Μερικές φορές κοιτάζω τη γυναί- κα μου χωρίς αυτή να το ξέρει.
Την πρώτη φορά που μπήκε στο δωμάτιο...
έδειξε να της άρεσε και είπε ότι αισθανόταν άνετα.
Είχαμε γνωριστεί μόλις πρόσφατα.
Γνωριστήκαμε στο συνέδριο ενός επισκόπου στο Τρόντχάιμ.
Βρισκόταν εκεί ως δημοσιογράφος.
Της μίλησα για το πρεσβυτέριο εδώ.
Τόλμησα να της προτείνω να το επισκεφθούμε...
όταν θα είχε τελειώσει το συνέδριο.
Στο δρόμο της έκανα πρόταση γάμου.
Δεν απάντησε, αλλά όταν μπήκε είπε...
ότι της άρεσε και ότι αισθανόταν άνετα εδώ.
Από τότε ζούμε ευτυχισμένοι στο πρεσβυτέριο.
Η Εύα μου μίλησε φυσικά για τη ζωή της.
Όταν τέλειωσε το σχολείο πήγε στο πανεπιστήμιο...
αρραβωνιάστηκε ένα γιατρό και έζησε μαζί του αρκετά χρόνια.
Έγραψε δυο μικρά βιβλία, έπαθε φυματίωση...
διέλυσε τους αρραβώνες της και έφυγε από το Όσλο.
Εγκαταστάθηκε σε μια μικρή πόλη της Νορβηγίας...
όπου άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος.
Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Μου αρέσει πολύ.
Έγραψε: "Πρέπει να μάθουμε να ζούμε. Εγώ ασκούμαι καθημερινά"
"Το μόνο εμπόδιο είναι το ό,τι δεν ξέρω, ποια είμαι".
"Αν κάποιος με αγαπήσει όπως είμαι..."
"ίσως τολμήσω να κοιτάξω επιτέλους τον εαυτό μου".
"Για μένα, αυτό είναι απίθανο να συμβεί".
Θέλω να της πω πως την αγαπώ με όλη μου την καρδιά...
αλλά πώς να της το πω για να με πιστέψει;
Δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις.
Έγραψα στη μαμά. Σε διακόπτω; -Όχι, όχι... Πέρασε.
- Θα κλείσω το ραδιόφωνο. -Έρχομαι αργότερα.
Όχι, σε παρακαλώ, διάβασέ μου το γράμμα.
Αγαπημένη μητέρα, χθες συνάντησα την Άνιες...
που είχε έρθει να δει τους γονείς της.
Μου είπε ότι ο Λεονάρντο έχει πεθάνει.
Μητέρα, ξέρω πόσο φοβερό είναι το χτύπημα για σένα.
Θέλεις να μείνεις μαζί μας για λίγες μέρες, ή λίγες βδομάδες;
Για να μην φοβηθείς και αρνηθείς...
σου λέω ότι το πρεσβυτέριο είναι πολύ ευρύχωρο.
Θα έχεις το δικό σου δωμάτιο με όλες τις ανέσεις.
Έχουμε πιάνο, μπορείς να παίζεις όσο θέλεις.
Θα γλιτώσεις από το ξενοδοχείο για λίγες βδομάδες.
Αγαπημένη μου μητέρα, πες ότι θα έρθεις.
Θα σου ικανοποιούμε κάθε σου επιθυμία.
Έχουμε να συναντηθούμε τόσο καιρό: εφτά χρόνια!
- Με αγάπη, Βίκτορ και Εύα. - Πολύ ωραίο.
- Είσαι σίγουρος; - Ναι.
- Αγαπημένη μαμά, καλωσόρισες! - Εύα! Ήρθα, λοιπόν!
- Πόσο χαίρομαι που ήρθες! - Τι μεγάλο ταξίδι!
Τι ωραία που είστε εδώ!
- Θα μείνεις καιρό εδώ, έτσι; -Έτσι λέω.
Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι ήρθες.
Θα κάνουμε έναν ωραίο μακρινό περίπατο.
Βαριές βαλίτσες... Έφερες τις παρτιτούρες σου;
Θα μείνω για τα καλά.
Θα μου κάνεις μαθήματα; - Ναι. Πού είναι ο Βίκτορ;
Λείπει. Δε σε περιμέναμε τόσο νωρίς.
- Το δωμάτιό σου. - Είναι όμορφο. Και τι ωραία θέα!
- Εδώ είναι το μπάνιο. - Πολύ όμορφο και σύγχρονο.
- Ελπίζω να φθάνει μια ντουλάπα. -Όλα τέλεια. Είμαι εξοντωμένη.
Κάθισα με τον Λεονάρντο το τελευταίο 24ωρο.
Πονούσε πολύ αν και του έκαναν ενέσεις κάθε δυο ώρες.
Δε φοβόταν το θάνατο, αλλά φώναζε από τον πόνο.
Έξω από το νοσοκομείο γίνονταν οικοδομικές εργασίες.
Φασαρία και θόρυβοι από σφυριά και τρυπάνια.
Ο ήλιος έκαιγε. Δεν υπήρχαν ρολά, ούτε τέντες.
Θέλαμε ν'αλλάξουμε δωμάτιο, αλλά ήταν κλειστά για επισκευές
Το βραδάκι ο θόρυβος των οικοδομών σταμάτησε...
και μετά τη δύση του ήλιου, άνοιξα το παράθυρο.
Η ζέστη έξω ήταν μια συμπαγής μάζα, χωρίς μια πνοή ανέμου...
Το βράδυ ήρθε ο καθηγητής που είναι παλιός φίλος.
Είπε ότι πλησίαζε η ώρα.
Του έκαναν ενέσεις κάθε μισή ώρα για να πεθάνει ανώδυνα.
Κατόπιν έφυγε ο γιατρός και ήρθε η νοσοκόμα.
Μου είπε να φάω κάτι, αλλά εγώ δεν πεινούσα.
Η μυρωδιά μου έφερνε ναυτία.
Ο Λεονάρντο κοιμήθηκε για λίγα λεπτά.
Ξύπνησε και μου είπε να βγω έξω.
Κάλεσε τη νυχτερινή νοσοκόμα.
Ήρθε αμέσως με μια ένεση.
Ένα λεπτό μετά, βγήκε στο διάδρομο...
και μου είπε ότι ο Λεονάρντο είχε πεθάνει.
Κάθισα μαζί του όλη τη νύχτα.
Σκεφτόμουν ότι ήταν φίλος μου επί 18 χρόνια.
Είχαμε ζήσει μαζί 13 χρόνια. Ποτέ δεν μαλώσαμε.
Δυο χρόνια ήξερε ότι θα πέθαινε.
Τον επισκεπτόμουν στη βίλα του που ήταν έξω από τη Νάπολη.
Ήταν σκεπτικός. Χαιρόταν για την επιτυχία μου.
Κουβέντα, αστεία, μουσική δωματίου...
Σπάνια μιλούσε για την αρρώστια του.
Εγώ δεν τον ρωτούσα. Δεν ήθελε.
Μια μέρα... με κοίταξε επίμονα...
και ύστερα γέλασε και είπε:
"Του χρόνου, τέτοια εποχή εγώ θα είμαι νεκρός" ...
"αλλά πάντα μαζί σου, πάντα θα σε σκέφτομαι" .
Μου άρεσε αυτό, αλλά είχε την τάση να υπερβάλει.
Δεν μπορώ να πω ότι πενθώ.
Φυσικά άφησε ένα κενό, αλλά σε τι ωφελεί η στενοχώρια;
Έχω αλλάξει πολύ μέσα σ'αυτά τα χρόνια;
Καθόλου.
Οπωσδήποτε βάφω τα μαλλιά μου...
αλλά κατά τα άλλα, δεν έχω αλλάξει.
Αυτό το αγόρασα από τη Ζυρίχη.
Το δοκίμασα, μου ταίριαζε τέλεια και ήταν πολύ φθηνό.
- Δεν είναι ωραίο; - Πολύ.
Σηκώνεις τη βαλίτσα; Πονάει η πλάτη μου.
Πρέπει να κοιμάμαι σε σκληρό κρεβάτι.
Χθες βάλαμε σανίδες κάτω από το στρώμα.
Μα, τι έχεις;... Κλαις; Είπα καμιά ανοησία;
Κλαίω από τη χαρά μου που σε είδα.
Αγκάλιασέ με όπως τότε που ήσουν μικρούλα.
Συνέχεια μιλάω για τον εαυτό μου.
Τώρα να μου πεις τα δικά σου. Πώς περνάς;
Πολύ καλά.
Ωραία... αλλά δεν ζεις αποκομμένη εδώ πέρα;
Εγώ και ο Βίκτορ δουλεύουμε για την ενορία.
Συχνά παίζω στην εκκλησία.
Τον περασμένο μήνα έπαιξα μια βραδιά.Σχολίαζα το κάθε κομμάτι
- Να παίξεις και για μένα αν θες. - Θα το ήθελα πολύ.
Έδωσα πέντε σχολικές συναυλίες στο Λος Άντζελες.
Τρεις χιλιάδες παιδιά κάθε φορά. Έπαιξα και συζήτησα μαζί τους.
Ήταν τεράστια επιτυχία.
Πρέπει να σου πω κάτι, μαμά. Η Ελένα είναι εδώ.
Έπρεπε να μου το γράψεις ότι βρίσκεται εδώ.
Αν σου το έγραφα δε θα ερχόσουν.
- Σίγουρα θα ερχόμουν. - Σίγουρα δε θα ερχόσουν.
Ηταν ανάγκη να την κουβαλήσεις; Δε μου φθάνει ένας θάνατος;
Η Λένα ζει εδώ από δυο χρόνια τώρα.
Σου έγραψα ότι της είχαμε προτείνει να μείνει εδώ.
Ποτέ δεν έλαβα αυτό το γράμμα.
Μπορεί να μην έκανες τον κόπο να το διαβάσεις.
- Μήπως με αδικείς; - Ναι, με συγχωρείς.
Δεν έχω διάθεση να τη δω. Όχι σήμερα πάντως.
Είναι πολύ καλή. Σ'επιθύμησε. Θέλει να σε δει.
Και φαινόταν να είχε βολευτεί τόσο καλά στο ίδρυμα.
Εγώ την ήθελα εδώ, μαζί μου.
- Ζει καλύτερα εδώ μαζί σου; - Ναι. Κι έχω κάποιον να φροντίζω
Θέλω να πω... Χειροτέρεψε;
Ναι, χειροτέρεψε. Έτσι είναι η αρρώστια της.
Πάμε να τη δούμε.
- Σίγουρα θέλεις; - Μήπως έχω άλλη επιλογή;
Μερικοί άνθρωωποι είναι πολύ αφελείς.
- Εννοείς εμένα; - Αν είσαι τέτοια.
Λένα, καλή μου! Σε σκεφτόμουν κάθε μέρα!
Λέει πως έχει κρυολογήσει και δε θέλει να κολλήσεις.
Δε φοβάμαι. Έχω να αρρωστήσω 20 χρόνια.
Ωραίο το δωμάτιό σου, με ωραία θέα!
Την ίδια που έχω και γώ από το δωμάτιό μου.
Πιάσε της το κεφάλι και κοίταξέ την, λέει.
Έτσι;
Πόσο χαίρομαι που σε φροντίζει η Εύα.
Νόμισα ότι ήσουν ακόμα στο ίδρυμα.
Θα σε επισκεπτόμουν πριν φύγω, αλλά καλύτερα έτσι.
Τώρα μπορούμε να είμαστε μαζί κάθε μέρα.
- Πονάς; -Όχι.
Ωραία που έχεις φτιάξει τα μαλλιά σου!
Για χάρη σου.
Θέλεις να σου διαβάζω ιστορίες;
Θα πάμε και βόλτα. Δεν έχω τριγυρίσει σ'αυτά τα μέρη.
Τι λέει;
Ότι είσαι κουρασμένη και πρέπει να ξεκουραστείς.
Τα κατάφερες πολύ καλά, μητέρα.
Δεν έχει ρολόι; Θα σου δώσω το δικό μου.
Δώρο ενός θαυμαστή για να μην αργοπορώ.
Η Λένα θα φάει βραδινό μαζί μας;
Όχι, της δίνω φαγητό μόνο το μεσημέρι.
Κάνει δίαιτα. Έτρωγε πολύ στο νοσοκομείο.
Γιατί νομίζω ότι έχω πυρετό;
Γιατί θέλω να κλάψω; Τι ανοησία!
Θέλει να με κάνει να νιώσω ντροπή.
Και τύψεις... Πάντα, μα πάντα τύψεις!
Και βιαζόμουν τόσο να έρθω εδώ!
Τι ποθούσα τόσο και δεν το παραδεχόμουν;
Εκπληκτική η μητέρα μου!
Να την έβλεπες όταν της είπα ότι η Ελένα μένει μαζί μας!
Κατάφερε να χαμογελάσει παρά την ανησυχία της.
Και μετά... έξω από το δωμάτιο της Λένας...
σαν ηθοποιός που αυθυποβάλλεται παρά το τρακ που έχει.
Η παράσταση ήταν έξοχη.
Τι, στο καλό ήρθε εδώ;
Τι περίμενε ύστερα από εφτά χρόνια;
Και τι περίμενα εγώ; Όμως παύει κανείς να ελπίζει;
Πάντα η μάνα με την κόρη!
Ανώφελο να αρχίσω τώρα να κλαίω.
Με κοίταζε με τα μεγάλα της μάτια...
Της κρατούσα το πρόσωπο...
κι ένιωσα την αρρώστια να συσπά το λαιμό της.
Να μην μπορώ να την παρηγορήσω στο κρεβάτι μου...
όπως τότε που ήταν τριών χρονών.
Αυτό το πλαδαρό κορμί είναι η Λένα μου.
Μην κλαις τώρα, για το Θεό!
Κάποιος συγγραφέας είχε πει:
"Κάτι σαν βαρύ φάντασμα πέφτει πάνω σου... "
"σαν ανοίγεις την πόρτα του παιδικού δωματίου" ...
"και ξέχασες ότι είναι το παιδικό δωμάτιο" .
Πιστεύεις ότι έχω μεγαλώσει;
Μεγαλώνω σημαίνει να μπορώ να αντιμετωπίζω όνειρα κι ελπίδες.
-Όχι να ποθώ. -Έτσι νομίζεις;
Ίσως επίσης παύεις να ξαφνιάζεσαι.
Πόσο μυαλωμένος μου φαίνεσαι έτσι με την πίπα!
Εσύ έχεις μεγαλώσει, δε χωράει αμφιβολία.
Μάλλον όχι. Κάθε μέρα ξαφνιάζομαι... με σένα.
Έχω και τα πιο παράλογα όνειρα και ελπίδες.
Ακόμα και κάποιον πόθο.
Πόθο για σένα.
Πολύ όμορφα λόγια, χωρίς καμιά σημασία.
Μεγάλωσα με τα όμορφα λόγια.
Η μητέρα δεν είναι ποτέ έξαλλη, απογοητευμένη, ή λυπημένη.
Είναι θλιμμένη.
Και σύ χρησιμοποιείς πολλές τέτοιες λέξεις.
Κάτι σαν αρρώστια του επαγγέλματος.
Λες ότι με "ποθείς" . Αρχίζω να υποψιάζομαι.
Ξέρεις καλά, τι εννοώ.
Αν ήξερα, ποτέ δε θα έλεγες ότι με ποθείς.
Πηγαίνω στην κουζίνα να δω το ψητό.
Η μαμά λέει πως δε μαγειρεύω καλά. Είναι λαίμαργη.
Νομίζω πως είσαι...
Θαυμάσια μαγείρισσα. Σ'ευχαριστώ, αγάπη μου.
Να μην ξεχάσω. Πίνει καφέ χωρίς καφείνη.
Θα φύγω πιο νωρίς. Τέσσερις μέρες είναι καλά.
Μετά θα πάω στην Αφρική, όπως το σχεδίαζα.
Αυτό πληγώνει, Σαρλότ... πληγώνει... πληγώνει...
Τώρα ξέρω, γιατί κοιμάται τόσο άσχημα.
Αν αυτή η γυναίκα κοιμόταν φυσιολογικά...
η ζωτικότητά της θα αποτέλειωνε όλους γύρω της.
Με την αϋπνία, η φύση την κάνει πιο υποφερτή.
Θα φορέσω το κόκκινό μου φόρεμα για να θυμώσει η Εύα...
που θεωρεί ότι πρέπει να πενθώ.
Δες πόσο προσεκτικά ντύνεται για το δείπνο.
Θέλει να μας θυμίζει διακριτικά...
ότι είναι πενθούσα χήρα, μόνη και έρημη.
Είμαι διαρκώς θυμωμένη.
Τα παιδιά έδειξαν ότι χάρηκαν που ήρθα εδώ.
Καλός άνθρωπος ο Βίκτορ. Η Εύα στάθηκε τυχερή.
Να δεις που το ντουζ δε θα δουλεύει.
Για φαντάσου, δουλεύει!
- Τι ωραίο φόρεμα, μητέρα! - Μου πάει;
Κάποτε ο φίλος μου ο Πάρκενχερστ, μου είπε:
"Σαρλότ, παραβρέθηκα σε μια μεγάλη φθινοπωρινή κολεξιόν" .
"Είδα ένα υπέροχο κόκκινο φόρεμα για σένα" .
Στην υγειά σου, Σαρλότ, καλωσόρισες!
Εσύ είσαι, Πολ;
Δεν ενοχλείς, μόλις τελειώσαμε το φαγητό.
Στη χώρα μας δειπνούμε στις τέσσερις.
Κι άλλη συναυλία; Μια στιγμή...
Πιο δυνατά, δεν σ'ακούω. Έχει παράσιτα στη γραμμή.
Να πάρω το ημερολόγιο και τα γυαλιά μου.
Εύα, μήπως άφησα τα γυαλιά μου στο τραπέζι στο παράθυρο;
Στο Μόντε Κάρλο είσαι; Τι γυρεύεις εκεί;
Κοίτα μην χάσεις τα λεφτά μου στο καζίνο.
Φόρεσα και γώ τώρα τα γυαλιά μου.
Αδύνατον! Τότε παίρνω άδεια και αυτό το ξέρεις πολύ καλά.
Όχι, ούτε που το διανοούμαι.
Εδώ έχω γράψει "ελεύθερη" .
Πόσα είπες πως πληρώνουν;
Θεούλη μου!
Αν μπορούν για τη συναυλία την Τετάρτη στις 17, συμφωνώ.
Πες τους ότι θέλω κανονική τουαλέτα πίσω από τη σκηνή.
Για να μην κατουρώ σε γλάστρες.
Αδιαφορώ, πόσο μπαρόκ είναι το κάστρο.
Πρόσεχε τον εαυτό σου και μην παρακουράζεσαι.
Μην ξεχνάς ότι δεν είμαστε πια τόσο νέοι.
Σ'αγαπώ και το ξέρεις.
Ο πράκτοράς μου. Καλός άνθρω- πος... Δεν έχω πια άλλο φίλο.
Τον θυμάσαι τον Πολ; Συνεργαζόμαστε 30 χρόνια.
Τι ωραίο πιάνο! Τι υπέροχος ήχος! Και καλά κουρδισμένο!
Είμαι πολύ ευτυχισμένη! Κακώς ανησυχούσα...
που θα σ'έβλεπα μετά από τόσα χρόνια.
Χθες ήθελα να σου τηλεφωνήσω για να μην έρθω.
Άγευστος που είναι αυτός ο καφές...
αλλά και τι να κάνω που δεν με πιάνει ύπνος;
Βλέπω ασκείσαι στα πρελούδια του Σοπέν.
- Παίξε κάτι, σε παρακαλώ. -Όχι, τώρα, μητέρα.
Ανοησίες... Θα χαρώ πολύ αν παίξεις για μένα.
Έλεγες ότι ήθελες να σ'ακούσει η μητέρα σου.
Παίζω ψεύτικα και δεν έχω τεχνική.
Δεν έμαθα ούτε δακτυλοθεσία στο πρελούδιο.
Δε θέλω άλλες δικαιολογίες. Έλα, παίξε...
Εύα, καλό μου παιδί...
- Μόνο αυτό λες; - Συγκινήθηκα τόσο πολύ!
- Σου άρεσε; - Εσύ μου άρεσες.
- Τι εννοείς; - Παίξε κάτι ακόμα.
- Τι λάθος έκανα; - Κανένα λάθος.
Δε σου άρεσε ο τρόπος που ερμήνευσα το πρελούδιο.
Ο καθένας έχει τον τρόπο του που ερμηνεύει.
Ωραία, να ακούσω πώς το ερμηνεύεις εσύ.
- Θύμωσες. -Όχι, αναστατώθηκα.
Γιατί απαξιείς να εκφέρεις τη γνώμη σου για την ερμηνεία μου;
Εντάξει, αφού επιμένεις.
Η τεχνική πλευρά δεν ήταν καθόλου κακή...
αν και έπρεπε να είχες κάνει δακτυλοθεσία Κορτώ.
Στο θέμα μας τώρα.
Ο Σοπέν είναι συγκινησιακός, όχι γλυκερός.
Άλλο πράμα το αίσθημα και άλλο ο συναισθηματισμός.
Μιλάει για συγκρατημένο πιάνο, δεν ονειροπολεί.
Πρέπει να είσαι ήρεμη, σαφής και αυστηρή.
Για παράδειγμα, οι πρώτες νότες...
Πονάω, αλλά δεν το δείχνω.
Μετά, μια σύντομη εκτόνωση.
Εξατμίζεται σχεδόν αμέσως, και ο πόνος μένει.
Συνεχής αυτοσυγκράτηση.
Ο Σοπέν ήταν σαρκαστικός, παθιασμένος...
βασανισμένος και πολύ αρρενωπός.
Δηλαδή όχι καμιά ευσυγκίνητη γριούλα.
Το πρελούδιο να ακούγεται άσχημο, ποτέ ευχάριστο.
Δε σου κάνει χάρες. Πρέπει ν'ακούγεται άσχημο.
Να το πολεμήσεις και να βγεις θριαμβεύτρια.
Άκου εμένα.
Κατάλαβα.
Μη θυμώνεις μαζί μου, Εύα.
Γιατί να θυμώσω; Απεναντίας.
Σαράντα πέντε χρόνια δουλεύω τα πρελούδια.
Και ακόμα κρύβουν πολλά μυστικά για μένα.
Όταν ήμουν μικρή, σε θαύμαζα απεριόριστα.
Μετά βαρέθηκα και σένα και τα πιάνο σου.
Τώρα αρχίζω να σε θαυμάζω πάλι, με διαφορετικό τρόπο.
- Τότε υπάρχουν ελπίδες. - Ναι, έτσι νομίζω.
- Εύα, πού είσαι; - Εδώ πάνω, μητέρα.
Άλλαξα για να πάμε περίπατο αν θέλεις.
- Παιδικό δωμάτιο είναι αυτό; - Ναι, του Έρικ.
Και το αφήσατε να μείνει έτσι;
Πολλές φορές σκεφθήκαμε να το αλλάξουμε.
Μερικές φορές έρχομαι εδώ και συλλογίζομαι.
-Έλα, πάμε. - Περίμενε, μητέρα.
Ο Έρικ πνίγηκε όταν ήταν τεσσάρων χρονών, το ξέρεις.
Ο Βίκτορ πόνεσε πολύ. Και γώ εξωτερικά πόνεσα πολύ.
Μέσα μου όμως ένιωθα ότι ήταν ακόμα ζωντανός...
ότι ζούσαμε ακόμα όλοι μαζί.
Συγκεντρώνομαι λιγάκι και τον βλέπω.
Καμιά φορά με παίρνει ο ύπνος και τον αισθάνομαι.
Αναπνέει στο πρόσωπό μου, μ'αγγίζει.
Ζει αλλού, αλλά κάθε στιγμή επικοινωνούμε.
Μας χωρίζει μόνο μια γραμμή, όχι ένας τοίχος.
Αναρωτιέμαι πώς είναι η πραγμα- τικότητα πού ζει ο γιος μου...
Ξέρω πως δεν περιγράφεται.
Ένας κόσμος απελευθερωμένων συναισθημάτων. Καταλαβαίνεις;
Ο άνθρωπος είναι μια τρομερή δημιουργία, μια ασσύληπτη σκέψη
Μέσα του υπάρχουν τα πάντα. Ό,τι ανώτερο, ό,τι ποταπότερο.
Είναι η εικόνα του Θεού...
και μέσα στον Θεό υπάρχουν τα πάντα.
Έτσι δημιουργήθηκε ο ανθρώπος, οι δαίμονες και οι άγιοι...
οι προφήτες, οι καλλιτέχνες και οι εικονοκλόστες.
Όλα πλάι-πλάι, το ένα διαπερνά το άλλο.
Σαν τεράστια σχέδια που αλλάζουν συνεχώς.
Έτσι θα υπάρχουν και αμέτρητες αλήθειες.
Όχι, μόνο αυτή που αντιλαμ- βανόμαστε τόσο αμυδρά.
Αλήθειες σε αταξία. Υπερπηδούν η μία την άλλη.
Τα όρια είναι δημιούργημα φόβου, ψεύτικης ηθικής.
Δεν υπάρχουν όρια.
Ούτε για τις σκέψεις, ούτε για τα αισθήματα.
Το άγχος είναι που θέτει τα όρια, δεν το νομίζεις;
Όταν παίζεις την αργή σονάτα του Μπετόβεν...
θα αισθάνεσαι ότι ζεις σ'έναν κόσμο χωρίς όρια.
Δεν μπορείς να τον δεις, να τον εξερευνήσεις.
Έλα πάμε έναν περίπατο πριν σκοτεινιάσει πολύ.
Μου φάνηκε πως άκουσα την Ελένα να με φωνάζει.
Βίκτορ, νομίζω πως η Εύα είναι πολύ δυστυχισμένη.
Τρομάζω όταν την ακούω να φλυαρεί.
Λόγια νευρωτικά και τόσο παράλογα.
Σαρλότ, θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω...
τι γνώμη έχω για τη γυναίκα μου.
Όταν της έκανα πρόταση γάμου...
μου είπε ξεκάθαρα ότι δεν μ'αγαπούσε.
Την ρώτησα αν αγαπούσε κάποιον άλλο.
Μου είπε ότι ποτέ δεν είχε αγαπήσει κανέναν άλλο...
και ότι ήταν ανίκανη να αγαπήσει.
Η Εύα και γώ ζήσαμε εδώ αρκετά χρόνια.
Μετά γεννήθηκε ο Έρικ.
Είχαμε απελπιστεί ότι ποτέ δε θα αποκτούσαμε παιδί.
Συζητούσαμε μάλιστα να υιοθετήσουμε ένα.
Στην εγκυμοσύνη, η Εύα άλλαξε εντελώς.
Έγινε πρόσχαρη, τρυφερή και εξωστρεφής.
Βαριόταν την ενορία και το πιάνο.
Καθόταν στο παράθυρο και παρατηρούσε το φως...
που παιχνίδιζε στο φιόρντ.
Ξαφνικά ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι.
Είμαι πολύ μεγαλύτερος από αυτήν.
Ένιωθα μια γκρίζα ομίχλη να σκεπάζει τη ζωή μου.
Μπορούσα να κοιτάζω το παρελθόν και να λέω:
Αυτή ήταν η ζωή μου, έτσι την έζησα.
Όμως ξαφνικά, όλα άλλαξαν.
Με συγχωρείς, Σαρλότ αλλά δυσκολεύομαι να...
Ζήσαμε μερικά χρόνια που ήταν πολύ έντονα.
Τότε έπρεπε να έβλεπες την Εύα.
Θυμάμαι τότε που γεννήθηκε ο Έρικ.
Ηχογραφούσα όλες τις σονάτες του Μότσαρτ.
Δεν είχα ούτε μια μέρα ελεύθερη.
Σε καλέσαμε πολλές φορές, αλλά δυστυχώς δεν είχες ποτέ χρόνο.
Πνίγηκε ο Έρικ και το γκρίζο έγινε ακόμα πιο γκρίζο.
Για την Εύα ήταν διαφορετικά.
Διαφορετικά, πώς;
Το αίσθημά της παραμένει, δεν έχει φθαρεί.
Τουλάχιστον, έτσι φαίνεται.
Αν νιώθει το γιο της ζωντανό και κοντά της...
ίσως τότε να είναι ζωντανός και κοντά της.
Δε μιλάει συχνά γι'αυτό.
Φοβάται να μη με αναστατώσει, κι έτσι θα είναι.
Όμως αυτά που λέει φαίνονται αληθινά.
- Εγώ την πιστεύω. - Φυσικά, αφού είσαι ιερέας.
Μου σώζει ακόμα τη λίγη πίστη που έχω.
Με συγχωρείς αν σε πλήγωσα.
Δεν πειράζει. Αντίθετα με σένα και την Εύα...
με διακρίνει η φλυαρία και η αβεβαιότητα.
Απόψε θα πάρω μια γερή δόση υπνωτικού.
Τόσο γαλήνια εδώ... Μόνο ο ήχος της βροχής.
Έχεις όλα τα απαραίτητα;
Τα πάντα. Τα αγαπημένα μου γλυκά, μεταλλικό νερό...
κασετόφωνο και κασέτες, δυο αστυνομικά βιβλία τσέπης...
ωτοασπίδες, το μαξιλαράκι και την κουβέρτα μου.
Θέλεις ελβετικά σοκολατάκια; Πάρε δύο.
Ευχαριστώ, αλλά δεν μου αρέσουν οι σοκολάτες.
Περίεργο... Μικρή τρελαινόσουν για σοκολάτες.
Στην Ελένα άρεσαν τα γλυκά.
Καλύτερα τότε... Θα τις φάω εγώ.
Καληνύχτα, μητέρα.
Θαυμάσιος άνθρωπος ο Βίκτορ. Να τον προσέχεις.
Είστε ευτυχισμένοι μαζί; Ταιριάζετε;
Είναι ο καλύτερος φίλος μου. Μου είναι απαραίτητος.
Είπε ότι δεν τον αγαπάς.
- Το είπε αυτό; - Ναι, γιατί;
Απλώς δεν το περίμενα.
-Ήταν μυστικό; -Όχι.
Όμως δυσαρεστήθηκες που το είπε;
Συνήθως δε λέει τα μυστικά του. - Για σένα μιλούσαμε.
Αν θέλεις να μάθεις κάτι, ρώτα εμένα. Θα είμαι ειλικρινής.
Μην ταράζεσαι. Φυσικό είναι να ανησυχεί μια μητέρα.
Μιλήσαμε με μεγάλη στοργή για σένα.
Γιατί δεν αφήνεις ήσυχους τους άλλους;
Αρκετό καιρό σε άφησα ήσυχη.
-Έχεις δίκιο. - Αγκάλιασέ με.
Πες μου ότι δεν θύμωσες με τη μαμά σου.
- Δε βλέπεις ότι σ'αγαπώ; - Και γώ σ'αγαπώ.
Δεν είναι ωραίο να είσαι πάντα μόνη.
Ζηλεύω εσένα και το Βίκτορα.
Τώρα που πέθανε ο Λεονάρντο, είμαι πολύ μόνη.
Ας μη με πιάσει το παράπονο και με πάρουν τα δάκρυα.
Καλό αυτό το αστυνομικό του Κρετζίνσκι.
Δεν τον έχεις ακουστά; Εγώ τον γνώρισα στη Μαδρίτη.
Θεότρελος... Δεν του αντιστάθηκα καθόλου.
- Να σβήσω το πορτατίφ; - Ναι, σε παρακαλώ.
- Πες μου, πότε θέλεις πρωινό. - Μην ενοχλείσαι.
- Θέλω να σε περιποιηθώ. - Καλά, αφού επιμένεις.
Δυνατό καφέ, ζεστό γάλα, δυο φέτες μαύρο ψωμί,τυρί, μέλι.
- Και πορτοκαλάδα. - Λίγο έλειψε να το ξεχάσω.
- Καληνύχτα, αγάπη μου. - Καληνύχτα, μητέρα.
Θα ρίξω μια ματιά στους λογαριασμούς.
Πρέπει να επενδύσω τα λεφτά του Λεονάρντο.
Το σπίτι έχει μεγάλη αξία.
Λεονάρντο, δεν σκοτίστηκες ποτέ για χρήματα.
Άφηνες όλα τα προβλήματα στη Σαρλότ.
Σύνολο: 3.735.866 φράγκα.
Ποιος το περίμενε πως θα είχες τόσα λεφτά;
Και τα αφήνεις όλα στη Σαρλότ σου.
Έχω και γώ ένα σπιτάκι.
Και τα δυο μαζί ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια.
Τι να τα κάνω τόσα λεφτά;
Θα αγοράσω στα παιδιά ένα ωραίο αυτοκίνητο.
Δεν κάνει να κυκλοφορούν μ'αυτό το σαραβαλάκι.
Τη Δευτέρα θα πάμε να ψάξουμε για ένα αυτοκίνητο.
Θα χαρούν... και γώ μαζί τους.
Του πρόσφερε την παρθενιά της με αξιοπρέπεια.
Εκείνος τη δέχθηκε χωρίς ενθουσιασμό.
Αηδίες!
Βλάκας αυτός ο Κρετζίνσκι...
αν και λίγο έλειψε ν'αυτοκτονήσει για μένα.
Να αγοράσω ένα καινούριο αυτοκίνητο για μένα...
και να δώσω στα παιδιά τη Μερσεντές μου;
Θα πετάξω ως το Παρίσι για το καινούριο αυτοκίνητο...
κι έτσι δε θα χρειαστεί να οδηγήσω ως την πόλη.
Αύριο πρέπει να κατεβώ στο Ραβέλ.
Τεμπέλα που έχω γίνει τώρα τελευταία... Ντροπή!
Μητέρα, σε άκουσα να φωνάζεις...
και όταν πήγα στο δωμάτιό σου δεν ήσουν εκεί.
Με συγχωρείς, έβλεπα έναν εφιάλτη.
Δε θυμάμαι, τι έβλεπα.
Θέλεις να σου κάνω παρέα;
Όχι, θα καθίσω λίγο και θα ηρεμήσω.
Πήγαινε να κοιμηθείς.
- Εύα, με συμπαθείς; - Είσαι η μητέρα μου.
Το λες για να με αποφύγεις.
- Εσύ με συμπαθείς; - Εγώ σ'αγαπώ.
Δεν είναι αλήθεια.
Θυμάσαι που διέκοψα την καριέρα μου...
για να μένω σπίτι μαζί σου και με τον μπαμπά;
Οι πόνοι στην πλάτη σ'εμπόδιζαν ν'ασκείσαι στο πιάνο...
...έξι ώρες τη μέρα. Έπαιζες άσχημα, είχες κακές κριτικές.
Πότε ήταν χειρότερα; Τότε που ήσουν σπίτι...
κι έπαιζες το ρόλο της μητέρας και της συζύγου...
ή τότε που βρισκόσουν σε περιοδεία;
Έκανες κόλαση τη ζωή του πατέρα και τη δική μου.
Ο πατέρας σου και γώ ζήσαμε ευτυχισμένοι.
Με αγαπούσε και θα έκανα τα πάντα γι'αυτόν.
Τον απατούσες.
Όχι, βέβαια! Ήμουν απόλυτα ειλικρινής μαζί του!
Ερωτεύθηκα τον Μάρτιν, κι έζησα 8 μήνες μαζί του.
Νομίζεις ότι τότε ζούσαμε βίο ανθόσπαρτο;
Πάντως εγώ καθόμουν μαζί του τα βράδια.
Εγώ τον παρηγορούσα.
Εγώ του έλεγα ότι τον αγαπούσες και ότι σίγουρα θα γύριζες.
Εγώ του διάβαζα τα εύθυμα, μακροσκελή γράμματά σου...
με τις εμπειρίες σου από τα ταξίδια.
Τα διαβάζαμε σαν βλάκες δυο και τρεις φορές.
Για μας, δεν υπήρχε πρόσωπο καλύτερο από σένα.
Εύα... με μισείς...
Δεν ξέρω... Ήρθες ξαφνικά... ανυπομονούσα να σε δω...
Δεν ξέρω τι περίμενα...
Ίσως νόμισα ότι ήσουν μόνη και θλιμμένη.
Τα έχω χαμένα. Νόμισα ότι είχα μεγαλώσει...
και μπορούσα ν'αντιμετωπίσω ψυχρά...
εσένα, την αρρώστια της Ελένα, την παιδική μας ηλικία.
Τώρα καταλαβαίνω ότι όλα είναι ένα χάος.
Δεν είναι τίποτα... Ελένα, ξύπνα...
Θα καθίσω μαζί σου ώσπου να αποκοιμηθείς.
Ήμουν η κούκλα που έπαιζες όταν προλάβαινες.
Όταν αρρώσταινα, ή έκανα ατα- ξίες με παρέδιδες στην παραμάνα
Κλεινόσουν και δούλευες...
και δεν επέτρεπες σε κανέναν να σ'ενοχλήσει.
Στεκόμουν έξω από το δωμάτιό σου και άκουγα.
Όταν σταματούσες για καφέ...
τρύπωνα μέσα για να δω αν υπήρχες στ'αλήθεια.
Ήσουν πάντα καλή, αλλά ο νους σου έτρεχε αλλού.
Αν σε ρωτούσα κάτι, με δυσκολία απαντούσες.
Η μαμά θέλει να μείνει μόνη τώρα.
Πήγαινε έξω να παίξεις. Είναι ωραίος ο καιρός.
Ντυνόσουν ωραία. Έτσι ήθελα να ντύνομαι και γώ.
Πάντα ανησυχούσα μήπως δεν σου αρέσω.
Βλέπεις... εγώ ήμουν άσχημη.
Αδύνατη, με αγελαδίσια μάτια, παχιά χείλη, χωρίς φρύδια.
Τα χέρια μου ήταν πολύ λεπτά, τα πόδια μου πολύ μεγάλα.
Νόμιζα ότι ήμουν αποκρουστική.
Μια φορά μου είπες ότι έπρεπε να είχα γεννηθεί αγόρι...
Έπειτα γέλασες για να μην στε- νοχωρηθώ. Φυσικά στενοχωρέθηκα.
Ξαφνικά έβλεπα τις βαλίτσες σου κάτω...
και σένα να μιλάς στο τηλέφωνο σε μια ξένη γλώσσα.
Προσευχόμουν να συμβεί κάτι για να μην φεύγεις...
αλλά εσύ πάντα έφευγες.
Ερχόσουν, με αγκάλιαζες, με φιλούσες δυο φορές...
και μετά με κοίταζες και χαμογελούσες.
Μύριζες ωραία, αλλά παράξενα.
Εσύ η ίδια ήσουν ξένη, έφευγες, δεν μ'έβλεπες.
Νόμισα πως θα σταματούσε η καρδιά μου...
πως θα πέθαινα.
Πονούσα πολύ. Δε θα ξανα- γινόμουν ευτυχισμένη.
Και είχαν περάσει μόνο πέντε λεπτά.
Πώς θα άντεχα τέτοιο πόνο για δυο μήνες;
Έκλαιγα στα γόνατα του πατέρα.
Καθόταν ακίνητος, ακουμπούσε το χέρι του στο κεφάλι μου.
Κάπνιζε την πίπα του και μας τύλιγε ο καπνός.
Πού και πού έλεγε κάτι.
Πάμε σινεμά απόψε; Θέλεις παγωτό;
Αδιαφορούσα για το σινεμά και το παγωτό. Εγώ πέθαινα...
Έτσι περνούσαν οι μέρες και οι εβδομάδες.
Μοιραζόμασταν τη μοναξιά αρκετά καλά.
Δεν είχαμε να πούμε πολλά ο ένας στον άλλον.
Ήταν γαλήνια μαζί του. Ποτέ δεν τον ενοχλούσα.
Μερικές φορές φαινόταν κάπως στενοχωρημένος.
Τότε δεν ήξερα ακόμα ότι πάντα του έλειπαν τα χρήματα.
Όποτε τον πλησίαζα, το πρόσωπό του φωτιζόταν.
Κουβεντιάζαμε, ή μου χάιδευε το κεφάλι.
Άλλοτε ερχόταν ο θείος Όττο και έπιναν κονιάκ.
Μουρμούριζαν... μπορεί και να μην άκουγαν, τι έλεγαν.
Άλλοτε ερχόταν ο θείος Χάρι και έπαιζαν σκάκι.
Τότε επικρατούσε μεγάλη ησυχία.
Άκουγα τρία ρολόγια μέσα στο σπίτι.
Μέρες πριν γυρίσεις σπίτι, με έπιανε πυρετός από τη χαρά μου.
Συγχρόνως ανησυχούσα μήπως αρρωστήσω...
γιατί ήξερα ότι φοβόσουν τους αρρώστους.
Όταν ερχόσουν, ήμουν τόσο χαρούμενη που έμενα άλαλη.
Τότε νευρίαζες και έλεγες ότι δε χαιρόμουν που γύριζες σπίτι.
Κοκκίνιζα και μ'έλουζε κρύος ιδρώτας.
Δεν μπορούσα να πω τίποτα. Δεν έβρισκα τις λέξεις.
Επειδή μόνο εσύ μιλούσες στο σπίτι μας.
- Υπερβολές, Εύα. - Να τελειώσω, μητέρα.
Αν δεν είχα πιει, δε θα στα έλεγα αυτά, τώρα.
Αργότερα που θα ντρέπομαι να πω άλλα...
μπορείς να μου εξηγήσεις,και εγώ θ'ακούσω και θα καταλάβω...
όπως άκουγα πάντα, και καταλάβαινα.
Σ'αγαπούσα... Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου.
Όμως δυσπιστούσα στα λόγια σου.
Δεν ταίριαζαν με την έκφραση στα μάτια σου.
Μικρή αισθανόμουν την όμορφη φωνή σου να με χαϊδεύει...
αλλά υποσυνείδητα καταλάβαινα ότι δεν μιλούσες στα σοβαρά.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τα λόγια σου.
Το χειρότερο ήταν ότι χαμογελούσες όταν θύμωνες.
Όταν μισούσες τον πατέρα, τον αποκαλούσες " καλέ μου" .
Όταν σε κούραζα εγώ, μ'έλεγες " καλό μου κοριτσάκι" .
Πόσο ήσυχα είναι...
Τι περιμένεις να πω;
- Να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. - Αξίζει τον κόπο;
- Πού να ξέρω; - Με κατηγορείς που έφευγα
και που έμενα στο σπίτι. Πέρασα πολλά εκείνα τα χρόνια.
Η πλάτη μου πονούσε, δεν μπορούσα να κάνω πρόβες.
Σημαντικές δουλειές ακυρώθηκαν. Η ζωή μου φαινόταν μάταιη.
Ένιωθα ενοχές που ήμουν μακρυά από σένα και το μπαμπά.
Χαμογελάς σαρκαστικά. Σου μιλάω ειλικρινά.
Προσπαθώ να σου πω πως ένιωθα.
Καλύτερα ας τα πούμε τώρα ξεκάθαρα για να μην τα ξαναλέμε.
Σε ακούω.
Ήμουν στο Αμβούργο και έπαιζα την πρώτη του Μότσαρντ.
Δεν είναι πολύ δύσκολη κι όλα πήγαν καλά.
Μετά τη συναυλία βγήκα για φαγητό με τον Σμίς, τον μαέστρο.
Πάντα πηγαίναμε. Αφού φάγαμε και ήπιαμε κι εγώ είχα χαλαρώσει
και η πλάτη μου δεν με πονούσε, ο Σμις μου είπε...
"γιατί δεν μένεις στο σπίτι με τον άντρα σου
και το παιδί σου και να κάνεις μια αξιοπρεπή ζωή
αντί να γίνεσαι έρμαιο συνεχών ταπεινώσεων" ;
Τον κοίταξα και γελώντας τον ρώτησα.
"Τόσο άσχημα έπαιξα"; "Όχι" μου απάντησε,
"αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω την 18η Αυγούστου 1934.
Παίζαμε την πρώτη του Μπετόβεν μαζί στο Λιντς.
Ήμασταν 20 χρονών και η αίθουσα κατάμεστη.
Παίζαμε σαν θεοί και η ορχήστρα ήταν εμπνευσμένη.
Έπειτα, το κοινό σηκώθηκε και μας χειροκροτούσε
και η ορχήστρα έκανε φανφάρες.
Μετά μου είπε: " φορούσες ένα απλό κόκκινο φόρεμα,
και τα μαλλιά σου έφταναν στη μέση σου" .
Τον ρώτησα πως τα θυμόταν όλα αυτά
και μου είπε " τα έχω γράψει στην παρτιτούρα μου" .
"Καταγράφω όλες τις μεγάλες μου εμπειρίες" .
Όταν γύρισα στο ξενοδοχείο δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Στις 3 το πρωί τηλεφώνησα στον μπαμπά και του είπα...
ότι θα σταματούσα τις περιοδείες και θα γυρνούσα
οπότε θα γινόμασταν μια φυσιολογική οικογένεια.
Ο Τζόζεφ ήταν τόσο ευτυχισμένος.
Κλάψαμε από συγκίνηση και οι δύο και μιλήσαμε δύο ώρες.
Και αυτό ήταν! Περάσαμε τόσο ωραία εκείνο το καλοκαίρι, έτσι;
- Δεν ήσουν ευτυχισμένη; -Όχι.
Μα είπες ότι ποτέ ξανά δεν ήταν τόσο καλά.
Το είπα για να σε ευχαριστήσω.
Τώρα μάλιστα! Τι έκανα λάθος;
Ήμουν 14 κι εσύ διοχέτευες όλη την περιορισμένη σου ενέργεια
...πάνω μου!
Ήθελες να επανορθώσεις για όσο με παραμέλησες.
Προσπάθησα να αμυνθώ αλλά δεν μπορούσα.
Έβγαζες όλη την φροντίδα και την ανήσυχη φωνή σου.
Ούτε μια λεπτομέρεια δεν ξέφευγε από την ενέργειά σου.
Έπρεπε να σε ανεχτώ. Ήθελες να κάνεις γυμναστική.
Κάναμε μαζί ασκήσεις.
Έλεγες ότι τα μαλλιά μου ήταν πολύ μακριά
κι έτσι μου τα έκοψες. Ήταν φρικτό!
Μετά έλεγες ότι τα δόντιά μου ήταν στραβά
και μου έβαλες σιδεράκια. Έδειχνα φριχτή!
Έλεγες ότι δεν μπορώ πλέον να φοράω παντελόνια
έτσι μου έφτιαξες φορέματα χωρίς να με ρωτήσεις καν.
Δεν τολμούσα να αρνηθώ για να μην σε στενοχωρήσω.
Μου έφερες βιβλία που δεν τα καταλάβαινα καν.
Κι εγώ διάβαζα και διάβαζα και μετά τα συζητούσαμε.
Εσύ έδινες παράσταση κι εγώ στο μυαλό μου ένα κενό!
Φοβόμουν ότι θα αποκαλύψεις την βλακεία μου!
Αλλά είχα καταλάβει κάτι! Ούτε ένα ίχνος...
του πραγματικού μου εαυτού θα γινόταν ποτέ αποδεκτό.
Εσύ είχες παθιαστεί κι εγώ γινόμουν όλο και πιο φοβισμένη
όλο και πιο εκμηδενισμένη.
Έλεγα αυτό που ήθελες να πω, έκανα δικές σου χειρονομίες.
Δεν τολμούσα να είμαι ο εαυτός μου ούτε όταν ήμουν μόνη
γιατί μισούσα ότι ήταν δικό μου!
Ήταν απαίσιο, μαμά! Ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι...
εκείνα τα χρόνια! Ήταν απαίσια!
Δεν είχα καταλάβει ότι σε μισώ καθώς ήμουν σίγουρη...
ότι αγαπιόμαστε. Δεν μπορούσα να σε μισήσω, έτσι το μίσος...
μετατράπηκε σε ένα παράλογο φόβο.
Είχα εφιάλτες. Έτρωγα τα νύχια μου.
Έβγαζα τούφες από τα μαλλιά μου.
Προσπαθούσα να ουρλιάξω αλλά έβγαζα μόνο βογγητά.
Αυτό με τρόμαζε περισσότερο καθώς νόμιζα πως τρελαίνομαι.
- Μετά ήρθε ο Στέφαν. - Και σε άφησε έγκυο.
Ήμουν 18 κι εκείνος μεγάλος. Θα τα καταφέρναμε.
-Όχι! - Θέλαμε το παιδί...
...αλλά εσύ τα κατέστρεψες όλα. - Αυτό δεν είναι αλήθεια!
Είπα στον μπαμπά να περιμένουμε και να δούμε.
Δεν είχες καταλάβει ότι ο Στέφαν ήταν ένας ηλίθιος.
Ήσουν παρούσα στις συζητήσεις μας;
Καραδοκούσες κάτω από το κρεββάτι μας;
Νοιάστηκες ποτέ για κάνεναν εκτός από τον εαυτό σου;
Δεν σε ανάγκασα ποτέ να ρίξεις το μωρό.
Πώς να σε αψηφούσα; Φοβόμουν και ήθελα βοήθεια.
Προσπάθησα να σε βοηθήσω. Θεώρησα την άμβλωση μόνη λύση.
Πάντα αυτό θεωρούσα. Τόσο μίσος!
- Γιατί δεν είπες ποτέ τίποτα; - Γιατί ποτέ δεν ακούς!
Έχεις τάσεις φυγής. Είσαι συναισθηματικά ανάπηρη.
Ουσιαστικά μας μισείς εμένα και την Ελένα.
Είσαι κλεισμένη στον εαυτό σου, αυτόφωτη.
Σ'αγαπούσα, αλλά εσύ με θεωρούσες αποκρουστική,
ηλίθια και αποτυχημένη. Κατάφερες να με πληγώσεις...
δια βίου, όπως είσαι κι εσύ πληγωμένη.
Σε ό,τι ευαίσθητο και ωραίο επιτίθεσαι.
Ό,τι ζωντανό προσπαθούσες να το εξαλείψεις.
Μιλάς για το μίσος μου.
Το δικό σου δεν ήταν λιγότερο.
Το δικό σου δεν είναι λιγότερο.
Ήμουν μικρή, εύκαμπτη και τρυφερή.
Με λύγισες επειδή ήθελες την αγάπη μου
όπως ήθελες και την αγάπη του καθενός.
Ήμουν στο έλεος σου.
Κι όλα αυτά στο όνομα της αγάπης.
Έλεγες συνεχώς ότι αγαπάς τον μπαμπά, εμένα και την Ελένα.
Και ήσουν ειδική στις διακυμάνσεις και χειρονομίες
...της αγάπης.
Άνθρωποι σαν εσένα είναι απειλή.
Θα έπρεπε να σε κλειδώσουν κάπου για να μην κάνεις κακό.
Μάνα και κόρη!
Τι φριχτός συνδιασμός...
αισθημάτων, σύγχισης και καταστροφής.
Όλα είναι δυνατά και γίνονται στο όνομα της αγάπης...
και της φροντίδας. Τα τραύματα της μητέρας πρέπει...
να περάσουν στην κόρη.
Οι αποτυχίες της μητέρας πρέπει να αποδοθούν στην κόρη.
Η δυστυχία της μητέρας πρέπει να γίνει η δυστυχία της κόρης.
Σαν ο ομφάλιος λώρος να μην κόπηκε ποτέ.
Έτσι είναι;
Η δυστυχία της κόρης είναι ο θρίαμβος της μητέρας;
Ο πόνος μου είναι η κρυφή σου ευχαρίστηση;
Η πλάτη μου πονάει.
Σε πειράζει να ξαπλώσω στο πάτωμα;
Είναι το μόνο που βοηθάει.
Θυμάμαι πολύ λίγα από την παιδική μου ηλικία.
Οι γονείς μου δεν με άγγιζαν ποτέ.
Ούτε για να με χαϊδέψουν, ούτε για να με τιμωρήσουν.
Δεν γνώριζα τίποτα σχετικό με την αγάπη.
Τρυφερότητα, επαφή, οικειότητα, θέρμη.
Πίστευα ότι μόνο με τη μουσική μπορούσα να δείξω τα αισθήματά μου.
Καμιά φορά όταν μένω ξάγρυπνη τη νύχτα
αναρωτιέμαι αν έχω ζήσει καν.
Έτσι είναι για όλους;
Ή κάποιοι έχουν μεγαλύτερο ταλέντο στο να ζουν από άλλους;
Ή κάποιοι δεν ζουν ποτέ αλλά απλώς υπάρχουν.
Και τότε με κυριεύει ο φόβος.
Με κυριεύει ο φόβος και βλέπω μια απαίσια εικόνα μου.
Δεν μεγάλωσα ποτέ.
Το πρόσωπο και το σώμα μου έχουν γεράσει...
Απέκτησα αναμνήσεις και εμπειρίες
αλλά μέσα απ'όλα αυτά δεν έχω γεννηθεί ποτέ.
Δεν θυμάμαι πρόσωπα,
ούτε το δικό μου.
Καμιά φορά προσπαθώ να θυμηθώ το πρόσωπο της μητέρας μου,
αλλά δεν την βλέπω. Ξέρω ότι ήταν ψηλή και μελαχροινή
με μπλε μάτια, μεγάλη μύτη και γεμάτα χείλη.
Αλλά δεν μπορώ να συνδιάσω όλα τα κομμάτια.
Δεν μπορώ να την δω. Όπως δεν μπορώ να δω εσένα,
την Ελένα ή τον Λεονάρντο. Θυμάμαι να σας γεννάω,
αλλά το μόνο που ξέρω για τους τοκετούς είναι ότι πονάνε.
Αλλά ο πόνος πώς είναι; Δεν θυμάμαι.
Ο Λεονάρντο μου είχε πει μια φορά...
Πώς το είχε πει; "Η αίσθηση της πραγματικότητας
απαιτεί ταλέντο. Πολλοί δεν το έχουν κι ίσως είναι καλύτερα" .
- Ξέρεις τι εννοούσε; - Ναι.
- Πόσο παράξενο! - Παράξενο;
- Πάντα σε φοβόμουν. - Δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Νομίζω ότι ήθελα να με φροντίσεις.
Να με πάρεις αγκαλιά και να με παρηγορήσεις.
Ήμουν παιδί!
-Έχει σημασία; -Όχι.
Έβλεπα πως μ'αγαπάς και ήθελα να σε αγαπήσω
αλλά φοβόμουν τις απαιτήσεις σου.
- Δεν είχα. - Εγώ έτσι νόμιζα.
Δεν ήθελα να είμαι η μητέρα σου.
Ήθελα να ξέρεις πως ήμουν τόσο αβοήθητη όσο κι εσύ.
Είναι αλήθεια αυτό;
- Τι σκέφτεσαι; - Τον Λεονάρντο και την Ελένα.
Δεν καταλαβαίνω. Ίσα που γνωρίζονταν.
Ήμασταν μαζί στο Μπόρχολμ κάποιο Πάσχα.
Έφυγες μετά από τρεις μέρες.
Έπρεπε να παίξω την πρώτη του Μπαρτόκ στη Γενεύη.
Ήθελα να κάνω πρόβα με τον μαέστρο με την ησυχία μου.
Οπότε μπορεί να έφυγα και νωρίτερα.
Ο καιρός ήταν απαίσιος. Ο Λεονάρντο ήταν κακόκεφος,
κι εσύ το ίδιο.
- Γιατί μου τα θυμίζεις αυτά; - Θα σου πω.
Έφτασες Πέμπτη. Εκείνη τη βραδιά γελάσαμε,
τραγουδήσαμε, ήπιαμε κρασί και παίξαμε ένα παλιό παιχνίδι.
Η Ελένα δεν ήταν τόσο άρρωστη τότε.
Ήταν χαρούμενη όλο το βράδυ.
Ο Λεονάρντο χαιρόταν με τη χαρά της.
Της μιλούσε και της έλεγε αστεία συνεχώς.
Τον ερωτεύθηκε παράφορα.
Έμειναν μέχρι αργά εκείνο το βράδυ.
Την επόμενη μου είπε ότι την είχε φιλήσει.
Το βράδυ είχαμε καλεσμένους. Ο Λεονάρντο ήπιε πάρα πολύ
και έπαιξε όλα τα σόλο του Μπαχ.
Δεν ήταν ο εαυτός του, βαρύς και ευγενικός.
Έπαιζε κακά αλλά κι όμορφα.
Η Ελένα καθόταν εκεί στη σκια κι έλαμπε!
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Εμείς οι δύο πήγαμε βόλτα. Εσύ φλυαρούσες.
Δεν σε άκουγα. Το μυαλό μου ήταν σε εκείνους τους δύο.
Όταν γυρίσαμε, κάθονταν όπως τους είχαμε αφήσει.
Εσύ πήγες για ύπνο κι εγώ βοήθησα τον Λεονάρντο να ανέβει.
Έξω από την πόρτα του δωματίου σταμάτησε και μου είπε:
"Το φαντάζεσαι; Μία πεταλούδα είναι στο παράθυρο" .
Όταν γύρισα στην Ελένα, καθόταν όρθια και ήρεμη.
Δεν υπήρχε ίχνος της ασθένειάς της.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπό της, μαμά.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Την επόμενη έφυγες για την Γενεύη,
τέσσερις μέρες νωρίτερα απ'ότι είχαμε κανονίσει.
Φεύγοντας, είπες απλά: "ζήτησα από τον Λεονάρντο να μείνει,
γιατί βλέπω ότι κάνει καλό στην Ελένα" και γέλασες.
Ο Λεονάρντο ξαφνικά έγινε ανήσυχος και δυστυχής.
Την ημέρα του Πάσχα πήγε μια μεγάλη βόλτα στη βροχή.
Όταν γύρισε, είπε στην Ελένα ότι φεύγει, αλλά θα ξαναβρεθούν.
Μετά σε πήρε στη Γενεύη και μιλήσατε για μια ώρα.
Το ίδιο βράδυ έφυγε με την τελευταία πτήση.
Τη νύχτα ξύπνησα από το κλάμμα της Ελένα.
Παραπονιόταν ότι πονούσε στο γοφό και το αριστερό πόδι.
Πίστευε ότι δεν θα άντεχε μέχρι το πρωί.
Στις 5 το πρωί κάλεσα το ασθενοφόρο.
Δηλαδή και η ασθένεια της Λένα είναι δικό μου φταίξιμο;
Ναι, έτσι πιστεύω.
- Εννοείς ότι η αρρώστια της... - Ναι.
- Δεν μπορεί να εννοείς... -Όταν ήταν ενός την εγκατέλειψες.
Από τότε μας εγκατέλειπες συνεχώς.
Όταν σοβάρεψε η κατάσταση την έστειλες σε ίδρυμα.
- Δεν μπορεί να είναι αλήθεια. - Τι δεν μπορεί;
Έχεις αποδείξεις για το αντίθετο;
Κοίταξέ με, μαμά. Κοίτα την Ελένα.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.
Υπάρχει μόνο ένα ψέμα και μία αλήθεια.
Δεν υπάρχει συγχώρεση.
Δεν μπορείς να με κατηγορείς ολοκληρωτικά;
Περιμένεις να γίνει κάποια εξαίρεση για σένα.
Έχεις ένα σύστημα έκπτωσης με τη ζωή, αλλά μια μέρα
θα δεις ότι η συμφωνία σου είναι μονόπλευρη.
Θα δεις ότι καλλιεργείς μια ενοχή, όπως και όλοι.
Ποια ενοχή;
Εύα, καλή μου.
Δεν θα με συγχωρήσεις για το κακό που σου έκανα;
Θα προσπαθήσω να επανορθώσω.
Πρέπει να μου μάθεις, θα μιλάμε η μία στην άλλη.
Αλλά βοήθησέ με. Δεν μπορώ να συνεχίσω.
Το μίσος σου είναι φοβερό.
Δεν το είχα αντιληφθεί. Φέρθηκα εγωιστικά και παιδιάστικα.
Μπορείς να με αγκαλιάσεις;
Άγγιξέ με, τουλάχιστον.
Βοήθησέ με.
Μαμά!
Έλα!
Βοήθησέ με!
Μαμά!
Έλα!
Ήταν πολύ ευγενικό που ήρθες.
Μόνη μου δεν νομίζω πως θα τα κατάφερνα.
Πέρασα ένα σοκ.
Η κόρη μου η Ελένα ήταν απρόσμενα εκεί.
Πιο άρρωστη από ποτέ. Γιατί δεν πεθαίνει;
Το θεωρείς ψυχρό να μιλάω έτσι;
Καημένη μαμά. Έφυγες έτσι βιαστικά.
Έδειχνε τόσο τρομαγμένη και ξαφνικά γερασμένη και κουρασμένη.
Το πρόσωπο της είχε συρρικνωθεί και η μύτη είχε κοκκινήσει...
από το κλάμμα.
Τώρα δεν θα την ξαναδώ.
Άκου, μην κοιμάσαι. Οι κριτικοί πάντα έλεγαν...
ότι είμαι γενναιόδωρη μουσικός.
Δεν είμαι τσιγγούνα με τον εαυτό μου. Ή είμαι;
Θα νυχτώσει σε λίγο και κάνει κρύο.
Πρέπει να γυρίσω να φτιάξω φα- γητό για τον Βίκτορ και την Ελένα.
Δεν μπορώ να πεθάνω τώρα.
Φοβάμαι να αυτοκτονήσω.
Μία μέρα ίσως ο Θεός θελήσει να με χρησιμοποιήσει.
Τότε θα με απελευθερώσει από τη φυλακή μου.
Βλέπεις αυτό το χωριό; Άναψαν κιόλας τα φώτα.
Ο κόσμος προετοιμάζεται για τις βραδινές του δουλειές.
Κάποιος μαγειρεύει, τα παιδιά διαβάζουν.
Νιώθω τόσο αποκλεισμένη. Πάντα νοσταλγώ το σπίτι μου
αλλά όταν γυρίζω βλέπω ότι λαχταρούσα κάτι άλλο.
Έρικ... Χαϊδεύεις το μάγουλό μου;
Ψυθιρίζεις στο αυτί μου;
Είσαι μαζί μου τώρα;
Ποτέ δεν θα αφήσουμε ο ένας τον άλλο.
Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
Κι εσύ τι θα έκανες χωρίς εμένα;
Πόσο σε παιδεύουν αυτοί οι άπειροι;
Και τι θόρυβο κάνουν όταν εξασκούνται.
Υπάρχει φως στο δωμάτιο της Ελένα.
Ο Βίκτορ είναι εκεί και της μιλάει.
Ωραία. Πολύ ευγενικό από μέρους του.
Της λέει ότι η μαμά έφυγε.
Η μαμά σου στέλνει την αγάπη της.
Ήταν στενοχωρημένη, έκλαιγε.
Η Εύα πήγε μια βόλτα.
Ανυπομονούσε τόσο να δει την μητέρα της.
Περίμενε τόσο πολλά.
Δεν είχα την καρδιά να την προειδοποιήσω.
Δεν καταλαβαίνω τι λες.
Λες ότι θέλεις να...
Προσπάθησε να ηρεμήσεις...
αλλιώς δεν καταλαβαίνω.
Εύα, έλα γρήγορα.
Καμιά φορά στέκομαι και κοιτάζω τη γυναίκα μου
χωρίς εκείνη να το ξέρει.
Είναι τόσο απογοητευμένη από τότε που η Σαρλότ έφυγε βιαστικά.
Είναι τρομερά συγχισμένη.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί.
Λέει ότι εκείνη έδιωξε τη μητέρα της
και δεν μπορεί να συγχωρέσει τον εαυτό της.
- Θα βγεις; - Μέχρι το ταχυδρομείο θα πάω.
Θα ταχυδρομήσεις κι αυτό το γράμμα;
Ναι, για την Σαρλότ είναι;
Διάβασέ το αν θέλεις, πάω στην Ελένα.
" Αγαπητή μαμά, καταλαβαίνω ότι σε αδίκησα.
Σε συνάντησα με απαιτήσεις αντί για στοργή.
Σε βασάνισα με ένα παλιό μίσος που πλέον δεν υπάρχει.
Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
Δεν ξέρω αν θα λάβεις αυτό το γράμμα.
Δεν ξέρω καν αν θα το διαβάσεις.
Ίσως είναι πια πολύ αργά.
Όμως ελπίζω η αποκάλυψή μου να μην ήταν μάταιη.
Άλλωστε υπάρχει και οίκτος.
Εννοώ την μεγάλη ευκαιρία να φροντίσει ο ένας τον άλλο,
να βοηθήσει ο ένας τον άλλο,
να δείξει στοργή.
Δεν θα σε αφήσω να χαθείς ξανά από τη ζωή μου.
Θα επιμείνω.
Δεν θα τα παρατήσω ακόμα κι αν είναι πολύ αργά.
Δεν νομίζω ότι είναι αργά.
Δεν πρέπει να είναι αργά.