"ปลายศตวรรษที่ 19 ประเทศญี่ปุ่น เปิดการค้าขายกับชาติตะวันตก
พ่อค้านักผจญภัยทั่วโลกหลั่งไหลมา จำนวนไม่น้อยเป็นชาวอังกฤษ
บ้างค้าผ้าไหมและข้าว
อาศัยในเขตของตัวเอง รอบๆ ท่าเรือสนธิสัญญา"
"พวกเขานำครอบครัว และผู้ติดตามมาอยู่ด้วย
และสร้างอาณาจักรย่อมๆ ส่วนตัว
ที่ซึ่งพวกเขาพยายาม น้อมรับวัฒนธรรม
ความงามและอันตราย ของสถานที่สุดพิเศษแห่งนี้เข้าไว้"
"ความฝัน...ของชาติอาทิตย์อุทัย
ความรัก และธรรมชาติที่ซ่อนเร้น
โลกนี้คือเวทีละคร"
ไม่นะ
ท่านพ่อ ไม่
นายท่านครับ นายท่าน
นายท่านคะ
มีข่าวใดบ้าง
เจ้าหลวงคนเก่าถูกน้องชาย เนรเทศและตั้งตนขึ้นแทน
- แล้วเจ้าหลวงคนเก่าจะไปอยู่ที่ใด - ได้ยินว่าท่านลี้ภัยไปในป่าอาร์เด็น
เอ้า เร็วเข้า เร็ว
พี่โรซาลินด์ที่รัก ร่าเริงหน่อยเถิด ข้าขอร้อง
ซีเลียน้องรัก
พี่แสดงความรื่นเริง กว่าที่ใจรู้สึกแล้ว
น้องจะยังให้พี่ร่าเริงกว่านี้อีกรึ
เว้นแต่น้องจะสอนให้พี่ลืม ท่านพ่อผู้ถูกเนรเทศ
พี่ก็รู้ว่าท่านพ่อของน้อง มีธิดาเพียงคนเดียว
และคงจะไม่ได้มีลูกอีกแล้ว
หากท่านพ่อข้าสิ้นแล้ว พี่ควรได้เป็นทายาทแทน
สิ่งใดที่ท่านพ่อข้าแย่งชิง ไปจากท่านพ่อของพี่
น้องนี้จะคืนให้ด้วยสิเน่หา
น้องขอสาบานด้วยเกียรติของตน
หากผิดคำพูดไซร้ ขอให้น้องกลายเป็นสัตว์เดียรัจฉาน
ฉะนั้น พี่โรสยอดรัก
จงเริงรื่นหน่อยเถิด
ถ้าเช่นนั้น เราจะหาความสนุกอย่างไรกัน
เจ้าปราชญ์ เจ้าจะไปที่ใด
- เจ้าหญิง เชิญเสด็จเฝ้าพระบิดา - ท่านใช้เจ้ามาตามข้ารึ
หามิได้ ด้วยศักดิ์ของข้านี้
ข้าได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าเจ้าหญิง
ท่านเลอโบ มีข่าวอันใด
ข้าจะเล่าตอนต้นถวาย
และถ้าท่านหญิงน้อยทรงโปรด ก็ขอเชิญไปดูตอนจบ
ซึ่งเป็นส่วนที่ดีที่สุดพระเจ้าข้า
เจ้ามาทำสิ่งใดที่นี่
เปล่า ข้าไม่ได้รับการสั่งสอน ให้ทำสิ่งใดเลย
- เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าอยู่แห่งใด - ข้ารู้ดี
รู้หรือไม่ว่าอยู่ต่อหน้าผู้ใด
รู้ดีกว่าผู้ที่ข้าอยู่ต่อหน้านี้อีก
ข้ารู้ท่านเป็นพี่ชายใหญ่ ด้วยสายเลือดในกาย พี่ก็ควรรู้จักข้า
ธรรมเนียมชาติต่างๆ ถือพี่ดีกว่าข้าเพราะเป็นบุตรหัวปี
แต่ประเพณีนั้นหาได้ลบล้างเลือดข้า แม้จะมีพี่อีก 20 คนระหว่างเราสอง
นายน้อยทั้งสอง โปรดอย่าเคืองกันเลย
เข้ามาเลย ในการนี้พี่ยังอ่อนหัดนัก
กล้าทำร้ายข้ารึ เจ้าน้องชั่ว
ข้าหาใช่คนชั่ว ข้าเป็นบุตรคนเล็ก ของเซอร์โรว์แลนด์ เดอ บอยส์
หากท่านไม่ใช่พี่ของข้าแล้ว ข้าจะไม่ปล่อยมือนี้จากคอหอย
จนกว่ามืออีกข้างจะได้ดึงลิ้น ออกจากปากโสมมของท่าน
เพื่อเห็นแก่ท่านพ่อ นายน้อยจงดีกันเถิด
ปล่อยข้า
ท่านพ่อสั่งไว้ในพินัยกรรม ให้พี่อบรมสั่งสอนข้าอย่างดี
แต่พี่สอนข้าเยี่ยงชาวนา
ท่านปิดบังอำพรางสมบัติผู้ดีจากข้า
ทว่าในตัวข้า มีวิญญาณของท่านพ่ออยู่
และข้าจะไม่ขอทนอีกต่อไป
ฉะนั้นจงให้ข้าได้รับการศึกษา อย่างสุภาพบุรุษ
หรือมอบมรดกอันน้อยนิด ที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ข้ามา
ข้าจักไปแสวงหาความเจริญเอาเอง
อย่างเจ้าจะทำอะไรเป็น
ใช้มรดกหมดแล้วเที่ยวขอทานรึ
ตามใจเจ้า เข้าไปในเรือน
ข้าจะไม่เลี้ยงเจ้าเป็นภาระอีกต่อไป เชิญเอามรดกส่วนของเจ้าไปเลย
- ตามมันไปสิ เจ้าหมาเฒ่า - หมาเฒ่า
นี่หรือคือรางวัลของข้า
ข้ารับใช้ท่านมาจนฟันจะร่วงหมดปาก
ขอพระเจ้าคุ้มครอง นายเก่าข้าคงไม่กล่าววาจาเช่นนี้
เจ้ารึที่จะปล้ำต่อหน้า เจ้าหลวงคนใหม่
ใช่แล้ว ท่าน
และเรามาแจ้งเรื่องหนึ่ง ให้ท่านได้ทราบ
เขาได้ทราบข่าวลับ ว่าออร์ลันโดน้องชายของท่าน
ตั้งใจไปประลองกำลังกับเขาสักยก
น้องชายท่านยังหนุ่มนัก
และเพราะรักท่าน ชาร์ลส์จะจงใจไม่ทำเขาถึงตาย
ข้าจะบอกให้ ชาร์ลส์
เจ้านี่เป็นคนหัวรั้นที่สุด
มีแต่ความมักใหญ่ใฝ่สูง
คิดคดมุ่งร้ายต่างๆ นานา ต่อข้าผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ
ด้วยเหตุนี้ เจ้าจงใช้วิจารณญาณเอง
มันคงเล่นงานเจ้าด้วยยาพิษ
หรือล่อลวงด้วยกลชั่วร้ายสักอย่าง
และคงไม่เลิกรา จนกว่าจะปลิดชีพเจ้าได้
ข้าดีใจยิ่งนักที่เราได้มาหาท่าน
เขาจะสั่งสอนน้องท่าน ให้ถึงพระเดชพระคุณ
ข้าขอลาไปก่อน
ไปดีเถิด ชาร์ลส์
หวังว่าข้าจะได้เห็นมันพินาศล่มจม
ทั้งที่หาได้รู้สาเหตุไม่
ใจข้าเกลียดชังมัน ยิ่งกว่าสิ่งใดในหล้า
แต่มันก็มีมารยาทดี
ไม่เคยศึกษา แต่ปัญญาก็มี
เต็มไปด้วยสมบัติผู้ดี
และมันเป็นที่ถูกใจคนของเรา ซึ่งรู้จักรักมัน
จนหันมาดูหมิ่นข้า
แต่คงเป็นเช่นนี้อีกไม่นาน
นักมวยปล้ำผู้นี้ จะจบปัญหาทั้งปวงเอง
เราควรจะดูมวยปล้ำนี้หรือ น้องข้า
ท่านต้องดู หากจะอยู่ที่นี่
ยอดฝีมือพร้อมแล้ว
เป็นอย่างไร ลูกหญิงกับหลานอา
แอบมาดูเขาปล้ำกันด้วยรึ
เพคะ ถ้าท่านอาจะอนุญาต
พวกเจ้าคงไม่ชอบใจนักดอก
ชายผู้นั้นเสียเปรียบเหลือประมาณ
ข้าเห็นใจผู้ท้าที่ยังเยาว์นัก ใคร่จะขอให้งดต่อสู้เสีย
แต่เขาไม่ฟังคำเลย
จงไปเจรจากับเขา เผื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
พ่อหนุ่ม ท่านท้าชาร์ลส์นักมวยปล้ำนั่นรึ
ท่านกุลบุตร ใจท่านช่างหาญกล้าเกินวัย
เราขอให้ท่าน เห็นแก่ความปลอดภัยของตน
และงดความมุ่งหมายนี้เสียเถิด
จริงด้วย พ่อหนุ่ม ชื่อเสียงของท่าน คงไม่เสื่อมลงด้วยการนี้ดอก
ข้าทั้งสองจะทูลเจ้าหลวง ให้งดการปล้ำครั้งนี้
ข้าวิงวอน อย่าลงโทษข้าด้วยเจตนารุนแรงนั้น
ข้าสารภาพว่ารู้สึกผิดที่ต้อง ปฏิเสธเจ้าหญิงผู้เลอโฉมทั้งสอง
แต่ขอให้ดวงเนตรอันงดงาม
และน้ำใจอันเมตตาของท่าน เป็นเครื่องคุ้มกายข้ายามแข่งขัน
หากแม้ข้าเพลี่ยงพล้ำ ก็จะอายแต่บุคคลเดียวที่ไม่เคยกรุณา
หากข้าม้วยมรณา ข้านี้ก็เต็มใจจะตาย
ข้าหาได้ทำให้มิตรสหายทุกข์ร้อน เพราะไม่มีผู้ใดที่จะเศร้าโศกเพื่อข้า
โลกนี้คงไม่เจ็บปวดใดๆ เพราะข้ามีส่วนอะไรในนั้นก็หาไม่
ข้าเป็นเพียงส่วนหนึ่งในโลกหล้า แม้สิ้นข้าแล้วก็จะมีผู้ดีกว่ามาแทนที่
ความเข้มแข็งเล็กน้อยที่ข้ามี ขอประสาทไว้กับตัวท่าน
ของข้าด้วย เพื่อช่วยกำลังให้พี่
ขอท่านจงโชคดี
มาเถิด
ไหนเล่าหนุ่มน้อย ที่ปรารถนาจะนอนเคียงแม่พระธรณี
ข้าพร้อมอยู่นี่แล้ว
ลองกันเพียงยกเดียวก็คงพอ
ขอให้ท่านว่องไว อย่างเฮอร์คิวลิสเถิด พ่อหนุ่ม
ท่านไม่ควรเย้ยข้าเลย
พ่อหนุ่มคนนี้ช่างสามารถนัก
พอได้แล้ว
หยุดก่อน
เป็นอย่างไรบ้างเล่า ชาร์ลส์
เขาพูดไม่ได้พระเจ้าข้า
หามตัวออกไป
หนุ่มน้อย เจ้าชื่ออะไร
ออร์ลันโด พระเจ้าข้า
บุตรสุดท้องของ เซอร์โรว์แลนด์ เดอ บอยส์
แม้นเป็นบุตรผู้อื่นคงดีกว่า
ทั้งโลกาว่าบิดาเจ้าสุจริต
แต่ตัวข้านั้นเห็นเป็นอมิตร
หากเจ้าเป็นเผ่าสกุลอื่น ข้าคงจักชื่นชมหาน้อยไม่
ท่านพ่อข้ารักเซอร์โรว์แลนด์ ประหนึ่งดวงใจ
และทั้งโลกก็เห็นเช่นท่านพ่อ
บิดาข้ามีความคิดมุ่งอิจฉา ทั้งปราศจากเมตตาน่าเจ็บจิต
ท่านช่างเก่งกล้ายิ่ง
ท่านจงรับสายสร้อยนี้ ไว้เป็นที่นึกถึงข้าผู้เคราะห์ร้าย
อันที่จริงข้าหมายใจให้อีกนา
แต่ตัวข้านี้แสนจะจนใจ
ข้าขอขอบใจท่านมิได้หรือ
ท่านเรียกข้ารึ
ท่านปล้ำได้ดีหนักหนา
และไม่เพียงมีชัยเหนืออริเท่านั้น
จะไปหรือยังเล่า
ออร์ลันโดช่างเคราะห์ร้ายนัก
เจ้าพ่ายรักเสียแล้ว
ข้าขอแนะนำด้วยไมตรี ว่าท่านจงไปจากที่นี่เสีย
แม้ท่านควรได้รับคำสรรเสริญเชิญชม อย่างยิ่งก็เถอะ
ข้าขอบใจท่านมาก แต่ขอถามหน่อยเถิด
เจ้าหญิงที่มาดูมวยปล้ำ นางใดคือธิดาของท่านเจ้าหลวง
หากดูจากกิริยามารยาท คงหารู้ไม่ว่านางไหนคือธิดา
แต่แท้จริงแม่นางตัวเล็กกว่านั่น คือธิดาเจ้าหลวง
ส่วนอีกนางเป็นธิดา ของเจ้าหลวงเก่าที่ถูกเนรเทศ
อาผู้ช่วงชิงสมบัติได้ว่ากล่าว ให้นางอยู่เป็นเพื่อนธิดาของตน
ทั้งสองรักกันยิ่งกว่าพี่น้องร่วมอุทร
แต่ข้าทราบว่าพักนี้ท่านเจ้าหลวง มีใจชิงชังหลานผู้งดงาม
ด้วยผู้คนต่างชื่นชมในความดีงาม
และเวทนา ที่ต้องจากบิดาผู้ทรงธรรม
ข้าหวั่นว่าความอาฆาตของท่านอา จะส่งให้นางต้องเดือดร้อนในสักวัน
หากพบกันใหม่ในสถานที่ดีกว่านี้
ข้าจักขอเสวนาพาทีกับท่านใหม่
ท่านมีคุณต่อข้ายิ่งนัก ขอบุญจงรักษาท่าน
ข้าจำหลีกจากควันอันเพลิง ส่งตรงไปสู่ควันสำลักหักประหาร
จากเจ้าโหดมุ่งไปหาเชษฐาพาล
โรซาลินด์ยอดสงสาร ข้าจำลา
เหตุใดเล่า โรซาลินด์
กามเทพจงเมตตาเถิด จะไม่พูดสักคำเลยรึ
ไม่มีแม้จะกล่าวกับสุนัขสักคำ
- พี่คิดถึงบิดาหรือไร - หาไม่
พี่คิดถึงบิดาของบุตรตัวเองต่างหาก
พูดกันจริงจังหน่อยเป็นไร
เป็นไปได้หรือไม่
ท่านพี่อาจพิสมัยในตัวลูกชายสุดท้อง ของเซอร์โรว์แลนด์ที่เพิ่งพบกัน
ท่านพ่อของพี่รักพ่อของเขามาก
พี่จึงต้องรักลูกชายเขามากด้วย อย่างนั้นรึ
นาง จงรีบออกไป จากราชสำนักของเราโดยเร็ว
- ข้าหรือคะ ท่านอา - หล่อนนั่นแหละ
หาก 10 วันข้างหน้ามีใครเห็นเจ้า อยู่ในเขต 20 ไมล์ของราชสำนักนี้
ข้าจะสั่งฆ่าทันที
ท่านอาได้โปรดบอกข้า ข้าอยากรู้ว่าตัวผิดสถานใด
ข้าไม่เคยแม้คิดคดแม้ในใจต่อท่าน
อย่าเปลืองถ้อยคำ ข้าหาไว้ใจเจ้าไม่แล้ว
แม้กระนั้น ท่านก็ไม่อาจชี้ว่าข้าเป็นกบฏ
- เจ้าเป็นลูกสาวบิดาเจ้า นั่นก็พอ - ท่านพ่อ โปรดฟังลูกบ้าง
ซีเลีย เราให้นางอยู่เป็นเพื่อนลูก
มิเช่นนั้น นางคงถูกขับไปพร้อมบิดาแล้ว
นางเฉลียวกว่าลูก
และท่าทีอดกลั้นสงบเสงี่ยมเจียมตัว นั้นทำให้คนสงสาร
ลูกสิเขลา โดนนางชิงเอาหน้าไป
เมื่อนางไปแล้ว ความงามของลูก จะเฉิดฉายยิ่งขึ้นกว่านี้
ฉะนั้นอย่าเอ่ยปากให้ยากเปล่า บัญชาเราหนักแน่นไม่หวั่นไหว
จะไม่ขอผ่อนผันในสิ่งใด
นางนี้ไซร้เนรเทศพ้นธานี
ถ้าเช่นนั้นพ่อขับลูกไปด้วยเถิด
ลูกอยู่มิได้หากต้องห่างพระพี่นาง
เจ้าลูกโง่
เจ้า หลานข้า
จงรีบไป
หากอยู่นานเกินเวลา ด้วยเกียรติและสัจจะของข้า
เจ้าต้องตาย
นั่นใคร
นายน้อยของบ่าว
ท่านช่างละม้าย เซอร์โรว์แลนด์เสียนี่กระไร
ท่านมาด้วยเหตุใด พี่ชาย...
คนอย่างนั้นไม่ควรเป็นพี่ใคร หรือบุตร...
ข้าไม่อยากเรียกเขาเป็นบุตร
เขาได้ยินคำชมตัวท่านแล้ว
และคืนนี้เขาจะเผากระท่อม ที่นายน้อยอาศัยให้ไฟคลอกท่านตาย
อดัม เจ้าว่าเราควรไปที่ไหนดี
ที่แห่งใดก็ได้ ไม่ใช่ที่นี่เป็นพอ
ข้าไม่อยากทำเช่นนั้น แม้จะทำได้
ข้าขอยอมทนอยู่ ให้พี่ชายใจร้ายทารุณเอาดีกว่า
อย่าเลย ท่านนายน้อย
ข้ามีอัฐอยู่ 500 ตำลึง ซึ่งออมไว้จากที่บิดาท่านเคยให้
ข้าขอมอบให้ท่านทั้งหมด ได้โปรดรับข้าไว้เป็นบ่าว
ถึงแม้ตัวจะชรา แต่ข้ายังมีกำลังวังชานัก
ข้าจักรับใช้ท่าน ประหนึ่งบ่าวหนุ่มทีเดียว
ตาเฒ่าน้ำใจงาม
เจ้าต่างจากคนสมัยนี้ที่หายอมเหนื่อย เพื่อการใดที่มิใช่การเลื่อนยศฐา
จงมากับข้า เราจะร่วมทางด้วยกัน
ข้าจักตามท่านไปด้วยความซื่อสัตย์ จนสิ้นลมหายใจสุดท้าย
นับแต่อายุ 17 จนบัดนี้
ใกล้ถึงวัย 80 ข้าอยู่ที่นี่
จะไม่อยู่ต่อไป
17 ยังพอเสี่ยงผจญชะตากรรม
แต่ 80 หงำเหงือกพ้นวิสัย
เคราะห์จงช่วยอวยพรให้ข้าตาย
ไม่ติดหนี้บุญคุณนายก่อนมรณา
พี่โรซาลินด์ผู้น่าสงสาร
พี่จะไปที่ใด
จงยิ้มไว้เถิด
ทราบหรือไม่ว่าเจ้าหลวง ได้เนรเทศข้าผู้เป็นธิดาด้วยแล้ว
ไยเจ้าพูดเล่นเช่นนั้น
ข้าพูดจริง
พี่โรซาลินด์ จงสบายใจ เรานั้นรักกันราวกับใช้หัวใจร่วมดวง
จะให้เราขาดจากกันนั้นหรือ
จะให้เราพรากจาก หามิได้
ให้ท่านพ่อข้าหาลูกใหม่ไปเถิด
จงช่วยกันตรึกตรองมองการหนี อีกทั้งที่จะไปพร้อมข้าวของ
และอย่าห่วงเพราะเราจักปรองดอง ทุกข์ทั้งผองน้องนี้ช่วยพี่ทน
ต่อหน้าเทวดาข้าขอสาบาน จะร่วมทางนงคราญทุกแห่งหน
ก็จะไปไหนเล่า น้องหน้ามน
สู่ไพรสณฑ์อาร์เด็นหาท่านลุง
ในพงไพรจะมีภัยสิ่งใดบ้าง
เพราะเราต่างเป็นนารีนี้ทั้งสอง
น้องนี้ไซร้จักนุ่งห่มให้ปอน
อีกทั้งดินทาหน้ามอมให้เวทนา
ท่านพี่ก็เช่นกัน เราจะได้เดินป่าโดยพ้นภยันตราย
จะดีหรือไม่ ด้วยข้านี้สูงเกินคนทั่วไป
หากว่าข้าแต่งกายเป็นชายเสียเลย
จะให้ข้าเรียกพี่ที่แต่งเป็นผู้ชาย ว่าอะไร
ข้าขอมีนามดังบ่าวของเทพจูปิเตอร์
ฉะนั้นน้องจงเรียกพี่ว่ากานีมีด
แล้วเจ้าเล่าจะชื่ออะไร
ต้องเป็นนามที่เห็นตามความจนยาก น้องไม่ขอชื่อซีเลียแล้ว
แต่จะชื่ออะลิเอนา
น้องพี่ เราชวนเจ้าตลกหลวง ออกไปจากราชสำนักด้วย
ให้เขาช่วยอำนวยความสบาย แก่การเดินทางเราจะดีหรือไม่
แม้นน้องไปไหนในโลกหล้า เขาคงยอมตามไปด้วยเป็นแน่แท้
ไปกันเถิด พี่
เทวดาช่วยบันดาลให้เราหนีได้เร็ว
บัดนี้เรายินดีกับอิสรภาพ หาใช่การถูกเนรเทศไม่เลย
เรามาถึงป่าอาร์เด็นแล้ว
ข้าอยู่ในป่าอาร์เด็น คงไม่เต็มเต็งจริงอย่างเขาว่า
เพราะอยู่บ้านแสนสบายกว่านี้นักหนา
สหายและเพื่อนยากผู้จากนครเอ๋ย
ประเพณีโบราณนี้ไม่ทำให้ชีวีเป็นสุข กว่าที่เก่าแสนจอมปลอมหรือไร
ป่าดงนี้หามีภัยไปกว่าราชสำนัก ที่แก่งแย่งชิงดีไม่
ที่นี่เราไม่มีทุกข์ใด
นอกจากฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลง
ยามลมหนาวพัดมา สะท้านกายาสั่นระริก
แม้กายข้าจะสั่นเทาด้วยความเย็น
แต่ข้ายังยิ้มและคิดว่า
นี่หาใช่คำเกินจริงเลย
เหล่านี้คือสิ่งเตือนให้เรารู้สึกว่า ยังเป็นปุถุชนธรรมดา
ความยากเข็ญนี้ยังดีแท้
ประหนึ่งแม้คางคกที่น่าชังฉันนั้น
ยังมีพลอยผุดขึ้นจากหัวมันได้
และอันชีวิตเรา ที่ไกลจากความวุ่นวายนี้
ก็ได้ยินเสียงในรุกขพรรณนา
อ่านกาพย์ไพเราะจากลำธาร
ทั้งเห็นคติชีวิตในศิลา
และความโสภา...ในทุกสิ่งสรรพ
ข้าจะไม่เปลี่ยนมันแล้ว
เราไปล่าเนื้อกันดีไหม
ฌาคส์
แต่ข้าก็ยังมิสบายใจ
กวางดาวน่าสงสารเหล่านั้น อยู่ถิ่นนี้แต่เดิมมาก่อนเรา
แต่กลับต้องถูกเข่นฆ่าในที่พำนัก เพื่อเป็นอาหารเช่นนี้
นายท่านครับ
ฌาคส์ผู้โศกเศร้าเฝ้ารำพึงว่า
ท่านแย่งชิงชีวิตสัตว์
ยิ่งกว่าน้องชาย ที่แย่งสมบัติพัสถานท่าน
เป็นไปได้อย่างไร ที่ไม่มีใครเห็นสองนางนั่นเลย
นายท่าน
เจ้าตลกหลวงตัวดีในสำนัก ก็หายไปเช่นกัน
นางฮิสเปเรีย บ่าวของเจ้าหญิง
สารภาพว่า แอบได้ยินธิดาและหลานท่าน
ออกปากชมหนุ่มนักมวยปล้ำ
ที่คว่ำเจ้ายักษ์ชาร์ลส์ลงได้
หล่อนเชื่อว่าทั้ง 2 นาง
คงไปกับเจ้าหนุ่มนี่เป็นแน่แท้
จงไปบ้านพี่ชายมัน
แล้วจับตัวเจ้าเด็กอวดดีมา
หากไม่เจอจงให้พี่มันไปตาม
ไปทันที และอย่าทำการค้นหาให้อื้ออึง
นำตัวพวกเขลาที่คิดหนีข้ามาให้ได้
เทพยดาเจ้าขา ข้านี้แสนเหนื่อยใจนัก
ถ้าขาไม่เมื่อย ใจข้าจะเหนื่อยก็ช่างมัน
ข้าจักไม่ใยดีเครื่องแต่งกายชายนี้ และร่ำไห้อย่างสตรีแล้ว
แต่ข้าต้องปลอบขวัญผู้อ่อนแอกว่า
ทำใจดีๆ ไว้ อะลิเอนาเอ๋ย
ขอโทษ ท่านพี่ แต่น้องนี้ไปไม่ไหวแล้ว
ข้าขอพักอยู่กับนาง ดีกว่าต้องแบกนางไป
เจ้าทำเช่นนั้น เหมือนชวนให้หล่อนดูหมิ่น
โธ่ คอริน ท่านก็รู้ว่าข้ารักนางปานใด
ข้าพอเข้าใจ เพราะเคยมีความรักเช่นกัน
คอริน แก่ๆ อย่างท่าน ไม่รู้ใจข้าหรอก
ถึงแม้ท่านเคยมีความรักเมื่อยังเยาว์ เคยนอนทอดถอนใจยามค่ำคืนก็ตาม
หากความรักท่านเหมือนของข้าได้
ไม่มีชายใดรักหญิงปานดวงใจ เช่นนี้แล้ว
ท่านเคยทำสิ่งใดน่าขัน ด้วยความเสน่หาบ้างหรือไม่
มีเป็นพันอย่างจนข้าลืมไปแล้ว
ฉะนั้นท่านคงไม่เคยรักใครมากมาย
หากจำความเขลา ที่เคยทำด้วยความรักไม่ได้
ท่านไม่เคยรักอย่างข้าหรอก
หากท่านไม่เคยนั่งพร่ำเพ้อ ถึงแม่นางทุกค่ำเช้า
ท่านไม่เคยรักอย่างข้าหรอก
หรือหากท่าน ไม่เคยเบื่อเพื่อนมิตรดังข้านี้
ท่านไม่เคยรักอย่างข้าหรอก
ฟีบี้ๆ ๆ
อนิจจา คนเลี้ยงแกะที่น่าสงสาร
เมื่อเห็นท่านเจ็บอกฉะนี้ ข้าก็พลอยสะท้อนใจไปด้วย
ข้าก็เช่นกัน
ยังจำได้เมื่อครั้งเคยมีใจรัก
เราต่างกระทำการประหลาดนานา
ทว่าเป็นสิ่งธรรมดาในธรรมชาติ
ฉะนั้นธรรมดาของความรัก ก็คือความเขลานั่นเอง
เจ้านี้ปากช่างเจรจาเกินกว่าที่ตนรู้
เปล่านะ ข้าไม่เคยต้องระวังคำพูด เว้นแต่มันจะทำข้าเจ็บตัว
เทวาเอ๋ย ความรักของเมษบาลผู้นี้ มาตรแม้นดังใจข้านัก
ข้าก็เช่นกัน แต่ก็เริ่มเบื่อหน่ายมันแล้ว
ได้โปรดเถิด ใครจงไปถามชายผู้นั้น ว่ามีอาหารขายบ้างหรือไม่
ข้าโรยแรงใกล้ตายอยู่แล้ว
นี่ เจ้าแก่โง่
พูดจาดีๆ หน่อย เขามิใช่เพื่อนเล่นเจ้า
- ใครหนอเรียกเรา - คนที่ดีกว่าเจ้ายังไง
ถ้ายังต่ำกว่าข้าคงเลวเต็มประดา
อย่าทะเลาะกัน
สวัสดี ท่านลุง
เช่นกัน พ่อหนุ่ม
และทุกท่าน
ท่านคนเลี้ยงแกะ
หากในป่านี้ ไมตรีหรือทองสามารถซื้อสิ่งใดได้
ช่วยนำเราไปที่พักกาย และกินอาหารที
นางผู้นี้เดินทางมาไกล เหนื่อยล้าเต็มทนแล้ว
ข้าเห็นใจนัก และอยากช่วยให้นาง สมหวังด้วยความสงสารยิ่ง
ทว่าแกะนี้เขาเพียงให้เลี้ยงล้อม จะยอมให้ข้าตัดขนก็หาไม่
นายของข้าไม่เคยมีไมตรีใคร
และไม่เคยเห็นต้อนรับแขกไปมา
อนึ่งเรือน ฝูงแกะ แลที่ดิน ทั้งหมดสิ้นจะขาย อีกนายข้า...
ไม่อยู่บ้าน อันอาหารนั้นนา ยากจะหาให้กินหนำสำราญใจ
แต่เชิญท่านมาดูเท่าที่มีเถิด
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง
ข้าจะซื้อเรือน ที่ดิน และฝูงแกะเอง
ท่านรับเงินจากข้าไปซื้อเถิด
เราจะเพิ่มสินจ้างให้ลุงด้วย
ข้าชอบที่นี่ และเต็มใจจะอาศัยอยู่ไปนานๆ
เชิญไปกับข้า
หากท่านชอบที่ดินและชีวิตเช่นนี้
ข้าจะนำทองไปซื้อให้ทันที และรับเลี้ยงแกะของท่านเอง
ใต้สุมทุมพุ่มไม้ใบสลอน
ที่มักนอนเล่นอยู่ข้างตัวฉัน
และส่งเสียงสำเนียง เพราะเสนาะกรรณ
ประหนึ่งปักษีน้อยที่เรียงราย
เชิญมาที่นี้ เชิญมา เชิญมา
ที่นี่ไม่มีคนร้าย
เพียงลมพระพายพัดหวั่นอุรา
ร้องอีก
ร้องอีก ร้องอีกเถิดท่าน
ยิ่งร้องท่านจะยิ่งเหงานะ ท่านฌาคส์
ช่างปะไรเล่า ร้องอีกหน่อยเถิด
ข้าดูดความเศร้าสลดจากลำนำ ได้ราวอีเห็นดูดไข่
ร้องอีกหน่อยเถิด
เสียงข้าแหบแห้งแล้ว ท่านคงไม่พึงใจหรอก
ข้าไม่ต้องการให้ท่านนำความพอใจ ขอเพียงให้ท่านร้องทำนองเสนาะ
ร้องอีกสักท่อนเถิด ท่านเรียกว่าท่อนหรือเปล่า
- แล้วแต่ท่านเถิด ท่านฌาคส์ - ข้าหาได้สนใจคำเรียกไม่
มันหาได้มีบุญคุณกับข้า
ท่านจะร้องหรือไม่
ร้องตามที่ท่านขอ มากกว่าตามใจข้าเอง
ฉะนั้นข้าก็ควรขอบใจท่าน จงร้องเถิด
ท่านเจ้าหลวงหาตัวท่านอยู่ทั้งวัน
และข้าก็เลี่ยงหน้าท่านอยู่ทั้งวัน
ข้าจะไปนอน...เผื่อจะหลับได้
หากไม่หลับ ข้าจักนอนด่าพวกคนสูงศักดิ์เล่น
สวัสดีวันพรุ่งนี้ เจ้าตลกโง่
ท่านโปรดอย่าเรียกข้าโง่ เพราะสวรรค์บันดาลลาภให้ข้าแล้ว
นายน้อยที่รัก
บ่าวไปต่อไม่ไหวแล้ว
ข้าหิวเจียนตาย
ขอนอนลง ณ ตรงนี้ เพื่อวัดหลุมฝังศพของตัวเอง
ข้าขอลาแล้ว นายผู้ใจดี
เหตุใดท่านจึงร่าเริงนัก
เจ้าคนบ้า เจ้าคนบ้าน่ะสิท่าน
ข้าบังเอิญไปพบมันในป่าใหญ่
แต่งเสื้อลายหลายสีน่าขัน ให้ข้านี้ไซร้ได้พบมันกลางพนา
มันนอนหรากลางแดดที่แผดเผา
แล้วเอ่ยวาจาอย่างสุขุม
ขณะนี้ 10 นาฬิกาแล้วหนา
โลกนี้ช่างกลิ้งเร็ว อนิจจา
ก่อนนี้ข้ายังเพิ่งเห็นว่า 9 โมง
อีกโมงเดียวเดี๋ยวจะล่วงเข้า 11
เปรียบเมล็ดมนุษย์นี้ที่แก่ได้
เวลาล่วง ร่างเน่าไป ทุกวันวาย
คติไซร้ แฝงในนี้ ควรตริดู
พอได้ฟังตลกเสื้อลายกล่าวคติ เรื่องเวลา
ปอดข้าขันก้องกึกราวกับไก่
ที่ตลกไยรู้ธรรมล้ำลึกเช่นนี้ ข้าขำดีหัวเราะร่าไม่รู้หาย
ตลกคนใดกัน
เจ้าตลกหัวใสที่ เคยอยู่ราชสำนักนั้นกล่าว
หากหญิงสาวสวยสะคราญ หล่อนมักรู้ตัว
และในสมองมันที่แห้งกรัง ราวขนมเหลือยามเดินทาง
มันยังสามารถรู้สิ่งต่างๆ แลขยายความไปตามภาษาตัว
ข้าอยากเป็นตลกกับเขาบ้าง
เสื้อลายนั้นคือสิ่งที่ใฝ่ฝัน
- เรายกให้ท่านนา รับไปพลัน - ถ้าเช่นนั้นข้าจะใส่แต่เสื้อลาย
ขอท่านจงอภัยสิ่งทั้งหลาย ที่ข้าได้กล่าวเปรียบเปรยล่วงรู้ไว้
ต่อแต่นี้ข้าจะมีเสรี
ดังลมที่จะพัดต้องใครก็ย่อมได้
เฉกเช่นตลกนั้นนา
ด้วยเสื้อลายของข้านี้ ข้ามีสิทธิ์พูดอย่างใจคิด
และข้าจะกล่าวแต่วาจาที่ตรงกับใจ
ขจัดสิ่งชั่วร้ายจากโลกอันโสมม
หากผู้ฟังจะยอมรับยาดีของข้าไป
ใครผู้ไหนที่ฆ่ากวาง
หาใช่กวางไม่ดอก
จงหยุดกินบัดเดี๋ยวนี้
- ข้าหาได้กินแล้วสักหน่อย - เจ้าต้องคอยจนกว่าข้าจะพอใจ
อันว่าไก่ตัวนี้ชนิดใด
เจ้าหาญกล้าเพราะว่าความยากเข็ญ
หรือเกิดเป็นคนพาลสันดานไพร่
ไม่รู้จักกิริยามารยาทใด ทำเช่นนี้ไร้สมบัติของผู้ดี
แรกนั้นข้าต้องใจท่านนัก แต่จงพักการกินเสียก่อน
ผู้ใดแตะต้องผลไม้นี้ ก่อนข้าเสร็จกิจธุระจะต้องตาย
หากเจ้าไม่ยอมฟังเหตุผลใดเช่นนี้ ข้าจะรอดอย่างไรได้เล่า
เจ้าอยากได้สิ่งใด
จงใช้กิริยางาม
ดีกว่ากำลังมารุกราน ให้เรายอมมิดีกว่าหรือ
ข้าหิวจนเกือบตายอยู่แล้ว จงให้ข้ากินเดี๋ยวนี้
นั่งลงกินเถิด เรายินดีต้อนรับท่านร่วมโต๊ะ
เหตุใดท่านกรุณาเช่นนี้
ขอโทษทีข้าผิดหาน้อยไม่
คิดว่าคนพาลอยู่ในป่านี้ไซร้
ต่อนี้ไปจะใช้เพียงความนุ่มนวล
ข้าจักเก็บดาบด้วยความอายนัก
จงค่อยนั่งลงเถิด
มีตาเฒ่าน่าสงสาร ที่สู้ตามข้ามาด้วยรัก
ขอให้เขาผู้ถูกความชราและหิว กินอิ่มก่อน
ข้าจะไม่ขอรับสิ่งใด
จงไปพาตัวเขามา เราทั้งหมด จะยังไม่แตะต้องอาหารเพื่อรอท่าน
ข้าขอบคุณในน้ำใจท่าน ขอท่านจงสุขสวัสดีทุกเมื่อไป
พวกท่านเห็นไหมเล่า เหล่าสหาย จะเคราะห์ร้ายแต่พวกเราก็หาไม่
ในอันโรงละครโลกนี้ไซร้
มีเรื่องน่าสลดใจมากมายครัน
โลกนี้เปรียบเวทีละครใหญ่
ชายหญิงไซร้เปรียบตัวละครนั่น
มียามเข้าและยามออก เหมือนเหมือนกัน
คนหนึ่งนั้นย่อมเล่นบทนานา
จะแบ่งเป็น 7 ปางอย่างนี้ไซร้
หนึ่งเด็กอ่อนที่นอนร้องไห้จ้า ในอ้อมแขนพี่เลี้ยงกล่อมเกลี้ยงมา
สองคือวัยนักเรียนแรกเขียนอ่าน ถือย่ามเดินไปพลางพร่ำบ่น
หน้าแฉล้มแจ่มเพราะแสงสุริยน
ไปโรงเรียนช้าชอบกลราวหอยคลาน
สามคือหนุ่มรักสมรที่ถอนใจ ราวเตาไฟมีเพลิงที่แผดผลาญ
แต่งเพลงยาวชมแม่นางเจ้านงคราญ
สี่ทหารชอบเสียงดังตึงตังไป
หนวดรุงรังคล้ายเสือน่าขามนัก
รักเกียรติศักดิ์มักวิวาทปราดเข้าใส่
ถลันหายศชื่อเสียง
แม้ที่ในปากปืนใหญ่ ไม่หวั่นพรั่นวิญญาณ
ห้าลูกขุนผู้ใหญ่ไก่เต็มพุง กินท้องตุงจนตัวอ้วนท้วนนักหนา
ตาขมึง หนวดเคราเข้าตำรา
ชำนาญในกติกาประเพณี
จึงเล่นตามบทไป
ต่อมานั้นคือปางลำดับหก
เป็นตลกเฒ่าแท้แก่เต็มที่
ใส่แว่นตาคาดกระเป๋าเบาฤดี
ถุงเท้าที่เคยสวมเมื่อเยาว์วัย
ก็หย่อนย่นร่นตามขาที่เหี่ยว
เสียงเคยห้าวกลับเรียวเล็กลงได้ ราวเสียงเด็กยามสนทนาไป
เขานั้นไซร้ เสียงแห้งหอบลำบากครัน
ปางสุดท้าย
หมายว่าจบประวัติ
ที่เห็นชัดคือเด็กอีกแล้วนั่น
หลงลืมสิ่งทั่วไป
อีกไร้ฟัน
ไร้ตา... ไร้รสสรรพ...
ไร้กายา
เชิญท่านทิ้งภาระเฒ่าผู้นี้ และให้เขากินเถิด
ข้าขอบคุณท่านแทนเขานัก
ดีแล้วนาย
เพราะข้าหายใจไม่ใคร่ทัน ขอบคุณเองไม่ไหว
จงนั่งกินให้สบาย
ท่านสหายโปรดขับลำนำ ให้เพลิดเพลินใจ
"โอ้ลมหนาวที่พัดกร้าว"
"ไม่ร้ายสู้ความชั่วร้าย"
"อกตัญญูของคนได้"
"แม้พัดต้องกายเย็นไม่เป็นไร"
"เพราะมิได้เคยเห็นเป็นเพื่อนกัน"
"แม้ลมเจ้าโหดร้ายต่อกายข้า""
"แต่ยังร้องลันลาเป็นเพลงได้"
"ใต้มิ่งไม้ใบพุ่มชอุ่มเขียว"
"เจ็บแท้เชียวด้วยมิตรไม่นำพา"
"ช่างเสียแรงรักเป็นนักหนา"
"จงร้องเพลงอย่าระอา"
"ชีวีนี้หนาช่างสุขสันต์เอย"
ขอต้อนรับท่านจากใจ
ข้านี้ไซร้อดีตเจ้าหลวงที่รักบิดาท่าน
ส่วนบ่าวเฒ่าเราขอขอบใจเช่นกัน กับนายนั้นเราขอรับเป็นสหายไป
ส่งมือมาเถิด แล้วเล่าเรื่องต่างๆ ให้เราฟังสักหน่อยเป็นไร
ยังไม่พบตัวน้องเจ้าอีกรึ
ช่างคร่ำครึข้าหาเชื่อเจ้าไม่
จงไปตามน้องเจ้ามาให้ได้
ต้องจุดเทียนส่องหาก็ตามใจ เอามันมาไม่ว่าเป็นหรือตาย
มิเช่นนั้นทรัพย์ทั้งหลายของเจ้าไซร้
จะถูกริบเข้าหลวงทั้งหมดไป
จนกว่าเจ้าได้ตัวน้องมาแสดง ว่าไม่ใช่กบฏ
ข้ามิได้เคยรักน้องชายเลยในชีวิตนี้
เจ้าช่างชั่วช้ากว่ามันนัก
แขวนอยู่เถิดกลอนสาร เป็นพยานเสน่หา
ขอองค์ราชินีรัตติกาล
ใช้เนตรนั้นช่วยข้าที จากสรวงสวรรค์ชั้นฟ้า
ประจักษ์รักที่ชีวิตข้ามอบให้หรือไม่
โอ้ โรซาลินด์ยอดรัก
ต้นไม้เหล่านี้คือสมุดข้า
บนเปลือกมันข้าจารึกจำนรรจา
ทุกต้นหนาความงามเจ้าจักจรดไป
รีบไปเถิด ออร์ลันโด
จงจารึกไว้บนทุกไม้
ถึงความงามคมคายของนางที่รัก
โรซาลินด์
กินเข้าไป
ท่านทัชสโตน ชอบชีวิตผู้เลี้ยงแกะ เช่นนี้มากน้อยประการใดเล่า
พูดจริงๆ นะเจ้า
ในส่วนของการยังชีพ มันก็ดีอยู่
แต่ในส่วนที่มันเป็น ชีวิตชาวไร่เลี้ยงแกะ ข้าเบื่อนัก
ในส่วนที่ได้อยู่วิเวก ข้าชอบอยู่
แต่ในข้อที่มันเป็นส่วนตัวมาก มันเลวร้ายเต็มกลืน
ในข้อที่ได้อยู่กลางทุ่ง ข้าพึงใจ
แต่ในที่ห่างไกลราชสำนัก ข้าระอา
เจ้ามีปรัชญาบ้างหรือไม่เล่า คนเลี้ยงแกะ
ข้าพอรู้เพียงว่าถ้ามีโรคมาก ความสบายจะน้อยลง
ผู้ที่ไขว่คว้าเงินตรา โอกาสและ ความพอใจ เท่ากับไร้สหายดี 3 คน
รู้ว่าลักษณะของฝนคือเปียก ไฟทำให้ไหม้
ทุ่งหญ้าดีทำให้แกะอ้วน
และเหตุที่เกิดกลางคืน คือ...
ไร้ซึ่งแสงตะวัน
ช่างเป็นปราชญ์เดินดินแท้ๆ
- เจ้าเคยเข้าราชสำนักบ้างหรือไม่ - ไม่เคยดอก
- เจ้าเสียชาติเกิดแล้ว - ใครว่า
จริงนะ เช่นไข่ย่างไม่ดี สุกแต่ซีกเดียว
แค่ไม่เคยเข้าวังน่ะหรือ ชี้แจงแถลงไขที
หากเจ้าไม่เคยเข้ารั้วเข้าวัง ก็เท่ากับไม่เคยเห็นมารยาทที่ดี
ถ้าเจ้าไม่เคยเห็นมารยาทดี ก็เท่ากับเจ้ามารยาททราม
และความทรามก็คือบาป บาปคือเครื่องพาลงนรก
เจ้ามีภัยอยู่ในตัว เมษบาลเอ๋ย
หาได้ไม่ ทัชสโตน
มารยาทดีในวังนั้นเป็นสิ่งน่าขัน ที่บ้านนอกนี้
ดังที่ความประพฤติของชาวเรา ถูกเย้ยหยันในวังนั้นแล
ท่านบอกว่าการทักทายในวังคือจูบมือ
แต่มารยาทนั้นสกปรก หากเป็นเมษบาล
จงว่าอุทธาหรณ์มาโดยย่อ
หากเราจับนางแกะ ท่านย่อมรู้ว่าขนมันเป็นน้ำมัน
มือพวกเจ้าไม่มีเหงื่อออกบ้างรึ
ท่านเอ๋ย ข้าเป็นเพียงกรรมกรธรรมดา
ไม่มีใครชัง ไม่อิจฉาความสุขใคร
ยินดีในความดีผู้อื่น
ยอมรับในภัยของตัว
และพึงพอใจที่สุดยามเห็น
นางแกะกินหญ้า แลลูกแกะดูดนมสบาย
นั่นก็บาปของเจ้าอีกประการ
คือการจับแกะตัวผู้และเมียมาทับกัน เพื่อเลี้ยงชีพโดยผสมพันธุ์ปศุสัตว์นั้น
ทั่วทิศาบูรพาสู่ประจิมนี้ มีมณีงามเทียบโรซาลินด์ก็หาไม่
เกียรตินางวางวายุพัดพาไป ให้โลกไซร้ลือชาชื่อโรซาลินด์
ปวงรูปภาพงามเลิศเชิดเฉลา
เปรียบนงคราญ ปานเขม่าเศร้านักหนา
จะไม่ขอจำพักตร์ใดในอุรา นอกจากหน้าโรซาลินด์ยุพินเอย
ลูกไม้หวานที่เปลือกมันเปรี้ยวจี๋ ลูกไม้นี้คือโรซาลินด์แน่
เจ้าขมองทึ่ม ข้าพบมันอยู่บนต้นไม้หนึ่ง
หากจริง ผลไม้นั้นคงเน่าเฟะเป็นแน่
เจ้าคนเลี้ยงแกะ เราถอยก่อนเสียทีกันดีกว่า
ออดรีย์รึนั่น
มาเร็ว
- พี่รู้ตัวผู้แต่งหรือไม่ - คงเป็นชายกระมัง
ผู้มีสายสร้อยที่พี่ให้คล้องคอ
- ผู้ทำให้พี่ขวยเขินหน้าแดงล่ะสิ - ก็ใครเล่า
โธ่ถัง
ก็ใครกันเล่า
พี่ไม่รู้จริงรึ
ไม่รู้ พี่ขอร้องน้องจริงๆ บอกหน่อยเถิด
ช่างน่าพิศวงจริง
ก็พ่อหนุ่มออร์ลันโดไงเล่า
ผู้ได้ล้มนักมวยปล้ำฉกาจ และพิชิตหัวใจพี่ในคราวนั้น
- ออร์ลันโดรึ - ออร์ลันโด
เขาทำอะไรอยู่เมื่อน้องพบ เขาว่ากระไรบ้าง
เขาแต่งตัวอย่างไร ไปที่ใด มาทำสิ่งใดที่นี่
เขาถามถึงพี่หรือไม่ พักที่ใด จากเจ้ามาอย่างไร
และเมื่อไหร่จะพบกันอีก ตอบพี่มาในคำเดียวบัดนี้
ข้าพบเขาอยู่ใต้ต้นไม้ เช่นลูกเอคอร์นที่หล่นอยู่
ต้นไม้ที่ออกผลเช่นนั้น ควรเรียกว่าเทวพฤกษ์แล้ว
- ฟังน้องก่อนสิ พี่ - เชิญว่าไป
เขานอนยาวราวอัศวินผู้บาดเจ็บ
คงน่าสงสารยิ่งนัก แต่ก็เป็นบุญของพื้นตรงนั้น
พี่ห้ามลิ้นเสียก่อนได้ไหม มันเต้นระริกเกินไปแล้ว
เขาแต่งกายคล้ายนายพราน
เป็นลางว่าจะมาไล่คร่าหัวใจพี่แล้ว
ข้าอยากเล่าให้สนุกดี แต่พี่ทำข้าเสียงเพี้ยนเสียแล้ว
น้องไม่รู้หรือว่าพี่เป็นหญิง นึกสิ่งใดก็ต้องพูดออกมา
ขอบใจท่านที่มาเป็นเพื่อน แต่แท้จริง ข้าพอใจการเดินคนเดียวมากกว่า
ข้าก็เช่นกัน แต่ด้วยธรรมเนียม ข้าก็ขอขอบใจที่ท่านร่วมทาง
พ่อมหาจำเริญ
เช่นนั้นเราจงพบกันให้น้อยที่สุด ที่จะทำได้เถิด
ข้าปรารถนาให้เรา แปลกหน้าต่อกันกว่านี้
ท่านกรุณาเลิกทำต้นไม้เสีย เพราะเพลงยาวที่แต้มบนเปลือกเถิด
ท่านก็กรุณาเลิกทำเพลงข้าเสีย ด้วยการอ่านเถลไถลอีก
คนรักท่านชื่อโรซาลินด์รึ
ถูกต้องแล้ว
ข้าไม่ชอบชื่อนาง
ตอนนางเกิดคงไม่มีใครคิดว่า ต้องตั้งชื่อให้ถูกใจท่าน
นางสูงสักเท่าไรกัน
สูงเสมอดวงใจข้านี้
ท่านช่างมีคำตอบไพเราะมากนัก
หามิได้ ข้าตอบแต่ตามจริง
ท่านสติปัญญาว่องไว เชิญนั่งกับข้าสักหน่อย
มานินทาโลกใบนี้ และความทุกข์ยากของเราหน่อยไหม
ข้าไม่นินทาใครในโลกนี้ นอกจากตัวเอง
ซึ่งข้ารู้จักความชั่วอยู่กว่าใคร
ความชั่วที่สุดในตัวเจ้า ก็คือการรักผู้หญิงนั้นแล
ฉะนั้นข้าไม่ขอแลกมัน กับความดีเลิศของท่าน
ข้าระอาท่านจริงๆ
แท้จริงข้ากำลังหาคนตลกบ้าอยู่ เมื่อได้เจอท่าน
เขาจมอยู่ในลำธารนั่น มองในน้ำท่านคงเจอคนบ้า
ข้าก็คงเห็นแต่รูปตัวเอง
ข้าขอลา ท่านคนเหงา
ไปดีเถิด ท่านผู้มีรัก
พี่จักทำเป็นหนุ่มคะนองไปคุยกับเขา
และแซวเล่นดูว่าจะเป็นประการใด
ได้ยินไหม เจ้าคนป่า
ได้ยิน เจ้ามีสิ่งใด
เจ้ารู้ไหมว่ากี่นาฬิกาแล้ว
เจ้าควรถามข้าว่าเวลาเท่าใด ในป่านี้หามีนาฬิกาไม่
เช่นนั้นในดงนี้คงไม่มีผู้รักจริง
เพราะผู้นั้นต้องถอนใจทุกนาที คร่ำครวญทุกชั่วโมง
และคงรู้ย่างก้าวอันเกียจคร้าน แห่งเวลาได้ดีเสมอนาฬิกา
รูปงาม เจ้าอาศัยอยู่ที่ใด
กับน้องสาวชาวเลี้ยงแกะผู้นี้
ข้าอยู่ ณ ชายดง ซึ่งเสมือนเชิงชายกระโปรงซับใน
เจ้ากำเนิดที่นี่รึ
สำเนียงเจ้าดูดีกว่าที่จะศึกษาได้ ในแดนไกลเช่นนี้
มีคนกล่าวเช่นนั้นหลายรายไป
แท้จริงลุงผู้มีศีลของข้าซึ่งเมื่อหนุ่มๆ อยู่ในเมืองได้สอนให้พูดเช่นนี้
แกรู้การสมาคมผู้ดี เพราะแกเคยรักอิสตรีเช่นกัน
ข้าเคยยินแกอ่านบทด่าว่าเพศหญิง
และขอบคุณพระเจ้านัก ที่ไม่เกิดเป็นหญิง
ซึ่งต้องถูกประณาม โดยความร้ายนานา
ที่ลุงข้าก่นด่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
เจ้าจำความชั่วร้ายสำคัญ ที่ลุงว่าผู้หญิงไว้ได้บ้างหรือไม่
ไม่มีข้อใดสำคัญ มันล้วนเหมือนกัน ราวเหรียญครึ่งเพนนี
แต่ละอย่างดูร้ายกาจ เกินกว่าจะมีอีกอย่างมาเทียบได้
เล่าให้ข้าฟังบ้างเป็นไร
ไม่ ข้าจะไม่ให้ยา เว้นแต่ว่ามีผู้ป่วยไข้
บัดนี้มีชายหนึ่งเที่ยวอยู่ในป่า
ทำร้ายต้นไม้อ่อนโดยจารึกนาม โรซาลินด์ ไว้บนเปลือก
เอาเพลงยาวแขวนไว้ ตามสุมทุมพุ่มไม้ กอหนามต่างๆ
ล้วนสรรเสริญโรซาลินด์
หากข้าได้พบชายผู้โดนพิษรักผู้นี้ ข้ามีคำแนะนำดีๆ จักให้อยู่
เพราะดูเขาจะเป็นไข้รักมิรู้ที่จะหาย
ข้าเองที่โดนรักกระหวัดรัดใจ
เจ้าไม่เห็นมีอาการอย่างที่ลุงข้าบอก
แกสอนวิธีดูชายที่รักหญิงไว้ จะคล้าย อยู่ในกรงหญ้าซึ่งเจ้ามิได้ติดในนั้น
ลักษณะนั้นเป็นอย่างไรเล่า
แก้มตอบ ซึ่งเจ้าไม่เป็น
ตาเขียวซูบ
ซึ่งเจ้าไม่เป็น
จิตใจไม่อยากพูดกับใคร ซึ่งเจ้าไม่มี
ถุงเท้าไม่มีสายรัด หมวกไม่มีผ้าพัน แขนเสื้อไม่กลัดกระดุม
รองเท้าไม่ผูกเชือก และทุกสิ่ง ที่แสดงว่าเจ้าไม่สนใจตัวเอง
แต่เจ้าหาเป็นคนเช่นนั้น
ดูเจ้าช่างพิถีพิถันการแต่งกาย
ประหนึ่งว่า รักตัวมากกว่าที่จะรักใครได้
พ่อหนุ่ม ข้าอยากทำให้เจ้า เชื่อว่าข้ามีรักจริง
จะทำให้ข้าเชื่อรึ
หากทำได้ หญิงที่เจ้ารักก็คงเชื่อเช่นกัน
ข้าขอสาบานต่อหัตถ์นวล ของโรซาลินด์
ว่าข้านี้คือชายผู้เคราะห์ร้ายนั้นเอง
แต่เจ้ารักมากมาย ดังที่กล่าวไว้ในเพลงรึ
ทั้งเพลงและคำพูด ก็ไม่อาจพรรณนารักข้าได้
ความรักนั้นหรือคือความบ้า
และสมควรถูกขังห้องมืด เช่นเดียวกับคนบ้า
เหตุที่คนบ้ารัก ไม่ถูกทรมานและรักษา
ก็เพราะความบ้านั้นเป็นของธรรมดา จนผู้เฆี่ยนเองก็รู้จักเช่นกัน
แต่ข้านี้ชำนาญการรักษา โดยสอนสั่ง
เจ้าเคยรักษาใครหายบ้างหรือไม่
เคยอยู่รายหนึ่ง
ข้าให้เขาสมมติข้าเป็นหญิงที่รัก
และให้มาเกี้ยวพาข้าทุกวัน
เมื่อก่อนนั้น ข้าเป็นเพียงเด็กใจโลเล
ข้าทำเศร้า ทำเป็นหญิง กลับไปมา
รอบ้าง ชอบบ้าง หยิ่งบ้าง พูดแปลกๆ
ลุกลน แกล้งโง่ ใจง่าย
เจ้าน้ำตา ยิ้มเก่ง ทำอารมณ์ต่างๆ นานา
และแม้ไม่มีอารมณ์ก็ยังทำได้
เพราะเด็กชายกับผู้หญิง ก็เปรียบสัตว์ประเภทเดียวกัน
เดี๋ยวข้าก็ชอบเขา เดี๋ยวก็ชังเขา
บางทีก็สนุกกับเขา บางทีก็ปดเขา
บ้างก็ร้องไห้สงสาร บ้างก็ถ่มน้ำลายใส่
ดังนี้ข้าขับให้เขาพ้นจากไข้รัก ไปเป็นไข้บ้าจริงๆ
จนเขาละสิ่งทางโลกทุกประการ ออกมาบวชเสียเลย
อย่างไรข้าก็รักษาเขาหาย
และจะรับล้างตับของเจ้า ให้สะอาดเหมือนหัวใจแกะ
มิให้มีความรักเหลืออยู่สักอณูเดียว
แต่ข้าไม่อยากหาย พ่อหนุ่ม
ข้าจะรักษาเจ้า ถ้าเจ้าเรียกข้าว่าโรซาลินด์
และมาเกี้ยวข้าทุกวัน
ด้วยใจมั่นในรัก ข้าจะไป
- จริงรึ - ข้าสาบานด้วยใจ พ่อหนุ่ม
ไม่ เจ้าต้องเรียกข้าว่าโรซาลินด์
ข้าจะต้อนแพะให้เจ้า ออดรีย์
เป็นอย่างไรเล่า ออดรีย์ ต้องใจข้าหรือยัง
ชอบลักษณะข้าแล้วใช่ไหม
ลักษณะรึ
พระคุณเจ้า
ลักษณะอะไรกัน
ที่ข้ามาอยู่เลี้ยงแพะกับเจ้า
ก็เท่ากับกวีเลิศมาอยู่กลางฝูงคนป่า
หากเทพบันดาล ให้เจ้ามีหัวกลอนบ้างคงดี
ข้าไม่รู้จัก หัวกลอน
มันซื่อในกิริยาและคำพูดหรือไม่ มันแท้จริงไหม
เปล่าเลย บทกลอนที่ว่าแท้สุดก็คือลวงสุด
และคนเจ้าชู้มักชอบบทกลอน
และคำสาบานในกลอนที่ว่า รักนักหนาอาจเป็นลวงก็ได้
แล้วเจ้ายังอยากให้ข้ามีหัวกลอนอีกรึ
แน่นอน เพราะเจ้าสาบานว่าเป็นคนตรง
หากเจ้าเป็นกวีกลอน ข้าอาจสงสัยบ้างว่าเจ้าแสร้งลวง
เจ้าไม่อยากให้ข้าซื่อตรงหรอกรึ
ไม่อยากเลย
เว้นแต่เจ้าจะขี้ริ้วขี้เหร่
เพราะความซื่อตรงผสมความงาม ก็เท่ากับเอาน้ำผึ้งไปปรุงน้ำตาล
ก็ข้าไม่สวย จึงขอเทวดาช่วยให้ข้าซื่อตรง
แต่การให้ความซื่อตรงกับหญิงขี้เหร่ เท่ากับเอาเนื้อดีๆ ไปใส่จานสกปรก
ข้าไม่ได้ขี้เหร่นะ
แต่ยังขอบคุณเทวดาที่ข้าไม่สวย
ขอบคุณเทวดาที่ทำให้เจ้าไม่สวย ความขี้เหร่นั่นคงตามมาเอง
แต่จะกระไรก็ตาม
ข้าจะแต่งงานกับเจ้า
ข้าได้ไปหาบาทหลวง ที่หมู่บ้านข้างๆ แล้ว
ท่านรับปากว่า จะมาทำพิธีสมรสให้เราที่นี่
ข้าอยากเห็นเวลานั้นจริงๆ
ขอเทวดาช่วยให้เราสมหวังเถิด
ความกล้าหาญ แม้จะน่าเกลียดชังเช่นเขาสัตว์
แต่ก็จำเป็นนัก
ท่านมาเจอพอดี
จะแต่งให้เราตรงนี้ หรือให้ตามท่านไปโบสถ์เล่า
ไม่มีผู้ใดยกหญิงนี้ให้เจ้ารึ
ข้าไม่ขอรับนางเป็นทานจากชายอื่น
แต่ต้องมีผู้ยกนางให้ หาไม่การสมรสจะผิดกฎหมาย
ทำพิธีต่อเถิด ข้าจะยกนางให้เอง
สวัสดี นายผู้ชื่ออะไรก็ไม่รู้ สบายดีหรือ ยินดีมากที่ได้พบ
เราเคยพบกันมาก่อนแล้ว ดีใจที่พบท่านอีก
ในมือถือของเล่นมาด้วยนี่
เอาหมวกใส่หัวเถิดท่าน
เจ้าจะแต่งงานรึ เสื้อลาย
โคมีแอก ม้ามีบังเหียน เหยี่ยวมีกระดิ่ง
บุรุษก็มีปรารถนาเช่นกัน
นกพิราบยังรู้จักไซ้กัน ข้าก็อยากมีคู่บ้าง
เจ้าผู้มีสกุล จะแต่งงานใต้พุ่มไม้ เหมือนขอทานรึ ไปโบสถ์ดีกว่า
จะได้หาบาทหลวงดีๆ มาสอนการครองคู่ให้
ข้าไม่มีอารมณ์ไป ให้คนนี้แต่งให้ตรงนี้ยังจะดีกว่า
เพราะเขาคงไม่ทำพิธีรีตองอะไรนัก
ข้าจะได้มีข้ออ้าง หากทิ้งเมียในเบื้องหน้า
ไปกับข้า และฟังคำแนะนำข้าก่อน
เราต้องได้แต่งงานกันนะ
อย่าพูดกับพี่ พี่จะร่ำไห้
ตามใจเถิด แต่จงคิดบ้างว่าน้ำตานั้น ไม่เหมาะกับลูกผู้ชาย
แต่พี่ไม่มีเหตุจะร้องไห้รึ
ก็มีเหตุที่ควรอยู่ ร้องไปเถิด
เหตุใดเขาสาบานว่า จะมาเช้านี้แล้วไม่มา
เพราะเขาไม่มีความสัตย์น่ะซี
เจ้าคิดเช่นนั้นรึ ไม่มีสัตย์ในความรักรึ
หากเขารักคงมีจริง แต่ข้าคิดว่าเขาไม่รักจริง
เจ้าก็ได้ยินเขาสาบานว่ารักแท้
อดีตหาใช่ปัจจุบันนะ พี่
นายท่าน นายหญิง
เคยถามถึง ชายเลี้ยงแกะซึ่งมีรักราญจิต
ที่เคยเห็นนั่งอยู่โดยใกล้ชิด อยู่สถิตกับข้าบนเนินนี้
เขาชมนางหน้านวลสงวนศักดิ์ ซึ่งเขารัก...
แล้วอย่างไรเล่า
ถ้านายอยากเห็นชายผู้มีรักดี ขอจงตามข้านี้ไปโดยพลัน
ฟีบี้ยอดดวงใจ อย่าชังข้าเลย
ฟีบี้เอ๋ย จะบอกว่าไม่รักข้าก็ได้
แต่อย่าพูดพลางค้อนอย่างขัดใจ
ข้ามิได้อยากเข่นฆ่าเจ้า ข้าหนีมาเพราะไม่อยากทำเจ้าเจ็บ
หากแม้เจ้าเคยได้ประสบ พบบุรุษรูปร่างสำอางศรี
เจ้าจะรู้จักแผลรักปักฤดี ที่ศรนี้ปักอกเช่นข้าเอง
กว่าจะถึงเวลานั้น เจ้าอย่ามาเทียวไล้เทียวขื่อข้าเลย
หากมีโอกาสนั้นจริง เจ้าจงเย้ยหยันให้สาใจ
อย่าได้สงสารข้า เพราะข้าจะไม่สงสารเจ้าเช่นกัน
เหตุใดเล่า ข้าขอถาม มารดาเจ้าเป็นใครกัน
เจ้าจึงกล่าวดูหมิ่นชายลำเค็ญผู้นี้ได้
ถึงแม้นางจะสำรวยสวยสง่า
แท้จริงข้าไม่เห็นจะงามเว้นแต่ดับไฟ ขึ้นเตียงนอนจึงเห็นพอชมเชย
เห็นตัวงามไยจึงจองหอง ไยเจ้าต้องไร้เมตตาฉะนี้เล่า
นี่เหตุใดจึงมาจ้องมองเรา
ทำไมเล่าเจ้ามองข้ามิเว้นวาย
แย่แล้วสิเราเอ๋ย
สงสัยนางคิดรักข้าเข้าแล้ว
อย่าคิดนะ แม่หญิงผู้จอมหยิ่ง
เจ้าคิ้วนิล ผมราวไหมดำมิดหมี
ตากลมโตแก้มนวลของเจ้านี้ หาได้มีต้องใจข้าแม้สิ่งเดียว
ชายเลี้ยงแกะโง่เอ๋ย ไยจึงตามเฝ้านาง
เจ้าก็มีดีกว่าที่นางควรได้เป็นพันเท่า
แม้ไม่ใช่กระจกนาง แต่เจ้าป้อยอนาง
แต่แม่นาง รู้จักตัวเองบ้าง
คุกเข่าลงเสีย
และรีบขอบคุณสวรรค์ ที่ส่งชายดีๆ มารัก
ข้าจักบอกเจ้าให้เอาบุญ
มีโอกาสก็รีบไปเสีย อย่างเจ้าไม่รู้ใครจะมาเอาอีก
เห็นใจเขา รักเขา แต่งงานกับเขาเสีย
พ่อรูปงาม ท่านจะกริ้วข้าไปทั้งปีก็ไม่ว่า
ข้าขอฟังท่านดุด่า ดีกว่าฟังคำเกี้ยวของชายนี้
เขาหลงรักความเลวร้ายของเจ้า
และนางหลงรักคำโกรธของข้า
อย่ามารักข้าเลยนางเอ๋ย
ข้านั้นเลวร้าย ยิ่งกว่าคำสบถของคนเมา
และรู้ไว้เลย
ข้าหาชอบเจ้าไม่
เมษบาลผู้ล่วงลับกล่าวไว้ถูกนัก
ใครเคยรักจริงไซร้ต้องได้รัก เมื่อแรกเห็นประจักษ์จับดวงจิต
ฟีบี้ ที่รัก
- ว่าอย่างไรเล่า ซิลเวียส - ฟีบี้ เมตตาข้าเถิด
ข้าก็สงสารท่านอยู่ ซิลเวียส
ถ้าแม้เจ้าสงสารที่ข้านั้น ต้องโศกศัลย์ด้วยความสิเน่หา
จงตอบรักหักสงสารของกานดา และตัดโศกของข้านี้ด้วยกัน
ข้ารักเจ้าเช่นเพื่อนบ้าน
ข้าประสงค์นงคราญเป็นคู่หมาย
เจ้ารู้จักชายหนุ่ม ที่พูดกับข้าตะกี้หรือไม่
ไม่เท่าไหร่ แต่เคยได้พบบ้าง
ที่ข้าถามถึง ใช่ว่าจะรักเขาแล้ว
เขานั้นเป็นหนุ่มพาลอวดดี
แต่ก็พูดได้น่าฟัง
ช่างเป็นชายรูปงาม ประมาณหนึ่ง
ปากก็งามวามแสงแดงแฉล้ม
แดงกว่าแก้มสักหน่อยได้ไหมนั่น
สองสิ่งแดงแสงสีมิผิดกัน หนึ่งชาดแต้ม หนึ่งนั้นสีชมพู
แต่ข้านี้ควรชังเขามากกว่ารัก
เขาด่าข้าเจ็บนักทุกสิ่งสรรพ
บอกว่าตาข้าดำ ผมก็ดำ
ข้าจำมั่นเขาดูหมิ่นไม่มีดี ประหลาดใจนักที่ข้าโต้ไม่ได้
ข้าจะเขียนจดหมายเยาะเย้ยเขา
เจ้าถือไปให้เขาทีได้ไหม ซิลเวียส
ด้วยความเต็มใจ ฟีบี้
ข้าจะเขียนทุกสิ่งที่อยู่ในหัวและในใจ
จะเปรียบเปรยเยาะเย้ยเขา เป็นการใหญ่
ไปกับข้า ซิลเวียส
เราคงหาเวลาได้ ออดรีย์
ใจเย็นๆ ก่อนนะ ออดรีย์จ๋า
บาทหลวงผู้นั้นก็ดีอยู่แล้ว จนชายชราผู้นั้นมาติงนั่นแหละ
ออดรีย์ มีชายคนหนึ่งในป่านี้ ที่ปรารถนาเจ้า
ข้าไม่ชอบเขาเลยในชาตินี้
ข้าได้พบตลก เท่ากับได้กินทั้งข้าวและน้ำ
วิลเลียม
สวัสดี แม่ออดรีย์
เช่นกัน วิลเลียม
สวัสดีท่านเช่นกัน
จำเริญเถิดสหาย ใส่หมวก จงใส่หมวกเสีย
ปิดกระบาลเถิด ข้าขอร้อง
เจ้าอายุเท่าไรเล่า
- 25 ขอรับ - เบญจเพสพอดี
- ชื่อวิลเลียมรึ - วิลเลียมครับ
ชื่อก็ดี เกิดในป่านี้รึ
ขอรับ ข้าขอบคุณพระเจ้า
ขอบคุณพระเจ้า ตอบได้ดี
- เจ้ารวยไหมล่ะ - ก็อย่างนั้นๆ ขอรับ
อย่างนั้นๆ ก็ดี ดีมาก วิเศษจริง
แต่จะว่าไม่ดีก็ได้ เพราะแค่อย่างนั้นๆ
เจ้ามีปัญญาบ้างไหม
ก็ฉลาดพอใช้ขอรับ
พูดได้ดี
ข้าจำภาษิตได้ว่า
คนโง่ย่อมนึกว่าตนฉลาด แต่คนฉลาดย่อมรู้ว่าตนโง่
เจ้ารักนางผู้นี้รึ
ใช่แล้วขอรับ
ยื่นมือมาซิ
- เจ้ามีการศึกษารึเปล่า - ไม่มีขอรับ
ฉะนั้นข้าจักสอนให้
ใครมีก็นับว่ามี เพราะเปรียบคำที่ว่า สุรารินจากถ้วยลงในจอก
เมื่อทำให้สิ่งหนึ่งเต็ม ก็ทำให้สิ่งหนึ่งว่าง
ผู้แต่งตำราทั้งปวง ถือว่าตัวเขารู้ดีนัก
แต่เจ้าน่ะไม่รู้ เพราะข้านี่แหละรู้
- ข้าไหนขอรับ - ก็ข้าที่จะสมรสกับหญิงคนนี้น่ะสิ
ฉะนั้น เจ้าตลก
จงเลิกสมาคมกับหญิงคนนี้ มิเช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้า
ข้าจะฆ่าเจ้า ด้วยวิธีทั้ง 150 ประการ
ดังนั้น จงไปเสีย
- ไปเถิด วิลเลียม - ขอให้พระเจ้ารักษาท่านเถิดขอรับ
กระโดด ออดรีย์ กระโดด
พ่อหนุ่มรูปงาม ข้าขอทำความคุ้นเคย กับท่านให้มากยิ่งขึ้น
เขาว่าท่านเป็นคนใจเหงานัก
ถูกต้องแล้ว ข้าชอบมันมากกว่าการหัวเราะ
ผู้ที่เหงาหรือสนุกมากเกิน ถือเป็นคนน่าชิงชัง
และมักเป็นที่ติเตียนของผู้อื่น มากกว่าคนเมา
ทำไมเล่า การเศร้าและไม่พูดเป็นสิ่งดีออก
การเป็นเสามันดีตรงไหนกัน
ข้าไม่ได้เหงาอย่างปราชญ์ ซึ่งเป็นการทำตามๆ กัน
ไม่เหงาอย่างนักดนตรี ซึ่งเป็นเพราะจินตนาการ
ไม่เหงาอย่างชาววัง ซึ่งเป็นการถือตัว
ไม่เหงาอย่างทหาร ซึ่งเป็นเพราะมักใหญ่
ไม่เหงาอย่างหมอความ เพราะเป็นอุบาย
ไม่เหงาอย่างสตรี ซึ่งเป็นสิ่งดี
ไม่เหงาอย่างคนมีรัก ซึ่งมีลักษณะทุกอย่างนี้
ข้าเหงาแบบของข้าเอง
ซึ่งเกิดจากเหตุหลายประการ สกัดจากสิ่งต่างๆ นานา
และที่ข้ารำพึงถึงการเดินทาง
ย่อมทำให้ใจข้า...
เศร้าสลดอย่างชวนขันเป็นที่สุด
ท่านเป็นคนพเนจรนั่นเอง
ข้าเชื่อว่า ท่านมีเหตุอันควรให้เศร้าใจ
เกรงว่าท่านได้ขายสมบัติพัสถาน ของตัวเพื่อเที่ยวดูของผู้อื่น
และการได้เห็นมากแต่ไม่มีสิ่งใดเลย ก็เท่ากับตามั่งมี แต่มือนั้นจน
ใช่
ข้าได้ประสบการณ์มาแล้ว
ข้ายอมให้คนเขลามาทำให้สบายใจ ดีกว่าให้ความรู้ทำให้เศร้า
และยังต้องเที่ยวหามันอีก
สวัสดีมีสุข โรซาลินด์ที่รัก
ไม่นะ ถ้าจะเกี้ยวกันแถวนี้ข้าขอลา
ไปดีเถิด ท่านคนเดินทาง
ออร์ลันโด ทำไมเพิ่งมา ท่านไปอยู่ที่ใดมาเสียนาน
นี่หรือคนรักกัน
ถ้าทำเช่นนี้อีกครั้งเดียว ก็อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกเลย
โรซาลินด์คนงามของข้า ข้ามาในเวลาที่รับปากไว้แล้ว
แต่มาช้ากว่าที่สัญญาด้วยรัก ตั้งชั่วโมง
ข้าขอโทษ โรซาลินด์ที่รัก
ไม่ไหว ท่านมาช้าเช่นนี้ก็อย่ามาอีกเลย
ข้ายอมให้หอยทากมาเกี้ยวดีกว่า
- หอยทากรึ - ใช่ หอยทาก
เพราะแม้มันจะมาช้า แต่มันก็ยังแบกเรือนที่อยู่มาด้วย
และข้าคือโรซาลินด์ของท่าน
เขายินดีเรียกพี่เช่นนั้น แต่ที่จริง เขามีโรซาลินด์ที่หน้าตาดีกว่าพี่
มาเกี้ยวข้า
เกี้ยวข้าสิ ตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ดีอยู่ทีเดียว
ท่านจะพูดสิ่งใดกับข้า หากว่าข้า เป็นโรซาลินด์ของท่านจริง
ข้าคงจูบก่อนที่จะกล่าวคำใดๆ
ไม่ดีดอก พูดก่อนดีกว่าไหม
ข้าไม่ใช่โรซาลินด์ของท่านรึ
ข้าก็อยากให้เจ้าเป็น เพราะข้าอยากพูดกับนางจริงๆ
ในนามของนาง ข้าขอบอกว่าจะไม่พูดดีกับท่าน
ถ้าเช่นนั้นในนามของข้า ข้าคงตาย
บุรุษตายไปให้หนอนกินตั้งมากเท่าไร แต่ไม่มีใครตายเพราะรักดอก
โรซาลินด์ตัวจริงคงไม่คิดเช่นนี้ เพราะแม้นางนิ่วหน้า ข้าคงตาย
หน้าของนาง คงไม่ทำให้แมลงวันตาย
แต่มาเถิดข้าจะเป็นโรซาลินด์ ของท่าน ที่ใจดีขึ้นอีกหน่อย
ขออะไรก็ได้ ข้าจะให้
รักข้าสิ โรซาลินด์
ได้แน่นอน ทั้งวันศุกร์ เสาร์ และทุกๆ วัน
แล้วท่านจะยอมรับข้ารึ
รับสิ อีก 20 คนก็รับ
ท่านจะว่าอย่างไร
ท่านเป็นคนดีมิใช่รึ
ก็หวังเช่นนั้น
แล้วข้าจะอยากได้สิ่งใด มากกว่าคนดีอีก
มาสิ น้องพี่
เป็นบาทหลวงแต่งงานให้เราที
ยื่นมือมาให้ข้า ออร์ลันโด
ว่าอย่างไรเล่า น้องสาว
ช่วยทำพิธีสมรสให้เราเถิด
ข้าพูดไม่เป็น
เจ้าต้องเริ่มว่า ออร์ลันโด เจ้าจะ...
รู้แล้ว
ออร์ลันโด...
เจ้าจะรับนางโรซาลินด์ เป็นภรรยาหรือไม่
ข้ารับ
ข้ารับท่าน ออร์ลันโด
เป็นสามีของข้า
บอกข้าซิ ท่านจะให้นาง เป็นภรรยานานเท่าใด
เมื่อได้ครอบครองนางแล้ว
ชั่วคืนวัน ตลอดกัลปาวสาน
แค่คืนวันก็พอ ไม่ต้องตลอดกาล
ไม่นะ ออร์ลันโด
วิสัยบุรุษเปรียบฤดูวสันต์ยามเกี้ยว เมื่อแต่งแล้วก็เป็นเหมันต์
หญิงสาวสะคราญ ก็ราวกับฤดูใบไม้ผลิ
แต่เมื่อเป็นภรรยาท้องฟ้าก็เปลี่ยนไป
ข้าจะหึงหวงท่าน ยิ่งกว่านกพิราบผู้หวงคู่มัน
จะเสียงดังกว่านกแก้วยามฝนตก จะท่าทางแปลกกว่าวานร
ปรารถนานั่นนี่ยิ่งกว่าลิง
ข้าจะร้องไห้เสียเปล่า
เหมือนรูปปั้นในอ่างน้ำพุ และข้าจะทำในเวลาที่ใจท่านรื่นเริง
ข้าจะหัวร่อเหมือนหมาใน และในเวลาที่ท่านอยากนอนหลับ
โรซาลินด์ของข้าจะทำเช่นนั้นรึ
สาบานด้วยชีวิต นางคงทำเหมือนข้านี่แหละ
แต่นางฉลาดอยู่นะ
ยามบ่ายสอง โรซาลินด์ ข้าจะมาหาเจ้าอีกครั้ง
ยอดรัก ข้าจะอยู่โดยไม่มีท่าน ตั้ง 2 ชั่วโมงได้อย่างไร
ข้าต้องไปรับใช้เจ้าหลวงยามเสวย แล้วจะกลับมาใหม่เมื่อ 2 นาฬิกา
จะไปก็ไปเถิด
ข้ารู้ว่าท่านจะเป็นเช่นนี้
มิตรสหายก็เคยบอกไว้ และข้าเองก็คิดเช่นกัน
ลิ้นช่างออดอ้อนของท่าน ชนะใจข้าได้
ท่านนัดเวลา 2 นาฬิกาใช่ไหม
ใช่แล้ว โรซาลินด์ที่รัก
พี่ว่าเพศของตัวเองเสียหายนัก เพื่อล้อเล่นเรื่องรัก
น้องเอ๋ย น้องสาวคนงามของพี่
เจ้าช่างไม่รู้เลย ว่าพี่ตกอยู่ในห้วงรักลึกสักเท่าใด
มันยากหาสิ่งใดหยั่งได้
ความรักพี่ลึกจนไม่รู้ว่าพื้นอยู่ไหน
เหมือนอ่าวโปรตุเกสนั้นแล
พี่จะบอกให้ อะลิเอนา
พี่ไม่สามารถอยู่ห่างออร์ลันโดได้แล้ว
พี่จะไปหาร่มไม้
นั่งทอดถอนใจจนกว่าเขาจะมา
ส่วนน้องจะหลับสักงีบ
โรซาลินด์...
ผู้นำรักนี้ไซร้มาให้ท่าน
เหม่อจะรู้รักของข้าก็หาไม่
ฟีบี้เป็นผู้เขียนมาหรือ
เหตุใดเจ้ารักผู้หญิงเช่นนี้ อะไรนะ
นางใช้เจ้าเป็นเครื่องดนตรี แล้วยังเล่นเพลงไม่ดีอีกด้วย
ข้าเหลือจะทนนัก
จงกลับไปหานาง
เพราะข้าเห็นแล้วว่าความรัก ทำให้เจ้าเป็นงูเชื่องเสียแล้ว
จงไปบอกนางว่า หากนางรักข้า ข้าขอสั่งให้นางรักเจ้า
ถ้านางไม่ยอม ข้าจะไม่ปรารถนา นาง เว้นแต่เจ้าจะอ้อนวอนแทน
หากเจ้ารักนางจริงก็จงไปเสีย
ไม่ต้องพูดแล้ว
แม่นาง ขอถามหน่อยเถิด
ในป่าอันกว้างใหญ่นี้
เรือนเลี้ยงแกะ ที่มีต้นมะกอกล้อมนั้นอยู่แห่งใด
อยู่ทางตะวันตก เป็นที่ราบลุ่ม
มีต้นกกเรียงรายข้างลำธาร
เรือนนั้นอยู่ขวามือ
แต่บัดนี้หามีผู้ใดอยู่เรือนไม่
หากแม้ตาอาจศึกษาจากปากได้
ข้าก็ควรรู้จักเจ้า
เจ้าเป็นเจ้าของเรือนที่ข้าถามถึงรึ
ถูกเช่นที่ท่านถามแล้ว
ออร์ลันโดฝากมาถึงท่านทั้งสอง
และฝากถึงเพื่อนที่ชื่อโรซาลินด์
เขาฝากผ้าเปื้อนเลือดผืนนี้มา
เจ้าหรือคือชายผู้นั้น
- ท่านหรือคือพี่ชาย - ที่เขาได้ช่วยพ้นภัยไว้
ท่านใช่ไหมที่เคยคิดฆ่าเขา
เมื่อก่อนใช่ แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว
ข้าช่วยเขาซึ่งบาดเจ็บไว้แล้ว แต่ใจเขายังไม่ยอมจะพักผ่อน
เขาขอให้ข้าซึ่งเป็นแขกแปลกหน้า มาเล่าเรื่องนี้
เพื่อขอโทษที่เขาผิดนัดไป
อย่าลืมไปบอกน้องท่าน ว่าข้าแสร้งเป็นลมเก่งเพียงใด
นี่มิใช่การแสร้งทำ
จากสีหน้าของเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นลมจริง
ก็ข้าบอกว่ามารยา
ฉะนั้นทำมารยาอย่างชายบ้างเป็นไร
ข้าทำอยู่ แต่แท้จริงแล้วข้าควรเป็นหญิง
มาเถอะ พี่หน้าซีดใหญ่แล้ว
น้องจงอย่าสงสัยในความรวดเร็ว ความจนของนาง
การรู้จักกันเพียงเล็กน้อย การเกี้ยวไม่มีปีมีขลุ่ยของพี่
หรือการที่นางรับรักโดยไว
แต่จงเชื่อ ว่าพี่รักอะลิเอนา
และนางก็รักพี่เช่นกัน
เราประนอมใจแล้วว่าจะครองคู่กัน
นั่นจะเป็นประโยชน์แก่น้อง
เพราะบ้านและทรัพย์สมบัติต่างๆ ของเซอร์โรว์แลนด์บิดาเรานั้น
พี่จะยกให้น้องทั้งหมด
และพี่จะขออยู่เลี้ยงแกะ ที่นี่ไปจนตาย
น้องยินดีด้วย
พี่จงสมรสวันพรุ่งนี้
น้องจะเชิญเจ้าหลวง และผู้ติดตามของท่านมาร่วมงาน
พี่ไปนัดกับอะลิเอนาเถิด
ออร์ลันโดยอดรัก
ข้าโศกาจริงๆ ที่เห็นท่านห่อดวงใจไว้ในผ้า
นี่แขนข้าต่างหาก
ข้านึกว่าหัวใจท่าน ได้บาดเจ็บเพราะเล็บสิงห์
มันเจ็บจริง แต่ด้วยสายตาหญิงงามต่างหาก
พี่ท่านได้เล่ารึไม่ ว่าข้าแสร้งเป็นลม เมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้าของท่าน
บอกแล้ว
และยังมีข่าวอัศจรรย์กว่านั้น
พี่ชายท่านและน้องสาวข้า เพิ่งได้พบก็แลกัน
พอแลกันก็รักกัน
พอรักกันก็ถอนใจ
พอถอนใจก็ต่างถามเหตุผล กันและกัน
พอรู้เหตุแล้วก็ชวนกันหาทางแก้
และนั่นคือการสร้างบันไดคู่ ขึ้นสู่งานวิวาห์
พวกเขาจะสมรสกันพรุ่งนี้ ข้าจะเชิญท่านเจ้าหลวงไปงานด้วย
แต่มันช่างน่าขื่นขม ที่ข้าต้อง มองความสุขผ่านสายตาชายอื่น
พรุ่งนี้ข้าคงต้องหนักอกหนักใจ เป็นที่สุด
เพราะต้องคิดว่าพี่ชาย มีความสุขปานใด
ที่รักสมหวัง
เช่นนั้นทำไมพรุ่งนี้ ข้าจะเป็นโรซาลินด์ให้ท่านไม่ได้เล่า
ข้าหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้แล้ว
ข้าจะไม่ทำให้ท่านทุกข์ใจ ด้วยการคิดถึงนางต่อไป
จงเชื่อข้า
ว่าข้าสามารถทำสิ่งมหัศจรรย์
ตั้งแต่อายุ 3 ปี
ข้าเคยรู้จักกับนักมายากลผู้เก่งกาจ ในเวทมนตร์ยิ่งนัก
หากท่านรักโรซาลินด์แนบชิดสนิทใจ
ยิ่งดังที่อาการแสดงแล้ว
เมื่อพี่ชายของท่านสมรสกับอะลิเอนา
ท่านก็จะได้แต่งกับนางเช่นกัน
ข้ารู้ตอนนี้ นางเป็นตายร้ายดีเช่นใด และข้าก็มีปัญญา
หากท่านสะดวกใจ ข้าจะนำนาง มาอยู่ตรงหน้าท่านได้วันพรุ่งนี้
อย่างตัวเป็นๆ และปลอดภัย
นี่เจ้าพูดจริงรึ
ถ้าท่านอยากแต่งงาน พรุ่งนี้
ท่านจะได้แต่ง และกับนางโรซาลินด์ด้วย
พ่อรูปงาม ท่านช่างทำกับข้าได้ เหตุใดจึงอ่านจดหมายข้าให้เขาฟัง
ข้าจะอ่านอย่างไรมันก็เรื่องของข้า แม้จะเป็นการหักหาญน้ำใจเจ้าก็ตาม
มีเมษบาลผู้ภักดีตามตื๊อเจ้า มองเขาบ้าง รักเข้าสิ
เขาเทิดทูนเจ้านัก
เจ้าหนุ่มเลี้ยงแกะ บอกหนุ่มรูปงาม คนนี้ทีว่าความรักเป็นอย่างไร
รักคือการถอนใจและการร้องไห้
- ดังเช่นที่ข้ารักฟีบี้ - และข้ารักกานีมีด
- ส่วนข้ารักโรซาลินด์ - แต่ข้าไม่รักหญิงใด
ใจจงรักภักดีมุ่งรับใช้
- ดังเช่นที่ข้ารักฟีบี้ - และข้ารักกานีมีด
- ส่วนข้ารักโรซาลินด์ - แต่ข้าไม่รักหญิงใด
รักคือความฝันเฝ้าถวิล ร้อนราคินและประสงค์
คือชื่นชม หน้าที่ การยอม ถ่อมตน
อดทน ไม่ทน ความบริสุทธิ์ การลองใจ การเชื่อฟัง
- ดังเช่นที่ข้ารักฟีบี้ - และข้ารักกานีมีด
- ส่วนข้ารักโรซาลินด์ - แต่ข้าไม่รักหญิงใด
หากเป็นเช่นนั้น ท่านติโทษข้าใยที่รักท่าน
หากเป็นเช่นนั้น เจ้าติโทษข้าไยที่รักเจ้า
เหตุใดท่านจึงว่า เจ้าติโทษข้าไยที่รักเจ้า
ข้ากล่าวแก่นาง ผู้ซึ่งไม่ได้อยู่ฟังที่นี่
ขอที อย่าพูดอีก
พวกเจ้าเหมือน สุนัขป่าไอริชหอนเมื่อเห็นพระจันทร์
ข้าจักช่วยเจ้าถ้าช่วยได้ ข้าจักรักเจ้าถ้ารักได้
พรุ่งนี้จงมาพบกันที่นี่
ถ้าข้าจะแต่งงานกับหญิงใด ข้าจะแต่งกับหล่อนเสียพรุ่งนี้
ถ้าข้าจะทำให้ชายใดพอใจได้ ท่านจะได้แต่งงานพรุ่งนี้
ข้าจะทำให้เจ้าชอบใจ ถ้าสิ่งที่เจ้าชอบทำให้เจ้าชอบใจ
และเจ้าจะแต่งงานพรุ่งนี้
หากท่านรักโรซาลินด์ จงมา หากเจ้ารักฟีบี้ จงมา
และข้าที่ไม่รักหญิงใดก็จะมา
ทุกคนจงไปดี อย่าลืมที่ข้าสั่งล่ะ
ถ้าข้ายังมีชีวิต ข้าจะไม่ผิดนัด
- ข้าเช่นกัน - ข้าก็เช่นกัน
เชิญท่าน เชิญ เข้ามาเลย
เขาอยู่ในป่าอาร์เด็น
พร้อมข้าบริพารผู้รื่นเริงหลายนาย
พวกเขาอยู่ป่า ราวกับโจรโรบินฮู้ดแห่งอังกฤษ
ว่ากันว่าทุกวันมีหนุ่มๆ หนีไปเข้ากับเขาหลายคน
พวกเขาใช้วันเวลาอย่างสุขสบาย
ราวกับโลกใบนี้เป็นทองคำก็ไม่ปาน
ออร์ลันโด ตัวเจ้าเชื่อหรือไม่ ว่าหนุ่มนั้นอาจทำได้ดังปากว่า
บางครั้งเชื่อ
บางครั้งก็สงกา เหมือนคนกลัว ความปรารถนาของตนเอง
ข้ารู้สึกรำลึกได้ในหนุ่มน้อย มีทีถ้อยละม้ายคล้ายธิดาข้า
ท่านเอ๋ย เมื่อแรกเห็นเขาเดินมา ข้าสำคัญว่าพี่ชายธิดาเธอ
ไม่นานคงมีน้ำท่วมอีกครั้ง
และคู่เหล่านี้ต่างมาลงเรือกัน
คู่ประหลาดคู่หนึ่งมาทางนี้แล้ว
ออดรีย์
ขอคำนับและอวยพรท่านทั้งหลาย
ข้ามาพร้อมด้วยชาวบ้าน ที่ต้องการแต่งงานกัน
เพื่อสาบานและทวนคำ
ตามที่การสมรสเป็นเครื่องผูก และเลือดทำให้แตกกัน
นี่คือนางสาวผู้อนาถา เป็นหญิงหน้าตาขี้เหร่ แต่ข้าก็รัก
ข้าชอบของแปลกแบบนี้ จึงเอาผู้ที่ไม่มีชายใดเอา
คนแบบนี้แปลกนะ ท่าน
เขาเก่งไม่น้อยกว่าใคร แต่ก็กลับเป็นตลก
บัดนี้มีสุขบนสวรรค์
ยามทุกสิ่งสรรพบนโลก ช่างปรองดองดี
เจ้าหลวง จงรับธิดาท่านไป
ชาวสวรรค์ชั้นฟ้า นำนางมาให้ ณ ที่นี้
ท่านจงยกหัตถ์นาง ประสานหัตถ์บุรุษผู้รักนางปานดวงใจ
ลูกขอถวายตัวแด่ท่านพ่อ
ข้าขอมอบกายแด่ท่านพี่
แม้นตาข้าไม่ฟั่นเฟือนเชือนแชไป
เจ้านั้นไซร้คือบุตรีคู่ชีวัน
แม้นตาข้าไม่ฟั่นเฟือนเชือนแชไป
เจ้านั้นไซร้โรซาลินด์ยอดรักของข้า
ข้าไซร้ไม่ขอมีปิตุรงค์ แม้นพระองค์ไม่ใช่บิดาข้า
ข้าไม่ขอมีคู่เคียงชีวา หากแม้นว่าไม่มีท่านเป็นสามี
ข้าไม่ยอมแต่งงานกับหญิงใด ถ้านางไซร้มิใช่ตัวเจ้านี้
เจ้า และเจ้า
อย่าได้มีภัยใดย่ำยี
ส่วนคู่นี้จงมีหทัยร่วมกันหนา
ส่วนเจ้าจงรับรักชายนี้นา
หาไม่แล้วจงอยู่กินกับหญิงด้วยกัน
คู่ท้ายนี้ช่างสมกันเป็นยิ่งนัก
ราวธรรมชาติลงโทษหนักแด่พวกเจ้า
ทุกท่านจงฟังข้าสักหน่อยก่อน
ข้าคือบุตรคนรองของเซอร์โรว์แลนด์
ข้ามีข่าวมาป่าวประกาศแด่พวกท่าน
เจ้าหลวงเฟรเดอริค
ได้ทราบว่ามีชายเปี่ยมชาติตระกูล หนีสู่ป่านี้ทุกวัน
ท่านเกณฑ์พลเดินสู่ดงพงไพรนี้
หวังจับพี่ปลงชีวีให้จงได้
แต่เมื่อถึงชายป่าอันแดนร้าย
ประสบได้กับนักพรตเฒ่าผู้แก่กล้า
ผ่านปุจฉาวิสัชนาท่านเลิกรา ทิ้งยศถาทุกสิ่งทางโลกพลัน
ขอถวายตำแหน่งคืนแก่พระพี่ พร้อมสมบัติที่ดินนี้
เชิญผู้เคยถูกเนรเทศกลับ
ข้ารับรองเรื่องกึกก้อง ล้วนสัตย์แท้แต่จริงเทียว
เชิญพ่อหนุ่ม
เจ้านำข่าวดี มาบอกถึงงานแต่งของพี่น้อง
ก่อนอื่น ในป่าแห่งนี้
ขอให้เราประกอบกิจที่เริ่มขึ้นแล้วนี้ จนสำเร็จ
และต่อแต่นี้ ผู้ใดที่ได้เคยตกระกำลำบากกับเรา
ขอเชิญรับแบ่งสมบัติที่ได้คืน โดยแบ่งไปตามความชอบโดยทั่วกัน
บัดนี้จงลืมลาภใหม่เสียก่อน
ขอให้ท่านมารื่นเริง ตามประสาชาวไพร
ดนตรี จงเล่น
และคู่บ่าวสาวทั้งหลาย จงเริงระบำกันให้สำราญ
นายท่าน ขอให้สะกดใจก่อน
หากข้าฟังมาถูกต้อง ท่านเจ้าหลวงกลับใจใฝ่ธรรม
และละยศสมบัติ จนหมดสิ้นกระนั้นหรือ
ถูกแล้ว
ข้าจะขอไปอยู่กับเขา
คนกลับใจเช่นนั้น คงมีอะไรให้เรียนรู้มากมายนัก
ขอให้ท่านผู้ทรงเดชจงเจริญเถิด
ขันติเลิศ และความดี สมแก่ท่าน
เชิญทุกคนเป็นสุขสนุกกัน ส่วนตัวข้าไม่ระบำต้องจำลา
อยู่ก่อนเถิด ฌาคส์
อย่าเพิ่งไป
ข้าไม่ชอบการรื่นเริง
หากท่านมีสิ่งใด ข้าจะอยู่ในถ้ำอันวิเวกสันโดษสักแห่ง
รื่นเริงกันต่อเถิด
รื่นเริงกันต่อ
เราจะเริ่มพิธีนี้ และเชื่อว่า จะจบอย่างสุขเกษมเปรมปรีดิ์ทั่วกัน
นี่ไม่ใช่ธรรมเนียมที่ตัวนาง จะกล่าวคำส่ง
แต่ก็คงไม่เหมาะ หากจะให้นายโรงมาเอง
หากคำที่ว่าเมรัยดี ไม่ต้องมีใบไม้นั้นจริง
ละครดีก็ไม่จำเป็นต้องมีคำส่งท้าย
แต่เมรัยดีเขาก็ใช้ช่อไม้ดี
ละครเรื่องดีก็คงดีขึ้นอีกถ้ามีคำส่งดี
ข้าจะร่ายมนตร์ ณ บัดนี้ และขอเริ่มจากสตรีก่อน
ผู้หญิงทั้งหลาย
ข้าขอเตือนเรื่องความรัก ที่ท่านมีต่อชาย
ขอให้ชอบละครเรื่องนี้ เท่าที่ถูกใจท่าน
และขอเตือน...
ผู้ชายเรื่องความรักต่อสตรี...
จากยิ้มแห้งๆ นั้น คงไม่มีชายใดเกลียดหญิง
ขอให้ละครนี้ ถูกใจทั้งท่านและหญิงที่รัก
หากข้าเป็นหญิง
ข้าจักจุมพิตทุกท่านที่มีเครางาม
ผิวสวยถูกใจ และลมหายใจที่ข้าไม่รังเกียจ
และข้าเชื่อว่าท่านที่มีเครางาม หน้าตาสวยงาม
ลมหายใจหอมทั้งหลาย
จะปรบมือส่งข้า
เข้าโรงบ้างนะเพคะ
คัทได้
"ตามใจท่าน โรซาลินด์"