Op 3 september 1973 om 18 uur 28 minuten en 32 seconden
landde een bromvlieg van de familie Calliphoridae
met 14.670 vleugelslagen per minuut
in de Rue St. Vincent in Montmartre.
Tegelijk bolde de wind onder het tafellaken
in een restaurant vlak bij de Moulin de la Galette
waardoor de glazen gingen dansen.
Op hetzelfde moment zat in de Avenue Trudaine 28
Eugène Colère na de uitvaart van zijn beste vriend Emile Maginot
diens naam uit zijn adresboek te gommen.
Eveneens op dat moment ontsnapte een zaadcel
met een X-chromosoom van M. Raphaël Poulain uit het peloton
en bereikte een eicel van Mw. Poulain, geboren Amandine Fouet.
Negen maanden later werd Amélie Poulain geboren.
De vader van Amélie, ex-legerarts,
werkt in de Thermae van Enghien-les-Bains.
Opeengeklemde lippen Teken van harteloosheid
Raphaël Poulain houdt niet van: pissen in gezelschap,
meewarige blikken als hij zijn sandalen draagt,
uit het water komen met een plakkende zwembroek.
Raphaël Poulain houdt van:
grote stroken behang lostrekken,
zijn schoenen op een rij zetten en ze boenen,
zijn gereedschapskist leegkieperen,
ze grondig schoonmaken
en alles weer netjes schikken.
De moeder van Amélie, Amandine Fouet, onderwijzeres uit Gueugnon,
was altijd al labiel en nerveus.
Neurotische zenuwtrek
Amandine Poulain houdt niet van: rimpelvingers in bad,
aangeraakt worden door iemand
die ze niet mag,
ontwaken met wangen vol rimpels van de lakens.
Amandine Poulain houdt van: de pakken van kunstschaatsers op TF 1,
het parket boenen met poetszolen,
haar handtas leegkieperen, ze schoonmaken
en alles weer netjes schikken.
Amélie is zes.
Zoals alle meisjes wou ze dat haar vader haar af en toe knuffelde.
Maar hij raakt haar enkel aan bij 't maandelijks medisch onderzoek.
Ontdaan door die uitzonderlijke intimiteit,
klopt het hart van het meisje als gek,
waardoor haar vader gelooft dat ze een hartafwijking heeft.
Door die ingebeelde ziekte gaat Amélie niet naar school.
Onderwijs krijgt ze van haar moeder.
De kippen... kakelen...
vaker... dan de haan... kraait.
De kippen kakelen... - Heel goed.
...vakker daan de han... - Nee!
Zonder contact met andere kinderen
en geklemd tussen haar labiele moeder en kille vader
kan Amélie enkel in haar fantasiewereld vluchten.
Daar worden vinylplaten gemaakt zoals pannenkoeken
en de buurvrouw, al maanden in coma,
doet gewoon haar totaal aantal uren aan slaap in één ruk.
Zo kan ik daarna continu wakker blijven.
Haar enige vriend heet Potvis.
Maar de sfeer bezorgt de goudvis neurasthenie
en zelfmoordneigingen.
De zelfmoordpogingen van Potvis verhogen de stress van moeder
waardoor een besluit wordt genomen.
Genoeg!
Als troost krijgt Amélie een tweedehandse Kodak Instamatic.
Wat heb je nu gedaan, meisje?
Een buurman maakt Amélie wijs dat haar camera defect is
en ongelukken veroorzaakt.
Na 'n hele middag foto's maken slaat de schrik haar om het hart.
Ze zijgt neer voor de tv,
vol schuldgevoelens over een reusachtige brand,
twee ontsporingen en een vliegramp met een Boeing 7 47.
Als Amélie doorkrijgt dat de buurman haar beetnam,
besluit ze wraak te nemen.
Wat moet dat?
En dan slaat het noodlot toe.
Ieder jaar brandt Amandine Fouet met haar dochter een kaarsje
in de Notre-Dame voor een broertje.
God antwoordt drie minuten later.
Er valt geen broertje uit de lucht, maar de Canadese toeriste Marguerite Bouchard,
die het leven beu is.
Amandine Poulain, geboren Fouet, is op slag dood.
Na de dood van haar moeder blijft Amélie alleen achter met haar vader.
Hij wordt nog eenzelviger dan hij al was.
Hij stort zich op de bouw van een miniatuurmausoleum
voor de as van zijn vrouw.
De dagen, maanden en jaren gaan voorbij.
De buitenwereld lijkt zo doods
dat Amélie haar leven liever droomt tot ze kan weggaan.
Vijf jaar later is Amélie kelnerin in een café-restaurant
in Montmartre, Les Deux Moulins.
Het is 29 augustus.
Over 48 uur neemt haar lot een wending.
Maar dat weet ze nog niet.
Voorlopig gaat het zijn gewone gang tussen collega's en stamgasten.
Dit is Suzanne, de waardin.
Ze hinkt wat, maar heeft nooit 'n glas omgestoten.
Vroeger danste ze met paarden in Médrano.
Ze houdt van: ontgoochelde sportlui in tranen.
Ze houdt niet van: een man die voor zijn kind vernederd wordt.
De sigarettenverkoopster is Georgette, de ingebeelde zieke.
Als ze geen migraine heeft, is het jicht.
Ze hoort niet graag: 'gezegend is de vrucht van uw lichaam'.
Dat is Gina, de collega van Amélie. Haar oma was kwakzalfster.
Ze houdt van: haar gewrichten laten kraken.
Hier serveert ze een kir aan Hipolito, de mislukte schrijver.
Hij houdt van: een toreador die geschept wordt op de tv.
De man die hen scheef bekijkt, is Joseph, een jaloerse ex-minnaar van Gina.
Hij spiedt hele dagen naar 'n eventuele vervanger.
Zijn enige liefhebberij: noppenplastiek kapotmaken.
En dit is Philomène, de stewardess.
Amélie verzorgt haar kat Rodrigue als ze op reis is.
Philomène hoort graag de drinkkom op de tegels.
En Rodrigue hoort graag kinderverhalen.
Nee, dank u, mevrouwtje. 's Zondags werk ik niet.
In het weekend spoort Amélie vaak naar haar vader.
Profiteer van je pensioen.
Om wat te doen?
Reizen. Je komt Enghien nooit uit.
Vroeger toen we jong waren, met je moeder
hadden we wel willen reizen.
Maar dat kon niet. Vanwege je hart.
Ik weet het.
En nu...
Nu...
Vrijdags gaat Amélie soms naar de film.
Ik kijk graag om naar het gezicht van de andere mensen.
En ik speur graag naar het kleine detail dat niemand opvalt.
Maar ik hou niet van chauffeurs die niet op de weg letten in oude Amerikaanse films.
Amélie heeft geen man in haar leven.
De enkele pogingen bleken niet aan haar verwachtingen te voldoen.
Ze kan echter wel genieten van heel kleine pleziertjes.
Onderin een zak met zaden grijpen...
de korst van een crème brûlee doorprikken met de punt van haar lepeltje...
en keitjes wegschieten op het Canal St. Martin.
Dat is de man van glas.
Door een erfelijke ziekte breken zijn botten als kristal.
Daarom zijn z'n meubels afgeschermd.
Eén handdruk kan z'n middenhandsbeentjes breken.
Hij blijft al 20 jaar thuis.
Na al die jaren blijft Amélie in haar eenzaamheid schuilen.
Ze geniet ervan zich domme dingen af te vragen
over de wereld of de stad aan haar voeten.
Bijvoorbeeld, hoeveel stellen hebben op dit moment een orgasme?
Vijftien.
En dit is eindelijk de nacht van 30 augustus 1 997.
Hier gebeurt het feit dat haar leven op zijn kop zal zetten.
De prinses van Wales, Lady Di, is vannacht verongelukt in Parijs
samen met haar vriend, de miljardair Dodi Al-Fayed,
en hun chauffeur.
De lijfwacht van Lady Di is zwaargewond.
Lady Di en Dodi Al-Fayed waren gisteren in Parijs aangekomen
en waren op weg van het Ritz Hotel, eigendom van Dodi's vader.
Hun wagen, een zwarte Mercedes, werd belaagd door paparazzi. Het ongeluk...
Alleen de man die als eerste het graf van Toetanchamon betrad,
kan Amélies gevoel begrijpen
wanneer ze de schat ontdekt
die een jongetje 40 jaar geleden zorgvuldig verborg.
Op 31 augustus om 4 uur 's ochtends
krijgt Amélie plots een lumineus idee.
Ze zal de eigenaar van het doosje met souvenirs opsporen
en hem zijn schat teruggeven.
Als het hem wat doet, bemoeit ze zich voortaan met 't leven van andere mensen.
Zo niet, dan zij het zo.
De juffrouw van vijf hoog. We zien u niet vaak.
Weet u iets van een jongetje dat in de jaren '50 bij mij woonde?
Een jongetje... Kom 'n glaasje port drinken.
Nee, dank u. - Maar jawel. Doe de deur dicht.
Ja... Ik heb zoveel jongetjes gekend.
In het begin is het leuk, maar dan komen de sneeuwballen, de kastanjes...
Ik heb heel wat jongens gekend.
In welk jaar bent u hier begonnen? - In 1964.
U hebt de roddels vast gehoord.
Nee. - O nee?
Dat verbaast me. Ga zitten.
Mijn man werkte voor een verzekeringsmaatschappij.
De mensen vertellen graag dat hij 't met z'n secretaresse deed.
Ze schuimden alle hotels van Batignolles af.
En niet de armzaligste.
De troela deed d'r benen wel open, maar alleen op satijn.
Mijn man begon de kassa af te romen.
Eerst kleine bedragen, en dan 50 miljoen.
Ze verdwenen allebei in de pampa.
Drink op.
Op 20 januari 1970
werd er aangebeld.
'Uw man is overleden.' Auto-ongeluk, in Zuid-Amerika.
Mijn leven viel stil.
Zwarte Leeuw stierf van verdriet.
Arm beest.
Kijk hoe liefdevol hij zijn baasje blijft aankijken.
Ik zal u z'n brieven voorlezen.
Nee, blijf zitten. U hebt toch wel even.
Hier was hij in de kazerne.
'Liefste Mado...' Dat ben ik, ik heet Madeleine.
'lk slaap niet meer, ik eet niet meer.
Ik weet zeker dat ik de zin van mijn leven in Parijs achterliet.
En ik vind 'm pas over 2 weken terug
als ik mijn geliefde bosratje zie verschijnen
op het perron van het station
in haar blauwe japonnetje met schouderbandjes
tussen haakjes: dat jij te doorzichtig vindt.
Kusjes.' Ziezo.
Heeft men u ooit zulke brieven geschreven?
Nee, ik ben niemand z'n bosratje.
Mijn naam is Madeleine Wallace.
Er is 'n uitdrukking 'janken als een Madeleine'.
Dat zegt men toch, hè?
En Wallace, van de Wallacefonteinen.
Zo zie je maar dat ik voorbestemd was voortranen.
Met uw probleem kunt u misschien terecht
bij kruidenier Collignon. Die heeft hier altijd gewoond.
Hallo, Amélie-melo.
Eén vijg en drie hazelnootjes zoals altijd?
De mensen die in de jaren '50 in mijn flat woonden...
weet u toevallig hun naam?
Dat is me wat fraais.
In 1950 was ik twee. De mentale leeftijd van die etter daar.
De 'etter' is Lucien. En Lucien mag dan geen genie zijn,
Amélie mag hem wel, zoals hij delicaat
met het witlof omgaat, alsof het kostbare objecten zijn
die respect verdienen. Het is zijn uiting
van liefde voor het vak. - Moet je hem zien.
Alsof ie een gevallen vogeltje opraapt.
Nog 'n geluk dat u geen krenten vroeg.
Dan had u maandag mogen terugkomen.
Schiet op, mongool, mevrouw heeft nog meerte doen.
Ga naar m'n moeder. Ze heeft 't geheugen van 'n olifant.
Van 'n zeeolifant.
Dank u.
Bredoteau.
Wat? - De naam die u zoekt.
Maar wat ik zeg, telt niet mee. Ik ben seniel.
Let maar niet op hem, hij is seniel.
Zie wat hij met mijn oleanders doet.
Hij is nog kaartjesknipper geweest.
En nu staat hij elke nacht op
en knipt gaatjes in mijn oleanders.
Ik had seringen verkozen. Het leven is niet eerlijk.
Ieder bedaart z'n zenuwen zoals hij kan.
Ik schiet met keitjes. - lk vind het heus wel.
Ik ben ordelijk. Ik schrijf alles op.
Als ik bedenk dat je zoon 50 wordt
en dat ik z'n boekhouding moet doen.
Toen hij 1 5 was, deed je nog tandpasta op z'n borstel. Dat komt ervan.
Camus... Camus... tweede rechts.
Nee, trap B was Brossard.
Ik heb het. Bredoteau, vijfde rechts.
Ze kwamen uit de Pas-de-Calais.
Bredoteau. Meer heb ik niet te zeggen.
De jongen die voor de fotoautomaat ligt, heet Nino Quincampoix.
Zoals Amélie niet omging met andere kinderen,
zo had de kleine Nino ze best kunnen missen.
Op hetzelfde moment, 9 km van elkaar,
droomden ze vaak van 'n broertje en zusje
om samen mee te spelen.
Dag, papa.
Je hebt 'n nieuw vriendje.
Nee, ik had hem al lang, maar je moeder had de pest aan hem
en daarom stond hij in 't schuurtje.
Nu gaan we ze met elkaarverzoenen.
Ziezo. Niet onaardig, hè?
Papa, als je iets
terugvond uit je jeugd waar je erg op gesteld was,
wat zou je dan zijn?
Blij, bedroefd, vol heimwee?
Ik had de kabouter niet toen ik klein was.
Ik kreeg 'm van de collega's bij m'n pensioen.
Ik bedoel dingen die je in het geheim bewaart
alsof ze ontzettend waardevol waren.
Ik moet 'm voor de herfst vernissen.
Ik ga thee zetten. Voor jou ook?
Diep inademen, niet bewegen.
Gaat 't? Alles oké? - Goedemiddag.
Jongens, de deur! Het tocht.
We zijn niet in Siberië, hoor.
Jij bent duidelijk niet allergisch voor koolmonoxide.
Ik heb vannacht m'n borstvlies zowat opgehoest.
O jee, borstvliesophoesting!
Wat schaft de pot vandaag?
Gegratineerd witlof.
Om voor op je knieën te vallen.
Omdat 't lekker is? - Hangt ervan af waar je valt.
Als 't voor de wc is... - Is het niet lekker.
1 2. 1 5 u. Orgasmenabootsend gelach. Reden: het dominant mannetje behagen.
Als hij zo doorgaat, bega ik 'n ongeluk.
Waarom volhardt hij zo? Erzijn hier genoeg cafés.
Tot volgende keer.
Mw. Suzanne... Mw. Suzanne.
Het witlof is zeker met bechamelsaus?
Ja, waarom? - lk verteer geen bechamelsaus.
Ik krijg er... Zoals u met paardenvlees.
Bij mij is 't de herinnering, niet de vertering.
Ik zou nog liever mensenvlees bakken.
Nou, dat nu ook niet.
Mw. Suzanne, mag ik vanmiddag wat vroeger weg?
Hoe heet hij?
Dominique Bredoteau.
Goedemiddag.
Bent u Dominique Bredoteau? - lnderdaad.
Waarvoor is het?
Voor... de petitie.
Petitie?
Ja, de petitie. Om...
Lady Di heilig te verklaren.
Nee, dank u.
Dames en heren, sorry voor het storen...
Ja? - Hallo, ik zoek
Dominique Bredoteau. Het is voor de volkstelling van de Europese Unie.
Kom maar binnen, drie hoog.
Hallo, kindje.
Earl Grey? Bergamot?
Jasmijn?
Je drinkt toch wat?
Ik heb werk.
Ja, ik kom, ik kom.
Dag, mevrouw. Weet u waar ik Dominique Bredoteau kan vinden?
M'n arme kind,
u bent net te laat.
Kijk, daar komt hij de trap af.
Bretodeau! Niet Bredoteau.
Wat jij nodig hebt, is een glaasje glühwein met kaneel.
Kom... Kom maar.
Het is de eerste keer in vijf jaar dat ik u zie.
Ik kom nooit op de overloop.
Ik wil niet zomaar om 't even wie tegen het lijf lopen.
Het is allemaal ongedierte.
Kom binnen... kom binnen.
Ze noemen me de man van glas,
maar eigenlijk heet ik Raymond Dufayel.
Amélie Poulain. Ik werk in...
Les Deux Moulins, ik weet het.
En je komt met lege handen terug
van de jacht op Bretodeau.
Het is namelijk niet 'do', maar 'to', zoals in Toto.
Dank u.
Een heel mooi schilderij.
Het is 'Lunch van de roeiers'.
Van Renoir.
Ik maak er één per jaar. Al twintig jaar.
Het moeilijkst zijn de blikken.
Soms lijken ze opzettelijk van stemming te veranderen
zodra ik even niet kijk.
Daarzien ze er best tevreden uit. - En terecht.
Dit jaar kregen ze haas met morieljes
en wafels met jam voor de kinderen.
Waar heb ik dat papiertje nou gelaten?
Ik merk dat je naar mijn camera kijkt, bij het raam.
Een cadeau van mijn schoonzus.
Ik heb hem zomaar ergens gezet.
Ik hoef geen opwinding meer.
Na al die jaren
is het enige personage waar ik nog moeite mee heb
het meisje met het glas water.
Ze staat in het midden en toch staat ze erbuiten.
Misschien is ze gewoon anders.
In welk opzicht?
Weet ik veel.
Ze moet als kind niet veel
met andere kinderen gespeeld hebben.
Misschien wel nooit.
Hier.
Dominique Bretodeau. Rue Mouffetard 27.
Voor jou.
Zoals elke dinsdagochtend
gaat Dominique Bretodeau op weg om een hoevekip te kopen.
Meestal braadt hij ze met gebakken aardappeltjes.
Hij snijdt er de bouten, borsten en vleugeltjes af
om dan de nog rokende karkas met zijn handen uiteen te halen,
te beginnen bij het stuitje.
Maar nee, vandaag zal Bretodeau geen kip kopen.
Hij zal niet verder komen dan deze telefooncel.
In een flits ziet Bretodeau alles weer voor zich.
De zege van Bahamontes in de Tour van '59...
de onderjurken van tante Josette...
en vooral die tragische dag...
die tragische dag dat hij alle knikkers van de klas won.
Bretodeau!
De klem, Bretodeau.
Bretodeau kent de klem wel.
Een cognac, alstublieft.
Ik heb iets ongelofelijks meegemaakt.
Het kan niet anders dan m'n engelbewaarderzijn.
De telefooncel riep me. Ze rinkelde en rinkelde maar.
Kijk, daar roept de magnetron me.
Mag ik nog 'n cognacje?
Het leven kan raar lopen.
Als je kind bent, sleept de tijd zich voort. En plots ben je vijftig.
En wat ervan je kindertijd rest, past in 'n doosje.
Een verroest doosje.
Hebt u nog geen kinderen, juffrouw?
Ik heb 'n dochter, zowat even oud als u.
We hebben elkaar in geen jaren gesproken.
Ze heeft blijkbaar een kind. Een zoon.
Zijn naam is Lucas.
Het wordt tijd dat ik hen opzoek, voor ik ook in 'n doos beland.
Vindt u ook niet?
Amélie voelt zich plots helemaal in harmonie met zichzelf.
Alles is volmaakt. Het zachte licht,
de geurige lucht, het rustige stadsrumoer.
Ze ademt diep in en het leven lijkt zo simpel en helder
dat een opwelling van algehele menslievendheid
haar plots overspoelt.
Kom, ik help u even. We stappen van het trottoir af.
We kruisen de weduwe van de tamboer.
Ze draagt het jasje van haar overleden man.
De kop van de paardenslagerij is 'n oor kwijt.
De lach van de bloemist. Hij heeft pretoogjes.
Bij de bakker staan lolly's van Pierrot Gourmand.
Ruikt u dat? Peppone laat de klanten zijn meloenen proeven.
En bij Marion maken ze dropijs.
We zijn bij de slagerij. Beenham, 79 F.
Spek, 45 F.
Hier is de kaaswinkel. Een picodon voor 12,90 F, een cabécou voor 23,50.
Bij de slager kijkt een kind naar een hond die naar de kippen kijkt.
Nu staan we voor het krantenstalletje bij de metro.
En hier laat ik u staan.
Ze heeft nooit relaties met anderen kunnen opbouwen.
Ze was altijd alleen toen ze klein was.
Als de avond valt na een stralende julidag
waar de vakantiegangers op het strand
de pret van zorgeloze zomerdagen maken
en de oververhitte kijklustigen zich in Parijs
vergapen aan het eerste traditionele vuurwerk,
bezwijkt Amélie Poulain, de Peetmoeder
van de Verschoppelingen, de Madonna der Onbeminden,
aan haar uitputting.
Onder de ramen van Parijs, verscheurd door verdriet,
verdringen zich miljoenen naamloze rouwenden
Iangs de rouwstoet in een stille uiting
van de onmetelijke pijn omdat ze voortaan wees zijn.
Een vreemd lot was deze jonge vrouw beschoren,
verstoken van zichzelf en toch heel gevoelig
voor de discrete charme van de kleine dingen des levens.
Als een Don Quichotte wilde ze de strijd aanbinden
met de onverzettelijke windmolen der menselijke nood.
Een vergeefs gevecht dat haar leven voortijdig verteerde.
Amper drieëntwintig jaar oud liet Amélie Poulain
haar korte bestaan uitdoven in de draaikolk van het universele mal-de-vivre.
Daar werd ze opgewacht door de bittere wroeging dat ze haar vader liet sterven
zonder een poging te doen om de versmachte man
de lucht te geven die ze zoveel anderen
wist in te blazen.
Meneer!
Meneer! Meneer!
Wacht even!
Wacht!
Wacht! Wacht!
Meneer!
Hele bladzijden vol mislukte foto's,
verfrommeld, verscheurd of weggegooid door hun eigenaars,
en zorgvuldig hersteld en gerepertorieerd door een zonderling.
Fraai familiealbum.
Een pakje Gauloises.
Ogenblikje, hier hangt zoveel rook.
Wijst u ze even aan? Ik zie geen steek.
Wat meer naar links... Nog wat. Daar, ja.
Dank u. Waarzijn de frankstukken?
Laat maarzitten.
Ja? - Een mauresque.
Een mauresque voor de jongeman.
Een kir aligoté, een mauresque en twee munt-water.
Is dat gekir prenuptiaal of postcoïtaal?
En is jouw stompzinnigheid congenitaal?
Prenuptiaal. - Trek 't je niet aan.
Ooit vind je de ware wel.
Alle vrouwen willen tegen een mannenschouder slapen.
Tja, maar 'n man met 'n glaasje op snurkt. En ik heb 'n muzikaal gehoor.
Ik heb m'n neustussenschotjes laten weghalen.
Jij bent tenminste romantisch.
Jij hebt duidelijk geen grote liefde gekend.
Dan was m'n rechterbeen niet ingekort.
Kwam dat niet door 'n ongeluk met 'n paard?
Ja, precies.
Ik was verliefd op een trapezeartiest.
En trapezeartiesten laten je op 't laatste moment los.
Maar deze klootzak deed 't toen ik opkwam.
Ik was er ondersteboven van. En het paard ook.
Jammer genoeg lag ik eronder.
En dan nu die mauresque.
En toch bestaat er liefde op het eerste gezicht.
Zeker, maar na dertig jaar achter een toog
heb ik er wel verstand van. Ik kan zelfs 't recept geven.
Je neemt twee stamgasten,
je maakt ze wijs dat ze elkaar bevallen... even laten sudderen
en het werkt telkens weer.
Juffrouw!
- lk ga wel.
Heb je nog niet genoeg ellende aangericht?
Gina kan best voorzichzelf opkomen.
Ik heb het niet over Gina, maar over Georgette.
Georgette?
Doe je ogen open. Ze snakt naar je aandacht
en jij hebt alleen oog voor Gina.
Het arme kind.
Als je ziet wat ze moet doen om je aandacht te trekken...
Je moet wel stekeblind zijn.
Ik ben ervandoor, ik heb 'n afspraakje.
Tot morgen.
Ik weet niet hoe de nieuwe is,
maar hij kan niet ergerzijn dan die gek met z'n bandopnemer.
Joseph is niet gek,
hij lijdt alleen maar.
Het is al twee maanden uit
en hij zit hier elke dag. Hij is masochist.
Zeg nu niet dat je het niet snapt.
Wat?
Hij zit altijd op deze plaats, hè?
Ja. - Ga zitten.
Ga zitten, Georgette.
Wat zie je? - Mijn sigarettenbalie.
En ontbreekt er niks?
Doe wat moeite.
Nee, niks. Ik zie het niet.
Ik laat je nadenken. Goedenavond, Georgette.
Hallo.
'80-jarige Zwitserse krijgt brief na 30 jaar.
De brief werd gevonden door alpinisten
op een gletsjer van de Mont Blanc
en zat in een postzak van een vliegtuig
dat eind jaren '60 te pletter is gevlogen. '
Wat tragisch toch, zo'n jonge en mooie prinses.
Was 't minder erg als ze oud en lelijk was?
Toch een beetje. Neem nou MoederTeresa.
Draaft hij nog altijd achter Gina aan?
Nee, hij heeft 'n oogje op iemand anders.
Iemand die ik ken?
Ja. Toch gek, dat verhaal van die gletsjer.
Iemand uit Les Deux Moulins?
Jij bent 't toch niet?
Het is toch Mw. Suzanne niet?
Jawel.
Kijk, weer dezelfde. - Ja, vreemd.
En hier.
Alweer hij. Gare de Lyon.
En hier weer. 5 maart, Austerlitz.
Altijd dezelfde gelaatsuitdrukking.
Altijd even neutraal.
Twaalf keer.
Ik heb ze geteld.
Heel vreemd.
Wie laat zich regelmatig in heel de stad fotograferen
om de foto's daarna weg te gooien?
Terwijl er niks aan mankeert.
Het lijkt wel een soort ritueel.
Misschien heeft hij zo'n angst
om oud te worden dat alleen dit hem geruststelt.
Het is een dode.
Een dode? - 'n Dode die bang is voor de vergetelheid.
Hij wil de levenden aan zijn gezicht herinneren.
Alsof hij het vanuit het hiernamaals faxte.
Een dode die bang is voor de vergetelheid.
Daar moeten zij alvast niet voorvrezen.
Ze zijn al lang dood
maarzullen nooit in de vergetelheid raken.
Weet je, dat meisje met het glas...
Misschien is ze afwezig omdat ze aan iemand denkt.
Iemand op het doek?
Nee, wellicht aan een jongen die ze elders gezien heeft.
Maarze voelt dat zij en hij op elkaar lijken.
Ze fantaseert dus over een relatie
met iemand die er niet is
Iiever dan betrekkingen aan te knopen met degenen die er wel zijn.
Misschien doet ze alles om het leven van de anderen te ontwarren.
Maar de warboel van haar eigen leven,
wie zorgt daarvoor?
Nou ja, je kunt je beter
aan de anderen wijden dan aan een tuinkabouter.
Stel je voor!
2,8 promille alcohol, en dat voor 'n chauffeur.
Walgelijk. Ik ben dus niet de enige met uilskuikens van werknemers.
M. Collignon, uw sleutels vergeten? - Ogenblikje.
Je moet niet zo gehaast zijn.
Neem een voorbeeld aan Lucien.
Hij riskeert alvast geen boete voorte hard werken.
Dat moet u niet doen, M. Collignon.
Het is zijn schuld niet.
Dat is waar, M. Cauchoix.
Het is de schuld van Ladi Di dat hij 's nachts niet slaapt.
Vanmorgen lag de catalogus van 3 Suisses open op de lingerie.
Hij had de foto van 'n pin-up vervangen door die van de prinses.
Wel, meisje, is het voor enkele asperges of 't buurtarchief?
Voor niks.
Dank je.
Het gaat zeker beter met de migraine?
Ja, maar ik kon niet slapen van de jicht.
Je hebt er al lang niet zo goed uitgezien.
Ach zo?
Zo zie je maar. Een vrouwzonder liefde kwijnt weg als een bloem zonderzon.
Vreemd weertje.
Zei ik iets stoms?
Iedereen heeft het over het weer.
Uit angst voor de tijd die verglijdt praten we over het weer.
Welnee, het is om geen onzin uit te kramen.
Ik schrijf onzin, maar niemand wil het uitgeven.
Nog altijd niet? - Dertigste afwijzing.
En je neef, de literatuurrecensent? - Welnee.
Recensenten zijn cactussen die leven van hun prik
tussen gieren die leven van hun pen. - En uw boek...
gaat het over de liefde?
Nee, over een man die zijn dagboek schrijft.
Alleen schrijft hij geen feiten neer,
maar de rampen die hem zouden kunnen overkomen.
Daarvan raakt hij zo gedeprimeerd dat hij niks meer doet.
Het gaat dus over een niksnut.
Ik zal het manuscript aan jou opdragen, Mw. Suzanne.
Hij draagt zijn manuscript aan je op en jij laat hem gratis eten.
Zijn schrijfkunst voor mijn kookkunst. Dat is sponsoring.
Bedankt, Mw. Suzanne.
Weet je hoelang je erover deed om dat krat te halen?
Heb je gezien hoe laat 't is?
Als die niet met pipi gemaakt is...
ZALF TEGEN ZWEETVOETEN
Zonderjou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van die van vroeger.
Zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van die van vroeger.
Wat?
Zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van die van vroeger.
Kaartje, alstublieft.
Hoe is het met je werk?
Dat heb je al gevraagd, papa.
Gaat alles goed met je de laatste tijd?
Vrij goed.
Er is iets aan het veranderen.
Ik heb twee hartaanvallen gehad en ik moest 'n abortus ondergaan
omdat ik crack gebruikt had terwijl ik zwanger was.
Verder gaat alles prima.
Zoveel te beter.
Is er iets? - Nee, nee.
Nee, niks.
Je tuinkabouter staat er niet meer.
Is hij terug naar het schuurtje?
Moskou... alsjeblieft.
Niks. Niet de minste uitleg.
Misschien wilde hij eens op reis.
Ik snap het niet.
VERLOREN: TAS MET FOTO'S
Een normaal meisje zou het erop wagen meteen te bellen.
Ze zou op 'n terrasje afspreken
en meteen weten of het de moeite loonde verder te dromen.
Dat is de realiteit onder ogen zien.
Maar daar heeft Amélie geen zin in.
Ze wordt toch niet verliefd, hoop ik?
Dank je, Lucien. - Wat mag het wezen?
Een pond prei en twee artisjokken.
In orde.
Is de baas er niet?
Hij slaapt in de bloemkolen. - Wat?
Hij slaapt in de bloemkolen.
Ach zo.
Wil je me... eh, wil je iets?
Een Tacotac, graag.
Ik weet niet hoe het moet.
Weet je wat, ik neem er ook één en we doen 't samen.
En nu moet je krabben.
Van links naar rechts.
Niks. En jij?
Nee, ook niks.
Pech bij het spel...
Ja, dat wordt gezegd.
Nou, ik moet maar eens terug.
Ja... Vooruit.
Palace Video, superporno.
Ik bel voor het zoekertje.
Ben je meerderjarig? - Ja.
Ben je geëpileerd?
Wat? - Of je geëpileerd bent.
De klanten houden niet meer van struikgewas.
Hoe gaat het, Mw. Wallace?
Ach, als het leven je niks meer te bieden heeft...
Zeg dat niet. Het leven is mooi.
Jaja, lach jij maar.
Dag, M. Dufayel.
Dag, Lucien. - Al wat u gevraagd hebt...
M. Dufayel.
Dat zou me verbazen. Ik heb 'n hekel aan artisjokken.
Daar hebt u ongelijk in. Sta me even toe.
Pak vast.
Dat zie ik liever.
Lucien, je bent een echte tovenaar.
En allemaal op kosten van M. Collignon.
Van 'meneer' Collignon? Lucien!
Het was niet met opzet. Ik was verstrooid.
Oefenen, m'n beste Lucien, oefenen. Vooruit.
Zeg me na. Collignon-kwalchampignon.
Collignon-kwalchampignon. - Heel goed.
Nu jij. Vooruit, Collignon...
Collignon-hespejambon.
Zie je wel dat je het kunt. Vooruit...
Collignon-slijmbonbon.
Schitterend. Slijmbonbon. Collignon...
Collignon-hespejambon.
Collignon-slijmbonbon.
Hou op.
Zo is het genoeg voorvandaag.
Heel goed.
M. Dufayel...
dit lag onder uw deurmat.
Collignon-slijmbonbon.
Nog altijd niks.
Bij mij ook.
Mag ik?
Je hebt daar iets...
Je bent heel mooi als je bloost, Georgette.
Net een veldbloem.
Da's mijn aërofagie.
Hallo, iedereen. Mooi weertje, vandaag.
Een Camel filter, graag... O!
Geweldig, hoor. Schitterend.
Prachtig.
Twintig op twintig. In de roos.
Weet je wat hen op de Mont Blanc overkwam?
Van de kou zijn de siliconen in haar gezicht bevroren
en heel haar gezicht was één gezwollen zenuwpijn.
Een glühweintje met speculaas.
Dank u.
Ik ben een beetje hard geweest voor het meisje met 't glas.
Vertel op, heeft ze die jongen nog weergezien?
Nee.
Ze hadden niet dezelfde interesses.
Het geluk is zoals de Ronde van Frankrijk.
Je kijkt er lang naar uit en het is zo voorbij.
Je moet op het juiste moment over het hek springen zonderte aarzelen.
Kan ik u helpen?
Ik heb dit fotoalbum op straat gevonden en...
Nino zal blij zijn. Hij was zo ongelukkig dat ik bijna een kaars
ging branden voor St. Antonius.
Is Nino er?
Nee, 's woensdags werkt hij op de kermis.
Ach zo.
Is hij al lang bezig met zijn verzameling?
'n Jaar, sinds hij hier is. Ik hielp hem aan 't baantje.
Tevoren collectioneerde hij voetstappen in cement. Hij was nachtwaker
en fotografeerde alle plaatsen waar iemand
in nat cement had getrapt.
Een rare snijboon. Ik leerde hem kennen als kerstman in La Samaritaine.
Hij deed nog van die dingen. Als hij vreemd gelach hoorde,
nam hij het meteen op.
Nou...
Zijn vriendin moet 't niet makkelijk hebben.
Hij heeft er niet eentje kunnen houden.
Het zijn harde tijden voor dromers.
Komt die koffie nog, Eva?
Ik moet gaan. Bedankt voor het album.
Ik heb tijd, ik ga 't hem zelf brengen op de kermis.
Zoals u wilt. Het Griezelpaleis. Vraag naar Nino Quincampoix, zoals de straat.
Ik zoek Nino. Is hij er?
Nino? Hij is niet voor 7 uur klaar.
Kan ik hem niet eerderzien? - Zeker wel.
Dat is dan 20 F.
Ik ga nu, Marcelle. Tot woensdag.
Morgen om 5 uur aan de draaimolen van Montmartre. Neem 5 FF mee.
Je bent benieuwd, hè?
Ken je haar? Heb je haar gezien? - Natuurlijk.
Ze heeft ons in haar bloes gestoken.
Tegen haar borst.
En is ze knap? - Niet onaardig.
Mooi. - Nee, knap.
Nee, mooi. - Knap.
Wat wil ze van me? - Ze heeft geen geld.
Ze wil 'n beloning voor het album.
Of ze verzamelt ook foto's.
Precies. En omdat ze ons al heeft,
wil ze ruilen voor 'n eenoog met een bril.
Welnee, idioot!
Ze is verliefd.
Maar ik ken haar niet. - Je kent haar wel.
Sinds wanneer?
Sinds altijd al.
Uit je dromen.
Hallo?... Ja.
Meneer met de plastieken tas, het is voor u.
Voor mij? - Ja.
Dank u.
Volg de blauwe pijlen, M. Quincampoix.
Als de vinger naar boven wijst, kijkt een idioot naar de vinger.
Ik weet wie de onbekende uit de fotoautomaten is.
Het is een geest. Niemand kan hem zien, M. Quincampoix.
Hij is alleen zichtbaar op de gevoelige plaat.
Als meisjes zich laten fotograferen,
doet hij 'Oe' in hun oor
en streelt zachtjes hun hals.
En zo wordt hij betrapt, M. Quincampoix.
Wie bent u? - Pagina 5 1.
Wilt
u
me ontmoeten
Moet je horen. 'Een jongen van zes
ging er met zijn gocart vandoor terwijl zijn ouders sliepen.
Hij werd gevonden op een snelweg bij Münster in Duitsland.
De jongen verklaarde dat hij naar de sterren wou.'
Het leven is mooi. Ja, hè?
Verliefdheid, da's het enige dat ze nog niet opgedaan heeft.
Zo zie je maar, niemand is immuun. - En ik heb rust.
Hoe dan ook, van de liefde fleur je op.
Hoe ziet ze eruit? Is ze groot, klein? Blond, bruin?
Van middelmatige lengte.
Geen dwerg, maar ook geen giraf. Normaal.
Mooi, in haar soort.
Maar blond of bruin...
dat is moeilijk te zeggen. Ze is alleszins niet ros. Hoewel...
Laat maar.
Maar wel vroeg ze langs haar neus weg of je een liefje had.
En? - lk zei dat 't je niet interesseerde.
Verstandig, niet?
Je hebt dat toch niet gezegd?
Wat zie je in haar? Je kent haar niet eens.
Precies. Het gaat om het mysterie.
Het mysterie, dat zul je in haar niet vinden.
Mag ik een pond bloedperziken?
Neem deze, die zijn veel mooier.
Ja, meneer is estheet.
Al 2 weken neemt hij 's avonds tonnen onverkochte groente mee.
Ik dacht al dat hij een varken gewonnen had. Maar nee, hoor.
Meneer neemt tekenlessen. Overdag verkoopt hij prei
en 's avonds tekent ie knolletjes. Wat moet ik met zo'n groente?
Een goeie souffleur
in ieder keldergat, met een snedige repliek...
dan zouden verlegen mensen 't laatste woord krijgen.
Jij bent alvast geen groente
als zelfs artisjokken een hart hebben.
Jij bent alvast geen groente als zelfs artisjokken een hart hebben.
Liefste Mado, je afwezigheid valt me met de dag zwaarder.
Ik leef in ballingschap in een kakiwereld.
Ik slaap niet meer, eet niet meer...
Ik beging een blunder door die stage aan te nemen.
Nu moet ik mijn aanbeden vrouw vijf weken missen.
Ik denk zonder ophouden aan je. Je Adrien.
Ik heb mijn laatste commissie geweigerd
om mijn abrupte ontslag wat te compenseren.
Ik droom dat er vroeg of laat betere tijden aanbreken.
Een oranjekleurige dag. Weet je nog, lieve Madeleine?
Je Adrien, die je nooit zo heeft liefgehad.
Goed nieuws, binnenkort verdien ik genoeg om een auto te kopen
en kan ik elke dag naar huis komen.
Intussen hoop ik dat je vrijdag komt
en dat we kunnen uitgaan.
MAMA
Spoedgevallen psychiatrie, ik luister.
WAAR & WANNEER?
Een uur later stapt Amélie aan de Bd. St. Martin 1 1
een winkel van carnavalartikelen binnen.
Op hetzelfde moment verlaat een man zijn woning aan de Rue Lecourbe 1 08.
26 minuten later is Amélie bij de fotoautomaat van de Gare de l'Est.
Dezelfde seconde stopt de man met de rode gympen voor de zij-ingang.
Het is dan precies 1 1 uur en 40 minuten.
Op dat ogenblik is Amélie de enige die het raadsel kent
van de onbekende van de fotoautomaten.
Hoe gaat het vanmorgen, Mw. Wallace?
Het gaat altijd beter als het niet regent.
Voor u. - Voor mij?
Mevrouw Wallace, na de recente ontdekking van een postzak
die verloren ging bij een vliegramp op 12 oktober 1969
in het massief van de Mont Blanc,
is de Post verheugd u ingesloten brief, aan u gericht, te laten geworden.
Met onze excuses voor de ongewone vertraging.
Jacques Grosjean, directeur public relations.
Liefste Mado, ik leef in ballingschap, ik slaap noch eet,
ik denk zonder ophouden aan jou.
Ik weet zeker dat ik de grootste blunder van mijn leven beging.
Ik heb het geld en die vrouw opgegeven.
Als alles volgens plan gaat, kan ik binnenkort een huis kopen
en ik droom dat er weldra betere tijden aanbreken,
dat je het me vergeeft en dat je op een dag bij me zult zijn.
Een oranjekleurige dag. Je Adrien, die je nooit zo heeft liefgehad.
Goedenavond, M. Dufayel. Post voor u.
Weet u wat de conciërge vanmorgen gekregen heeft?
Een brief.
Van haar man. Met veertig jaar vertraging.
Da's toch wel veel, hè?
Ik hou niet zo van stillevens, M. Dufayel.
Je kunt beter je dunne laag wat meerverzorgen.
Dik moet op dun, altijd.
M. Dufayel? - Ja?
In de krant stond ook dat er een nieuwe ster komt.
Interesseren de sterren je tegenwoordig?
Ik heb een tv-uitzending gezien bij mama. Vandaar.
Al weet ik niet of het waar is.
De Amerikanen gaan de as nemen van alle rijken die zich laten verassen
en die as stoppen ze in een satelliet.
En die sturen ze naar de ruimte.
En zo gaat die satelliet eeuwig schitteren.
Zouden ze hetzelfde doen voor Lady Di, denkt u?
Lady Di, Lady Di... je zeurt aan mijn kop!
Zo kan ik me niet concentreren.
Lady Di... Lady Di!
Renoir!
Kijk naar mij en je ziet een vent die met de pech geboren is.
Mijn geboortedag was een vrijdag de dertiende. Een slechte dag.
Een ongeluksdag.
Rodrigue, kom... Rodrigue.
Dag, meneer.
Cambodja.
Ik snap het niet.
Schitterend. Je had 't niet beter kunnen doen.
En heeft 't wat opgeleverd? - Het gaat verder.
Ik wil altijd herbeginnen. Het kwaad is toch geschied.
Hoezo? - ledereen noemt me nu Sneeuwwitje.
Café Les Deux Moulins. Ik ben ervaak na 4 uur.
Eva?
Kun je me om 4 uur aan de kassa vervangen, alsjeblieft?
Je overdrijft.
Wat heeft hij? Mokt hij?
Hij vindt dat ik te veel glimlach.
Heeft hij je liever nors?
Tegen de mannen, ja.
Nino is te laat. Amélie ziet maar twee verklaringen.
Eén: hij heeft de foto niet gevonden.
Twee: hij kon ze niet samenstellen
omdat drie gangsters hem gijzelden na een bankoverval.
Ze worden achtervolgd door de politie,
kunnen ze afschudden, maar hij veroorzaakt een ongeluk.
Wanneer hij bijkomt, herinnert hij zich niets.
Een trucker geeft hem een lift
en verstopt hem in een container naar Istanbul
waar hij meegetroond wordt door Afghaanse avonturiers
om sovjetraketten te gaan stelen.
Maar aan de grens van Tadj ikistan rijden ze op een mijn.
Hij wordt gered en naar een bergdorp gebracht
waar hij moedjaheddin-militant wordt.
Amélie weigert zich druk te maken
om een vent die alleen nog bortsj gaat eten
met een bloempot op zijn kop.
Wat mag het wezen? - Een koffie.
Een koffie!
Uw koffie.
Dank u.
Hij heeft het door.
Hij legt zijn lepeltje neer.
Hij dept de suiker op met zijn vinger.
Vervolgens draait hij zich om
en dan spreekt hij me aan.
Neem me niet kwalijk.
Bent u dat?
Jawel, u bent 't.
Nee.
Sorry, even afruimen.
Nog een koffietje?
Nee, dank u.
Het is die ander dus?
De man die z'n hand opsteekt? - Ja.
Ze is verliefd op hem.
Ja.
Het ogenblik is aangebroken dat ze 'n echt risico neemt.
Ze speelt met het idee.
Ze denkt na over een list om...
Daar is ze gek op, hè, op listen...
Eigenlijk is ze een beetje laf.
Daarom heb ik vast zo'n moeite om haar blik te vatten.
De bemoeizucht
van Raymond Dufayel is onduldbaar.
Als Amélie er de voorkeur aan geeft
in een droom te leven
en een introvert meisje te blijven, is dat haar recht.
Immers,
mislukken in je leven is een onvervreemdbaar recht.
Wat doet u, M. Dufayel?
Vertel me, m'n beste Lucien, voor je leveringen
heb je de sleutel van de andere huurders?
Ik wil even melden dat één van uwtoestellen defect is.
Nee, ik denk dat er iets klem zit.
Gare de l'Est, in de grote hal.
Tien cassettes kopen, 1 gratis? - Nee.
Sam?
Samantha?
Kun je me om vier uurvervangen aan de kassa?
Wacht.
Kun je me vanmiddag vervangen?
Afspraak bij de fotoautomaat in de Gare de l'Est, dinsdag 5 uur.
Nog even, ik ben zo klaar.
De onbekende bleek geen geest te zijn, noch iemand die bang is om te verouderen,
maar gewoon de hersteller.
Een simpele technicus die alleen zijn werk deed.
Excuseer me.
Hij houdt me constant in 't oog. Ik word er ziek van.
1 6.05: openlijke vrouwelijke samenzwering.
Nou, Georgette, je bent gespannen, gespannen.
Doorbijten. Het is niet makkelijk.
Neem me niet kwalijk.
Stopte u dit in mijn zak? - Ja, maar u zoekt mij niet.
Dat weet ik. Waar kan ik haarvinden?
Ze is naar haarvader.
Ik vind 't gênant, maar ik moet u wat vertellen.
Alleen werk ik tot zes uur.
Kunt u terugkomen? - Oké.
Tot straks.
1 6.08: ingebouwde pauze.
En die blonde met z'n kamelenharen jasje...
ook heel verstrooid.
Waarom 'ook'?
Omdat hij 'ook' drie keerterugkwam.
13.12: kamelenharen jasje.
14.50: kamelenharen jasje.
16.1 7... - Hou op!
Mijn rode vlekken komen terug!
Mw. Suzanne, mijn rode vlekken zijn erweer. Hij maakt me nog gek.
Je herbegint toch niet, hè?
Als ze 'n gerust geweten had, zou ze zo niet doen.
Ik moet naar huis, Mw. Suzanne.
Van alle psychopaten slaat hij alles.
Versmacht ze niet zo. Een vrouw heeft ademruimte nodig.
Eerst is 't ademruimte, dan wordt 't verandering van lucht.
Verandering van lucht is heilzaam.
Hoor eens, mislukte schrijver...
Jaja, mislukte schrijver, mislukt leven.
Wat 'n heerlijk woord, dat 'mislukt'.
De mensheid voltrekt zich al mislukkend.
En we wentelen ons erin.
En van mislukking in mislukking blijven we enkel bij kladwerk.
Het leven is de eindeloze repetitie van 'n voorstelling die nooit plaatsvindt.
Dat is niet eens van hem, wed ik.
Ik heb heus nog eigen ideeën, hoor.
Maar ik laat ze altijd inpikken.
Zoals jij met de vrouwen.
Wat insinueer je?
Dat je je er misschien moet bij neerleggen.
Praat voor jezelf, stuk... - Stuk wat?
Wat gebeurt er?
Niks. Georgette ging 'n luchtje scheppen en Joseph maakt er 'n drama van.
Welja!
Zoals Gina. Weet je wat Gina momenteel doet?
Ze is bij die vent met z'n plastieken tas.
Ik heb haar wel zien manoeuvreren.
Eerst dat briefje in z'n jaszak,
de kerel komt vandaag terug, en van de weeromstuit
gaan ze 'een luchtje scheppen'.
Wat me zorgen baart, is dat ik u aardig vind.
Hoezo?
Jongens die ik aardig vind, zijn vaak nogal labiel.
Ik zou wat meer over u willen weten.
Vraag maar op.
Wat maakt een zwaluw niet?
Een zwaluw?
De lente.
En de kleren? - De man.
Leer... - Om leer.
Vele kleintjes... - Maken een groot.
Rollende stenen... - Vergaren geen mos.
Kleine dieven... - Worden grote dieven.
Hart dat zucht...
Is niet opgelucht. - Niet onaardig.
Hebt u er nog zo?
Wie goed spreekwoorden kent, kan niet echt slecht zijn, zegt men in mijn familie.
Het lieve meisje van vijf hoog.
Ik moet u wat vertellen. Gelooft u in mirakels?
Vandaag niet.
U zult opkijken.
Stel u voor dat een expeditie van alpinisten
in het massief van de Mont Blanc
het onweerlegbare bewijs heeft gevonden dat mijn man van me hield!
Lucien, een pakje gist.
Voor Jw. Amélie? Ze gaat zeker haar Kougnamann bakken.
Collignon!
Amélie?
Ik kom terug.
Ga naar uw kamer, juffrouw Poulain.
Zo.
Mijn lieve Amélie, jij hebt geen botten van glas.
Jij mag gerust tegen het leven opbotsen.
Als je deze kans voorbij laat gaan,
is het je hart dat mettertijd
even dor
en bros zal worden als mijn skelet.
Daarom...
ga erachter aan, potverdorie.
Zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van die van vroeger.
Naar de luchthaven.
We schrijven 28 september 1997, het is precies elf uur.
Op de kermis, vlak bij het Griezelpaleis
staat de dropkneedmachine drop te kneden.
Op hetzelfde moment op de Square Vilette
ontdekt Félix Lerby dat het aantal verbindingen in ons brein
hoger is dan het aantal atomen in het heelal.
Aan de voet van de Sacré-Coeur oefenen benedictijnernonnen hun backhand.
De temperatuur bedraagt 24° C, de luchtvochtigheid 70 procent
en de luchtdruk 990 hectopascal.