"Życie jest bardzo długie",
T.S. Eliot.
Nie on pierwszy to powiedział, a już na pewno nie pierwszy to pomyślał.
Ale przypisuje mu się to zdanie, bo zadał sobie trud przelania go na papier.
Gdy ktoś je teraz mówi, powinien go wymienić z nazwiska.
"Życie jest bardzo długie", T.S. Eliot.
Święta, kurna, racja.
Violet. Moja żona.
Łyka tabletki,
czasami całą garścią.
Moja żona łyka tabletki, a ja piję.
Taki mamy układ. Klauzulę w umowie małżeńskiej.
Zamiast...
po raz enty wyrzekać się alkoholu z ręką na sercu,
postanowiłem powierzyć życie sile wyższej
i dołączyć do grupy społecznej pracodawców.
Nie do końca jestem do tego przekonany.
Sam potrafię prać swoje gacie.
Robię to całe życie,
ale ostatnio przeszkadza mi to w piciu.
Bev?
Tak.
O, psiakrew!
- Przyjechała policja? - Pozwól tutaj.
To Johnna, młoda kobieta, o której ci mówiłem.
Więc to kobieta.
Zatrudniam ją.
Zatrudniasz teraz kobiety. A nie to drugie?
Będzie gotowała, sprzątała i woziła cię do szpitala.
Przepraszam.
O tak.
- Jesteś bardzo urodziwa. - Dziękuję.
- Indianka? - Tak.
- Jaka? - Czejenka.
Ładna jestem? Teraz?
Ostrożnie!
Przepraszam, wzięłam...
lek na mięs...
na mięs...
Na mięśnie.
Wracaj do łóżka, kochanie.
Idź wyruchać lochę!
Dobrze.
Przepraszam.
Będę słodka do wyrzygania.
Do wyrzygania.
Przesłodka.
Niewysławialnie słodka.
Funkcjonujemy w nietypowych godzinach.
U żony zdiagnozowano raka
i trzeba ją wozić do Tulsy na chemioterapię.
Jaki rodzaj raka?
O rany, zapomniałem o puencie:
jamy ustnej.
Masz pytania?
Jakie leki bierze?
Valium, Vicodin...
Darvon, Darvocet, Percodan, Percocet...
Xanax rekreacyjnie. OxyContin w małych dawkach.
No i oczywiście Diluadid. Obowiązkowo Diluadid.
To moja odskocznia, książki.
Proste przyjemności,
jak znalezienie...
dzikiej cebuli przy drodze albo odwzajemniona miłość.
Proszę, T.S. Eliot.
Możesz czytać lub nie. To nie obowiązek, a przyjemność.
Wokół kaktusa wszyscy wraz!
Wszyscy wraz
Wokół kaktusa wszyscy wraz!
SIERPIEŃ W HRABSTWIE OSAGE
Mamo!
Nie słyszysz, że dzwoni?
Jeśli to ojciec, niech spierdala.
Ciocia Ivy z Oklahomy.
Ivy? Co się stało?
Kiedy?
Wracamy na antenę radia KZLY. Kolejny upalny dzień na równinach hrabstwa Osage.
Temperatury w całej Oklahomie wynoszą ponad 30 stopni.
- Co powiedziałaś Barb? - Że tata zaginął.
- I co? - Jedzie tu.
Niech go szlag, że muszę przez to przechodzić.
Widziałaś jego gabinet?
Najął tę Indiankę nie wiem po co i teraz muszę żyć z obcą pod jednym dachem.
- Jak jej tam? - Johnna.
Sama sobie nie poradzę!
Dzwoniłam do Karen.
- I co powiedziała? - Że spróbuje przyjechać.
Już ona napomaga, tyle co i ty.
Potrzebna mi Barb.
Co Barb może zdziałać?
- Coś ty zrobiła z włosami? - Wyprostowałam. - Po co?
- Chciałam coś zmienić. - Ładna z ciebie dziewczyna.
- Czemu się nie malujesz? - A muszę?
Każda powinna się malować.
Nie daj sobie wmówić, że nie.
Tylko Elizabeth Taylor była na tyle ładna, by się nie malować,
a nosiła tapetę.
Garbisz się, masz proste strąki,
a do tego się nie malujesz. Jak jakaś lesbijka.
Zakrzątnij się wokół siebie, to i znajdziesz faceta.
Nie szukam.
- Ile tego połknęłam? - Nie liczyłam.
- Pali cię w ustach? - Jak kurwa mać. Język mnie piecze.
Powinnaś palić?
A ktokolwiek powinien?
Boisz się?
Pewnie, że tak.
Ale ty mnie pocieszasz.
Chociaż jedna córka została blisko.
Za moich czasów rodziny trzymały się razem.
- Przyjechała ciocia Mattie Fae. - Zaraz będzie tu robić porządki.
- Jak wujek Charlie z nią wytrzymuje? - Pali dużo trawy.
Naprawdę?
Naprawdę dużo.
Mówiłam Vi, żeby wzięła te jego książki,
i urządziła z nich ognisko przed domem.
- Nie wolno palić książek. - Owszem, gdy sytuacja tego wymaga.
Książki nie zawiniły.
Gdyby tobie strzeliło do głowy, żeby nawiać z domu, to wierz mi...
Nigdzie się nie wybieram.
Ale gdyby...
miałbyś dwa dni na oprzytomnienie. Potem wszystko poszłoby z dymem.
Nie żebyś posiadał jakieś książki.
- W życiu nie widziałam, żebyś jakąś czytał. - Przeszkadza ci?
- Co ostatnio przeczytałeś? - Beverly uczył.
Nauczyciele czytają książki. Ja jestem tapicerem.
Twój tata już tak robił.
Znika bez słowa.
Mówiłam twojej matce,
żeby spakowała jego manatki i wyniosła na próg.
- Gdzie ona jest? - Na górze.
Wróci. Jestem przekonana.
Zawsze wraca. Beverly to skomplikowany człowiek.
Zupełnie jak Mały Charles.
Mały Charles nie jest skomplikowany, tylko bezrobotny.
Nie uważasz, że Mały Charles i Beverly
mają podobne komplikacje?
Do komplikacji trzeba mieć rozum.
Nasz syn nie ma rozumu?
Właśnie tak.
Pocę się. Co tu tak ciemno?
Ty się pocisz? Tak, do diabła.
Jest 30 stopni.
- Dotknij moich pleców. - Nie chcę.
- Leci ze mnie ciurem. - Wierzę. - No dotknij.
- Połóż tu łapę. - Psiamać!
Kapie ze mnie dosłownie.
Od kiedy to zaklejają okna?
Od paru lat.
Wiesz po co?
Nie wiadomo, czy jest noc czy dzień.
Pewnie o to chodzi.
Co oni sobie myśleli?
Bałwany, które założyły tu osiedla.
Co za bęcwał obejrzał tę pustą patelnię i wbił tu flagę?
Po tośmy wychujali Indian?
W tamtych czasach ludobójstwo było zawsze mile widziane.
Musisz się mądrzyć.
Jeśli chcesz tłumaczyć dziwactwa Środkowego Zachodu...
Jakiego Zachodu?
Tu są Równiny.
Stan umysłu. Przypadłość duchowa, jak blues.
Przestań.
- Violet lubi Claptona? - Co robisz?
Skarbie, przyniesiesz mi piwko?
- To nie kelnerka. - Przyniosę.
- Wiem. - To sam sobie przynoś.
Oglądasz w najlepsze mecz i żłopiesz piwo.
Masz pojęcie, co się dzieje wokół?
Mam siedzieć jak posąg?
- Sama żłopiesz whisky. - Sączę koktajl.
Pijesz czystą!
Okaż klasę.
Pójdę na fajka.
To twoja wina.
- Nie zachęcałem jej do tego. - Ale ekscytujesz się, że pali w wieku 14 lat,
bo taka jest dojrzała.
Kurna, jak gorąco.
Myślisz, że matka włączyła klimę?
- Pamiętasz papużki? - Jakie papużki?
Nie opowiadałam ci nigdy?
Z jakiegoś powodu kupiła papużkę, która przekręciła się po paru dniach.
Poszła do zoologicznego z awanturą
i dali jej drugą, która zdechła nazajutrz.
Dali jej trzecią i też padła.
Wreszcie babka ze sklepu przyjechała zobaczyć, o co chodzi
z seryjną zabójczynią papużek.
- I? - Upał.
Było za gorąco. Padały z przegrzania.
- Jezu. - Tropikalne ptaki.
Które żyją w pieprzonych tropikach!
- Mamo?! - To Barbara.
Barbara! O bozieńku!
Niech no cię uściskam.
Bill, jaki szczupak!
Moi państwo! Chodź do cioci Mattie Fae!
- Cześć, Charlie. - Schudłeś, co?
Jaki biust!
Ostatnim razem wyglądałaś jak chłopak.
Barbara?
Jestem, mamo!
W sobotę rano...
Indianka napiekła bułeczek z sosem.
Zjedliśmy, a potem wyszedł.
- Tyle go widziałam. - Po prostu wyszedł?
Położyłam się spać.
W niedzielę się budzę, a jego nie ma.
Nie przejęłam się. Uznałam, że poszedł w cug.
Czemu, skoro może pić w domu?
- Chyba że mu trułaś dupę. - Słowa mu nie powiedziałam.
Nigdy mu nie wyrzucałam, że pije.
- W niedzielę nadal go nie było. - Wtedy mnie tknęła myśl
o skrytce bankowej.
Trzymaliśmy w niej sporo gotówki, biżuterię.
Mój pierścionek z brylantem wart 7000.
Nie rozumiem.
- Co ma piernik do wiatraka? - Ojciec i ja umówiliśmy się.
Gdyby coś się stało jednemu z nas, drugie opróżni skrytkę.
Na pewno nie było jakiegoś incydentu, który by go popchnął?
Jak kłótnia? Nie.
Owszem, kłócimy się, ale... nie.
- Może potrzebował odpocząć od ciebie. - Miło, że tak mówisz.
To nic takiego. Małżeństwo bywa trudne.
Nawet w najlepszych okolicznościach.
Nic? Żadnego "Na razie. Idę na spacer"?
Stary, dobry, nieprzewidywalny tata.
Co za człowiek.
Gdy go poznałam, był taki tajemniczy.
Pociągający jak diabli.
Wiadomo było, że jest najmądrzejszy i gdy się odezwie,
wszyscy padną na kolana.
A on tylko stał ze swoim uśmieszkiem i nic nie mówił.
Sexy.
Nie przypominasz sobie nic nietypowego?
Zatrudnił tę dziewczynę.
Bez pytania zaprosił ją, by z nami zamieszkała. Na kilka dni przed zniknięciem.
- Nie chcesz jej tu? - W moim domu mieszka Indianka!
Nie pasują ci Indianie?
- Nie wiem, co się mówi do Indian. - Mówi się rdzenni Amerykanie.
- Kto tak powiedział? - Tak chcą być nazywani.
- Nie są bardziej rdzenni ode mnie. - Akurat są.
Co jest nie tak z tą nazwą?
Nie możesz nazywać ludzi tak jak chcą?
Dinozaury były "rdzenne".
Indianka czy nie, robi najlepszą szarlotkę, jaką w życiu jadłam.
Najął kucharkę. Bez sensu, my nie jadamy.
Teraz dostajesz bułeczki z sosem. Miło, prawda?
Dla was miło, ale wkrótce wyjedziecie
i już nie wrócicie.
- Kiedy tu byłaś ostatnio? - Nie zaczynaj!
Wy mnie nie obchodzicie, ale chciałabym czasem zobaczyć wnuczkę.
Widzisz ją teraz.
Złamałaś ojcu serce tym wyjazdem.
- To niesprawiedliwe! - Byłaś jego ulubienicą.
Nie udawaj, że nie wiesz.
Wolę myśleć, że rodzice kochali swoje dzieci po równo.
W Świętego Mikołaja też wierzysz?
Gdybyś miała więcej dzieci, przekonałabyś się,
że nie kocha się ich tak samo.
Moja matka hołubiła Mattie Fae. I co z tego?!
A ty byłaś pupilką taty. Złamałaś mu serce.
Co miałam zrobić?!
W Colorado zaproponowali Billowi dwa razy więcej.
- O czym w ogóle rozmawiamy? - Myślisz, że tata by nie skorzystał?
Beverly Weston nigdy nie wyjechałby z Oklahomy.
- Dał mi swoje błogosławieństwo. - Tak ci powiedział.
Teraz opowiesz mi, co faktycznie mówił za moimi plecami?
Wszyscy są napięci.
Beverly nic nie mówił za twoimi plecami.
Tylko tyle, że go zawiodłaś.
Uważał, że masz talent pisarski.
Nic podobnego nie powiedział.
- Parujące gówno prawda. - Gówno?
Gówno? Powiedzmy to wszyscy.
Powiedz "gówno", Bill.
Naćpałaś się? Pytam poważnie, brałaś?
- Lek zwiotczający. - Nie będę znowu przez to przechodziła.
Co ty mówisz?
Pieprzone prochy! Telefony o 3 nad ranem.
Policja i cała reszta!
Te są na co innego.
Mam dobry powód, by je brać.
Czyli teraz możesz ćpać do woli.
- Niczego nie ćpam. - Nie obchodzi mnie to.
Nie będę przez to przechodzić od nowa.
Mam powód. Boli mnie!
- Z powodu ust? - Tak, pali mnie w ustach.
Mam w nich raka.
Pali mnie, zobacz.
Pali jak cholera.
Do tego Beverly zaginął, a ty na mnie wrzeszczysz.
Nieprawda.
Nie mogłaś wrócić do domu, gdy zachorowałam.
Beverly znika...
to pojawiasz się w te pędy.
Przepraszam.
Przykro mi.
Wiesz, gdzie myślę, że on jest?
Pewnie...
wziął whisky, karton fajek,
parę kryminałów...
i wypłynął łodzią.
Zaszył się w szuwarach, gdzieś blisko brzegu.
Łowi ryby, czyta i pije.
Może nawet coś pisze.
Myślę, że wróci tutaj...
...lada chwila.
Mamo?
Szeryf przyjechał.
Skarbie, wracaj do łóżka.
Co z ciocią Ivy?
Zajedziemy po drodze.
Trzeba jeszcze zawiadomić Karen.
Po jaką cholerę szczotkuję te włosy?
Taka historia.
Beverly wrócił.
Jestem na dnie.
Fajnie grają, co?
Beverly... zaginął,
a teraz...
wy tu jesteście.
Barb tu jest i Beverly, i wszyscy.
Chodziłam kiedyś z tym chłopakiem...
- Facetem. - Z szeryfem?
W liceum. Zaprosił mnie na bal.
Żartujesz.
W dniu balu ojciec ukradł mu samochód po pijaku.
Okradł rodzonego syna i pojechał gdzieś do Meksyku.
Deon przyszedł po mnie do domu i się popłakał.
Powiedział, że nie ma, jak zawieźć mnie na bal.
Kupiliśmy sześciopak i włamaliśmy się do kaplicy.
Gadaliśmy i całowaliśmy się tam całą noc.
A teraz wiezie mnie do...
Pełen surrealizm.
Gdyby człowiek znał przyszłość, nigdy nie wstałby z łóżka.
Posłuchaj mnie.
Umrzyj po mnie, dobrze?
Nie obchodzi mnie, co będziesz robiła,
dokąd wyjedziesz, jakie głupstwa popełnisz, tylko...
przeżyj mnie.
Proszę.
O kurde, to Karen.
- Pamiętasz ciocię Karen? - Nie bardzo.
A to jej tegoroczny gach.
Dawniej godzinami udawałam w naszej sypialni,
że poduszka to mój mąż.
Chwalił mój obiad i opowiadał, gdzie pojedziemy na urlop.
A potem robił mi niespodziankę wycieczką do Belize i się całowaliśmy.
Całowałam tę poduszkę.
Mówiłam, że wracam od lekarza i jestem w ciąży.
Wiem, żałosne, ale dość niewinne.
Potem zaczęło się dorosłe życie.
Nic mi się nie układało.
Poduszka była lepszym mężem od wszystkich poznanych facetów.
Winisz siebie za to, że nie możesz znaleźć porządnego.
Pamiętasz Andrew?
- Tak. - Kochałam go na zabój.
Myślałam sobie, że zmienię go na lepsze.
Nawet gdy mnie zdradzał i wyzywał od pizd,
mówiłam sobie, że kocha się na całe życie
I jest to dla mnie okazja, by zmienić sposób patrzenia na świat.
Wreszcie spojrzałam w lustro i mówię: "Ty kretynko",
I odeszłam. Wreszcie powiedziałam sobie,
że liczę się ja.
Nie potrzebuję nikogo innego.
Zdobyłam licencję, rzuciłam się w wir pracy, sprzedałam masę nieruchomości
i tak poznałam Steve'a.
Tak to działa, Barb. Jest 10 lat starszy
i taki mądry, a jaki dobry zeń człowiek!
Serce na dłoni, szanuje mnie.
Najlepsze w nim jest to, że żyję chwilą obecną.
Mój świat to teraźniejszość.
Nie da się planować przyszłości. Gdy tylko zaczniesz snuć plany,
zdarza się coś okropnego.
- Na przykład ojciec się topi. - O tym właśnie mówię.
Trzeba żyć tu i teraz!
Steve miał dziś ważną prezentację dla jakichś szych z rządu.
Ważną dla jego spółki. Przygotowywał ją miesiącami,
ale gdy mu powiedziałam o tacie,
od razu to odwołał.
Wie, co ważne. A wiesz, co jest najlepsze?
- Wiesz co? - Co?
W podróż poślubną jedziemy do Belize!
Zawsze tu taki upał?
Przeważnie gorszy.
Niemożliwe.
Ile masz lat? Siedemnaście?
Czternaście.
Wiesz, co robiłem w twoim wieku? Rozbierałem krowy.
- Wiesz, co to znaczy? - Nic przyjemnego.
- Pracowałem w masarni. - Ohyda.
Nie polecam.
Ale było co włożyć do gęby.
Kumasz?
- Co to za zapach? - Nie wiem.
Może capi z tamtego kosza.
Nie o tym mówię.
- Co pan? - To to, co myślę?
- Czyli? - Trawa. Popalasz?
- Nie. - Mnie możesz powiedzieć.
- Lubisz zajarać. - Nie!
Masz farta.
Akurat mam ze sobą dobry towar.
Już! Nie było pinota, ale kupiłem merloty z Kalifornii.
- Popatrz na mnie. - Wyglądasz pięknie, mamo.
Byłam piękna.
- Już nie jestem. - Nadal jesteś piękna.
Można sobie wmawiać na pocieszenie.
Kobiety są piękne, gdy są młode. Potem już nie.
Starsi faceci bywają pociągający.
Nie mówię o tych w szortach, z saszetkami na biodrach.
Niektórzy mężczyźni zachowują czar.
Kobiety robią się tylko stare, grube i pomarszczone.
Wypraszam sobie, ja nadal jestem sexy.
Jak mokry karton z dykty.
Tak samo jak ja.
Czy nie lepiej powiedzieć prawdę?
Stare kobiety nie są sexy.
Mogę z tym żyć. A ty?
A Sophia Loren?
A Lena Horne? Była sexy do osiemdziesiątki.
Ziemia jest okrągła. Pogódź się z tym.
- Przymierz tę kieckę. - Nic z tego.
Nie umiesz kusić mężczyzn. Ja to robiłam całe życie.
Pochowałam dziś ojca. Nie w głowie mi kuszenie.
Nie mówię, że dziś.
- To się nada... - Mam faceta, w porządku?
Mówiłaś, że nie szukasz.
Nie szukam, bo mam.
Dasz już spokój?
Szkoda, że nie widzicie swoich min.
- Kto to? - Nikt.
Ze szkoły? Ile ma lat, co robi?
Nic nie powiem.
- Musisz! - Nie muszę.
Zakochałaś się, Ivy?
Ale spaliła raka.
Mamy zagraniczne konta, póki nie dostaniemy pozwolenia.
Żeby ominąć pozwolenia?
Tak, póki nie dostaniemy pozwoleń.
Panuje papierologia. Orientujesz się, jak jest na Florydzie?
- Czytałem trochę. - Zwłaszcza w naszej branży.
- Charlie? - Jadę po Małego Charlesa.
Daj mi wino.
Do tego ci było tak spieszno?
Co jest takiego ważnego w telewizji?
"Upiór w operze" z 1925.
- Wyretuszowana wersja w kolorze. - Ekstra.
Po to urządziłaś awanturę, że nie jedziesz z ojcem do sklepu?
Spójrz na mnie!
I dlatego kręciłaś nosem na godzinę pogrzebu dziadka?
O to chodziło?
Żeby wrócić na zasranego "Upiora"?
No.
Jezu.
"Upiór w operze", co?
Kotuś!
Pokażę ci nasz stary fort.
Rany, powietrze stoi.
Potem zapalimy.
42 STOPNIE
- Przepraszam, tato. - Nie przepraszaj.
Mama jest na mnie zła.
- Nie przejmuj się nią. - Co mówiła?
- Niech sobie gada. - Nastawiłem budzik, naprawdę.
- Wiem. - Kochałem wujka Beva.
- Już nie przepraszaj. - Nie przyszedłem na jego pogrzeb!
To tylko uroczystość.
Ceremoniał.
Nic nie znaczy w porównaniu do tego,
co masz w sercu.
Uczesz no się.
Zawiodłem wujka Beva.
Ma teraz ważniejsze rzeczy na głowie.
Nie ma czasu na obrażanie się.
Nie był zresztą małostkowy.
Już dobrze.
Wiem, co inni o mnie myślą.
W takich chwilach nie powinno się zawodzić.
- Przepraszam cię, tato. - Nie zawiodłeś mnie.
Nigdy mnie nie zawiodłeś, słuchaj...
Mylisz się. Wszyscy cię kochają.
Kochają cię. Niektórzy...
nie widzą tego, co ja.
Wspaniałego człowieka,
kochającego, który ma wiele do zaoferowania.
Weź to.
Poproszę mój grzebień.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też, synu.
- "Upiór w operze"? - Nie pamiętasz, jak miałaś 14 lat?
Jest na tyle duża, by się hamować.
Tyle że tego się uczy od rodziców.
Pijesz do mnie? Coś mi umknęło.
Doprawdy? Wyrabianie charakteru.
- Nasza rodzicielska powinność. - Wiem.
Nie przyczyniasz się do jej wychowywania.
To, że akurat borykamy się z tym węzłem gordyjskim...
Węzłem gordyjskim? Nastolatka widzi to inaczej.
Może się poczuć opuszczona.
Jest chyba mądrzejsza?
Bardzo mi mądra.
Wyretuszowana wersja "Upiora w operze". Wiem, że od tego ci staje.
Nad wiek rozwinięta gnojówa.
- Nie bronię jej. - Nie winię jej.
Oczekiwałabym, że inaczej będziesz z nią postępował.
Sukinsynu!
- Bądź ojcem, pomóż mi! - Jestem ojcem, do licha!
- Tylko z nazwy! - Nie poniechałem odpowiedzialności!
- Mówi się "zaniechałem", mądralo! - "Poniechałem" też się stosuje.
Niecham na ciebie i twoją wyższość.
- Nie walczysz czysto. - Co mam z czystej gry?
Dorośnij!
Farbujesz siwiznę i po raz piąty przechodzisz okres dojrzewania,
a świat się rozpada i ona sobie z tym nie radzi!
Małej nie jest łatwo w tym cyrku na kółkach.
- Ten cyrk to mój dom. - Zastanów się, co mówisz.
Jean jest ze mną na uroczystości rodzinnej.
Służy za bufor między tobą a szajbą twojej matki.
Byłbyś bardziej wiarygodny, gdybyś posiadał wiarygodność.
Lubisz prawić kazania.
Chyba się spodziewałeś,
że po wyruchaniu Pippi Pończoszanki czeka cię kazanie,
- pewne oburzenie z mojej strony. - Może dlatego miałem skok w bok?!
Teraz nastąpi długo oczekiwane wyznanie?
Jesteś przenikliwa, ale nie otwarta.
Żywiołowa, ale twarda.
Jesteś dobra, szlachetna, dowcipna, cudowna i kocham cię.
Ale nie dajesz mi żyć!
Mojej Violet
Jedna dla mnie.
Jedna za dziewczynki.
- Zapiekanka mamy. - Podobno zaspałeś.
Może zaspałem celowo. Nie wiem.
- Przepraszam. - Daj spokój.
Przechodzisz jeden z najgorszych dni w życiu.
- Przepraszam, że nie było mnie przy tobie. - Nie musimy tego robić.
Łamiesz naszą zasadę.
Zwęszyły, że kogoś mam.
Przyznałam, że to prawda.
Nie powiedziałam im kogo. Ale wiedz, w razie czego.
Co?
Charles?
Uwielbiam cię.
- Podaj zapiekankę. - Moja nadchodzi.
- Twojej też spróbuję. - Mamo, chodź już!
Jesteś wreszcie!
Chciałam cię usadzić przy stole dla dzieci, ale mi nie pozwolili.
Gdzie mam to postawić?
Cześć, Mały Charles. Poznaj mojego narzeczonego, Steve'a.
Niech to szlag!
- Ty cholerny niezdaro! - Nikt nie ucierpiał.
- Ja ucierpiałam! - Co to za przyjęcie, gdy nikt niczego nie rozleje?
- Moja zapiekanka! - Daj spokój, Mattie Fae.
Komu kurczaka? Jean, ty nie jesz?
- Nie jadam mięsa. - Nie jadasz mięsa?
Nałóż mu na talerz, bo gotów spalić ten dom.
Już dobrze, Mattie Fae.
Barbaro...
postawisz tam to zdjęcie?
- Jak miło. - Uroczo.
Widzę, że panowie zrzucili marynarki.
Sądziłam, że to stypa,
a nie walka kogutów.
Ktoś powinien zmówić modlitwę.
Barbaro?
Wujek Charlie zajął teraz miejsce
patriarchy w naszej rodzinie.
- Ja? - Walkowerem.
Panie Boże, prosimy cię, abyś...
czuwał nad tą rodziną.
W ten smutny czas...
abyś...
błogosławił tej dzielnej kobiecie i zachował ją...
...w łaskach.
Muszę odebrać.
Z pracy, bardzo ważne.
...w Oklahomie, tak.
Czuwaj nad Beverlym, gdy uda się
w ostatnią podróż.
Dziękujemy ci, Panie, że możemy razem oddać cześć pamięci
tego wspaniałego człowieka
w jego domu, wraz z jego
pięknymi córkami.
Naszą pociechą jest poczucie braterstwa
i wspólnoty, naszego...
...braterstwa.
Dziękujemy za twe dary, którymi możemy się dzielić
i posilać ciała składnikami odżywczymi.
Pomóż nam stawać się lepszymi.
I być dobrymi ludźmi.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek doceniamy...
radość z posiadania rodziny.
Błogosław i opiekuj się tą rodziną. Amen.
- Amen. Przepraszam, kochani. - Jedzmy.
Barb, przydałby ci się ten kredens?
Interesuje cię?
- Jest piękny. - Nie, czemu?
Pozbywam się rzeczy po nim. Może go chcesz?
Nie mam, jak go zawieźć do Colorado.
Niech Ivy go weźmie.
- Już mam podobny. - Wywalam wszystkie rupiecie.
- Jest piękny. - Chcę mieć wszystko nowe.
Nie jestem gotowa na dzielenie rzeczy.
Jak chcesz.
Jedzenie jest pyszne.
Johnna sama wszystko ugotowała.
Za to jej płacą. Wiecie, że dostaje pieniądze, prawda?
Jean,
jestem ciekaw,
nie jadasz żadnego rodzaju mięsa?
Z powodów zdrowotnych?
- Jedząc mięso, spożywa się strach zwierzęcia. - Co się spożywa?
- Sra? - Strach.
Myślałam, że powiedziała...
- Jak to? Nie da się zjeść strachu. - Oczywiście, że tak.
Co się dzieje w organizmie, gdy się boisz?
Nie zachodzą w nim reakcje chemiczne?
- A zachodzą? - Tak. - Adrenalina i...
Ciało przechodzi proces chemiczny.
...i kortyzol.
- Myślisz, że zwierzę nie odczuwa strachu? - Jeszcze jak.
Pracowałem w rzeźni.
- Widziałem sporo strachu. - Gdy jesz mięso,
spożywasz strach, które zwierzę czuło podczas zarzynania.
Czyli że od 60 lat jadam strach trzy razy dziennie?
On się nie naje, jak nie ma mięsa.
Tak mnie wychowano,
że posiłek nie jest konkretny, gdy nie ma w nim mięsa.
Jak zrobię makaron, pyta gdzie mięso.
Była taka reklama. Staruszka krzyczy "Gdzie mięso?"
"Gdzie wołowe?"
"Gdzie mięso?!"
"Hej, gdzie mięso?!"
Uroczo.
Ceremonia była przepiękna.
Pastor się postarał.
- Jak dla mnie tak sobie. - Naprawdę?
Wysłuchajmy krytyki.
Za dużo gadania o poezji i dydaktyce.
Nie napisał nic znaczącego od '65.
I nigdy nie lubił uczyć. Nikt nie wspomniał o najlepszym.
Facet przez 50 lat był światowej klasy alkoholikiem.
Nikt nie opowiedział o tym, jak się napruł na bankiecie absolwentów TU.
Wytrąbił całą butlę rumu.
Nie wiem, czemu to pamiętam. Poszedł wygłosić przemowę
i się sfajdał!
- Wrócił do stolika z ogromną plamą... - Ciekawe, czemu nikt tego nie opowiadał.
Więcej go nie zapraszali na zjazdy absolwentów.
Nie znam się na poezji,
ale jego wiersze były wyjątkowe. Świetnie je deklamowałeś.
Dziękuję.
Pan to kto?
To mój narzeczony, Steve. Był w kościele.
- Steve Heidebrecht. - Hajda-co?
- Niemiec. - Niemiecki Irlandczyk.
To ci dopiero, Karen,
przywozić chłopaka na pogrzeb ojca.
Wiem, że wiersze były dobre, ale żeby aż na randkę, to nie.
To nie chłopak, tylko mój narzeczony.
W Nowy Rok bierzemy ślub w Miami,
i bardzo bym chciała, byś przy tym była.
Jakoś tego nie widzę. A ty, Steve?
- Tak ci na imię? Steve? - Tak.
- Byłeś już żonaty? - Tak, proszę pani.
Więcej niż raz?
Trzy razy dotychczas.
To chyba masz już wszystko obcykane.
Od razu go wyczułam, co?
Starczy spojrzeć. Od razu widać, że był żonaty.
Chciałam pokazać Steve'owi stary fort. Nie ma po nim śladu.
- Już od dawna. - To smutne.
- Co znowu? - Bawiłyśmy się tam w kowbojów i Indian.
Tata mówił, że lęgną się tam szczury.
Karen! Jak ci nie wstyd?!
Nie mówi się "kowboje i Indianie",
tylko "kowboje i rdzenni Amerykanie", co nie, Barb?
Co ty bierzesz?
- Jakie tabletki? - Daj mi spokój.
Co się stało?
Co jest?
- Co się dzieje? - Dobrze się czujesz, wujku?
Ale się najadłem strachu!
Strach nigdy nie smakował lepiej.
Nawet smaczny, gdy człowiek przywyknie.
Trzęsę się jak zając pod miedzą!
Zdarza mi się ją przyłapać z cheeseburgerem.
- Nieprawda! - Ser, bekon i podwójny strach.
Kłamiesz! Jak najęta!
Gdybym ja wyzwała matkę od kłamczuch,
tak bym oberwała przez łeb, że by odleciał.
Jak wiecie, tata zostawił testament.
Spisał go jakiś czas temu.
Nie chcemy o tym rozmawiać.
Ale ja chcę. Mogę?
Liczy się to, co ja chcę?
Bev dobrze lokował pieniądze.
Zapisał wam je w testamencie, ale...
po jakimś czasie wróciliśmy do tematu
i postanowiliśmy go zmienić, żeby wszystko przeszło na mnie.
Nie było czasu iść z tym do notariusza,
lecz wiedzcie, że chciał zostawić te pieniądze mnie.
Okej?
Karen, okej?
Jeśli chodzi o te graty, możecie je sobie zabrać.
Mnie są niepotrzebne. Może powinnam je zlicytować.
Aukcja to dobry pomysł.
Niektóre rzeczy, jak srebra, są warte ładny grosz.
Jak chcecie, mogę wam sprzedać. Taniej niż na licytacji.
Albo nigdy nie urządzisz aukcji,
i dostaniemy wszystko za darmo, gdy umrzesz.
Możliwe.
Billu, ciekawi mnie, które wiersze
wybrałeś do przeczytania?
Bill, gdzie teraz mieszkasz?
Chcesz ten stary kredens?
- Proszę? - Jesteście z Barbarą w separacji, prawda?
Czy może już po rozwodzie?
Nie, w separacji.
Myśleliście, że to przede mną ukryjecie, co?
Przede mną nic się nie ukryje.
Ja wszystko widzę.
Wasz ojciec też myślał, że coś ukryje.
- Co jest z tobą? - Przykro mi, że macie problemy.
Może się pogodzicie.
Bev i ja też bywaliśmy w separacji.
Oczywiście nikt tego tak nie nazywał.
Wspomóż nas ilustracją z twojego przewodnika małżeńskiego.
Prawda jest taka, że nie wygrasz z młodszą kobietą.
Już taka niesprawiedliwość dziejowa.
- Zdradził cię z młodszą kobietą? - Dosyć już powiedziałaś.
- Tak, chodzi o młodszą kobietę. - Widzisz? Jesteś na straconej pozycji, słonko.
Mama twierdzi, że kobiety nie pięknieją z wiekiem.
Nie zgadzam się.
Nie powiedziałam, że nie pięknieją, tylko że brzydną.
I nie jest to kwestia opinii, Karen. Jesteś najlepszym dowodem.
Jesteś dziś w wyjątkowej formie, Vi.
Cóż, to wyjątkowa okazja, nieprawdaż?
W jakiej formie wolałbyś, żebym była?
Nie rozumiem, czemu jesteś tak wrogo nastawiona.
Ja tylko mówię prawdę.
- Niektórym się to nie podoba. - Wszyscy cię kochają.
Chcesz mnie zawstydzić, Charlie? Takiego wała!
Trzy dni temu musiałam zidentyfikować zwłoki ojca.
Teraz muszę tu siedzieć i wysłuchiwać twoich jadowitych napaści
- na wszystkich członków rodziny. - Napaści?!
Ktoś cię kiedykolwiek napastował w twoim słodkim życiu?!
Opowiedz jej o napaści, Mattie Fae.
- Powiedz, jak wygląda napaść! - Uspokój się, mamo.
Nie uspokajaj mnie, co kroćset!
Nie jestem jakąś kaleką!
Będziecie się ze mną obchodzić jak ze zgniłym jajem?
Ta kobieta...
przybiegła mi na ratunek, gdy jeden z wielu absztyfikantów mojej mamy
napadł na mnie z młotkiem.
Ma wgniecenia w czaszce od ciosów młotka.
Co ty wiesz o napaściach? Co ty wiesz o życiu na Równinach?
Albo o ciężkich czasach?
Wszyscy wiedzą, że miałaś nieszczęśliwe dzieciństwo, mamo.
Nie wiecie!
Nikt z was tego nie wie, oprócz tej kobiety.
I człowieka, którego dziś pochowaliśmy!
Dziecinko, Barbaro,
serce mi się kraje na myśl o twoich krzywdach.
Żałuję, że nie mogłam cię przed nimi uchronić.
Ale jeśli sądzisz, że potrafisz sobie wyobrazić
ból, jaki ten człowiek wycierpiał w swoim życiu,
to się mylisz.
Wiecie, gdzie wasz ojciec mieszkał między czwartym a dziesiątym rokiem życia?
Wiecie?
- Nie. - W osobowym pontiaku.
Z matką i ojcem w pierdolonym aucie!
Sześć zasranych lat!
Masz coś do powiedzenia o swoim kiepskim dzieciństwie?
W tym sedno, że mieliśmy za ciężkie życie
i wybiliśmy się za wysoko. Poświęciliśmy wszystko! Dla was.
Ojciec i ja jako pierwsi w rodzinie ukończyliśmy szkoły średnie.
A on został laureatem konkursów poetyckich.
Wyście bezrefleksyjnie pokończyły studia.
I jak skończyłyście? Co dziś robicie?
Kim jesteście? Jezu!
Gdybyście tyrały tak ciężko jak my, zostałybyście prezydentami.
Nigdy nie miałyście prawdziwych problemów, więc same je sobie stwarzacie.
- Czemu na nas krzyczysz? - Czas, by ktoś tu powiedział prawdę.
Dobry dzień na mówienie prawdy.
Prawda jest taka...
- że już się przejadłem. - Amen.
Jest jeszcze deser.
Upiekła ciasta. Wyglądają smakowicie.
- Ja chcę powiedzieć prawdę. - To mówi.
O co chodzi, synu?
Powiem prawdę.
Charles, nie teraz, błagam.
Prawda jest taka, że...
Zapomniałem nastawić budzik.
Nie było awarii prądu, nie nastawiłem budzika. Przepraszam, mamo.
Przepraszam wszystkich.
Przepraszam, muszę...
- Intrygujące. - Dawno postawiłam na nim krzyżyk.
Teraz ty się męcz z Małym Charlesem.
Charlesem. Ma na imię Charles.
Biedna Ivy. Biedna dziewczyno.
Zawsze miała słabość do przegranych.
- Nie bądź dla mnie przykra. - Nie jestem.
Wszyscy sobie ubzdurali, że jestem wredna.
- Ja tylko mówię prawdę. - Jesteś narkomanką.
To prawda! O tym mówię!
Słuchajcie wszyscy, jestem narkomanką.
Kocham tabletki. Zwłaszcza zamulacze.
Widzicie te niebieskie kulki? To moi najlepsi przyjaciele.
Nigdy mnie nie zawodzą.
Spróbuj mi je odebrać. Pożrę cię żywcem.
Oddawaj te pieprzone prochy!
Kurde balans!
Przestańcie.
Uspokójcie się!
Oddawaj!
Niech cię szlag.
Dobra. Nalot na piguły.
Pamiętacie, jak to leci?
Szukajcie wszędzie! W każdej szafce,
- każdej szufladzie, każdym pudle. - To mój dom.
Karen, dzwoń do dr. Burke'a.
Nie możesz! To mój dom!
Mój dom!
Nie ogarniasz tego?
Teraz ja rządzę!
Czemu dr Burke jej tego tyle przepisywał? Nie wiedział?
Nie tylko on. Ma lekarza w każdym porcie.
Wiedziałaś, że znowu bierze?
- Współczuję ci z powodu Billa. - Ja też, Barb.
Myślisz, że to minie?
Kto to wie? Jesteśmy już długo małżeństwem.
Co teraz?
...chemioterapia i radiacja,
w połączeniu z nadużywaniem leków przeciwbólowych.
Nawet bez dokładniejszych badań, jak rezonans i tomografia,
uważam, że pani mama ma łagodne zaburzenia poznawcze.
- Łagodne zaburzenia poznawcze? - Zaburzenia czynności mózgu.
Może czas umieścić ją w jakiejś wyspecjalizowanej placówce?
Byłbym spokojniejszy, wiedząc, że ktoś nad nią stale czuwa.
A gdzie miałybyśmy ją umieścić? W szpitalu psychiatrycznym?
No cóż, Beverly odszedł...
Nie tyle odszedł, co umarł, ale rozumiem pana.
Rekomendowałbym ustanowienie opieki przez panią i siostry.
Myślisz pan, że jak we trzy ją ubezwłasnowolnimy,
to będziemy mniej skłonne ciągać cię po sądach?
Słucham?
"Zaburzenia czynności mózgu?" Wolne, kurwa, żarty.
Wiesz, czyje nazwisko jest na opakowaniach?
Pani mama jest bardzo schorowana.
Mam cały kubeł fiolek z twoim nazwiskiem.
Na dowód dla Rady Lekarskiej.
Wychodzimy. Wizyta skończona.
- Zatrzymaj się. - Za minutę dojedziemy.
Stań!
Niedobrze mi.
Mamo!
Zaczekaj!
Co robisz? Dokąd uciekasz?
Nie ma gdzie uciec.
Przepraszam.
- Kochanie, proszę... - Muszę to powiedzieć.
Wczoraj puściły mi nerwy i posunęłam się za daleko.
Ten dzień, pogrzeb, tabletki...
Prosiłam się o awanturę i mi ją dałaś.
Więc... rozejm?
Rozejm, jasne.
Co teraz?
W jakim sensie?
Nie powinnaś znowu iść na odwyk?
Nie będę znów przez to przechodzić. Uda mi się.
Zabrałaś mi tabletki.
Te, które znalazłam.
- Nie mam aż tylu schowków. - Daj spokój, mamo.
- Chcesz mnie przeszukać? - Nie.
Bez tabletek nic mi nie będzie.
Potrzebuję paru dni, by odzyskać grunt pod nogami.
Wiedz, że nie jesteś sama. Jeśli potrzebujesz pomocy...
Nie potrzebuję.
- Chcę ci pomóc. - Obejdzie się.
- Mamo? - Nie chcę twojej pomocy. Sama się...
Wiem, co będzie. Jak się skończy gadanie,
ludzie wracają do własnych bzdur.
Wiem to.
Nie martw się o mnie. Dam sobie radę.
Pamiętacie, co odstawiła, jak szła do psychiatryka?
Wielką inwokację.
O tym, że będzie czysta i jak to się poświęca dla dobra rodziny,
zawiodła nas, ale udowodni, że jest dobrą matką.
Przemyciła do szpitala Darvocet w pochwie.
Oto Wielkie Pokolenie.
Strzela mówkę, zaciskając butelkę prochów w piczy.
Nie wiedziałam o tym.
Powiedziałaś "piczy"?
- "Cipa mamy" nie brzmiała mi dobrze. - A "picz" tak?
Jakim słowem mam określić pochwę matki?
- Nie wiem. - "Matczyny bóbr"?
- "Szparka mamy"? - Boże!
Trzeba jednak podziwiać mamę i tatę, że tak długo byli małżeństwem.
Karen, on się zabił.
Nie wiemy tego na pewno.
Kręcisz z Małym Charlesem?
Nie chcę o tym mówić.
- To nasz brat cioteczny. - Daruj sobie.
Nie powinniście mieć dzieci.
I tak nie mogę. W zeszłym roku miałam histerektomię.
- Czemu? - Rak szyjki.
- Nie wiedziałam. - Ja też nie. - Powiedziałam tylko Charlesowi.
Od tego się między nami zaczęło.
- Czemu nie mówiłaś? - Żeby matka nie dała mi spokoju do końca życia?
Nie potrzebuje nowego powodu, by uważać mnie za ofiarę losu.
Nam mogłaś powiedzieć.
- Ty nie powiedziałaś nam o Billu. - To co innego.
Bo dotyczy ciebie, a nie mnie?
Bo rozwód jest publicznym przyznaniem się do porażki.
A rak to pieprzony rak i nic nie poradzisz. Jesteśmy siostrami.
- Nie czuję zbyt tej więzi. - Ja czuję bliskość z wami obiema.
Wcale się nie widujemy. Nigdy cię nie ma.
I tak czuję więź!
Nie mogę dłużej hołdować mitom o rodzinie i siostrzeństwie.
Jesteśmy tylko ludźmi, którzy mają wspólne geny,
przypadkową zbieraninę komórek.
- Od kiedy jesteś taka cyniczna? - I kto to mówi?
Bywam rozgoryczona, ale "przypadkowa zbieranina komórek"?
Może cynizm przyszedł wraz ze świadomością,
że opieka nad rodzicami spadła wyłącznie na mnie.
Nie mów. Też miałam w niej udział.
Póki się nie urwałaś, tak samo Karen. Nie krytykuję.
- Rób, co chcesz. Karen także. - Nie moja wina, że ty nie.
Dobrze, tylko darujcie sobie siostrzane gadki.
Wyjadę stąd z równie małymi skrupułami, co wy.
Masz strasznie ponurą wizję świata.
Ty mieszkasz na Florydzie.
- Chcesz wyjechać? - Tak.
Jadę z Charlesem do Nowego Jorku.
- Co chcesz robić w Nowym Jorku? - Mamy plany.
- Jakie? - Nie twój interes.
- A co z mamą? - Co z nią?
- Nie będziesz się czuła źle, zostawiając ją? - A ty?
- Wracasz do Miami, prawda? - Tak.
No widzisz, Barb.
Chcesz wiedzieć, co zrobimy z mamą? Karen i ja wyjeżdżamy.
Jak chcesz, to zostawaj. Ale nikt nie będzie mi robił wyrzutów.
Nikt.
Moje trzy córeczki razem.
Odgłosy waszej rozmowy sprawiły mi przyjemność.
Wykąpałaś się? Chcesz coś zjeść? Może kawy?
Nie trzeba, kochanie. Dziękuję.
Ten dom wysłuchał wiele tajemnic dziewcząt z rodu Westonów.
Aż strach pomyśleć.
Nie ma się czego wstydzić.
Potajemne miłostki i knowania.
Nie wyobrażam sobie nic delikatniejszego ani słodko-gorzkiego.
Zawsze się z tym utożsamiałam,
bez względu na wiek.
Żadna kobieta nie chce się wyzbyć tej cząstki siebie.
- Ładnie pachnie. - Jabłuszko. Chcesz?
Pewnie.
Opowiadałam wam kiedyś o Raymondzie Quallsie?
Podkochiwałam się w nim jako 13-latka.
Miał obszarpany wygląd,
wytarte jeansy i potarganą czuprynę.
Okropny przodozgryz. Ale miał parę prześlicznych kowbojek,
z błyszczącej, czekoladowobrązowej skóry.
Widać było, jaki jest z nich dumny.
Puszył się jak paw chudzielec.
Byłam przekonana, że gdybym zdobyła takie same damskie kowbojki,
to poprosiłby mnie o chodzenie.
Zobaczyłby mnie w nich i pomyślał: "Oto panna w sam raz dla mnie".
Bozieńko!
Wypatrzyłam te buty na wystawie w mieście
i sfiksowałam na ich punkcie!
Modliłam się o nie i ćwiczyłam w myślach rozmowę z Raymondem,
gdy mnie w nich ujrzy.
Prosiłam mamę ze sto razy o te buty.
"Vi, co byś chciała pod choinkę"?
"Mamo, wszystko bym dała za te buty", błagałam.
Zaczęła coś przebąkiwać o paczce pod choinką
wielkości pudła na buty, owiniętej w papier.
Naprawdę ładny papier.
"Vi, tylko nie oszukuj i nie otwieraj jej przed Bożym Narodzeniem".
Uśmiechała się.
W Boże Narodzenie wystrzeliłam jak rakieta pod choinkę,
Rozerwałam papier.
W środku były buty.
Męskie buciory robocze,
z dziurami na palcach i wystrzępionymi sznurowadłami.
Oblepione błotem i psim gównem.
Boże...
Mama miała używanie przez kilka dni.
Błagam, nie mów, że tak się to skończyło.
Tak się skończyło.
Nie dostałaś tych butów?
Nie.
Moja mama była paskudnym, wrednym babskiem.
Pewnie mam to po niej.
Nie jesteś paskudna. Jesteś naszą mamą i kochamy cię.
- Jesteśmy sami? - Nigdy do końca.
- Co oglądasz? - Telewizję.
- Mogę pooglądać z tobą? - Bardzo bym chciał.
- Gniewasz się na mnie? - Nie.
- Chciałem się wykazać odwagą. - Wiem.
Chciałbym, by wszyscy wiedzieli, że zdobyłem coś, czego pragnąłem.
Więc nie jestem ofermą.
Jesteś moim bohaterem.
Napisałem dla ciebie piosenkę. Usiądź.
Nigdy nie byłem zbytnio gadatliwy
I nie powiem nic, czego wcześniej nie słyszałaś
Lecz póki żyję, będę ci śpiewał miłosną pieśń
Uczucie, które noszę, wręcz rozpiera mnie
Będę ci śpiewał serenadę zawsze, gdy ci smutno
I kołysankę zanim pójdziesz spać
- Będę ci śpiewał do końca życia... - Liberace!
Zbieraj się.
Jedziemy do domu, bo psy pewnie już zżarły zasłony.
- Na pewno nie. - No proszę, Mały Charles włączył sobie telewizor.
Tyle tego ogląda, że przeżarło mu już mózg.
Na pewno nie.
Co tam ostatnio oglądałeś?
- Nie pamiętam. - Pamiętasz.
- Jakiś głupi talk show o zamianie żon. - Nie pamiętam.
Szkoda, że jeszcze nie płacą za wlepianie się w pudło.
- Daj spokój, Mattie Fae. - Wiesz, że go zwolnili z obuwniczego?
Wsiadamy i jedziemy.
Zrób jeszcze jeden przytyk temu chłopakowi,
a kopnę cię w tłuste irlandzkie dupsko.
Coś ty powiedział?
Dzieciaki, wyjdźcie na dwór.
Nie rozumiem tej wredoty.
Patrzę na ciebie i twoją siostrę,
to jak się zwracacie do ludzi, i nie rozumiem tego.
Nie rozumiem, czemu nie można szanować drugiego człowieka.
Nie ma na to usprawiedliwienia.
- W mojej rodzinie się tak nie traktowano. - Może dlatego, że w twojej...
Ani słowa o mojej rodzinie, jak mi Bóg miły.
Pochowaliśmy człowieka, którego bardzo kochałem.
Może miał swoje wady,
ale był dobrym, przyzwoitym człowiekiem!
Gdy słyszę, jak pastwisz się nad swoim synem,
zaledwie dzień później, to szarga pamięć po Beverlym.
Jesteśmy małżeństwem 38 lat.
Nie zamieniłbym ich na nic.
Ale jeśli nie znajdziesz w sercu szczodrości
dla rodzonego syna,
to nie doczekamy 39!
Nie chciałam podsłuchiwać. Wryło mnie.
Masz papierosa, kotku?
- Nie, dawno rzuciłam. - Ja też, ale teraz bym zapaliła.
Podczas tej stypy...
tej okropnej stypy, wydało mi się,
że coś się święci między Ivy i Małym Charlesem.
Wiesz coś o tym?
- Nie jestem pewna. - Weź! Tak czy nie?
Tak.
- Tak nie może być. - Będzie im trudno, ale...
Ivy i Mały Charles zawsze chodzili własnymi...
Najtrudniej będzie znieść to tobie.
- Barb... - Oni się kochają.
Przynajmniej tak sądzą. To nietypowe dla kuzynostwa,
- przynajmniej w dzisiejszych czasach... - Nie są kuzynami.
Proszę?
Mały Charles nie jest waszym kuzynem, tylko bratem.
Bratem przyrodnim.
Synem waszego ojca.
Czyli bratem Ivy.
Rozumiesz?
Idźcie stąd.
- Chcieliśmy tylko... - Poszli stąd.
Ty i tata? Kto o tym wie?
Ja i ty.
- Wujek Charlie nie podejrzewa? - Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
- Co? - Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
- Tata wiedział? - Tak.
- Nie jestem z tego dumna. - Doprawdy? Zadziwiacie mnie, ludzie.
- Byłaś pijana? - Nie, nie byłam pijana.
Może trudno ci w to uwierzyć, gdy na mnie popatrzysz.
Dla ciebie jestem starą, grubą ciotką Mattie Fae.
Ale jestem kimś więcej, skarbie.
Kryje się we mnie coś więcej.
Nie wiem, czemu Mały Charles jest dla mnie takim zawodem.
Może...
Nie wiem czemu.
To moje największe rozczarowanie.
Dawno temu popełniłam błąd.
Zapłaciłam za niego. Ale na tym koniec.
- Gdyby Ivy się dowiedziała, to by ją załamało. - Ja jej na pewno nie powiem.
Znajdź sposób, by wybić im to z głów.
Musisz położyć temu kres.
Umiesz wciągać z komory?
Nie wiesz, co to?
- Wiem. - Nie takiej komory.
Przyłóż wargi do moich.
Ja dmucham, ty wsysasz.
Trzymaj. Nie wypuszczaj.
Daje kopa, co?
Masz świetne cycki.
Mocne to zioło.
Pokażesz mi je?
- Nie będę patrzył. - To po co mam pokazywać?
- Dobra, popatrzę. - Zaraz oboje nas wkopiesz.
Jestem biały i po 30. Nie wkopuję się.
Pokaż mi swoje, ja ci pokażę moje.
O Boże!
Odbiło ci?
Steve! Co się stało?
- Dobierał się do Jean. - Nic ci się nie stało?
Jean, co tutaj robisz?
- Mam wezwać lekarza? - Nie wiem.
Johnna, co się dzieje? Dobierał się do Jean, więc mu przylutowałam.
- Jak to? - Całował ją i obmacywał.
Zabiję cię, chuju! Wiesz, ile ona ma lat?
- Czternaście! - Nic nie zrobiłem!
- Na rozum ci padło? - Zostaw go!
Skurwysyn jest psychopatą!
Co z tobą? Przestań wrzeszczeć.
Zacznij od początku.
- Czemu jeszcze nie śpisz? - Kochanie, musimy wiedzieć, co tu zaszło.
Nic nie zaszło.
Możecie nie robić afery?
Zeszłam na dół, popalałam trawkę,
wygłupialiśmy się, a potem wszystko się pokręciło.
- Co ci mówiłam o paleniu?! - A Johnna wyskoczyłą z łopatą?
Nic się nie stało.
- Powiedz mi, co on zrobił! - Nic!
- O co wam chodzi? - O to, że masz 14 lat.
To niewiele mniej niż twoja dupa.
Nienawidzę was!
Co z tobą?
Jean.
- Obejdzie się bez kazań. - Gdzie on jest?
W samochodzie. Wracamy na Florydę.
Ja i Steve razem.
- Chcesz mi o tym smędzić? - Jeszcze jak.
Wypytaj Jean, co dokładnie zaszło,
zanim zaczniesz szukać winnych. Bo wątpię, by była niewiniątkiem.
Nie twierdzę, że to jej wina.
To, że nie jest bez winy, nie znaczy, że to jej wina.
Ale może ponosić część odpowiedzialności.
Nic nie jest czarne albo białe, tylko gdzieś pośrodku.
Jak my wszyscy, poza tobą.
Sama nie jestem aniołem.
Robiłam rzeczy, z których nie jestem dumna.
O których nigdy się nie dowiesz.
Może nawet znowu będę musiała zrobić coś, z czego nie jestem dumna.
Bo człowiek jest czasem przyparty do muru.
Zresztą, ogarnij własny burdel, zanim zaczniesz pouczać innych.
W styczniu będę w Belize.
Czy to nie miła perspektywa?
Zabieram Jean i wracamy rano do Colorado.
Nigdy do mnie nie wrócisz, prawda?
Nigdy nie mów nigdy.
Ale nie.
I pewnie nigdy nie zrozumiem dlaczego.
Pewnie nie.
Dokąd jadą Bill i Jean?
Karen też wyjechała?
Mama jest czysta?
Umiarkowanie.
- Powiedzmy, że do przyjęcia. - Jest czysta czy nie?
- Odczep się. - Denerwuję się.
- Jezu, Ivy, nie dziś. - Muszę jej powiedzieć.
Jutro jedziemy do Nowego Jorku.
To nie jest dobry pomysł, żebyście angażowali się w to z Charlesem.
- Czemu tak mówisz? - Tego kwiata jest pół świata.
Nie musisz wiązać się akurat z krewniakiem.
- Kocham go. - Pieprzyć miłość. To kupka gnoju.
Człowiek może sobie wmówić, że kocha malowany kamień.
- Wygląda apetycznie. Co to? - Sum.
Mułowaty, mam do nich słabość.
Masz piąty krzyżyk na karku, Ivy. W Nowym Jorku jeszcze złamiesz biodro.
- Zjadaj suma. - Jesteś wkurzająca.
Nie ja dymam krewniaka.
Żyję tu z roku na rok,
licząc wbrew nadziei, że ktoś trafi do mojego życia.
Nie popadaj w melancholię.
Zmaż ten tragiczny wyraz twarzy i zajadaj suma.
- Dzieńdobrek, mamo. - Co w nim takiego dobrego?
- Sum na obiad. - Johnna!
- Zgłodniałaś? - Ivy, uśmiechnij się. Jak ja.
- Podaj mamie obiad, proszę. - Nie jestem głodna.
Nic dziś nie jadłaś. Ani wczoraj.
- Nie chcę jeść. - Masz jeść!
Wszyscy mają robić, co im każę.
Czemu żadna z was się nie ubrała?
Toć nie siedzimy tu gołe.
Jesteśmy ubrane. A może mamy się stroić?
Bo przychodzisz na rybę?
- Zjem w moim pokoju. - Dobrze. Dziękuję.
- Jedz. - Nie. - Jedz, mamo.
- Jedz. - Nie. - Jedz, kurwa, tego suma.
- Spieprzaj. - Zjadaj pieprzoną rybę.
- Mamo, muszę ci coś powiedzieć. - Nic nie musisz.
Ani się waż. Gęba na kłódkę.
- Proszę! - O czym tu gadać?
- Zapomnij, jedz cholerną rybę. - Nie jestem głodna.
Jedz rybę, cholero!
Dobra, pieprzyć to, rób, co chcesz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ivy jest lesbijką.
- Nie jesteś. - Nie jestem. - Jesteś. Jesz rybę?
- Barbaro, dosyć! - Mamo, to coś ważnego.
Jedz rybę.
Odpierdoliło?!
- Muszę coś powiedzieć. - Tłuczemy talerze?
Też tak umiem!
Wszystkie to potrafią.
- Charles i ja... - Kurwa, nie zaczynaj.
- Charles i ja... - Johnna! Coś się rozlało!
Przestań! Mamo, Charles i ja...
Mały Charles.
Mów "Mały Charles", inaczej nie wie, o kim mowa.
Mały Charles i ja...
Mały Charles i ty jesteście rodzeństwem.
Wiem o tym.
Co? Nie, Mały Charles i ja...
Zawsze wiedziałam.
- Mówiłam, przede mną nic się nie ukryje. - Mamo! - Nie słuchaj.
Wiedziałam, co Bev i Mattie Fae wyczyniają.
Charlie też by się domyślił, gdyby tyle nie bakał.
- Mówią przez nią tabletki. - Tabletki nie potrafią mówić.
Ojciec się tym zadręczał przez 30 lat z okładem,
ale Beverly nie byłby sobą, gdyby nie rozdrapywał ran.
Mamo, co ty mówisz?
Lepiej żebyście wiedziały. Jesteście dorosłe.
Nie wiadomo, kiedy ktoś może potrzebować nerki.
- Czemu mi to powiedziałaś? - A czym się tak przejmujesz?
- Jesteście potworami. - Daj spokój!
Kto tu jest pokrzywdzonym?
- Ivy, słuchaj... - Już nigdy mnie nie zobaczysz.
Mattie Fae mi powiedziała. Nie wiedziałam, co robić.
Chciałam cię chronić.
I tak wyjedziemy.
To nie moja wina. Mama ci to powiedziała, nie ja!
Bez różnicy.
Ivy!
Nie mogłyśmy pozwolić Ivy uciec z Małym Charlesem.
To niemożliwe.
Ona wróci.
Ivy to dobra dziewczyna. Kocham ją nad życie, ale...
Nie jest taka silna jak ty.
Albo ja.
Wiedziałaś o tacie i Mattie Fae?
Pewnie.
Nie powiedziałam im, że wiem. Ale twój tata wiedział, że ja wiem.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Byłam ponad to.
Gdybym mogła, powiedziałabym mu na koniec:
"Mam nadzieję, że nie chodzi o Małego Charlesa,
bo wiesz, że o wszystkim wiem".
Gdybym go złapała w tym motelu, powiedziałabym,
żeby przestał się zadręczać tą starą historią.
- Jakim motelu? - Dzwoniłam tam w poniedziałek,
po wizycie w banku. Ale było już za późno.
- Wymeldował się. - Skąd wiedziałaś, że tam jest?
Z liściku. Napisał, że mogę do niego zadzwonić, do motelu Country Squire.
- Zostawił list? - I zadzwoniłam w poniedziałek.
Po tym, jak wybrałaś pieniądze ze skrytki bankowej.
Tak było ustalone. Zrozum,
że dla ludzi takich jak twój tata i ja,
którzy nie mieli pieniędzy w młodości,
dla naszego pokolenia, pieniądze są ważne.
Gdybyś powstrzymała tatę
przed odebraniem sobie życia, nie musiałabyś iść do banku.
Ty wszystko wiesz najlepiej.
Pisał w tym liście, że chce się zabić?
Mamo?
Gdybym miała wszystkie klepki, może postąpiłabym inaczej.
Ale byłam...
- Oboje z ojcem byliśmy... - Oboje byliście pojebani.
Pojebani.
- Totalnie pojebani. - Zrozum to, niewdzięczna gówniaro.
Beverly zabił się między innymi przez ciebie.
Myślisz, że by się do tego posunął, gdybyś tu była?
Nie, tylko on i ja, w tym domu, samotni w ciemności,
porzuceni, zmarnowawszy życie na opiekę i troskę o was.
Wbijaj we mnie swój nóż osądów, proszę!
Ale masz na rękach jego krew, tak samo jak ja.
Ale to on to zrobił. Jego wina, nie nasza.
Czy jest większe okrucieństwo niż zrzucenie na mnie winy?
Żeby mnie osłabić? Obnażyć mój charakter?
Więc nie. Czekałam, żeby dostać w ręce tę skrytkę.
I tak bym czekała. Chcesz pokazać, kto jest silniejszy, Bev?
Nikt nie jest silniejszy ode mnie, psiakrew! Gdy nic nie zostanie,
gdy wszystko obróci się w perzynę,
ja będę trwać.
Kto jest teraz silniejszy, łajdaku?!
Masz rację, mamo. Ty jesteś silniejsza.
Barbara?
Ivy?!
Ivy, jesteś tu?!
Bev!
Johnna?!
Johnna!
A potem odejdziesz ty i Beverly...