AMY SCHUMER EMERGENCY CONTACT
Sağ ol Los Angeles. Lütfen, çok teşekkürler.
Los Angeles!
Kendini sevdirme bana.
Tanrım, önde gençler var.
Kaç yaşındasınız?
- Yirmi yedi. - Yirmi yedi.
Hatırladınız mı?
O yaşınızı hatırladınız mı?
Tanrım, çok tatlısın ve her şey hâlâ çok yüksek.
Topuklu giymişsin. Bir gün gelecek...
topukluların bunlar olacak. Tamam mı?
İşte bunlar. Benim için artık bunlar topuklu.
Tamam mı? İçinde ortopedik taban var.
- Adın ne senin? - Libby.
Libby. Çok tatlı. Yirmi yedi. Libby. Aman tanrım.
İçki içer misin? Biraz mı? Tamam.
Bu turnede son zamanlarda nasıl içtiğimi anlatayım.
İçki içmediğim tek gün dündü.
Ama içtim. Anladınız mı?
Biliyor musun?
Beşten azsa saymayacaksın.
İçmeye erken başladım, o yüzden saymıyorum.
Sızar kalırdım Libby.
Geçen hafta. Ve...
Sızınca insanın başına iyi şeyler gelmez.
Hiç uyanıp da "Bu Pilates matı niye ortada" demedim.
"Ortalığı kim temizlemiş?" Hayır.
Hiç.
Gözünde bir patates kabuğuyla uyanırsın.
Boynumda kurumuş dondurma. Umarım!
Eskisi gibi içemiyoruz işte.
Daha yeni 40 yaşına girdim. Bir kez daha.
Sağ olun.
Teşekkürler. Böyle devam edin.
Bilirsiniz,
ben kadınlara öz güven tavsiye etmişimdir.
Dış görünümleriyle barışık olmalarını.
Ama 40 yaşıma bastığım gün koşa koşa gidip lazer yaptırdım.
Lazer şöyle bir şey Libby.
Senin suratına
lazerle ateş ediyorlar.
Sen onlara eşek yüküyle para ödüyorsun,
onlar da seni suratından lazer ışınıyla vuruyorlar.
Hani Ocean's Eleven banka soygunu filminde parayı alabilmek için
kaçındıkları o lazer.
Kaçacağına yüzünü önlerine koyuyorsun.
Lazerin yaptığı şey inanılmaz.
Yüzün kıpkırmızı oluyor.
Sonra da yüzünün derisi dökülüyor.
Ama ardından,
altı ila sekiz hafta sonra...
görünüşün
aynı kalıyor.
Harika, değil mi?
Artık neler yapıyorlar, inanamazsınız.
Yüzüme dolgu yaptırdım.
Sonra o dolguyu erittiler çünkü anlaşılan
zaten doluymuşum.
Ben...
Tom, "A" kamerasındasın.
Yakından çeker misin? Belki bilmiyorlardır. Yüzümü...
Sırf beyaz önlük giyiyor diye kandığım biri
şurama daha çok hacim gerektiğine inandırdı beni.
Tamam mı?
Kış için yemiş depoluyor gibiyim.
Eve geldim,
kocamın ödünü patlattım.
Yüzüm kanıyor. İğne izleri.
"Aman tanrım, yangında mıydın?" dedi.
"Yangında değildim" dedim.
"Lazer devreye girsin de gör. Taş gibi sert olacaksın."
Yağ aldırdım. Sonra verdiğim kiloları rekor sürede geri aldım.
Yağ aldırmak yaptığım en tembelce şeydi.
"Bir defalığına biraz aç kalmaktansa büyük bir ameliyatı tercih ederim"
deme yöntemim buydu.
Doğru bu. Hiç aç değilim.
İşi o noktaya hiç vardırmıyorum.
Açlığı bir saat öncesinden hissedip savaşmaya başlıyorum.
Elimden geleni yapıyorum.
Bebeğim oldu. Bir yıl için fena değil ha?
Üç yıl oldu.
Buçuğu da var. Ama...
Hiç beklemediğiniz anda yeni bir güvensizlik yaşadınız mı?
Biri öylece gelip güvensizliği kucağınıza bırakıveriyor.
"Kime benzediğini biliyor musun?"
"Hayır, teşekkürler."
"Şu an geri bildirime açık değilim. Sağ ol."
Asla iyi birine benzetmezler.
Hele mankene, hiç. Hep boktan kuzenleri. "Bak!"
Güvenilir bir dostum bu aralar beni güvensizliğe boğdu.
Kendinle ilgili bir şeyi kabullendiğini zannedip
sen güvende hissederken vuruveriyorlar.
"Belin kısa, biliyor musun?" dedi dostum.
"Evet! Ne var yani?" dedim.
"Kıçının koltuk altına kadar uzandığını biliyorsun
ama bunu hiç..."
"Deve kuşu gibi! Harika! Tamam, iyi!"
"Buna bayıldım!"
Ama kısa süre önce yeni bir güvensizlik sarstı beni.
Hâlâ hissedebiliyor muyum diye akupunktur yaptırıyordum.
Üstümde çalışırken büyük bir şevkle sıradan bir şeymiş gibi şunu dedi:
"Kamburun olduğunu biliyor muydun?"
"Kadınsı hatlarımı mı kastettin?"
"Şuna bak." Nasıl ama?
"Hayır, kamburun var" dedi. Var da.
Size göstereyim. Tam ensemde.
Bu görüntüyü kaçırma Tom.
Tamam mı? Şuna bakın.
Biri "Evet, var!" dedi. Evet, var.
Kamburum var. Balinanın ya da deveninki gibi.
Ya da Notre Dame'ı seven o adamınki.
Kırklı yaşlarımda öğrendim ki bunca zamandır kamburum varmış.
"Şimdi ne olacak?"
"Yapabileceğimiz bir şey yok."
"Sadece bilmemi mi istedin?"
"Buna 'dul kamburu' deniyor."
"Bu kadar bilgi bana yeter. Sağ ol."
"Boynunu biraz geride tutmaya çalış" dedi.
"Böyle mi?" "Evet, güzel" dedi.
"Peki. Daha az kambur. Böyle..."
Biliyorum ki birçoğunuz şimdi oturduğu yerden
"Kamburum var mı?" diye soruyor.
Utangaç olmanızı istemiyorum.
Özgür hissedin. Çekinmeden yoklayın.
Parmağınızı boynunuzdan aşağı indirirken kambura rastlarsanız
anlayın ki var.
Bu benim gizli güvensizliğim. Oldu mu?
Kamburum.
Hepimizin gizli bir güvensizliği vardır.
Biriyle tanıştım. Onun güvensizliği bence sır olamaz.
Bu hikâye gerçekten yaşandı. Tamam mı?
Kocam ve ben bir akşam yemeğine davet edildik.
Son anda. Sanırım boşluk doldurmak için. Önemi yok.
Partiye gittik. Çok zengin bir adamın evindeydi.
Tanışmamıştım. İçeri giriyorduk ki davet eden arkadaşımız şunu dedi:
"Haberin olsun diye söylüyorum,
o kör ama bu bir sır."
"Sen ne saçmalıyorsun yahu?" dedim.
"Kimden saklıyor?"
Dedi ki, "O bunu kabul etmiyor
ve etrafındakiler de yok gibi davranıyor."
"Kör sayılmayacağın kadar zengin olmak mümkün mü?" dedim.
Anlaşılan mümkün.
Arkadaşımın beni uyarmasına sevindim
çünkü bende dürtü kontrolünden eser yok.
Bana kalsa girdiğimin 10. saniyesinde "Kör müsün ya?" derdim.
Arkadaşımın uyarmasına sevindim.
Bazen insanlar gereksiz şeyler için seni uyarır
ve bu da her şeyi tuhaflaştırır.
Biri der ki, "Tamam ama o siyahi."
"Müziği mi değiştireyim?" Ne yapayım yani?
Beni bunun için uyarmana gerek yok.
Veya "O kadın gey." "Oral seks mi yapayım yani?"
Tuhaf bir uyarı.
Ama "O kör ve bu bir sır" mı? Sağ ol.
"Gizli kör" tam ihtiyacım olan uyarı.
İçeri girdik.
Adam kördü. Tamam mı?
Mutfaktaydı çünkü yemek yapıyordu.
Anlaşılıyor çünkü yukarı bakıyor.
"Memnun oldum. El sıkışmak yok. Covid.
Biz de "O yüzden" dedik.
Bize içki teklif etti.
"Tabii, evet. Harika" dedim.
Ben de bir kadeh almaya gittim.
Şaka yapmıyorum, arkamı döndüm ve şöyle oldu.
Bütün gece böyle şeyler oldu.
İnsanlar ortalığı temizleyip hiç olmamış gibi davranıyor.
Yemeğin pişmesi dokuz yıl sürdü.
Hepimiz yemek yiyormuş gibi yapıyoruz.
Ben sohbeti devam ettiriyorum.
Sırf sessizlik olmasın diye. Ama laf kazayla hep görmeye geliyor.
Buna ne kadar değindiğinizi bilemezsiniz.
Bu cümleyi kör birine sahiden söyledim:
"The Watcher"ı izleyen var mı?"
Ne?
Çift kör. Sıçtım.
Kız arkadaşı da oradaydı.
"Ne zamandan beri görüşüyorsunuz?" Siktir ya.
"Koklaşıyorsunuz."
Bu zengin adam
ellilerinin sonundaydı. Kız arkadaşı çok gençti.
Şöyle dedim. "Tahmin edeyim.
Kızın ruhu olgun."
Olay bu değil mi, Los Angeles?
Kızın ruhu yaşlı ama amı 23 yaşında.
Onun ruhunu bir tat, anlarsın!
Bence körlerle dalga geçmek hoş değil.
Sadece gizli kör olabileceğini sanmıyorum.
Bana gerçekten diş bileyen tek bir grup olacaksa da
en güvenlisi bu gibi.
"Yakalayacağız seni!" Ya?
Kalabalığı böyle galeyana getirmemeliyim.
"Komedyenler için tehlikeli bir zaman mı?" diye soruyorlar.
Gördünüz mü bilmiyorum. Sahnede Chappelle'in üstüne atladılar.
Saçma sapan şeyler oluyor.
Sorduklarında "Evet" diyorum.
"Her gece ön saflardayım."
Hayır. Benim gibiyseniz olmaz.
Onlardan biriysen seyircin de atik...
Benim seyircim de benim gibi.
Yorgunuz.
Kimse kimseyi yere yıkmıyor. Pestilimiz çıkmış.
Son günlerde enerji seviyem şu seviyede:
Kumandayı almadan oturduğumu fark edersem...
...öylece oturuyorum.
Kaç saat olduğu fark etmez.
Her ilişkide bizim gibi bir pislik vardır.
Orada öylece otur.
Partnerinin gelmesini bekle.
"Şu kumandayı uzatır mısın?"
"İki saattir orada oturuyor musun?"
O oturunca da "Bir içki daha getirir misin?"
Hayatımda başka neler oluyor?
Küçük bir oğlum var.
Küçük bir oğlan.
İyi bir ebeveyn miyim bilmiyorum.
Sanırım başarısız olmaya yavaş yavaş alışıyorum.
Ebeveyn olmak böyle bir şey mi?
Paso fiyasko. Stand-up gibi.
Zamanla alışıyorsun.
Ama hiç kimse benim kadar feci başarısız olmamıştır.
Oğlumun adını bilen var mı?
Size anlatayım, tamam mı?
Kulağını iyi aç Libby.
Oğlumuzun adı Gene.
Gene. Basit bir ad. Kocamın vefat eden annesinin adı.
Bu çok üzücü tabii.
Ama aynı zamanda
artık kaynanasız olmak...
Anlaşılan birinin kamburu uğurlu.
Çok üzücü tabii.
Kocamın soyadı da Fischer.
Bu yüzden ben, Amy, onun soyadını almadım.
Bu referans için biraz gençsin Libby.
Evde "Amy Fisher" kimmiş Google'la.
İyi değil. Peki...
Sonra sıra göbek adına geldi.
Orada çuvalladım. Tamam mı?
Favori komedyenim ve dostum Dave Attell'e atıfta bulunmak istedim.
Tamam mı?
O yüzden. Böylesi kararında. Ben de...
Cidden, en sevdiğim komedyen.
Ona "Attell" adını verdik.
Doğum yapmama yaklaşık bir ay kala
kanepede otururken jeton düştü.
Fark ettim ki oğluma
"Genital Fissür" adını vermiştim.
Hiç böyle çuvallayan oldu mu? Sanmıyorum.
Fark eder etmez göbek adını değiştirdik.
Bence daha iyi oldu. Adını "Boklu Amı Parmakla" yaptık.
Hamile olan var mı? Hamile var mı aranızda?
Tebrikler.
Doğuracak mısın?
Hâlâ seçme şansımız olan eyaletlerden birindeyiz.
İnanabiliyor musunuz?
Wisconsin'de kalabalığa sormak istemedim.
Her zaman Illinois'e gidebilirler. Benden tavsiye.
İnsanlar hamile kadınlara tavsiye vermeyi bayılıyor.
Çok seviyorlar. Çok.
Bir arkadaşım tüm hamileliğim boyunca bana hep şunu söyledi:
"Doğum öncesi yogası yap."
"Doğuma yardımcı oluyor. Doğum öncesi yogası."
Bunun üstüne koşa koşa gidip
sezaryen yaptırdım.
Siktir et, tamam mı?
Aşağı bakan köpek duruşu yaparsam düşerim.
Yukarı bakan kambur Yahudi. Bu benim dinlenme pozum.
Sezaryen yaptırdım. Bebek açılır tavandan çıktı.
Ve...
Bazı kadınlar normal doğum olmazsa kendini başarısız sayıyor.
Beni gerçekten rahatlatan tek şey
hâlâ mükemmel olan amım. Gerçekten...
Hayır, iyi değil. İnanın.
Bir şeyler hâlâ değişiyor, anlarsınız ya.
Ne olduğunu bilmiyorum. Banyo yaparken âdeta içime su doluyor.
Sanki suda asılı duruyorum.
Sonrasında saatlerce su şıpırtısı geliyor.
Nasıl doğum yaparsan yap söylüyorlar bunu.
Sezaryen, normal fark etmez. Bebek bir tek götünden çıkmıyor.
Diyorlar ki...
Doğumdan sonra doktor ciddi konuşuyor.
"Bak, altı hafta seks yapamazsın."
"Tamam mı? Seks yok. Altı hafta."
"Peki, dur da yazayım."
"Dur, benim o tombiş kukuşumu
âdeta paramparça ettiğini unuttun mu?
Altı yıla ne dersin?
Ancak o zaman tekrar yapmak isterim.
"Çıkışta ayağı bağırsaklarıma takıldı."
"Ne zaman korunmadan seks yaparım?"
"Sik istiyorum!"
"Beş hafta mı?" Peki.
Hamileyken hiperemezis gravidarum denen feci bir rahatsızlık geçirdim.
Hamilelik boyunca şiddetli mide bulantısı ve kusma.
Altı ay sonra teşhis konduğunda içime su serpildi.
"Ne olduğunu biliyoruz. Şimdi ne yapacağız peki?"
Bana şöyle dediler: "Bu durumu inceleyemedik
çünkü sadece kadınlarda görülüyor."
"Ama kocan isterse çiğnenebilir Viagra'mız var."
Gerçek bir ürün bu.
Çünkü bazen
hap almak korkutucu oluyor.
"Sertleşmek istiyorum ama hap almak istemiyorum."
"Tamam, çiğneyebilirsin."
Şiddetli endometriozisim var. Çok acı verici.
İnsanı elden ayaktan düşürüyor. Kadınların yüzde 10'unda var.
Üzerinde hiç araştırma yapılmamış. Ama çükün hafifçe eğri olsa...
...arkandayız kanka!
Çük aciliyeti olursa Pati Devriyesi yolda!
Bu yıl histerektomi oldum.
O son bir buçuk kilo gitsin diye, değil mi hanımlar?
Hayır.
Endometriozisim olduğu için rahmimi aldırdım.
Büyük bir ameliyattı. Rahmimi aldılar ve yumurtalıklarımda kist buldular.
Apandisimde de bir tümöre rastladılar.
Ama buldukları en çılgınca şey,
karaciğerimin taş gibi sağlam olmasıydı.
Nasıl yani?
Ameliyat sonrası eğlenceli bir New York anı yaşandı.
Kendime acıyarak öylece geziniyordum.
Birden bir grup iri yarı ahmağa rastladım.
İçlerinden biri beni tanıdı.
"Hey! Amy Schumer!"
"Nasılsın?"
İçimden dürüst olmak geldi.
"Pek iyi değil. Daha yeni rahmim alındı."
Adamın yanıtı kendimi çok daha iyi hissettirdi.
Şöyle dedi:
"Tüh, olamaz!"
"Onu geri almalısın!" Ben de dedim ki...
"Bu iş öyle yürümüyor ama teşekkür ederim efendim."
Ameliyattan, laparoskopiden sonra
kendimi çok daha iyi hissediyorum.
Endometriozisin varsa...
Ne kadar daha iyi hissettiğimi söyleyeyim:
Willy Wonka'yı izlediyseniz
hani o yatakta bütün gün yatıp 69 yapan morukları bilirsiniz...
Dedelerden biri altın bileti bulur,
yataktan çıkıp topuklarını vurur ya? İşte o benim.
O kadar daha iyiyim.
Yeni biri oldum. Yepyeni bir anneyim.
Artık oğlumla koşabilirim.
Ama koşmuyorum. Yine de...
Anladınız.
Geçen hafta sonu turnede tıbbi bir acil durum yaşadık.
Çok tuhaftı. Seyircilerime dair çok şey öğrendim.
Olay locada oldu. Adamın biri nöbet geçirdi.
Durumu iyi. Bilirsiniz işte...
Takip etmedim. Varsayımım bu. Yoksa duyardım.
Hayır, o iyi. Ama...
O an çok korkutucuydu. Salonun ışıklarını açtık.
Seyircimi işte o zaman tanıdım. Çünkü şöyle dedim:
"Bize doktor lazım! Hadi!"
Kimse çıkmadı.
Koca kalabalıkta tek doktor yok.
Bunun üzerine "Hemşireler!" dedim.
Kırk kadar hemşire çıktı ama hepsi sarhoştu.
"Boş ver, nöbette değiliz!" dediler. "Doğru" dedim.
Çok şükür, hemşirelerimiz var.
Evet. Evet be!
O olaydan sonra gözüme hiç uyku girmedi.
Çok endişe vericiydi.
Zaten hiç uyuyamıyorum. Uykularım berbat.
Ne zaman bunu söylesem birileri "Melatonin denedin mi?" diyor.
"Ya CBD?"
"Beni eroin paklar, tamam mı?"
Sikmişim melatonini. Hadi oradan.
Nasıl daha iyi uyuyabileceğimizi bize söylüyorlar.
Tavsiyeyi hepimiz biliyoruz. Diyorlar ki
"Hayatınızın en güzel uykusu için
yatmadan bir saat önce
telefonunuzu kapatın."
Peki biz ne diyoruz?
"Olmaz."
"Hadi oradan."
Uykuyu bu dünyadaki her şeyden daha çok önemsiyorum.
Her hapı alırım, her ameliyatı olurum.
"Yatmadan 15 dakika önce telefonu kapatsana."
"Siktir git!"
Uyurken telefonumun dipsiz uçurumuna bakmam lazım.
Tamam mı?
Hem bir şey okumam lazım. Yemek yiyorum.
Kadınlarla ilgili bir çalışma var. Okumuş olabilirsiniz.
Sosyal medyanın genç kızlar için zararlı olduğunu buldular.
Sağ ol NASA.
Biliyoruz.
Değil mi?
Burada, şehirde bir grup kız gördüm. On iki yaşlarında.
O küçük kızlar selfie çekiyor ve açılarını biliyorlardı.
Anladınız mı? Belki bilmeyenler vardır.
Açılar. Karşıdan bakınca bacağım nasıl, gördünüz mü?
Şunu çek Tom. Şuna bakın. İğrenç.
O ne öyle ya? Gollum mu? Rezalet.
Bir de şimdi bakın. Bam!
Vay be!
Herkesin şeyi kalktı.
O kızlar en iyi açılarını biliyorlardı.
Kendi fotoğraflarını gördüklerinden.
Ben 41 yaşındayım. Açılarımı biliyorum.
Tamam mı?
Bu noktada fotoğrafçı bir ağaca tırmanıyor
ve ben de derin bir hendek kazıyorum.
İyice içine giriyorum. İşte ben.
İşte en güzel hâlim.
On iki yaş. O yaşınızı hatırlıyor musunuz?
Yılda bir kez biri fotoğrafımızı çekerdi.
Değil mi?
Okul dansı olursa belki iki kez.
Birinin babasının makinesiyle.
"Linsay'ler de amma zenginmiş. Babasının fotoğraf makinesi var!"
Açı maçı bilmezdik. "Peynir! denince şöyle yapardık...
Altımıza sıçar gibi görünürdük.
Sıçardık çünkü. Sadece süt ürünü yiyorduk.
Değil mi?
Ne yulaf sütümüz vardı
ne badem sütü
ne de Erewhon.
Tam yağlı sütümüz vardı.
Onu da her öğünde içerdik.
Peynirli tostun yanında
bir bardak süt içerdin.
Cildimiz kötüydü, osura osura gezerdik.
İğrençti.
Ama boş versene, acayip mutluyduk.
Değil mi?
Bilmiyorum Libby.
Yirmi yedi.
Şimdi 27 yaşında olmak nasıl olurdu?
Sayısız fotoğrafınızı görerek büyüdünüz. Bu iyi bir şey.
Suçiçeği aşısı olduğunuz kesin. Bilmeyebilirsiniz bile.
Suçiçeği aşımızı hatırlıyor musunuz?
Anneniz sizi suçiçeği hastası komşuların olduğu...
...bir odaya iteklerdi.
"Kap hastalığı!" derdi. Aşı buydu işte. "Kap, kaçmasın!"
Dehşet verici.
Kesinlikle HPV aşısı oldunuz.
Ama sizler için üzülüyorum.
Önemli bir karakter geliştirme deneyimini kaçırıyorsunuz.
Hepimiz HPV kaptık. Tüm arkadaşlarım, hepimiz.
Üniversiteden sonra itiraf ettik.
"Ben orospuyum!" diye ağladık.
"Sonraki partnerlerime söylemeliyim!"
Kimseye söylemedik.
Hepimiz kaptık.
Lisedeki kızlarla hâlâ sıkı fıkıyım.
Bu dostluktan ötürü çok şanslıyım.
Harika bir şey. Şunu fark ettik ki mesajlarımız
sevişiyormuşuz gibi.
Onlara, kocama asla atmayacağım samimi mesajlar atıyorum.
"Eve sağ salim varınca mesaj at" gibi.
"Vardım." "Çok şükür."
"Bu gece kıçını o kot pantolona mı
sokacaksın?"
"Ne zaman yine birlikte oluruz?"
Chris benden böyle bir mesaj alsa
kaçırıldığımı düşünüp polisi arar.
Bir gece kız arkadaşlarımla içiyordum.
Cinsel açıdan ne kadar tembelleştiğimizi konuşuyorduk.
"Kocalarımıza mesaj atıp soralım" dedim.
"Acaba telefonda seks isterler mi?"
Gülmekten gözümüzden yaş geldi.
Bunu acayip komik bulduk.
Yaptık ve o adamlardan çok farklı tepkiler aldık.
En hızlı yanıt veren benim kocam oldu. Şöyle dedi:
"Siktir git."
Bu adil. Hak ettiğim buydu.
Oyunu kaybeden, arkadaşım Jess'in kocası oldu
çünkü "çok yorgunum" yazdı.
Acayip ikiyüzlüyüz. Çok kızdık.
Arkadaşım Caroline'ın kocası "Çocuklar yatınca" dedi. Fena değil.
Arkadaşım Andrea'nın kocasını galip ilan ettik
çünkü anında aradı.
"Alo?"
Avcıyken av oldu. Kocasıyla telefonda seks yapması gerekti.
Telefonu korku filminde gibi açtı. "Alo?"
Kızları seviyorum. Hepsi Long Island'dan öğretmen ve hemşire.
Evet. Öğretmenler.
Vay canına. Teşekkürler, öğretmenler.
Oscar törenini sunduğumda yanımdaydılar.
Kırmızı halıda benimleydiler.
Orada olmaları çok eğlenceliydi. Çok heyecanlılardı.
İlk başta.
Sonra alışıverdiler.
Kızlar önce ünlüleri görüp çarpıldılar.
"Bak, Ryan Reynolds!" "Taylor Swift mi o?"
Yirmi dakika sonra arkadaşım Jess sigarasını içip geri geldi.
"Meryl Streep amma da geveze" dedi.
Bak sen şu kaltağın lafına.
Onları seviyorum. Hepimiz evlendik.
Evlendiğimize inanamıyorum.
Hepimiz. Ben sadece beş yıldır evliyim
ama evlilik ne derseniz yanıtım şu:
Evlilik dediğin şey
sana katlanabilen birini bulmaktır.
Çok mu romantik oldu?
Sana dayanabilen birini bul.
Özellikle pandemi sırasında hepimiz evdeyken...
Bakışıp duruyorduk.
Yargılıyor, eleştirmek için fırsat kolluyorduk.
"Öyle mi çiğneyeceksin?"
"Amacın komşuları kaldırmak mı? Acayip gürültülü. Ama hayır."
Kocam...
Son kavgamız neydi? Top Gun'ı izlemeye gittik.
Top Gun'ı izleyen var mı?
Çok tatlı, değil mi? Etkilendim.
Tom Cruise kendi Scientology'sini kendi yapıyor, duydunuz mu?
Kocamı oraya sürükledim. Filmi sinemada izlemek istedim.
Kavga ediyorduk. Meseleyi hatırlamıyorum. Haklı olduğumu hatırlıyorum. Ama...
Evliliği bu yüzden seviyorum.
"Şu anda yanında olmak bile istemiyorum" dedi bana.
Evlenmeden olsa şöyle yapardım...
"Cüzdanını verir misin? Top Gun'ı görmek istiyorum."
Cüzdanı fırlatıp gitti. Ben de sinemaya yürüdüm.
"Siktir git. Evde görüşürüz. Adi herif."
Yarım blok sonra bir de baktım, yanımda yürüyor.
Cüzdanını verdim. Bunu konuşmadık. Devam ettik.
Devam etmelisiniz.
Devam.
O, bana katlanabiliyor.
Hilaria Baldwin'i tanıyanınız var mı?
Pardon, yanlış söyledim.
Hilaria...
Baldwin.
Pardon, bu hikâyeyi aklım almıyor da.
Kim olduğunu bilmiyorsanız kendisi Alec Baldwin'in karısı.
Onunla yıllar önce Saturday Night Live'da tanışmıştım.
Alec bana "Karımla tanışmanı istiyorum" dedi.
Onu görünce şöyle dedim:
"Yok, ben almayayım."
Öz güvenimi korumaya çalışıyorum.
Kadın küçük bir Disney prensesi.
Ben ise çoğu açıdan Ben Roethlisberger'e benziyorum.
Kadın yanıma geldi.
"Ben Espania'dan Hilaria."
Çok ağır bir İspanyol aksanı.
İspanya'dan.
Onu sabah programında yemek yaparken görmüş olabilirsiniz.
Telaffuzda zorlanıyor.
"Siz nasıl diyor 'hıyar'?" falan.
Elbise giyiyordu. "Elbisen nereden?" diye sordular.
"Amerika'da var mı bilmiyorum. Zara'dan."
Von Traap ailesi gibi yığınla çocukları var.
Hepsine de sonuna kadar İspanyol adı koymuşlar.
Jamón, Croqueta ve Flamenko gibi.
Tüm bunlar iyi ve güzel olabilirdi.
Ama o Hilaria var ya?
Hani Espania'dan...
Aslında Boston'lı Hillary.
Kadının İspanyollukla alakası yok.
Ailesi İspanya'dan değil.
Hayatındaki kimse İspanya'dan değil.
Şaşırıp kaldınız.
Irkçı bir İspanyol taklidi yaptığımı mı sanmıştınız yoksa?
"Vay canına" dediniz.
Bir sosyopata zorbalık yapmıyorum. Bir şey diyeceğim.
Sanırım olay şöyle oldu.
Bence o kadın İspanya'ya gitti.
Çünkü ailesinin İspanya'dan gelmediğini ne kadar anlatsam yetmez.
Ailesi, ABD'ye ilk yerleşenlerden.
Şaka değil yahu. Resmen Mayflower'la gelmişler.
Hatun işte o kadar Boston'lı.
Bence şöyle olmuş. İspanya'ya gitmiş.
Ben de o şansı yakaladım. Bazılarınız da. Harika, değil mi?
Bayılmadınız mı? Ben de bayıldım.
Ama Boston'lı Hillary
oraya resmen abayı yakmış.
"Ben de oralı olacağım!" demiş.
Nereli olduğunuzu seçebileceğinizi biliyor muydunuz?
Mesela benim ehliyetimde Splash Mountain'lı olduğum yazıyor.
Harika değil mi?
Libby, hiç tatile çıkıp eğlendin mi?
- Nerede? Nereye gittin? - Meksika'ya.
Meksika mı? Oralısın o zaman.
Tadını çıkar.
Demek istediğim şu. Cidden bir mesajım var.
Demek istediğim,
tüm kanıtlar gösteriyor ki bu kadın kocasıyla tanıştığından beri
İspanya'dan gelmiş taklidi yapıyor.
Kocası da
birini vurdu. Dinleyin beni!
Beni dinleyin.
Demek istediğim,
ikisi de zerre kadar umursamıyor.
Size katlanabilecek birini bulun.
Kocam.
Hayatımın aşkı.
Bazen seks yaptığımız oluyor.
Evliler de yapar hani.
Şunu keşfettik ki seks için en iyi gün daima yarın.
Siz de mi?
"Bugün yemek yedik.
Belki yarın yemeyiz. Bizim için büyük bir gün."
"Evet, yarın kesinlikle sikişeceğiz."
Sonra da yapıyorsunuz.
Geziye çıkmış gibi yapıyorsunuz. Bovling oynar gibi.
"Çok eğlenceliydi. Bunu sevdiğimizi unutmayalım."
"Daha çok bovling oynayalım. Niye oynamıyoruz?"
Bana kalsa haftada bir oynarım. Siz de mi?
Yarın.
Kocam bir tanedir.
Sevişmemizden hemen önce daima ışıkları açar.
Ben kapatırım, o açar.
Sonunda "Ne bu utangaçlık?" dedi. "Vücudunu seviyorum. Yara izlerini."
"Çok güzelsin."
"Ya" dedim ona.
"Çok tatlısın. Sanıyorsun ki beni görmeni istemiyorum.
"Bebeğim, lazerim devreye girmek üzere."
Kocam seks yapmadan önce bana bu sözleri ciddi ciddi söyledi:
"Oral seks yapmama ihtiyacın var mı?"
"Yapmana ihtiyacım var mı?"
"Top Gun'ı yeni izledim. Sağ ol."
Eşinizle seks yapmak zor. Bunu bilin.
Çünkü o sizin ailenizden.
Şükran Günü'nü yeni kutladık.
Sikini hayatta emmem. Sen benim acil durum bağlantımsın!
Bu iğrenç.
Birbirimizi öyle iyi tanıyoruz ki açık saçık konuşamıyoruz.
"Ben..." diyorum. "Yok, yapmazsın" diyor.
"Hayır, yapmam."
"Üstüme boşalmanı..." "Hayır, istemiyorsun."
"Hayır, istemiyorum."
Bolca rol yapıyoruz.
Ama ben hep aynı rolü seçiyorum.
Hep şöyle diyorum:
"Tamam, ben komadayım."
"Hadi, başla."
Ona sırılsıklam âşığım.
Ciddiyim.
Kocam otizm spektrumunda.
Ve... Teşekkür ederim.
Eskiden Asperger deniyordu
ama sonra baktılar ki Dr. Asperger'in Nazi bağlantıları var.
Bundan nefret ederim doğrusu.
Bazı yeni komşularımız gibi.
Yahudileri sevebilir miyiz lütfen? Sayımız çok kalmadı.
Neyse, kocam otizm spektrumunda.
Otizm Spektrum Bozukluğu deniyor buna.
Teşhis konması gerek ailemize gerek ona
iletişimde çok faydalı oldu.
Onun ve bizim hayatımızı güzelleştirdi.
Kocam bunu saklamıyor. Bu konuda çok rahat ve cesur.
Bir yaftalama söz konusu ama çok aptalca
çünkü o, oğlum dışında dünyada en çok sevdiğim kişi.
İnsanlar otizmi pek bilmiyorlar. Duyunca "Saymayı seviyor mu?" diyorlar.
"Yere bir sürü pipet atalım mı?
O da toplayıp saysın."
Ben de "Evet, eğlenceli olabilir" diyorum.
"Şahsen kontrol etmek istiyorum."
Teşhis bize çok yardımcı oldu.
Artık onun davranışlarını anlıyorum.
Birisi uzun ve sıkıcı bir hikâyenin tam ortasındayken
kocam oradan hemen çekip gider.
"Bu nereye gidiyor ya?" diyorum.
Bana asla iltifat etmez.
Çok rahat göründüğümü söylüyor.
Sevgi dilimiz farklı, o kadar.
Geçen gece biraz duygusaldım.
Dışarıda oturuyorduk. Yağmur yağdı yağacaktı.
Dedim ki, "Bebeğim, son birkaç yıldır
salgın sırasında çocuk büyütmek çok stresliydi.
Ama yine de seninle birlikte olmak,
oğlumuzla birlikte olmak,
hayatımın açık ara en güzel yıllarıydı."
Bana bakıp şöyle dedi:
"Gidip arabanın camlarını kapatayım."
Benim kocam böyle işte.
Evet.
O zaman "Otizm mi yoksa Sadece Erkek mi?" oynuyoruz.
Tamam mı?
Bu çok özel bir gösteri ve özel bir gece oldu.
Onun bu gece, ben sahneye çıkmadan az önce söyledikleriyle veda edeceğim.
"Bebeğim, kıyafetim iyi mi?" diye sordum.
Şöyle dedi bana:
"İş işten geçti artık."
Çok teşekkürler Los Angeles!
Seni seviyorum! Sana katlanabiliyorum!
Alt yazı çevirmeni: Barış Emre Alkım
GENE VE CHRIS'E ADANMIŞTIR