευτυχισμένος ήσουν τότε.
- Το πιστεύεις; - Φίλε, ό,τι σου λέω.
Βασικά, μόλις τα είχες φτιάξει με την Άννα και ήσουν ξετρελαμένος.
Γαμώτο...
Τι τρέχει, δεν προχώρησε αυτή η ιστορία, ε;
Κοίτα Χοσέ, συγνώμη που επιμένω, αλλά έτσι δε γίνεται.
Τελειώσατε τα γυρίσματα χθες, οδήγησες όλη τη νύχτα,
έχεις πήξει μ' αυτό όλη τη μέρα, βλέπεις κι αυτήν τη λήψη και μετά για ύπνο.
Δε θέλω άλλη λήψη.
Δε θέλω άλλο από αυτό που έχουμε δει, με το φέιντ άουτ όπως σου το 'πα.
Μάλιστα, κανένα πρόβλημα.
Φέιντ άουτ; Φέιντ άουτ. Φοντύ ανσενέ; Φοντύ ανσενέ. Αυτό έλειπε!
Αλλά άκου, μη μου έρθεις τη Δευτέρα και θέλεις τη σκηνή της νυχτερίδας,
το φλεγόμενο φέρετρο... και ότι ο κινηματογράφος είναι το ένα ή το άλλο
- Γιατί μου τα 'χεις... - Κινηματογράφος; Ποιος κινηματογράφος;
- Χέστηκα για τον κινηματογράφο. - Μην ορκίζεσαι,
μύρισε!
Ασφαλώς, ξέρεις γιατί;
Διότι εν τέλει... - Ναι.
- δεν λατρεύω εγώ τον κινηματογράφο. - Αλλά ο κινηματογράφος...
Αλλά ο κινηματογράφος εμένα.
Άντε γαμήσου!
"Και με αυτό θα κλείσουμε την εκπομπή μας αφιερωμένη στην όπερα."
"Είναι 10 το βράδυ και η θερμοκρασία στην Γκραν Βία
είναι 28 βαθμοί Κελσίου."
Α, εσείς είστε; Επιστρέψαμε ε;
- Τι γίνεται με την ταινία; Πολλή δουλειά ε; - Ναι, ναι.
Μια στιγμούλα, έχω κάτι για σας.
Το έφερε ο ταχυδρόμος πριν από μία εβδομάδα.
Επειδή ήταν συστημένο, το υπέγραψα εγώ.
Μερικές φορές το παίρνουν πίσω και δεν το ξαναβλέπεις ποτέ.
Πήγα να το δώσω στη δεσποινίδα Άννα αλλά μου ξέφυγε.
- Ξέρετε... και δεν την ξανάδα. - Εδώ είναι η δεσποινίδα Άννα;
Ναι, αφού έχει κάνα δυο μέρες που ήρθε.
Λοιπόν, σήμερα είναι Παρασκευή. Παρασκευή;
Παρασκευή... Σάββατο.
Οπότε μπήκε με τη βαλίτσα, με ρώτησε για εσάς
και της είπα πως θα έρθετε στο τέλος της βδομάδας
και ενώ πήγα να φέρω το πακέτο, όταν γύρισα είχε φτάσει στον 3ο όροφο
κι επειδή ξέρω ότι δεν της αρέσει να την ενοχλούν
το πακέτο έμεινε εκεί, Καταλάβατε;
Φεύγεις αυτήν τη στιγμή, δε με νοιάζει.
Φεύγεις αυτήν τη στιγμή, δε με νοιάζει! Δε με νοιάζει!
Άννα.
Άννα!
"Στην αποψινή εκπομπή."
"Πότε θα τελειώσει το ενοχλητικό πρόβλημα της πιτυρίδας;"
"Απαλλαχτείτε από αυτήν, με το σαμπουάν Zp11 της Ρέβλον."
"Το Zp11 περιέχει πυριθειόνη ψευδαργύρου"
"για την αποτελεσματική καταπολέμηση της πιτυρίδας."
" Σαμπουάν Zp11 της Ρέβλον."
"Χοσέ, εγώ είμαι, ο Πέδρο, με θυμάσαι; Αυτό που σου στέλνω είναι..."
"Άκου το και δες το, ή ακόμα καλύτερα, καταβρόχθισέ το και χώνεψέ το."
"Αμέσως, αν είναι δυνατόν."
"Μπορεί να είναι επείγον. Ίσ..."
"Η όπερα..."
"...τηλεόραση..."
"Ίσως να μην αναγνωρίζεις τη φωνή μου,
αλλά αυτό δεν θα πρέπει να σε παραξενεύει, αν θυμάσαι ποιος είμαι."
Εσύ είσαι;
"Χοσέ, εγώ είμαι, ο Πέδρο, με θυμάσαι;"
"Αυτό που σου στέλνω είναι... Άκου το και δες το,
ή ακόμα καλύτερα, καταβρόχθισέ το και χώνεψέ το. Αμέσως, αν είναι δυνατόν."
"Μπορεί να είναι επείγον."
"Ίσως να μην αναγνωρίζεις τη φωνή μου,
αλλά αυτό δεν θα πρέπει να σε παραξενεύει, αν θυμάσαι ποιος είμαι."
"Θυμάσαι;"
"Ξέρω πως έχουμε βρεθεί μόνο δύο φορές στη ζωή μας. Αλλά, και τι;"
"Είμαι σίγουρος πως μόνο εσύ θα μπορούσες να καταλάβεις τι συμβαίνει."
"Αν στο τέλος - τέλος, δεν γινόταν εξαιτίας σου,
ακόμα θα κινηματογραφούσα τη θεία μου
ή στην καλύτερη περίπτωση την ξαδέλφη μου τη Μάρτα."
Η θεία ψηνότανε να κάνει τα πάντα,
τραγούδαγε, χόρευε, έπαιζε πιάνο, μαγείρευε,
οπουδήποτε αλλού, εκτός από το μπάνιο.
Ναι, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι... Τι κάνει; Είναι αφηγήσεις, υπάρχει σενάριο,
είναι σε φάση ντοκιμαντέρ ή...
- Δεν έχω ιδέα, νομίζεις ότι τις δείχνει; - Α, όχι;
Με τίποτα. Ο μόνος που κατάφερε να τις δει κάποτε
και δεν είμαι και πολύ σίγουρη, ήταν ο πρώην άντρας μου.
- Ο Κάρλος; - Ναι.
Πρέπει να ήταν όλες τόσο περίεργες που δεν ξαναμίλησαν ποτέ, τι να πω.
Και τι είπε ο Κάρλος;
Τίποτα, είναι τόσο σπαστικός, που ποιος ξέρει.
Αυτό που ξέρω, είναι ότι πάνω από μια φορά που πέρασα
μπροστά από την πόρτα του Πέδρο,
όταν αυτός ήταν μέσα, βλέποντας τις ταινίες του
τον άκουσα να κλαίει απελπισμένος.
- Και; - Τι και;
Δεν είναι ταινίες, για να κλαίει.
Κλαίει, επειδή δεν του αρέσουν, τον τρομάζουν, τον τρομοκρατούν.
Οι δικές του ταινίες! Δεν είναι φοβερό, Χοσέ;
- Γι' αυτόν είναι αφοσίωση. - Μάλιστα.
Εκεί, φρέναρε Χοσέ, εδώ δεξιά. Σταμάτα.
"Αγαπούσα πολύ τη Μάρτα."
"Όπως ξέρεις, εκείνη μου έμαθε τα απαραίτητα κόλπα έτσι ώστε να εμμένω στη θέση μου
και να μην πρέπει ν' ακολουθήσω τον ηλίθιο ρυθμό των άλλων. Ξέρεις εσύ."
"Παρά το ότι είχε ωριμάσει πολύ τελευταίως και άρχισαν να της βγαίνουν τα μητρικά της
και πίστευα πως θα με ακολουθήσει, όπως όταν ήταν μικρή και μέναμε μαζί."
- Για τον ξάδελφό σου έλεγες. - Α, ναι.
Που λες, για τον ξάδελφό μου το σινεμά είναι...
Σινεμανία!
- Είσαι τρελή. - Είναι που...
Είναι λίγο σαν... ημιτελής.
- Η ταινιούλα; - Όχι ρε συ, ο Πέδρο.
Φυσικά, αν δεν τρώει, δε γαμάει, ούτε κοιμάται, ούτε τίποτα, τότε...
Σου είπα πως σχεδόν δεν έτρωγε, δεν έπινε, δε γάμαγε...
Κι, επ' ευκαιρία, Πόσο χρονών είναι ο ξάδερφός σου;
- Αυτό εξαρτάται. - Τι εννοείς εξαρτάται;
Ο τύπος ζει 27 χρόνια
αλλά είναι... 12.
- Ξέρω πολλούς τέτοιους. - Δε νομίζω.
Να τος, να τος, να τος, σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα, να τος, να τος, σταμάτα.
Κόρναρέ του, κόρναρέ του, πού είναι;
Θα του πάω την ταινία, περίμενέ με μια στιγμή.
Πέδρο, Πέδρο εγώ είμαι, η Μάρτα.
"Όταν ήρθες να δεις το σπίτι για μια ταινία που θα έκανες
είχα ήδη αρχίσει να ψάχνω για βοήθεια. Δεν ήσουν ο πρώτος..."
Τι ταινία; Είσαι χαζή. Κοίτα τι μου έκανες, χαζή, βλαμμένη.
- Φύγε, φύγε από 'δω χαζή. - Γαμώ το, Πέδρο, τι έπαθες πάλι;
Σκατά! Σκατά! Σκατά!
- Μα δε σκάει; - Αυτός να σκάσει;
Θυμάσαι τα Χριστούγεννα...
39, 40, 41.
...εκείνα τα μανιτάρια; Τέλος πάντων, εκείνα τα κομματάκια.
που στο τέλος τα έφαγε εκείνο το κουνέλι που είχε ο Πάκο, που γυρνούσε πάντα χύμα;
- Ο Πάκο; Ο Λουίς είχε κουνέλι. - Α, ναι, στο σπίτι του Λουίς.
- Ναι, και; - Θυμάσαι τι έγινε μετά;
Ναι, κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν το κουνέλι και ποια ήσουν εσύ.
Ακριβώς, αλλά το θέμα είναι ότι τα μανιτάρια τα είχε φάει το κουνέλι και όχι εμείς.
"...αλλά ήσουν ο πλέον κατάλληλος."
"Τα άτομα που συνήθως συνόδευαν τη Μάρτα,
δεν άξιζαν να βγω από την κατάσταση που ήμουν, με τίποτα."
"Προτιμούσα να συνεχίζω να κάνω λάθος παρά να εξηγούμε σε αυτούς τους βλάκες."
"Αλλά με 'σένα ήταν διαφορετικά. Δεν έκανες απλώς κινηματογράφο,
αλλά ήσουν προορισμένος να τον μισήσεις εντόνως."
"Η ακτινοβολία σου σε πρόδιδε."
- Λοιπόν, δεν είναι κακό. - Αλήθεια;
Μα είναι σαν τσαντίρι, σου ορκίζομαι δεν ήταν έτσι. Με τίποτα!
"Κι ύστερα ερχόσουν σε μια κρίσιμη στιγμή για μένα."
"Η Μάρτα έκανε πιο σωστές επιλογές απ' όσο νόμιζε."
- Κάρμεν! Θεία, πού είσαι; - Μαρτούλα εσύ είσαι; Έλα μέσα, είμαι...
"Κατέγραφα για καιρό, πολύ καιρό ξανά και ξανά ό,τι υπήρχε γύρω μου."
"Οι ίδιες αναλαμπές, οι ίδιες παύσεις, θυμάσαι;"
Εδώ είσαι;
Έλα, πάμε να φάμε.
Η τούρτα ήταν υπέροχη, αλλά δεν είναι όπως ήταν παλιά.
- Εμένα μου αρέσει πολύ, εσένα Χοσέ; - Εξαιρετική.
- Η ζύμη... - Ν' ανοίξω την τηλεόραση;
Αρνούμαι να φάω με την τηλεόραση ανοιχτή.
Με τον καφέ ίσως ταιριάζει, αλλά όχι με το φαγητό.
Φυσικά, έχεις δίκιο αφού είναι χάλια γενικώς.
- Σας αρέσει η τηλεόραση; - Βλέπω μόνο τις ταινίες.
Φυσικά, τις ταινίες.
Είναι κρίμα, γιατί υπάρχουν μερικές πολύ καλές, κι εγώ τις χάνω όλες.
Εγώ πήγαινα πολύ σινεμά, ξέρετε.
Ταξιδεύαμε συνέχεια παλιότερα και φέρναμε υπέροχες έγχρωμες ταινίες.
Φυσικά, εγώ το θυμάμαι, και σχεδόν όλες ήταν για το θαλάσσιο σκι, δεν ξέρω γιατί.
Λοιπόν, πάω για τον καφέ η καημένη η Ασούν έχει πέσει, έτσι;
- Ασφαλώς! - "Εντάξει, το άσπρο."
Πραγματικά, αυτή η γυναίκα... ποτέ δε θα το καταλάβω, τόσο χοντρή, τόσο έτσι...
Ήταν όμως ιδιοφυΐα, έτσι;
Ε, εσάς θα σας αρέσει, όπως και σε όλους τους νέους.
Ποτέ δε θα καταλάβω την επιτυχία της. Ήταν επιτυχημένη, δεν ήταν;
Αυτή; Η πιο διάσημη.
Φαντάζομαι θα έχετε διάσημους ηθοποιούς για την ταινία σας.
- Πώς είπατε πως λέγεται; - Λυκάνθρωποι.
Α ναι, και είπατε ότι δεν την έχω δει;
Περίεργο, ωστόσο...
Σίγουρα δεν παίζει ο Άλαν Λαντ;
Τις έχω δει όλες, και υπάρχει μία αν δε θυμάμαι λάθος...
Ναι, αλλά... αυτή δεν έκανε ακόμα πρεμιέρα κι ούτε έχει φτιαχτεί, ε;
Μα, ναι, γι' αυτό παίρνω το θάρρος να σας συμβουλέψω.
Η αλήθεια είναι... Όχι, ο Άλαν Λαντ, όχι.
Αλλά είναι σημαντικό να είναι έγχρωμη, πιστέψτε με.
Αυτή η μόδα του ασπρόμαυρου, δεν με πείθει καθόλου.
Μην πας μακριά, αυτή εδώ, ήταν έγχρωμη.
Όταν την είδα εγώ ήταν έγχρωμη
και δείτε τώρα, μια γκρίζα αθλιότητα.
- Αυτή η τηλεόραση, έγχρωμη δεν είναι; - Ήταν, αλλά την έγδαρα.
Ξέρετε τι κάνουν; Τις καταψύχουν για να μην ξεβάφουν.
Και φυσικά, φαίνεται, δεν είναι το ίδιο.
Έχει αχρωματοψία.
Μην ψιθυρίζεις, πουλί μου, τα πιάνω όλα.
Και δεν είμαι κατατονική ή κάτι τέτοιο.
Πράγματι, έχω πολύ καλή μνήμη
και δεν είναι το ίδιο να βλέπω κάτι έτσι ή αλλιώς.
Τι λέτε να δούμε την ταινία, ε;
"Δίνω ζωή σε αυτές τις συναρπαστικές σειρήνες που τόσο σας αρέσει να βλέπετε."
"Αλλά στην πραγματικότητα είμαι ένα άτομο..."
"Κάτω από όλη αυτήν τη λάμψη η Μάμπι Σάρντεν είναι τόσο ανθρώπινη όπως..."
Κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω και θα μου εξηγήσετε...
- Στον ενικό, θεία, στον ενικό. - ...εξηγήσεις.
Είναι γιατί ξαφνικά αρχίζουν να τραγουδάνε ή να κλαίνε
και να βγάζουν άσχετες φωνές, όλοι σαν κότες.
Ξέρεις καλά πως είναι η μεταγλώττιση, θεία.
Το ξέρω; Παλιά δε συνέβαινε.
Μα μια ζωή συνέβαινε και επίσης δεν είναι σαν κότες.
Τι κότες και πράσινα άλογα;
Πες μου εσύ δεν είναι καταθλιπτικό να βλέπεις έτσι, αυτό που είχε υπέροχο χρώμα.
"Προσπαθούσες να φαίνεσαι σκεπτικιστής και χυδαίος."
"Και τώρα αγαπητοί μου φίλοι, θέλω να σας ευχηθώ καλό βράδυ."
"Αλλά ο σβέρκος σου σε πρόδιδε, ευχόσουν να σου συμβεί κάτι."
Τα έχεις μπερδέψει, θεία.
Μια ζωή επιμένει ότι αυτό το φόρεμα είναι λευκό με μπλε λουλούδια, για παράδειγμα.
Οπότε πουλί μου, μη μου λες τώρα πώς ήταν η ταινία γιατί δεν την είδες ποτέ ολόκληρη.
Καλά, μη θυμώνεις, θεία.
Πες μου προς τι όλες αυτές οι εργασίες για να πουληθεί το σπίτι.
Κοίτα, ο αγοραστής απαίτησε πριν την επισημοποίηση της συναλλαγής...
- Ο φίλος σου αφαιρείται εύκολα. - Δεν ήπιες τον καφέ σου, Χοσέ;
- Μου αρέσει κρύος. - Δεν είναι κακή ιδέα μ' αυτήν τη ζέστη.
Λοιπόν, εγώ πάω να κοιμηθώ.
Αύριο, η Μαρτούλα θα σας ξεναγήσει κι ελπίζω να σας αρέσει.
Δεν νομίζω πως του κάνει.
Και αν σας αρέσει ελπίζω να με τραβήξετε, όπως να 'ναι, το ίδιο κάνει, μεταμφιεσμένη.
Να δω αν καταφέρω να με δω, γιατί με έχουν τραβήξει κι άλλες φορές
αλλά αφού δεν γίνεται να τα δούμε... Και εγώ θέλω να με δω.
- Έγχρωμο. - Φυσικά, νεαρέ.
Από αύριο θα κάνω ηλιοθεραπεία και σε 15 μέρες θα μοιάζω σαν χρυσό μήλο.
- Όχι, όχι. Θα είναι μια ωχρή ταινία. - Ε, τότε δε θα το κάνω.
- Καλό ξημέρωμα, θεία. - Καλή νύχτα.
Προσπαθήστε να μην ανοίξετε τα παράθυρα, θα γεμίσετε...
Περιμένεις μια στιγμή να το φέρω;
"Πέρασες την πρώτη δοκιμασία με ευκολία."
"Αποφάσισα να συνεχίσω
όταν η Μάρτα θα τέλειωνε με εσένα ή εσύ με τη Μάρτα, δεν ξέρω."
"Αλλά έπρεπε να περιμένω αρκετά."
"Ούτε μπορούσα να σου δείξω τις ταινίες έτσι απλά, θα καταλάβεις."
Τι έγινε, δε θες να μιλήσεις άλλο για τον ξάδελφό σου;
Σου άρεσε, ε;
Έι, Μάρτα!
Δεν μου ρίξατε τίποτα στο ποτήρι;
- Στο ποτήρι; - Στο φαγητό εννοώ.
Άντε, σώπα και πίνε.
Δεν θέλω να μιλήσω άλλο για τον ξάδελφό μου.
Χοσέ, Χοσέ;
Αχ, ξαφνικά... Είμαι νεκρή.
Ευτυχώς που έχω βγάλει τους φακούς μου.
- Πάρε, Χοσέ. - Ευχαριστώ.
- Καλό ξημέρωμα. - Όχι, όχι, όχι, περίμενε.
- Όχι, όχι. Καλό ύπνο. - Περίμενε, θέλω να σου πω κάτι.
- Καλό ύπνο και όνειρα γλυκά. - Περίμενε Μάρτα, θέλω...
Μάρτ...
"Μ' εσένα ήθελα να παίξω τίμια και σκέφτηκα ότι μια συζήτηση θα ήταν καλός πρόλογος."
Κέρνα με, που θέλω να σου μιλήσω.
Λιγότερο, λιγότερο, καλύτερα άφησέ το σ' εμένα.
Το κάνω εγώ.
"Σύμφωνα με τη Μάρτα, είχε αυτές τις σκόνες
για να γυρίζει στην παιδική ηλικία κάθε φορά που ερχόταν να μας δει, έλεγε,
αλλά εγώ δε θα μπορούσα να διαφωνώ περισσότερο."
Η ξαδέρφη μου, μου είπε πως κάνεις κινηματογράφο.
Και κάτι από μουσική επίσης.
Τι κινηματογράφο κάνεις;
Λοιπόν...
Καλά, το ίδιο κάνει, θέλω απλώς να με βοηθήσεις.
Να μου εξηγήσεις τι πρέπει να κάνω για να κινηματογραφήσω τον ακριβή ρυθμό.
Εσύ ξέρεις τι να κάνεις με την παύση;
Όχι, δεν ξέρω τι είναι η παύση.
"Νομίζω η συζήτηση δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα,
αλλά κατέληξε χρήσιμη, όπως πάντα έκανα λάθος."
Η παύση είναι η αχίλλειος πτέρνα
είναι το σημείο φυγής, η μοναδική μας ευκαιρία.
Για να δούμε,
ποια ήταν η αγαπημένη σου συλλογή από αυτοκόλλητα όταν ήσουν μικρός, ε;
Και φυσικά...
είναι απίστευτο.
Μια μαλακία, αν το παρακάνεις...
δεν αξίζει.
Καριόλα, μάλιστα κύριε.
Αλλά εμένα μου είναι χρήσιμη
μου είναι χρήσιμη για τους υπόλοιπους,
για όσους έρχονται απ' έξω,
γιατί με την οικογένειά μου δεν μιλάω,
αυτοί είναι μια χαρά.
Ούτε γαμάω, εντάξει...
με την ξαδέλφη μου, ναι και με τον άντρα της, επίσης.
Τα ορυχεία του Βασιλιά Σολομώντα.
- Ήταν η αγαπημένη μου συλλογή. - Γαμώ, ε;
Δεν κοιμάμαι, ξέρεις. Μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη λύση
πίνω από αυτές τις σκόνες που μου ρίχνουν τον ρυθμό.
Αλλά εμένα δε μου αρέσουν,
με μεγαλώνουν.
Εσύ θα έπρεπε να είσαι πιο προσεκτικός, έτσι δεν είναι;
Φαίνεσαι πολύ μεγάλος.
Αλλά τα ορυχεία του Βασιλιά Σολομώντα, είναι μια χαρά. Έλα.
Άντε, έλα, μου φέρνεις το πουλόβερ και το παλτό μου;
Πέρνα, μη στέκεστε εκεί.
Κάτσε, να σου κάνω χώρο.
- Κρυώνεις πάντα; - Σχεδόν πάντα. Κάτσε, δε θες;
"Μου αρέσει να βρίσκω τα βασικά αντικείμενα, και δεν είναι εύκολο,
ούτε καν τα δικά μου, είναι χειρότερα με τα δικά μου."
"Με εξέπληξες αρκετά."
"Ο παράγοντας έκπληξη, μετράει, και για εσένα όχι."
Πάρε, να δούμε αν πραγματικά σου αρέσει τόσο.
Πες μου, πόσο καιρό θα μπορούσες να κοιτάζεις αυτό το άλμπουμ;
Κι αυτό, το θυμάσαι;
Κι αυτήν την μπορντούρα;
Κι αυτό;
Χρόνια, αιώνες, ένα ολόκληρο πρωινό.
Αδύνατο να το γνωρίζουμε,
είχες ξεφύγει τελείως.
Έκσταση...
Χαμένος στην απόλυτη παύση... Συνεπαρμένος!
Κοίτα!
Μάλιστα, δεν είσαι και τόσο χάλια.
Περί αυτού πρόκειται λοιπόν, καταλαβαίνεις; Καμία αναμνησούλα.
Το αντίθετο, θα πρέπει να γίνει εδώ και τώρα.
Και για πρώτη φορά.
Αυτό έγινε, για να ξέρεις για τι μιλάω.
Και τώρα ας βιαστούμε γιατί περνάει η επίδραση
και ανά πάσα στιγμή θα γίνω κολοκύθα.
- Θες άλλη μια γραμμή; - Κι άλλη; Με τίποτα!
Θα στο δείξω, αλ... αλλά μην το πεις σε κανέναν.
"Η αλήθεια είναι ότι τόσος πρόλογος για να καταλήξουμε να βλέπουμε εκείνο το χάλι
αλλά απ' την άλλη συμπαθητικό."
"Ήταν θράσος απ' την πλευρά μου,
αλλά είχα την ανάγκη να κινήσω το ενδιαφέρον σου με κάθε τρόπο."
"Ήξερα ότι μόλις θα άρχιζε η προβολή θα έβγαινα νοκ άουτ."
"Έχε υπόψη σου ότι εγώ επί αιώνες έκανα τις ίδιες εικόνες."
"Όλη μου η ζωή, από τότε, ήταν σαν μια μεγάλη μαλακία χωρίς χύσι."
"Αν και εγώ, κατά βάθος, νόμιζα ότι έτσι είναι όταν τελειώνεις."
"Πόσο μακριά ήμουν από το να κατανοήσω την έννοια, τη λειτουργία,
τον ρόλο, το παίξιμο, που αντιπροσωπεύει ο κινηματογράφος."
"Εσύ μου υποσχέθηκες να με βοηθήσεις."
"Αλλά όταν έφυγες και γύρισες πίσω στα δικά σου πράγματα,
υποθέτω πως ήμουν πια για σένα κάτι υστερικό και παράλογο, ίσως εξωτικό."
"Κάτι που σε κάνει να ξυπνάς και μετά το ξεχνάς."
Δε μου λες...
- Τι κάνεις; - Πουλάω το σπίτι.
Τολμάς να γυρίσεις;
Η αλήθεια είναι πως το σκεφτόμουν.
Ποτέ δεν είχα βάψει τα χείλη μου,
μόνο βούτυρο κακάο όταν έσκαγαν.
Μέχρι που μια μέρα κάποιος με φίλησε και με αποκάλεσε άχαρη,
γεγονός το οποίο με έκανε να τα βάφω κόκκινα νύχτα μέρα, συνέχεια.
Κόκκινη διαστροφή, κόκκινη γοητεία βιασμός, διείσδυση.
"Ένας περίεργος τύπος που σε βρήκε..."
Κι εσύ με φίλησες μόνο για να μου βγάλεις το κοκκινάδι απ' τα χείλη,
και με τρύπησες για να μη μιλάω.
Παράξενο;
"Με την περίεργη εμμονή του με τον κινηματογράφο."
Προσπαθώ να πω...
- Θέλω να ξέρεις ότι πάντα πήγαινα - "Επίσης, από τότε,"
εκεί όπου οι άλλοι ήθελαν να πηγαίνουν - "το ρεπερτόριο στα σαγηνευτικά σου"
και πάντα γύριζα με τα δικά μου πόδια.
"παιχνίδια, ήταν πιο πλούσιο από ό, τι είναι τώρα,"
- Και τώρα... - "μου φαίνεται."
Λοιπόν, αυτό τώρα δεν είναι τόσο εύκολο ούτε τόσο διασκεδαστικό ούτε...
- "Αναρωτιέμαι" - Καθόλου διασκεδαστικό,
- "αν συνεχίζεις με τη φίλη σου" - κυρίως γι' αυτό είναι το χειρότερο.
- Κι εσύ δεν κάνεις τίποτα. - "και με τα σκονάκια."
"Είσαι από αυτούς που θα μπορούσε να ξέρουν πώς χρησιμοποιούνται,
άλλα δεν ξέρω."
"Φοβήθηκα ότι θα με ξεχνούσες εντελώς."
"Η Μάρτα μου είπε ότι δεν θα κάνατε τελικά γυρίσματα στο σπίτι μας."
"Κι εγώ αναρωτιόμουν τι με εξυπηρετούσε η τρυφερή μου ηλικία,
η τόσο δύσκολα συντηρημένη,
αν δεν κατάφερνα αυτά που ήθελα."
"Και δεν έφτανα σε άλλο από εκείνους τους ανυπόφορους σπασμούς."
- Τι μαγειρεύεις; - Τελευταία έκπληξη,
έχω λίγο απ' τα καλύτερα του κόσμου.
Μα αυτό δεν είναι ελ ες ντι.
Κοίτα, υπάρχουν γαμήσια... και σκόνες,
αλλά, οι σκόνες που δεν είναι γαμήσια,
αυτές οι σκόνες...
είναι τα καλύτερα γαμήσια.
- Κόκα. - Πρέζα, μικρή.
Ηρωίνη.
Υπάρχει πρόβλημα;
Δεν μπορώ να είμαι καλύτερα από αυτό που είμαι τώρα.
Καλά, δε με σοκάρει,
αλλά πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο κι εσύ το ξέρεις.
Ξέρω ότι μ' αυτό κολλάς.
Βλακείες, είναι σαν όλα τ' άλλα,
δεν πρέπει να το παρακάνεις.
Αν το παρακάνεις, δεν αξίζει.
- Γι 'αυτό, φοβάμαι μη γίνω εύκολο θύμα. - Καριόλα, μάλιστα κύριε.
Ηρέμησε...
- Πιες... - Γι 'αυτό μιλάς; Άντε καλά!
Μια μαλακία.
Σου έχω μιλήσει για τον Πέδρο;
Εκείνο τον τύπο του Σαββατοκύριακου που...
Χοσέ,
πες μου ότι σε 15 μέρες ξεκινάμε την ταινία, ε;
"Ευτυχώς δεν αποχαιρέτησες."
"Αυτό σου άφησε ένα σύμπλεγμα ενοχής και χρέους."
"Νόμιζα ότι οι σπασμοί μπορούσαν να με σκοτώσουν."
"Συνήθιζα στην ιδέα, όταν έλαβα
εκείνη την εκπληκτική συσκευή."
"Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε."
"Δε χρειαζόταν πια να βασίζομαι στη σταθερότητα του χεριού μου,
κάτι συγκεκομμένο."
"Ήθελα να πάω στο χωριό και να το πω σε όλους,
αλλά έμεινα ψύχραιμος και κάλεσα μόνο εσένα."
Χοσέ δεν θα έπρεπε να υποχωρήσεις,
αυτό, όλο και λιγότερο έχει να κάνει με το αρχικό σχέδιο.
Δεν είσαι ο σκηνοθέτης της ταινίας; Ε, επιβλήσου.
Τι σημασία έχει ο τίτλος, μωρέ;
Εξάλλου το "Λυκάνθρωποι" δεν ήταν...
Αλλά «Η κατάρα του λυκανθρώπου" είναι το χειρότερο.
Είναι τόσο κοινότοπο, η δεν ξέρω τι, του τέτοιου.
Κοίτα, αν δεν το κάνω αυτό δεν θα ξεκινήσω ποτέ, εντάξει;
Ξέρω ότι δε θα ξεκινήσεις ποτέ αν δεν την κάνεις.
Καν' την όμως! Με τον αρχικό τίτλο, τις 2 σκηνές που θέλει να βγάλει
και τη φωνή μου. Μα καλά, τι είναι αυτό που θέλουν να με ντουμπλάρουν;
Αυτό σε πόνεσε, ε;
Δεν ξέρω αν πραγματικά κάνω κέφι αυτό το σχέδιο το τόσο εξοχικό.
Ναι καλά, έχεις προσέξει πόσο χλωμή έχεις γίνει;
- Ναι. - Χρειάζεσαι ήλιο, κοπελιά.
Πρέπει να πάρεις αέρα, οι σφήκες του αγρού,
- μακριά απ' τη βαβούρα της Μαδρίτης. - Μια χαρά είμαι σπίτι, να κοιμάμαι.
- Όχι. - Ναι.
Όχι, γαμώτο!
Επίσης, αυτός ο τύπος είναι πολύ ιδιαίτερος, θέλω να τον γνωρίσεις.
Αξίζει να τον γνωρίσεις.
Θα δεις τι ταινίες κάνει.
Φυσικά, εγώ δεν σου είπα να φέρεις την Άννα σου,
κοπέλα κάπως υπερβολική,
ικανή να κολλήσει με οτιδήποτε σε 15 ημέρες.
- Γαμώτο, δεν το 'φερα. - Ποιο;
Ποιο λες, τα ντόνατς; Την πρέζα.
Κι εσύ, τίποτα;
Κουράγιο, Τούρνερ.
Ξεκόλλα... κοίτα, η θεία της Μάρτα.
- Γεια. - Γεια.
Επιτέλους, ήρθες λοιπόν.
Το κακό είναι ότι φεύγω. Ίσως αύριο;
A όχι, όχι, λυπάμαι, τελικά θα τη γυρίσουμε όλη, στη Μαδρίτη
- Δε σας το είπε η Μάρτα; - Τελικά...
Ήρθαμε για τον Πέδρο.
...ούτε τώρα θα με δω στο σινεμά, έτσι;
- Πουλήσατε το σπίτι; - Ναι και ξέρετε πού πάμε;
Δε μαντεύω.
- Στο Χόλλυγουντ; - Στη Λούρδη.
Φανταστικό; Ή καλύτερα θαύμα;
Είναι, είναι. Θα έρθει κι ο Πέδρο;
Η αλήθεια είναι, ότι δεν τόλμησα ακόμη να του το προτείνω, θα έκανε λάθος συνειρμό.
Άλλωστε, είναι τόσο χαρούμενος αυτήν την εβδομάδα,
που περιμένω να βρεθεί σε μια δύσκολη φάση.
Δεν ξέρω, on vera (θα δούμε).
- Είμαι η Κάρμεν. - Εγώ η Άννα, καλά;
Θα τα πούμε, χάρηκα πολύ.
- Κλείστε μου την πόρτα, παρακαλώ. - Ναι, μην ανησυχείτε.
Μη μου φύγουν οι αγελάδες.
"Αυτό τα έκανε όλα λίγο περίπλοκα."
"Έπρεπε να αλλάξω το πρόγραμμα της μέρας και λόγω βιασύνης, έχασα τον στόχο."
"Καλά, ήταν κι αυτή δύσκολο να την πείσεις."
- "Γιατί στην πραγματικότητα... - Πέδρο!
- από μικρή ήταν..." - Πέδρο.
στην παράσταση του αυλητή του Χαμελίν,
με το ίδιο, ακριβώς σκηνικό, που εγώ της έφτιαξα."
Εσύ είσαι; Είμαι πάνω.
Άντε, έλα να με βοηθήσεις να κατέβω.
"Όμως το θέμα είναι ότι δεν την τράβηξε."
"Στην πραγματικότητα, για να είμαι ειλικρινής
φοβάμαι ότι χωρίς το πλήγμα που τη σημάδεψε
δε θα κατάφερνα να την μαγέψω όπως το έκανα."
"Κατέληξε λίγο μπελάς."
- Περίμενε, περίμενε, έχεις σκονάκια; - Τι;
- Πρέπει να με κεράσεις αλλιώς δεν μπαίνω - Κι αν δεν έχω;
Έχεις, έχεις. Έλα, βάλε μου λιγάκι.
Καλά, αλλά γρήγορα δεν πρέπει να μας καταλάβει αυτή.
- Βάλε, βάλε κι άλλο, μην είναι τσιγκούνης. - Κι άλλο;
Μόλις της είπα πως δεν έχω καθόλου.
- Δεν έπρεπε να τη φέρεις. - Μην αρχίζεις πάλι, πάμε.
- Θα θυμώσει. - Ας θυμώσει.
Έλα, πέρνα εσύ πρώτος και να 'σαι διακριτικός σε παρακαλώ.
Τι ζέστη είναι αυτή σήμερα;
Άννα, γελοιοποιείσαι.
Άντε, κρύψ' το αυτό και μην κάνεις σκηνή.
Εγώ γελοιοποιούμαι; Εγώ δεν κρύβομαι Χοσέ.
Φτάνει, παίρνεις θάρρος.
Είσαι τόσο ενοχλητικός...
"Ξέρω ότι μ' αυτό κολλάς."
- Όχι, φτάνει... - Φτάνει για 'σένα!
Αρκετά, ε;
Ας μη μιλήσω και δώσε μου το να τελειώνουμε.
- Όχι. - Δώσ' της το... Φυσικά...
- Λίγο ακόμα, τι σημασία έχει; - Τρομερή.
Ειλικρινά, σας φαίνεται.
Δεν είστε πια για παύσεις, ούτε για ξεσπάσματα.
Όχι.
- Και κάπως καταπονημένοι. - Τι λέει αυτός;
Και πιο πολύ εσύ!
Θα έκλαιγες μπροστά σ' ένα άλμπουμ του Κιμ της Ινδίας;
- Ή Των Ορυχείων του Βασιλιά Σολομώντα; - Δε μου φαίνεται αστείος.
Σε προκαλώ να χαθείς για περισσότερο από δέκα λεπτά εκεί.
- Έλα, φτάνει πια! - Μπα, έτσι δε μετράει,
έτσι θα έπρεπε να είναι για δυο ώρες,
και στην καρεκλίτσα μου.
Ε, μα ναι!
Έφερα κάτι για 'σένα.
Σ' αρέσει;
Δεν είναι κακό.
Δεν είναι κακό!
Για να δούμε,
Τι μπορεί να μαγέψει αυτήν την κοπέλα;
Νίκησες!
Συγχαρητήρια, μάλλον έκανα λάθος
και τελικά είστε στατικά πλάσματα, σαν κι εμένα.
Ελπίζω να συμφωνείτε με την ταινία μου,
αλλά τώρα πεινάω
Εδώ κι έναν μήνα δεν τρώω και πρέπει να φάω.
Έναν μήνα για τους άλλους. Για μένα μια μέρα, καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις;
Μια μέρα. Χαλαρά. Χωρίς εντάσεις ούτε σκονάκια.
Θα σου φαίνεται πακέτο, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν, όχι.
Με παρακολουθείς ή όχι;
Θεέ μου, τι πείνα και τι δίψα είναι αυτή τώρα.
Θα πιω αλκοόλ. Έτσι κι αλλιώς, ένας αιώνας είναι ένας αιώνας.
Να το ρίξουμε έξω.
Σοβαρά, κοιμήθηκα μέσα σε πέντε λεπτά.
Αλήθεια όμως, αλήθεια.
Αυτή η Μπέτυ Μπου, αυτή, μ' αυτό το σχισιματάκι...
που μου το έραψε η Λίλα όταν ήμουν πέντε χρονών.
Αυτό μου άρεσε περισσότερο στον κόσμο, αυτό.
Περίεργο, ε;
Ναι.
Καλό ήταν το γκαθπάτσο, αλλά δεν είναι πια όπως ήταν.
- Θέλετε λίγο αλκοόλ, ε; - Όχι.
- Α, όχι; Δε θέλετε; - Όχι.
Μπορείς να την κρατήσεις.
Αν νομίζεις ότι μπορεί να σου χρησιμεύσει και θα 'ναι πιο εύκολο να την ακούς.
Παρ' την.
Αυτό είναι πολύ καλό.
Αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας δείξω το κόσμημά μου.
"Τώρα πια καταλαβαίνω, τέλος πάντων, τον τελευταίο καιρό, το καταλαβαίνω
ότι εκείνες οι εικόνες δεν σας συνέπαιρναν όσο κι εμένα."
"Για μένα ήταν το αποκορύφωμα."
Είναι το μόνο λάθος, το μόνο!
"Αλλά πρέπει να έχεις κατά νου
ότι εξακολουθούσα να πιστεύω στις κάμερες,
στα κινηματογραφημένα πράγματα,
στους βιντεοπροβολείς που προβάλουν, πρέπει να το καταλάβεις."
"Ούτε καν φανταζόμουν
πόσο μακριά ήμουν απ' την αληθινή μου πορεία."
Αυτό ήταν για σήμερα.
Χάρη στην ανεκτίμητη βοήθεια του φίλου μου
κατάφερα να αγγίξω αυτό που ήθελα.
Αύριο φεύγω από εδώ.
Με περιμένουν καινούρια μέρη, άλλοι άνθρωποι.
Διάσημοι τόποι που κανείς δεν ξέρει.
Χιλιάδες κρυφοί ρυθμοί που θα ανακαλύψω.
Ο καθρέφτης θα ανοίξει τις πόρτες του και θα δούμε...
τον...
τον..., τον... Το άλλο!
Έτσι λοιπόν ακίνητοι, ακίνητοι όλος ο κόσμος.
Ακίνητος κόσμε, φεύγω!
"Για ακόμα μια φορά
έκανα ολέθριο λάθος στην πορεία μου,
αλλά επιμένω, ίσως χρειαζόντουσαν όλα
για να φτάσω εδώ που είμαι τώρα. Χωρίς αμφιβολία, έτσι ήταν."
Θες να ηρεμήσεις;
Θες να κλείσεις τη μουσική;
Μη μου φωνάζεις, δεν υπάρχει λόγος.
- Θες ένα τσάι; - Όχι.
- Επιτρέπεται να σου μιλήσω τώρα; - Για ποιο πράγμα;
Για να μάθω πώς σου πήγε.
Πώς πήγε το γύρισμα, είσαι ευχαριστημένος, πώς νομίζεις ότι θα βγει η ταινία.
Άσχημα.
Και για να ξέρεις το προσπαθούσα και σχεδόν το κατάφερα.
Και για να δεις, δεν ήταν τρεις, αλλά τέσσερεις μέρες χωρίς να το αγγίξω.
Μπράβο.
Όμως είναι πολύ δύσκολο.
Όταν κάποιος γίνεται όπως εμείς φτάσαμε να είμαστε Χοσέ,
- τόσο γαμάτα. - Όπως όλος ο κόσμος.
Υπάρχουν παντού κενά, ε;
Δεν το νιώθεις;
Χοσέ, γιατί δεν κάνουμε μια άλλη ταινία μαζί;
Ή ένα παιδί μαζί, ή να πάρουμε ένα τριπάκι μαζί.
Αν κάναμε κάτι, ξέρω ‘γω, μυϊκό, ενεργητικό,
σωματικό, γαμώτο. Θα το αποφεύγαμε αυτό, αυτό.
Τους τσακωμούς, τις φωνές σου, τις ακυρότητές μου, όλα.
Δε θα ξανατσακωθούμε,
γιατί δε θα ξαναβρεθούμε.
Ποιος το 'πε;
Πώς τολμάς;
- Θέλεις να φύγω; - Άννα.
Αλήθεια το θες; Πες μου!
Σε παρακαλώ, Άννα, Άννα.
Πριν έναν μήνα, δηλαδή, την τελευταία φορά που μου είπες το ίδιο πράγμα,
εξαφανίστηκες για να γίνεις πρωταγωνίστρια με τον Φερνάντο Φερνάν Γκόμεθ.
Μπορώ να μάθω...
Τέλος πάντων...
Μα τι λέω;
Κοίτα, μη μου λες τίποτα δεν θέλω να μάθω τίποτα. Ξέρω τα πάντα όπως κι εσύ.
Άσε με ήσυχο!
"Πράγματι, την επόμενη μέρα πήρα λεφτά,
και εγκατέλειψα σπίτι, θεία και νταντά."
"Όλα όσα γύρισα από τότε,
θα τα βρεις στην μπομπίνα που σου στέλνω,
και σου προτείνω ν' αρχίσεις
αν δεν το έχεις κάνει ήδη."
Κοίτα τι έκανες! Είσαι...
απαίσιος, είσαι ένα τέρας.
Γιατί γύρισα; Γιατί είμαι μια ηλίθια
και δεν ξέρω ούτε τι είναι περηφάνια ούτε τίποτα
και δεν μπλέκω τους άλλους στα δικά μου
μέχρι να με κάνουν να βαρεθώ.
Να με κάνουν να βαρεθώ μέχρι κι έμενα, φυσικά, είναι αφόρητο!
Αν χρειαζόταν θα μπορούσες να με σκοτώσεις, είμαι σίγουρη.
Μην ανησυχείς, μαζεύω και φεύγω.
Γιατί αν και δεν το πιστεύεις, υπάρχουν μέρη που δεν ενοχλώ
και άνθρωποι που με δέχονται όπως είμαι.
Ως εδώ μ' έχουν φτάσει οι υποκρινόμενοι λυτρωτές!
Κι εσύ έμοιαζες πιο έξυπνος.
Κερνάς μια μυτιά;
Σε μισώ.
- Είσαι κάθαρμα Χοσέ, ε; - Εσύ κι αν είσαι.
Εγώ, εγώ! 18.000 πεσέτες στο χαλί και επιπλέον...
Μ' έχεις κάνει σκόνη, είχα 15 μέρες χωρίς να τη δοκιμάσω.
Σκόνη, σκόνη. Χωρίς να τη δοκιμάσεις ναι, όχι όμως χωρίς να τη σκεφτείς.
- Όχι εγώ, εσύ. - Εγώ, φυσικά...
σκέφτομαι, δοκιμάζω, κλέβω, σκοτώνω, ξεσπάω.
Και τι μ' αυτό; Μ' έπιασες, τι;
Είσαι απαίσια, σκατένια.
- Θες να δεις μια ταινία; - Ταινία;
Ξέρω 'γω;
Θυμάσαι τον Πέδρο;
Ναι, είδα κι αυτό με την Μπέτυ Μπου
- Δεν ήθελα να την πάρω, θυμάσαι; - Ασφαλώς.
Πότε έγινε αυτό;
Εδώ και... ουφ!
Θα ξεκινούσαμε "Την Κατάρα" τότε, ε;
Περίπου ένας χρόνος.
Μισό λεπτάκι, ε;
"Νόμιζα πως ήμουν στα πρόθυρα της απόλυτης έκστασης,
ξεκινώντας την πορεία μου προς τη δόξα."
"Ήδη στη διαδρομή με το τρένο με κατέκλυσε μια τρελή ευφορία,
Σεγκόβια-Μαδρίτη ήταν σαν Αφροδίτη-Πλούτωνας,
οι ταχύτητες προστίθονταν, αφαιρούνταν, πολλαπλασιάζονταν,
τόσοι ρυθμοί, όλοι διαφορετικοί, που δεν τους είχα ξαναδεί."
"Νόμιζα πως ήμουν στα πρόθυρα της απόλυτης έκστασης,
ξεκινώντας την πορεία μου προς τη δόξα."
"Ήδη στη διαδρομή με το τρένο με κατέκλυσε μια τρελή ευφορία,
Σεγκόβια-Μαδρίτη ήταν σαν Αφροδίτη-Πλούτωνας."
"Οι ταχύτητες προστίθονταν, αφαιρούνταν, πολλαπλασιάζονταν,
τόσοι ρυθμοί, όλοι διαφορετικοί, που δεν τους είχα ξαναδεί,
τους προαισθανόμουν όμως,
προϋπήρχαν πάντα, στην πραγματικότητα,
μόνο υπέρ και όχι κατά."
"Γεγονός είναι τώρα τους αισθανόμουν, συνέβαιναν."
"Στα πάντα ανακάλυπτα θησαυρούς και με το τίποτα εκστασιαζόμουν,
ή τουλάχιστον εγώ δεν αμφέβαλλα γι 'αυτό."
"Εν τέλει εγκαταστάθηκα στα ψηλά ενός κτιρίου
και αφοσιώθηκα στο να έχω τα πάντα."
"Δεν ήθελα να έρχομαι σε επαφή με τους ανθρώπους, εσύ το ξέρεις."
"Ήθελα η σχέση να προκύπτει αποκλειστικά μέσω των ταινιών,
με τα γυρίσματα και τις προβολές."
"Φυσικά, όμως, αφού χρειαζόμουν καινούρια λεία
δεν είχα άλλη επιλογή απ' το να τους μιλήσω,
να τους πείσω, να κλείσω ραντεβού μαζί τους,
να τους καλέσω για ποτό, για φαγητό, εν ολίγοις, όπως ξέρεις,
δεν μπορώ να κάνω τέτοια πράγματα χωρίς κάποια βοήθεια."
"Ας μη γελιόμαστε όμως, η αλήθεια είναι ότι...
χρειαζόμουν ευχαρίστηση και δεν χρειαζόμουν καμία βοήθεια."
"Συμπληρωματική ευχαρίστηση."
"Γενικά, χωρίς να το πάρω χαμπάρι
παγιδεύτηκα απ' τις τόσες μαλακίες
που απορροφούσαν όλη μου την ενέργεια,
μην ξέροντας τι επρόκειτο να συμβεί μετά,
σαν σε έναν φαύλο κύκλο
και ξεχνώντας εντελώς για ποιον λόγο ήρθα εδώ."
"Τελικά ήρθε μια μέρα που δεν είχα τίποτα καινούριο να δω,
που να με εξέπληττε ή να με κατέπληττε,
ούτε είχα δυνάμεις να κινηματογραφήσω ούτε τίποτα."
"Η φωνή μου είχε οριστικά επιδεινωθεί, και η εμφάνισή μου επίσης."
"Ξαφνικά ξυριζόμουν, έτρωγα
και περιβαλλόμουν όλη τη μέρα από κόσμο που με ενοχλούσε."
"Η τελευταία ταινία μου βγήκε μαύρη."
"Την κάμερα τη χρησιμοποιούσαν οι άλλοι
κι εγώ δεν ήθελα ούτε να τη δω
κι απλώς προσπαθούσα να ξεχάσω το σινεμά μου
ή πες το όπως θες
ίσως ακόμα και να αυτοκτονήσω."
"Τι είχαν γίνει όλη η έκσταση, η μαγεία κι ο παροξυσμός
κι εκείνη η κατάσταση χάριτος που επρόκειτο να ανακτήσω;"
"Πού ήταν τα σημεία φυγής μου;"
"Δεν μπορούσα ούτε να αναρωτηθώ, τα είχα καταστρέψει όλα."
"Απογοητεύτηκα εντελώς, απομάκρυνα τους πάντες, φίλους κι εραστές."
"Κι έκλαψα όπως ποτέ, ποτέ, ούτε στις χειρότερες μέρες μου,
ούτε στις χειρότερες προσωπικές μου στιγμές,
δεν είχα κλάψει έτσι."
"Την τέταρτη μέρα αποκοιμήθηκα,
με την πρόθεση να μην ξυπνήσω ποτέ ξανά."
"Μα εντελώς απρόσμενα προκλήθηκε ένας παροξυσμός."
"Χωρίς να κάνω τίποτα, κάτι συνέβη στον ύπνο μου."
"Στη συνέχεια συνειδητοποίησα, ότι η κάμερα στο κάτω μέρος του κρεβατιού,
τραβούσε κάνοντας "κλικ-κλικ" γύρευε από πότε."
"Τελικά, αποφάσισα να περιμένω να εμφανιστεί η ταινία."
"Είδες αυτό το κόκκινο καρέ;"
"Σταμάτα το, μην το αφήσεις να περάσει. Πρέπει να το δεις."
"Θα δεις πως το προηγούμενο καρέ, απ' το κόκκινο, δεν είναι ίδιο με τ' άλλα."
"Το βλέπεις; Ανακάθομαι και τότε, φλας!"
"Και ξανασωριάζομαι. Θα 'λεγε κανείς πως είδα κάτι,
ή θα μου συμβεί κάτι."
"Δέκα δευτερόλεπτα αργότερα, μου συμβαίνει κάτι."
"Και στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα, επιστρέφω στη θέση μου."
"Το πρόσεξες;"
"Κοίτα το καλά."
"Είναι σαν η κάμερα ν' αρνήθηκε να φωτογραφήσει."
"Όταν το 'δα για πρώτη φορά, ένιωσα κάτι ανεξήγητο."
"Εγώ ήξερα, απ' όταν ξύπνησα, ότι κάτι είχε συμβεί."
"Ένιωθα πως ήμουν ένας άλλος."
"Αλλά εκείνη η ταινία μου το επιβεβαίωνε, μου επέστρεφε τη δύναμή μου."
"Περίμενα τέσσερεις μέρες για να μπορέσω να τη δω."
"'Κι αμέσως κατάλαβα πως δεν ήθελα άλλο πράγμα απ' αυτό
και το 'θελα σε μεγαλύτερη ποσότητα."
"Είχα τέσσερεις μέρες να φάω, να κοιμηθώ και να πιω,
αυτό δεν είχε προηγούμενο."
"Και τώρα ήθελα μόνο περισσότερο απ' αυτό. Τι ήταν όμως αυτό;"
"Όταν ξύπνησα εκείνο το απόγευμα,
ειλικρινά αποδείχτηκε δύσκολο για μένα ν' ανασυγκροτηθώ."
"Σκέφτηκα πως η πόλη μ' είχε αποχαυνώσει."
"Ενώ τ' απομεινάρια κάποιου τυφώνα, δέκα φορές δυνατότερο απ' τον προηγούμενο,
μου διαπερνούσαν το μυαλό."
"Ξανασυνέβη, περισσότερο και καλύτερα."
"Ποιος θα έρθει να με βοηθήσει;"
"Αναρωτιόμουν εγώ, με μια κάποια περιέργεια."
"Μπορεί να ήταν από μια συμμαχία της παιδικής μου ηλικίας,
της πραγματικής
ή επίσης από ένα βαμπίρ,
που 'χα ακούσει να λένε ότι βγαίνουν τη μέρα, τελευταίως."
Πάρε.
Μου δίνεις; Μου δίνεις τρία, έξι, έξι φιλμ;
- Κόντακρομ; - Ναι
Τέσσερεις χιλιάδες πεσέτες
- Πότε; - Όπως πάντα.
- Τέσσερεις μέρες, εντάξει; - Ναι.
"Επέστρεφα γρήγορα στις καλές μου συνήθειες."
"Ξαναένιωθα έναν ρυθμό, τον δικό μου ρυθμό."
"Να απομονώνεις και ν' απαρνιέσαι τον κόσμο, γινόταν ευχάριστο
και το σινεμά και 'γω γινόμασταν συνένοχοι."
"Αν και συνένοχοι σε τι; Αυτό δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρο."
"Εκείνο το κόκκινο καρέ, ήταν σύμπτωση;"
"Ή ήταν μια ασυμβατότητα ανάμεσα στην ταινία και του παροξυσμού μου;"
"Απ' την άλλη, ούτε εγώ είχα επιλέξει το θέμα που θα κινηματογραφούσα,
ούτε μ' ενθουσίαζε καθόλου να με βλέπω να κοιμάμαι."
Παύση.
"Η ευχαρίστηση βρισκόταν αλλού, κι αισθανόμουν τόσο καλά,
που θα περίμενα ξανά άλλες τέσσερεις μέρες,
πεθαίνοντας από περιέργεια, να δω ένα ακόμα κόκκινο σημάδι."
"Ήταν τότε που διέπραξα ένα μεγάλο λάθος,
που σχεδόν μου κόστισε τη ζωή."
"Ένιωθα τόσο αδύναμος, που υποχώρησα στην επίσκεψη,
μιας φιλενάδας μου."
Πέδρο, κάνε μου τη χάρη κι άνοιξε, ξέρω πως είσαι μέσα.
Στο λέω πως δεν πρόκειται να φύγω χωρίς να σε δω, μ' ακούς;
Μήπως σου συμβαίνει τίποτε κακό;
- Σου φέρνω έναν σωρό κρουασάν. - Γκλόρια.
Έρχομαι από ένα πάρτι που θα πέθαινες γι' αυτό, αν δεν είσαι ήδη νεκρός, δηλαδή.
Ξεκόλλα! Πέδρο, σου έχει συμβεί κάτι;
Έλα Πέδρο, για όνομα του θεού! Απάντησε τουλάχιστον.
Αν μου...
- Τι 'ναι αυτό; Είσαι με κάποιον; - Αν μου...
Θα σου ανοίξω αν μου φέρεις την ταινία που θα σου δώσουν μ' αυτό.
- Είναι εδώ κοντά. - Καλά.
Εσύ εν τω μεταξύ διώξ' τον όποιος κι αν είναι, θέλω να σε δω μόνο, ε;
Αφήνω εδώ τα τσουρέκια. Να φύγει, έλεος.
"Δεν καταλαβαίνω, πώς πίστεψα ότι θα μπορούσα να παραμείνω άθικτος
από μια τέτοια επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν,
χωρίς να περάσω από μια αποστείρωση πριν, ή κάτι τέτοιο."
Θα σου ανοίξω αν μου υποσχεθείς πως θα κάτσεις ήσυχη...
Τι λες, μπορείς;
Άσε με να μπω, όποιος κι αν είσαι.
- Μου δίνεις την ταινία; - Oui (Ναι).
Κι αυτή η φωνή, από που βγαίνει; Εσύ ήσουν;
Για να δω, πες κάτι.
Λέω να μου δώσεις την ταινία.
Ορίστε μας! Κι εμείς να ανησυχούμε...
Κατεβάζεις το τηλέφωνο... Μα, που ήσουν τόσο καιρό;
Τι τρέχει φίλε;
- Κοίτα, τώρα πρέπει να... - Δεν ξέρεις όμως από που έρχομαι.
- Φύγε δε θέλω να μάθω τίποτα. - Ε! Μα γιατί μου φέρεσαι έτσι;
Είσαι χαρμάνης, ε;
Πρέπει να τη δω μόνος, μόνος! Μόνος πρέπει να τη δω.
Μα τι νόμισες, μικρέ;
- Νομίζω πως... - Δεν μπορώ να τη δω με κανέναν.
Πας για μαλλί και θα βγεις κουρεμένος. Ξεχνάς όσα σου έμαθα;
Ξεχνάς πως ήσουν πριν λίγο καιρό;
Τις τερατώδεις απολαύσεις που...
...ποτέ δε θα φανταζόμουν πως στην πραγματικότητα...
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
- Έχεις πολύ κακή μνήμη. - 10
Όμως εγώ σ' έκανα να ξαναγουστάρεις τα βασικά πράγματα.
- Και δε θα επιτρέψω να μου φέρεσαι άσχημα. - Οκ, είναι 10.
- Θέλω να κάτσεις εκεί για 7 ώρες. - Για πεκινουά με περνάς;
- Μπουλντόγκ, να λες! - Της μάνας σου!
Φαίνεσαι χάλια, το ξέρεις;
Αν θέλω!
Κι εγώ που ερχόμουν με τόση χαρά με τα τσουρεκάκια μου...
Όμως μπορώ να μάθω τι κάνεις;
Περίμενε και θα δεις.
Τι έγινε, γύρισες στην ψυχεδέλειά σου;
Και στα ηλίθια ναρκωτικά σου;
Κοιμάσαι και κάνεις πιπί.
Οκ λοιπόν, σε προειδοποιώ πως μπορεί να κουραστώ.
"Η περιέργεια να μάθω τι υπήρχε
πίσω απ' αυτό το κόκκινο σημάδι που μεγάλωνε,
παρεμπόδιζε κάθε ίχνος λογικής."
"Ήμουν τελείως ηλίθιος."
"Η κατάσταση αυτή προϋπέθετε τρία πράγματα:
Ένα: η συμπεριφορά της μηχανής δεν ήταν τυχαία.
Δύο: ο σύμμαχός μου θέλει να συμμετέχει όλο και περισσότερο.
Και τρία: κάποιος να μου πει τι αρνήθηκε να γράψει η ταινία ή η μηχανή ή ό,τι άλλο."
"Μήπως ήταν κάποια βρωμιά που δεν είχε ξαναφανεί;"
"Αναρωτιόμουν στον ύπνο μου."
"Αλλά ήταν αρκετή μια μόνο μέρα χωρίς το υποχρεωτικό ραντεβού μου
για να χάσω και πάλι τον έλεγχο."
"Ήταν το καταραμένο σύνδρομο στέρησης, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο."
Μα, τι έκανες; Τι έκανες; Πουτάνα!
Καριόλα! Τι έκανες; Πώς τολμάς, ηλίθια!
- Πάρε κι αυτήν! Χαζή, χαζή! - Το φόρεμα, το φόρεμα.
Χαζή, χαζή!
"Απομακρυνόμουν ξανά από τον προορισμό μου."
Πέδρο!
Σκάσε!
Πες μου.
Πέδρο!
Σου υπόσχομαι δε θα ζήσεις για να το πεις σε άλλον.
"Πρόσεχε, το χειρότερο πράγμα είναι οι υποτροπές,
μας έλεγαν πάντα μετά από μια αμυγδαλίτιδα."
"Και πράγματι."
"Το βράδυ δεν ήμουν τόσο χάλια αλλά τώρα
δεν ήμουν εγώ για τέτοια πράγματα."
"Κι έχασα ξανά την άκρη του νήματος, εντελώς."
"Δεν είχα τη δύναμη ούτε να κλάψω τέσσερεις μέρες,
ούτε να επιβιώσω λεπτό παραπάνω."
"Και τότε...
αναγνώρισα τους συμμάχους μου."
"Και ντράπηκα που δεν το είχα κάνει πριν."
"Αφού αυτοί ήταν υπεύθυνοι για όλα."
"Ήξερα πως δεν είχα τίποτα να φοβηθώ."
"Απλώς έπρεπε να παραδοθώ."
"Με κυρίευαν, με καταβρόχθιζαν
κι εγώ ήμουν ευτυχισμένος που παραδινόμουν."
"Φυσικά! Ένα τέτοιο πάθος
τρομερό και σαγηνευτικό."
"Πάντα ήξερα ότι εγώ κι ο κινηματογράφος σχεδιάζαμε κάτι το ιδιαίτερο."
"Βασισμένο στην αμοιβαία εμπιστοσύνη,
ή καλύτερα, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, σε τρομερές ειδωλολατρίες."
"Αλλά έπρεπε να φτάσω στο χείλος του γκρεμού
για να πάρω χαμπάρι τι συμβαίνει."
"Πέταξα όλες τις ταινίες μου, εκτός από αυτές που σου στέλνω."
"Επίσης έγινα προσωρινά,
θεατής των ταινιών των άλλων."
"Τώρα ήταν περισσότερο ζήτημα να επιτρέψω να γίνει, παρά να κάνω."
"Από 'κει και πέρα έζησα την κινηματογραφική μου πληρότητα."
"Πέρα από οτιδήποτε είχα φανταστεί
κι εντελώς άσχετη με κάθε εκτίμηση που 'χε γίνει."
"Αν και ίσως εσύ μπορείς να δεις κάτι που εμένα μου διαφεύγει,
τον συνδετικό κρίκο."
"Αλλά αυτό το υπέροχο διάλειμμα δεν κράτησε πολύ."
"Πριν λίγες μέρες, συνειδητοποίησα κάτι που δεν είχα σκεφτεί πριν."
"Δεν είχα προβλέψει καθόλου κατά τη διάρκεια αυτών των εκστατικών ημερών
τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια."
"Και παραδέχομαι ότι τρόμαξα λίγο."
"Είδα ότι έμεναν 20 καρέ, από οτιδήποτε."
"Το κόκκινο σημάδι επεκτεινόταν,
αφήνοντας 20 καρέ στο τέλος του φιλμ
και σε κάθε φωτογράφηση έπαιρνε 10 περισσότερα από την προηγούμενη."
"Οπότε μου έμεναν
δυο φορές, δυο ύπνοι,
δυο δόσεις, δυο παροξυσμοί."
"Δυο ό,τι να 'ναι, αλλά δυο."
"Έχοντας υπόψη μου ότι δεν ήξερα, ούτε ξέρω
τι θα συνέβαινε μετά,
μου έμεναν τέσσερεις μέρες για να δω το προτελευταίο αποτέλεσμα
και στη συνέχεια να παραδοθώ."
Άννα.
Τι θες να πεις;
Άννα, θα ήταν καλύτερα να μην το προσπαθήσεις καν, σε παρακαλώ Άννα.
Μα επιτέλους, ξεκκόλα! Τι;
Ξέρεις ότι θα προτιμούσα να μην είχες επιστρέψει, έτσι δεν είναι;
Ξέρεις ότι η γαμοπρέζα κατέστρεψε τη σεξουαλική μας ζωή, έτσι δεν είναι;
Όλα τα ξέρεις!
Και ξαφνικά πασχίζεις να γαμηθείς παρ' όλα αυτά,
Σαν να μην έγινε τίποτα.
Ε, όχι γαμώτο! Δε γίνεται, δεν παίζει.
Όχι απλώς έχουν τελειώσει όλα, αλλά κι όταν δεν είχαν
και τρυπιόμουν, δεν γαμούσα. Συμβαίνει.
Κατάλαβέ το μια και καλή, μου είναι αδύνατο.
Έχουμε τελειώσει εδώ και καιρό κι είναι πολύ περισσότερο που δεν τραβάει.
Δέξου το, δε θα ξαναγίνει,
γι' αυτό μην κολλάς άλλο πια.
Άννα, άντε να κοιμηθείς, αυτό δε σ' ενδιαφέρει καθόλου.
"Στην τελευταία φωτογράφηση
μπορεί να έμεναν μόνο τέσσερεις μέρες για το οτιδήποτε."
"Και ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος
ξέραμε τι μου συμβαίνει."
Τι;
Το τώρα είναι τώρα κι εσύ το κάνεις λάθος.
"Αλλά δεν ήξερα πού να στραφώ.."
"Τη Μάρτα, είχα να τη δω από πέρυσι."
"Διάλεξα εσένα."
"Σ' έπαιρνα τρεις συνεχόμενες μέρες χωρίς κανένα αποτέλεσμα."
"Ίσως έχω λάθος διεύθυνση
και δεν πάρεις ποτέ αυτό το πακέτο."
"Να πάρει!"
"Αν δεν ήσουν εσύ, ίσως ήμουν στη Λούρδη, σε απόλυτη υστερία."
"Σε κάθε περίπτωση κι έτσι όπως εξελίχθηκε,
ευτυχώς που δε σε βρήκα. Πήρα τη Μάρτα."
"Ήρθε να με δει και της είπα όσα μπόρεσα."
Ξέρω 'γω, ρε συ...
Ξέρω 'γω...
Θέλω να πω...
Εσύ δεν αμφιβάλεις καθόλου για όσα μου είπες;
Ναι, καλά, αυτό είναι εκεί.
Και ναι, σε πιστεύω.
Δηλαδή, φυσικά και σε πιστεύω,
ξέρεις πολύ καλά ότι πάντα ήμουν μαζί σου, έτσι δεν είναι;
Παρόλο που δε με πήρες ούτε ένα τηλέφωνο έναν χρόνο τώρα.
Αλλά και πάλι, αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα.
Να μετατρέπεις μερικά σημάδια σε βαμπίρ που έρχονται και σου ρουφάνε το αίμα,
μπορεί να γίνει επικίνδυνο, Πέδρο.
Έχεις προσέξει πώς είσαι;
Και πώς είναι όλα.
Δεν έρχεται κανείς να σου καθαρίσει;
Πώς μυρίζει!
Αν σε δει η θεία, θα την αφήσεις ξερή όπως πάντα ήθελες.
Άκου,
αν σου ζήτησα να 'ρθεις δεν ήταν γι' αυτό.
Έλα Πέδρο, πες μου ότι όταν τελειώσεις με αυτήν την ιστορία
- θα φύγουμε. - ...όταν τελειώσουμε με αυτήν την ιστορία
Μάρτα, με απογοητεύεις.
Λοιπόν, ξέρεις ότι δεν θ' αφήσω να έρθει αύριο αυτό το πράγμα και
να σε καταβροχθίσει, το όποιο αλογάκι της παναγίας.
Υποσχέσου μου,
πως σήμερα δε θα την πειράξεις
μέχρι να ξυπνήσω. Υπόσχεσαι;
Υπόσχομαι, αλλά απόψε κιόλας θα μιλήσουμε, εντάξει;
Έι, εν τω μεταξύ, πότε θα δω κάτι δικό σου;
Πέδρο.
Πέδρο, Πέδρο.
Μάρτα, Μάρτα.
"Όταν ξύπνησα, η Μάρτα δεν ήταν εκεί."
"Σκέφτηκα, ότι θα είχε βαρεθεί με το σχέδιο κι έφυγε."
"Έμεινα στα κρύα του λουτρού, πεθαίνοντας για να μάθω
τι είχε δει."
"Έτσι κι αλλιώς, κατέληξα
να πρέπει να περιμένω, να εμφανιστεί η ταινία για να μάθω."
"Μόλις την είδα.
Και αποτελεί το τέλος του φιλμ που βλέπεις."
"Είναι απίστευτο και δεν είναι."
"Πιστεύω πως η μηχανή μου δε συγχώρεσε ποτέ την Γκλόρια
και πλήρωσε τη νύφη η Μάρτα."
"Αλλά πέρα από τη Μάρτα,
γουστάρω, μ' αρέσει πολύ
κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα."
"Σήμερα το πρωί κιόλας, θα σου στείλω τις ταινίες
κι αυτήν την κασέτα που σου ηχογράφησα."
Αν συμβεί αυτό που φαντάζομαι,
κανείς δε θα σου στείλει την τελευταία ταινία.
Θα πρέπει να έρθεις εσύ, να την πάρεις.
Τι τρέχει;
Αυτό το φως, Χοσέ σε παρακαλώ, κλείσε, σβήσε.
Φεύγω.
Δε χρειάζεται, θα έφευγα.
Δεν έχει σημασία πια.
Μείνε αν θες.
- Πόσο θέλει; - Τέσσερεις μέρες.
- Δε γίνεται λιγότερο; - Εντάξει, σε τρεις.
Ωραία.
Ορίστε.
Μετάφραση - υποτιτλισμός: Μαρία Φ. & Γεράσιμος Μ.