Hej, młody.
- Co? - Znalazłem coś.
Musisz to zobaczyć.
„Jumanji”.
Planszówka?
Kto w nie jeszcze gra?
Odbij, odbij.
Unik. Bum.
Hak.
Rzut na głowę. Trup.
Cios, cios, kontra, na głowę.
Gotowy. Walcz!
Fridge Zrobione?
- Zrobione. - Przegrana.
Zrobione. Za 20 minut przed domem Freaka.
„...Benjamina Franklina. To poczucie amerykańskiej wyjątkowości
podżegało ogień ekspansji na zachód”.
Spencer, kochanie?
Co mówiłem o pukaniu, mamo?
Jestem spóźniona. Idziesz po szkole do ojca?
- Chyba. - Weź swój EpiPen
i pamiętaj, że świat jest okropny.
Uważaj na wszystko. Kocham cię, pa.
- Do niedzieli! - OK!
- Na razie, mamo! - Zjedz coś.
Nie mogę, Spencer czeka.
- Spencer Gilpin? - Tak.
Pomaga mi w lekcjach.
- Wyciąga z niskich ocen. - Miło słyszeć.
- Mały Spencer Gilpin. - Tak.
- Poprawisz oceny? - Tak, dlatego go potrzebuję.
Żebyś nie wypadł z drużyny...
Nie wypadnę.
Będzie dobrze, OK?
OK.
To jest urocze, nie?
Tak.
bethanywalker Pobudka. Nienawidzę poranków. #bezfiltra #kochammojeżycie
- Siema. - Cześć, Fridge.
Kurtka przeciwdeszczowa?
- Co z nią? - To, że nie pada.
Ale może. Nigdy nie wiadomo, co cię czeka.
- Rany. - Co to miało być?
Możemy się pospieszyć? Ten dom dziwnie na mnie wpływa.
Masz.
- Bez literówek? - Tak, sprawdziłem.
Napisałem wstęp...
i zakończenie, i co nieco w środku.
Sam bym to napisał, gdybym miał czas,
- ale... - Pewnie, to nic takiego.
Słuchaj, tak sobie myślałem... Fajnie się pisze
twoje zadania domowe,
ale co robisz w ten weekend,
- bo moglibyśmy... - No wiesz, w ten akurat...
- Hej, Fridge! - Hej.
Podwieźć cię?
- Jadę z nią. - Wiesz co?
To nawet lepiej pasuje mi do terminarza.
To na razie, grotołazie!
Nie, przepraszam.
Co tam, mała?
Nieważne.
To nic, że od dziecka się przyjaźniliśmy.
- Nie ma sprawy. - Co powiedziałeś?
Nic.
To ten dziwak.
Biedny człowiek.
To straszne, co się u nich wydarzyło.
- Mówiłam o tym chłopaku. - Co ty tu robisz?
Rozmawiałem z kolegą.
Lepiej uważaj, gdzie się włóczysz. Zrozumiano?
Tak, panie Vreeke.
Świat pożera takie dzieciaki jak ty.
LICEUM BRANTFORD
Wrzuciłam fotkę dwie godziny temu,
a on nie skomentował. Nawet nie polubił!
- Widziałaś je? - Tak, słitaśne.
Nie wiem, o co mu chodzi.
Właśnie. Przecież nie wrzucam za dużo fotek.
- Ale mógłby chociaż... - Ktoś za tobą jest.
- O, hej. - Hej.
Czy ty właśnie dzwonisz w czasie testu?
Tak, ale już skończyłam.
To świetnie. A zauważyłaś, że inni jeszcze piszą?
- No i? - Czekaj, może od początku.
Zdajesz sobie sprawę, że istnieją też inni ludzie?
Wie pani, mam właśnie problem
i też mnie to nie cieszy.
Przechodzę kryzys, a Lucinda
wspiera mnie jak prawdziwa kobieta, więc może pani też powinna.
- Rozłącz się i tyle. - Zaraz skończę.
- Natychmiast. - Jeszcze dwie minuty.
No i zostajesz po lekcjach.
Ruszać rękami. Biegiem!
- Spóźniłaś się, Bethany! - Przepraszam.
Podobno zerwała z tym futbolistą.
To twoja szansa, Fussfeld.
Dobrze, teraz poćwiczymy rzucanie i łapanie.
Dobierzcie się w pary i weźcie piłki. Ruchy!
Martha!
Martha! Nie możesz grać sama.
Znajdź parę.
No już, chodź.
Nie, nie trzeba.
No dobrze.
Musisz ćwiczyć tak jak wszyscy.
Bo po co tu jesteś?
Bo muszę.
- Martha... - To bez sensu.
Jest mi to niepotrzebne w nauce
i nie widzę celu w rzucaniu
piłką do kosza, „przyłożenie, pięć punktów”!
Nic się nie zgadza, ale przede wszystkim...
ruch ci się przyda.
Kontakt z innymi też.
A jak spróbujesz, to możesz się nieźle bawić.
Bawić. To o to chodzi? O zabawę?
To szkoła.
Mamy się uczyć rzeczy, które mają sens.
- Słuchaj... - Życie jest krótkie
i nie mam zamiaru zmarnować go na bycie nauczycielką WF-u.
- To źle zabrzmiało. - Dokładnie.
Masz karę.
To było hardkorowe.
Kozackie.
Spencer Gilpin?
DYREKTOR
Siadaj, Spencer.
Tak, proszę.
„To poczucie amerykańskiej wyjątkowości
podżegało ogień ekspansji na zachód”.
Brzmi znajomo?
- Nie. - To ostatnie zdanie
z pracy Anthony'ego o ekspansji USA.
Dziwnym trafem jest to też ostatnie zdanie
twojej pracy z zeszłego roku.
To ciekawe.
Naprawdę?
Tak myślę. W końcu jakie są szanse?
Niewielkie.
Użyłeś też u siebie tej samej przenośni,
„rozprzestrzenianie się ognia”,
w kontekście herbatki bostońskiej, Gettysburga
i ruchu sufrażystek.
Ale tu gorąco.
Wiem, że potrzebujesz mojego zaliczenia, Anthony,
ale tak go nie zdobędziesz.
- Nie toleruję oszukiwania. - Oszukiwania?
- Ja nie... nie oszukiwałem. - To moja wina.
Zmusiłem go do tego.
Zmusiłeś go
do przyjęcia twojej pracy?
Tak.
Słuchaj, przepraszam, dobra?
Nie, nie „dobra”.
Przez ciebie wyleciałem z drużyny.
A mnie mogli wyrzucić ze szkoły. Nie tylko ty
żyjesz na krawędzi.
- Na krawędzi? - Tak.
Nigdy nie zrobiłem nic tak niebezpiecznego.
No i zobacz.
Teraz poniosę konsekwencje.
No proszę...
Przyjemna grupka, co?
Witam w karnej odsiadce.
- Spencer? - Chciałbym przeprosić.
- Dziękuję. - Panie dyrektorze, ja nic...
Przestań. Wszyscy coś przeskrobaliście.
Ale musicie zastanowić się nad jednym.
Kim jesteście
w tym punkcie życia...
i kim chcecie zostać.
Macie tylko jedno życie.
Od was zależy, jak je spędzicie.
Na szczęście
nie ma lepszego czasu na przemyślenia
niż kara po lekcjach.
Wstawajcie, idziemy.
Szykujemy tu pracownię komputerową,
ale najpierw trzeba posprzątać.
Stare gazety oddamy na makulaturę,
ale trzeba je przygotować.
Musicie wyciągnąć wszystkie zszywki.
Jak nie dzisiaj, to dokończycie jutro.
- W sobotę? - Przez głupią piłkę?
- Nie da rady. - Brzmi uczciwie.
- Zamknij się. - Lepiej zaczynajcie.
Wybierzcie broń.
Po cholerę im kula do kręgli?
Serio, nie ma zasięgu?
- Może być jeszcze gorzej? - Pomożesz nam?
Czy jesteś za ładna?
Jestem za ładna.
Podsłuchałem twoją rozmowę z panią Web.
To znaczy nie jak jakiś psychol,
byłem tam, też miałem lekcję.
Bardzo mądrze mówiłaś
o tym, czemu WF jest do niczego
i w ogóle.
Dzięki.
Spoko.
DO ODDANIA
Hej, a co to?
- Nie wiem. - To jakieś
przestarzałe Nintendo?
Chyba nie.
Pierwszy raz widzę.
WCZYTYWANIE...
„Gra dla prawdziwego chwata,
który szuka przygód nie z tego świata”.
WITAMY W JUMANJI
Jumanji.
Zszywki, ludziska.
- Co to znaczy „Jumanji”? - Nie wiem, pierwsze słyszę.
WYBIERZ POSTAĆ
Kogo wybrać?
Nie wiem, to chyba bez różnicy.
„Jefferson Seaplane McDonough,
pilot i awanturnik”.
- Nie działa. - Wybierz kogoś innego.
„Franklin Moose Finbar”.
ZOOLOG BROŃ
Brzmi bajerancko.
I jest zoologiem, ekstra.
- Teraz ty. - OK.
„Doktor Smolder Bravestone”.
ARCHEOLOG ODKRYWCA
Grasz, Bethany?
No dobra.
Będę...
Shelly Oberon...
rubensowski geniusz.
MAPY RUBENSOWSKI GENIUSZ
Chodź tu, Zszywka. Twoja kolej.
Nie.
- Dzięki. - Tylko kilka minut?
- Dla zabawy. - Ona nie lubi się bawić.
No dobrze.
To chyba największy obciach w moim życiu.
Bardzo wątpię.
RUBY ROUNDHOUSE ZABÓJCZYNI
Witamy w Jumanji!
Co się dzieje?
To chyba spięcie!
Odłącz to!
Co to? Co ci się stało w ręce?
- Co to jest? - Nie wiem.
Spencer!
O Boże!
Co to ma być?
O nie.
Cholera...!
Hej!
Jesteście tu? Dlaczego mam taki głos?
Gdzie moje włosy?
Co to...?
Boże!
Co to za debilne...?
- Kim jesteś? - A ty?
A ona?
Kim jesteście?
Co tu się dzieje?
- O mój Boże! - Złaź ze mnie!
Pozwę cię... Co z moim głosem?
- Złaź, miażdżysz mnie! - Gdzie ja jestem?
Złaź!
Co...
Co, do diabła? Gdzie reszta mojego ciała?
A co to? Co mam na plecach?
- Co to jest? - O Boże.
Fridge?
Tak, jestem Fridge. A ty kto?
Spencer.
Co? Jasne, akurat. Co tu się wyprawia?
Wydaje mi się,
że to ta gra.
- Słucham? - O czym ty mówisz?
Nie wiem jak,
ale chyba wciągnęło nas do środka.
Jesteśmy wybranymi postaciami.
Jestem Spencer, ale wyglądam i mówię
jak doktor Smolder Bravestone.
- Mówisz, że ty jesteś Spencer? - Tak, dokładnie!
Fridge, to ja, Spencer. Czyli ty jesteś Moose Finbar.
Tak masz na kamizelce. I...
- Martha? - Tak.
Jesteś Ruby Roundhouse.
A ty, Bethany, to profesor Shelly Oberon.
- To pewnie zdrobnienie od „Sheldon”. - Co to znaczy?
- O Boże, on ma rację. - A ty...
- ty jesteś Spencer? - Tak, mówię wam.
Jestem Spencer, jestem...
Tak, to on.
Czyli to znaczy, że ja...
ja...
Czekaj, Bethany, nie!
Nie!
Jestem grubasem w średnim wieku.
Mam tatuaż.
Mama mnie zabije, jak się dowie.
Co to jest?
Ja też go mam.
Czasem.
Moment!
A gdzie mój telefon?
Po co mi w dżungli takie ubranie?
Ciasne szorty i skórzany top.
Co to ma być?
Wyglądam jak krasnal. I gdzie mój telefon?
- Kogo to obchodzi? - Mamy nowe ciała.
To chyba nie jest teraz
- najważniejsze. - Nie sądzisz,
że można by do kogoś zadzwonić,
napisać albo zmienić status
na „utknęłam w głupiej grze”?
Sęk w tym, że nie mam lekarstw, wiesz?
- A mam alergie na wszystko. - O nie.
Alergie?
A ja nie mam połowy ciała!
To nie może być prawda.
Może jesteśmy w śpiączce.
Wszyscy razem, w jednej śpiączce?
To jedyne wytłumaczenie. Ta konsola
nas poraziła prądem i teraz wszyscy...
- O nie, Bethany! - Nie!
Przestań!
O mój Boże! Idź tam i ją uratuj.
Nie będę tam właził! Sam idź.
Nie, ja mam plecak.
Nie można wchodzić z plecakiem do wody.
Co, do...?
- Bethany! - Co tu się...?
Nic ci nie jest?
To było mocne.
Nie ogarniam tego miejsca.
- Co się stało? - Zjadł mnie nosorożec
i spadłam kilkaset metrów z nieba.
Tak to wyglądało.
Hipopotam. Jest wszystkożerny,
szybki na krótkich odcinkach
i ma siłę szczęk 8100 niutonów.
Skąd ja to wiem?
Jesteś zoologiem.
- Co? - Nadal jestem grubasem?
- Niestety. - Czekaj.
Czemu nikt z was się nie dziwi? Ona spadła z nieba!
Hej...?
Wstawaj, Bethany, wstawaj!
Biegnij!
Uciekajmy!
Doktor Bravestone! Witam w Jumanji!
Nie stójcie tak, wskakujcie.
Szybko, szybko!
Doktor Bravestone.
Słynny archeolog i międzynarodowy odkrywca.
Znany z odważnych przygód na siedmiu kontynentach.
Są tu pasy?
To dla mnie wielki zaszczyt wreszcie pana poznać.
Jest pan jeszcze bardziej ujmujący, niż myślałem.
Dzięki.
- Kim pan jest? - Nigel Billingsly, do usług,
Ruby Roundhouse, zabójczyni.
Witaj w Jumanji.
Czekałem na wasze przybycie.
Jak wiecie, Jumanji grozi zguba.
Liczymy na to, że zdejmiecie klątwę.
- Klątwę? - Jaką klątwę?
Przepraszam, znalazł pan mój telefon?
Profesor Sheldon Oberon.
Witam w Jumanji. Nigel Billingsly, do usług.
Czekałem na wasze przybycie.
Co z nim nie tak?
To chyba BN.
Co? Powiedz po ludzku.
Bohater niezależny. Część gry.
Nieważne, o co zapytamy, ma zaprogramowane odpowiedzi.
Rozumiem. Wszystko jasne.
Franklin Mouse Finbar!
Witam w Jumanji.
Moose, nie Mouse.
Skądże. Z całą pewnością Mouse.
- Mouse? - To od pana
uroku i mikrych rozmiarów. Jak myszka.
Spodziewałem się pana.
Dr Bravestone nie rozstaje się ze swym zaufanym pomocnikiem.
Pomocnikiem?
Odkąd doktor uratował pana ze szponów pewnego watażki
w peruwiańskiej dżungli, zawsze jesteście razem.
- Super. - Możemy wrócić do tej klątwy?
Wszystko opisałem w liście.
- Może go pan odczyta. - Nie dostałem żadnego...
No tak.
„Doktorze Bravestone, piszę w sprawie dramatycznej sytuacji
w Jumanji. Potrzebujemy Pana pomocy”.
- Co to? - Co jest?
Co tu się dzieje?
To chyba przerywnik. Jak w grach.
Krótki filmik z opisem tła fabularnego.
Jestem Nigel Billingsly,
przewodnik w Jumanji.
Najął mnie Pana były wspólnik,
obecnie wróg, profesor Russel Van Pelt,
bym kierował zgubną wyprawą.
Profesor Van Pelt
poszukiwał słynnej Świątyni Jaguara,
w której spoczywa święty klejnot Jumanji.
Doskonale Pan wie, że była to jego obsesja.
Po latach badań
trafił wreszcie na trop.
Czy to możliwe?
Znalazłem ją?
Van Pelt mówił, że chce odnaleźć klejnot,
by opisać go w swej pracy.
- On istnieje! - Nie wiedziałem,
że zamierzał go sobie przywłaszczyć.
Znalazłem go.
Znalazłem!
Legenda głosi, że jaguar czuwa nad Jumanji,
a tego, kto ośmieli się go oślepić, ogarną siły mroku.
Van Pelt przejął władzę nad wszelkimi stworzeniami w krainie,
które są mu całkowicie oddane.
Niegdyś spokojne Jumanji ogarnęła straszliwa klątwa.
Błagałem, by odłożył klejnot na miejsce,
ale nie mógł się z nim rozstać.
Poczekałem więc, aż zapadnie w sen
i ruszyłem do akcji.
Przynieście mi ten klejnot!
I zamordujcie każdego, kto zechce was powstrzymać.
Właśnie. To proszę bardzo.
Z nieocenioną pomocą towarzyszy
i ich różnych umiejętności włoży pan klejnot do oka jaguara
i zdejmie klątwę.
Pewnie chce pan od razu zacząć.
- Właściwie to... - Powodzenia!
Los Jumanji zależy od pana.
- Co? - Pamiętajcie:
Przed wami stoi niełatwe zadanie,
zwrócenie klejnotu i klątwy pokonanie
By grze z pazurów się wydrzeć,
trzeba uratować Jumanji i nazwę tę wyrzec
Powodzenia! Los Jumanji zależy od pana.
- Pamiętajcie... - W kółko gada to samo.
...niełatwe zadanie,
zwrócenie klejnotu i klątwy pokonanie
By grze z pazurów się wydrzeć,
trzeba uratować Jumanji i nazwę tę wyrzec
Spoko, dasz radę. W prawdziwym życiu wszyscy cię kochają.
Możesz się przespać z każdym.
To ci pomaga, jak się boisz?
Możesz mnie nie osądzać?
Zerwałam z Noah, zmieniłam się w kolesia
i nie mam telefonu. Chyba mogę być zła.
Doktorze Bravestone! Oto mapa Jumanji.
Brakująca część jest na bazarze.
- Na bazarze. - Część czego?
- Bywajcie! - Nie może pan
- nas tam podwieźć? - Pamiętajcie:
By grze z pazurów się wydrzeć,
trzeba uratować Jumanji i nazwę tę wyrzec
Schowasz to?
Nie.
No weź, tylko ty masz plecak.
To co teraz? Mamy mapę. Musimy iść i znaleźć...
Ten bazar?
Odniesiemy klejnot do jaguara
i wracamy do domu. Nie ma sprawy.
Czemu nie możemy przerwać gry bez robienia tego wszystkiego?
Musimy ją ukończyć.
Chyba...
Chyba musimy uratować Jumanji.
A niech mnie, ale z niego facet.
Tylko nie płacz, tylko nie płacz.
Nie płacz.
Tyle tu różnych chorób.
Jest upał.
OK, jestem w tym dobry.
Gry komputerowe to moje hobby. Moja specjalność.
W takiej grze muszą być poziomy.
Trzeba je wszystkie ukończyć.
Będą coraz trudniejsze.
- Ukończymy je... - Wiesz, dokąd idziemy?
- Mniej więcej. - Mniej więcej?
No to świetnie. Jesteśmy w dobrych rękach.
To pewnie brakująca część.
Pewnie szukamy reszty mapy.
Tylko nic na niej nie ma.
Co ty gadasz? To przecież mapa.
Mapa Jumanji.
Kartograf.
- Czyli? - Spec od map.
- Profesor Oberon miał taką zdolność. - Masz rację.
Czyli wy nie widzicie, a ja tak?
Nasze postacie mają różne zdolności.
Musi być jakiś sposób, żeby je...
MOCNE STRONY - SŁABOŚCI
- Co zrobiłeś? - „Mocne strony: Odwaga. Wspinaczka.
Szybkość. Bumerang.
Zniewalająca moc”.
Co ty wyprawiasz?
- Co to było? - Zrobiłeś się zniewalający.
„Słabości.
SŁABOŚCI: BRAK
Brak”?
Jak to zrobiłeś? Tę listę?
Po prostu... po prostu nacisnąłem moją ogromną lewą pierś.
- To przy cyckach, pokażę ci. - Odwal się.
Przynajmniej pokaż, gdzie naciskasz, żebyśmy wiedzieli...
„Mocne strony: Karate. Tai chi. Aikido. Walka tańcem”?
Walka tańcem? Jest coś takiego?
„Słabe strony:
Jad”.
Serio?
MOCNE STRONY
„Paleontologia”. Co to jest?
Chyba nauka o skamieniałościach.
- Nieźle. - Powiedziała gorąca karateczka
do słabego gościa od skamieniałości.
MOCNE STRONY: ZOOLOGIA TRAGARZ BRONI
SŁABOŚCI: CIASTO. SZYBKOŚĆ. SIŁA.
Co za głupia gra.
„Słabości: ciasto”.
Tak, ciasto to moja słabość.
Wraz z szybkością i siłą.
Siła to moja słabość.
Mogę o coś zapytać?
Jak siła może być słabością?
Niech ktoś mi powie. I po co mi szybkość?
Po co mi ona do uciekania
w tej głupiej czapce przed wielkimi, krwiożerczymi zebrami?
I jesteś dobrym tragarzem broni.
- Czyli co? - To chyba znaczy,
że nosisz w plecaku broń
i mi ją podajesz, kiedy jej potrzebuję?
Słuchajcie! Mapa się zmienia.
- Niby jak? - Co mówi?
Nie ma tu za wiele.
Ale jeszcze przed chwilą tego tu nie było.
Tu jest „Potężny ryk”.
Potężny ryk
Nie podoba mi się to.
- Mam dość. - I co jeszcze?
Tutaj jest napisane „Z głębin”.
Z głębin
Hipopotam z głębin. Ten, który...
Który to zrobił. Zapomnijmy o tym.
„Z głębin” to pierwszy poziom,
więc „Potężny ryk” musi być drugim.
Dokąd teraz?
OK.
To jest tam...
a to tu...
Chyba jesteśmy na miejscu.
Co to za gra?
Uciekajcie!
Czekajcie!
No już, nogi!
Czemu biegam tak wolno?
O Boże, o mój Boże!
Do bani!
Rozdzielmy się!
O rany.
Chodź!
- Mają wielkie spluwy! - Tak?
Więc to są spluwy?
- Daj mi plecak. - Bo?
Masz w nim moją broń.
Na ziemię.
Twoją broń?
Nie widzę żadnej... A co to?
Tak! Bumerang to moja mocna strona.
- Co z nim zrobisz? - Nie wiem.
- Zabiję ich czy coś. - Tym?
A masz lepszy pomysł? Uważaj.
Patrz na to.
- Dobra robota. - Tam!
Sprawdzić, czy mam zośkę, którą w nich możesz rzucić?
- Czekaj! - O nie.
Udało się.
Jadą. Zmywajmy się.
Nie dam rady im uciec.
Biegiem, i to już!
- Wskakuj mi na plecy! - To już wolę zginąć. Nie!
Zostaw mnie!
Spencer! Zostaw mnie!
Chyba żartujecie.
O, nie, nie, nie!
- Musimy skoczyć! - Oszalałaś?
Wszystko, tylko nie to.
Skaczcie!
- Martha! - Skaczcie!
- Skaczemy! - Ale czy jest głęboko?
- Musimy! Skacz! - Nie!
- Skoczysz. Skacz! - Nie!
Chyba mam zawał.
Nie mogę oddychać.
To była największa zniewaga w życiu.
- Nigdy tak już nie rób. - Opiłem się wody.
Trafili mnie.
O nie.
Martha?
- Co się z nią stało? - Nie żyje? Umarła?
Czekajcie.
Co tu się, do diabła...
- Złaź ze mnie! - Żyjesz?
- Chyba tak. - Złaź ze mnie, do cholery!
- Już złażę. - A o mnie nikt nie pyta?
Co ja, materac do lądowania?
Tak myślałem.
Mamy po trzy życia. Te tatuaże na ręce...
Rany, popatrzcie, jakie wielkie.
- Spencer! - Co?
- Co mówiłeś? - To licznik żyć.
Bethany została pożarta, więc ma dwa.
Ma rację.
Moment. A jeśli nam się skończą?
Zwykle to oznacza...
koniec gry.
I co wtedy?
Mówisz, że możemy tu naprawdę zginąć?
- Nie jestem pewien, ale... - Nie?
Nie jesteś pewien, fanie gier?
Nigdy w żadnej nie utknąłem!
Nie jestem pewien, ale myślę, że możemy zginąć.
Bardzo mnie to martwi.
To lepiej znajdźmy brakującą część.
Dobra.
Po drugiej stronie góry jest wioska.
Może tam jest bazar.
- Chodźmy. - Czekajcie.
Muszę się najpierw odlać.
Cały dzień się tego boję, ale ja też.
Mogę pójść z tobą i mi wszystko pokażesz?
Może przyda mi się pomoc.
Pewnie. Spoko, pomogę.
No to jak to się robi?
To proste. Najpierw
rozporek, wyciągasz i strzelasz.
Pamiętaj wycelować. To bardzo ważne.
A niech mnie, mam przyczepionego penisa!
Martha, zobacz mojego penisa!
Nie, dzięki!
- Pierwszy raz go widzisz? - Nie chciałam patrzeć.
Ja swojego sprawdziłem 20 sekund po lądowaniu.
Na szczęście udało mi się wziąć tu ze sobą jedną rzecz.
Hej, co ty wyprawiasz?
- Podglądasz? - Wybacz.
- Nie ma podglądania! - Tak, nie patrzy się na innych.
Dobra, zaczynajmy.
Spokojnie, a nic się nikomu nie stanie.
- Co teraz? - Strzelaj.
- I nie zapomnij wycelować. - Co ty masz z tym celowaniem?
Może nie przy damie.
Ej, tak jest dużo łatwiej!
- Fajnie, co? - Tak, to jest jak uchwyt.
Powinnam to transmitować na Instagramie!
- Całkiem niezłe. - Z przodu!
Bravestone.
I jego towarzysze.
Uciekli?
Zgubiliśmy ich.
Mogłem się domyślić.
To znaczy?
Wezwę wszystkie stworzenia i każdego żołnierza
na polowanie.
Odzyskam, co moje.
Znajdź ich.
Uwaga pod nogi.
Nierówno tu. Nie skręćcie kostki.
- Zdarzyło mi się to... - Zamkniesz się?
- Nie ma sprawy. - No proszę!
- Pożyczysz mi kurtkę? - Jasne.
- Dzięki. - A co?
To tak, jakbym przyszła do szkoły w bikini.
Raz to zrobiłam. Trafiłam do dyrektora.
- No oczywiście. - Noah lubi popatrzeć.
To klucz do naszego związku.
Krytykujesz mnie? Nawet nie mogę nic powiedzieć.
Nie znasz mnie, ale wiesz, że mnie nienawidzisz.
Przestań, wcale cię nie nienawidzę.
- Nie? - Nie.
Po prostu jesteś zaszufladkowana jako popularna laska.
Każdy traktuje cię jak księżniczkę albo obiekt pożądania.
Może przez to jesteś trochę egocentryczna?
To ma sens.
A myślisz, że ty jesteś taka...
krytyczna, bo boisz się, że nikt cię nie lubi,
i też nikogo z góry nie lubisz?
Nie.
Może. No może.
No to dobra.
Powiem ci, że jesteś spoko. Głowa do góry.
Dzięki.
Chyba.
Mam dość tej gry. Nie zbliżaj się, Spencer.
- Czemu jesteś na mnie zły? - Czemu?
Serio mnie o to pytasz?
Wypadłem z drużyny,
teraz utknąłem przez ciebie w tym... tym czymś.
A ty zdziwiony, że nie jesteśmy kumplami.
Nie jesteśmy kumplami, bo nie chcesz tu być?
Raczej nie.
To przez to, że nie jestem dość fajny,
więc udajesz, że mnie nie znasz,
chyba że mam odrobić ci lekcje, bo ty nie umiesz.
Nic dziwnego, że nie masz pojęcia o ekspansji.
Widzisz? Wiesz co?
Nie jestem głupi, Spencer.
Poprosiłem o jedną przysługę. Miałeś napisać mi pracę,
żeby mnie nie wyrzucili, a ty nawaliłeś.
Nie mogę już grać, choć jestem w tym naprawdę dobry. Przez ciebie.
Powinienem ci skopać tyłek.
- Chciałbym to zobaczyć. - Słucham?
A, rozumiem.
- Wszystko jasne. - Chłopaki!
Myślisz, że skoro masz dwa metry wzrostu
i 120 kilo wagi, to będę się ciebie bał?
Tak myślisz?
Może.
Coś ci powiem.
Nadal jesteś tym pierdołą, którego próbuję się pozbyć.
Nic się nie zmieniło.
To nowe ciało może wpędzić cię w kłopoty.
Kretyn.
- Nie! - Spencer!
Spencer!
- Zabiłeś go! - Zwariowałeś, Fridge!
Wyluzujcie. Zaraz wróci.
Nie nazywaj mnie kretynem.
A ty mnie nie pchaj.
Bo co mi zrobisz?
Też cię popchnę.
Uderzyłeś mnie?
Bijesz mnie?
- Przestań, Fridge. - No tak.
Bijesz...?
Nie!
Starczy tego.
Nie marnujmy żyć.
Potrzebujemy się nawzajem.
Może ci się to nie podobać, ale musimy trzymać się razem.
Możesz to powtórzyć?
- Musimy trzymać się razem? - Ale zniewalaj.
Masz to pod kontrolą czy to samo przychodzi?
Samo przychodzi.
- Co tu robimy? - Szukamy części mapy.
Będziemy o nią pytać?
Nie, rozejrzymy się dokładnie, ale najważniejsze,
żeby zrobić to dyskretnie.
Racje żywnościowe! Racje!
Macie pieniądze? Umieram z głodu.
Kupcie racje żywnościowe!
Racje!
Gra chyba każe nam podreperować zdrowie.
- Musimy coś zjeść. - Nie rób tak!
Ale pycha. Nie jadłam chleba, odkąd miałam 9 lat.
- Naprawdę? - A jak wyrobiłabym brzuch?
Daj mi kawałek.
Moment, co to jest?
Moje słynne kruche ciasto.
Ciasto?
Mówiłaś, że to chleb.
Chyba zapomniałam, jak smakuje.
Jak można zapomnieć...?
Coś mi się stało?
- Nie. - Mam drgawki?
- Mam wysypkę? - Nie.
- Nadal jestem czarny? - Tak.
Dobra. Wszystko spoko, tak?
Wszystko jest w porządeczku.
Nic mi nie jest. Musi chodzić o to, że uwielbiam ciasta.
Nie mogę się im oprzeć. Nic mi nie...
Rany!
Co to było?
Jak mówiłem, ważna jest dyskrecja.
- Mówiłeś też, że mamy jeść. - Racje!
- Kupcie... - Lepiej się zamknij!
Doktor Bravestone! Dobrze, że pan tu jest. Jumanji czeka.
Dzięki. To dla mnie przyjemność.
- Zapytaj o mapę. - No tak! Cześć. Jestem Bethany.
To znaczy... profesor Shelly jakiś tam.
Jestem doktorem od map
i mam tę mapę, której brakuje kawałka.
Doktor Bravestone! Dobrze, że pan tu jest. Jumanji czeka.
Co za maniery.
Musimy znaleźć brakującą część.
W koszu czeka na was wybawienie
Fałszywy ruch oznacza wasze uśmiercenie
Ufajcie sobie i otwórzcie oczy
Brakująca część jeszcze was zaskoczy
Ojej.
Powodzenia, bohaterze.
- Jumanji czeka. - Tak, już wiemy.
Mówiłeś to kilka razy.
Myślicie, że...
w środku jest jakiś wąż?
Tak.
- To chyba zadanie dla Bravestone'a. - Niby czemu?
Słyszałeś, jesteś bohaterem.
„Jumanji czeka”. Rusz się.
- Nie chcę tego robić! - No idź!
Czarna mamba!
To czarna mamba.
Ćwierć miligrama jadu zabija człowieka.
Wystąpi mrowienie kończyn
i w ustach, piana, gorączka
oraz ataksja, czyli zaburzenia mięśniowe.
- Skąd ja to wiem? - Co robimy?
- Widziałeś tam coś? - Nie zdążyłem.
Dobra.
„Ufajcie sobie i otwórzcie oczy”.
To chyba pojedynek na wzrok.
- Co? - Że niby co?
- Mamy otworzyć oczy. - Chyba ma rację.
Na widok grzechotnika nie można się ruszać.
Ktoś musi nawiązać kontakt wzrokowy z wężem
- i nie mrugać. - A Spencer wyciągnie to,
- co jest w środku. - Czemu znowu ja?
- Bo ty jesteś Bravestone. - No dobra.
Kto jest dobry w niemruganiu?
Jestem niezrównana.
To czas to udowodnić.
Spokojnie, Bethany.
Dobra.
Powiedz kiedy.
Teraz.
I co teraz?
- Wyrwijmy kły jadowe. - Co?
Pociągnę mu głowę od tyłu, to go zdezorientuje.
Trzeba uważać na gruczoł jadowy
i odsłonięty kanał jadowy.
Teraz wystarczy wyłamać mu zęby
z pyska.
Czyli to nie był pojedynek wzrokowy.
„Ufajcie sobie i otwórzcie oczy”.
Zaufaliście mi.
A ja wyrwałem mu kły.
- Tak było. - Tak.
- Tak zrobiłeś. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Hej, ludzie.
To nie wygląda jak fragment mapy.
Brakująca część to słoń?
Coś jest napisane na papierze.
„Znajdź mnie i w górę”.
Znajdź mnie i w górę
„W górę”? Kiedy znajdziemy słonia?
Wyrwałem kły wężowi.
To teraz chyba szukamy słonia?
To następny poziom w grze?
- Hej! - Uciekajmy!
O Boże.
- Z drogi! - Hej!
Skacz!
- Skacz! - Ruchy, ruchy!
Hej!
Muszę cię ostrzec. Chyba mam silny cios.
Paruj.
Paruj, paruj, unik, blok.
Hak!
Unik! Głowa w ścianę!
Unik! Blok!
Unik! Cios!
Rzut na ścianę!
Jaka masakra!
Zróbmy to.
Niby co?
Schowaj mi to do plecaka.
Unik! Głowa o stół!
Rzut przez sufit!
Witaj, doktorze.
Dawno się nie widzieliśmy.
Wydaje mi się, że masz coś mojego.
Chcemy wrócić do domu.
- Chodźcie ze mną! Szybko! - Za nim!
Chodźcie.
Tędy. Chodźcie, szybko!
Dobra.
Musicie iść za mną i robić to, co każę.
Ruszajmy.
Szałowo, że tu jesteście.
- Tak? - Szałowo!
Widziałem was na bazarze i pomyślałem: „No nie wierzę”.
I wtedy zupełnie mi... Plecami do ściany!
O rany!
Idziemy dalej.
- Uwaga pod nogi. - Kim jesteś?
- I kim my dla ciebie jesteśmy? - Racja, przepraszam.
Zacznijmy od początku.
To ty jesteś pilotem? „Seaplane”?
- Tak, to ja. - Chwileczkę.
Jesteś tą niedostępną postacią.
Też utknąłeś w grze?
- Zejdźcie z białych płytek. Stop. - Co?
Zabójcze.
Ta gra jest do dupy.
Weźmiemy deskę.
Chodźcie za mną.
Uważajcie, nie chcielibyście tak zginąć.
Boże.
Bardzo ładnie.
Chodź.
Dam radę. Wyrwałem kły wężowi. Należy mi się trochę szacunku.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Chodźcie.
Mam na imię Alex.
Spencer Gilpin.
Martha, Fridge i Bethany.
Bethany? Jesteś dziewczyną?
Kobietą.
W rzeczywistości byś na nią leciał.
Uciekli. Chyba ktoś im pomógł.
Seaplane.
Wyczołgał się ze swojej nory.
Przepraszam, szefie.
To się nie powtórzy.
Wiem o tym.
Co robisz?
Margarity. To moja mocna strona.
To i latanie, choć zestrzeliło mnie
kilka małp w myśliwcach, więc może nie jestem tak świetny.
W każdym razie zdrówko.
- Dzięki. - Proszę.
Nigdy nie piłam alkoholu.
- Ja też. - Wiesz co?
Co nam szkodzi?
- To by było na tyle. - Dobre.
Mogę jeszcze jedną?
- Alex? - Jasne.
- Po co tu tyle świec? - Odstraszają komary.
To moja słabość, co jest kiepskie,
kiedy mieszka się samemu w dżungli.
Nie jest zajęty.
A to kto?
Alan Parrish?
ALAN PARRISH TU BYŁ
To on zbudował tę chatę.
Inni też tu wcześniej utknęli?
Tak. To jego dom, ja tu tylko mieszkam.
Powiedz, Alex,
jak długo już jesteś w tej grze?
Trudno określić.
Czas tu dziwnie mija.
Ale kilka miesięcy.
- Miesięcy? - Co?
Nie mogę przejść magazynu pojazdów.
A co to takiego?
Następny poziom.
Za pierwszym razem balon nie wystartował,
a potem mnie zestrzelili, jak mówiłem.
A skoro zostało mi ostatnie życie,
mam przechlapane.
Wiedziałem, że sam sobie nie poradzę.
Z połową pułapek nie mam żadnych szans.
Margaritą nie zabiję czarnej mamby.
Pewnie, że nie. Do tego trzeba zoologa.
Możemy sobie nawzajem pomóc.
Jesteś tu długo i znasz grę,
a razem mamy dużo mocnych stron.
Razem idzie nam naprawdę nieźle.
No nie wiem.
Jeszcze raz powinie mi się noga i ze mną koniec.
Sama myśl o tym magazynie mnie przeraża.
- Nie chcę umrzeć w Jumanji. - Będziemy trzymać się razem.
Wtedy możemy wygrać. Na pewno.
To ty jesteś brakującą częścią! To ciebie szukamy.
Mieliśmy znaleźć
na bazarze brakującą część?
Nie chodziło o słonia.
- A o mnie. - Tak.
No to do dzieła, ludzie.
- Tak! - Tak jest!
- Do dzieła. - Tak, uda się.
Spencer, dopijesz to?
Bardzo dobra ta twoja margarita.
Oto i on. Magazyn transportowy.
W środku są różne pojazdy.
Musimy dostać się przez kanion
do posągu jaguara.
Widzę magazyn,
widzę kanion, ale posągu nie ma,
co jest dziwne, bo jest taki ważny i ogromny.
Twoja stara widziała większe.
Jesteś pijany?
O co ci chodzi? Nie jestem.
- Jest. - Wypiłem trzy małe margarity.
- Jesteś teraz o połowę mniejszy. - No i co?
Co robimy, Alex? Jak pozbyć się strażników?
- Ostatnio czekałem, aż poszli. - Jak długo?
- Trzy tygodnie? - Zginiemy tutaj!
Dobra, plan B.
Może są drugie drzwi, ale najpierw trzeba odwrócić ich uwagę.
Mam!
Faceci to moja specjalność.
On zna się na grach, ja facetach.
Bethany, nie chcę psuć ci humoru,
ale nie masz ze sobą... odpowiednich narzędzi.
Ja nie.
- Co? - Idź z nimi poflirtować.
- Nie! - Zajmij ich, a my się wkradniemy.
Nie mogę flirtować z nieznajomymi najemnikami.
Nie mamy lepszego pomysłu.
Nie rozumiesz. Nie potrafię tego zrobić.
Nie umiem flirtować.
Jestem w tym straszna.
Udzielę ci kilku wskazówek.
Nie, przepraszam, wymyślmy coś innego. Nie.
Nie zrobię tego.
Wystarczy tylko chwila, żebyśmy weszli do środka.
Ja chyba nie potrafię. Nie jestem przecież ostrą laską.
O co ci chodzi? Pewnie, że jesteś.
Możesz wszystko.
To cudownie, Spencer.
Może urządzimy wam kolację przy świecach?
A może chcecie się stąd najpierw wydostać?
W porządku.
Pokaż mi, jak to zrobić.
Zaczynamy zajęcia.
- Chodź, młoda. Patrz i się ucz. - Dobra.
Co miałeś na myśli z tą kolacją?
- Słucham? - Ja i Martha,
kolacja przy świecach. Co to znaczyło?
- Leci na ciebie, Spencer. - Co?
We flircie kluczowe jest sprawienie, żeby cię oblukali,
ale nie wiedząc, że o tym wiesz.
Jakbyś zawsze taka była. Przy rozmowie
masz trzy opcje: głupiutka, napalona albo niemiła.
Wybór zależy od twojego rozmówcy.
To mój największy koszmar i marzenie w jednym.
Nie wezmę tego do siebie.
Najważniejsze są włosy.
Dotykaj ich, potrząsaj, baw się nimi.
Ciągle nimi ruszaj i hipnotyzuj.
Zarzuć je w ten sposób. Oczy w dół.
Głowa w dół.
Lekko w górę. Duże oczy.
- Teraz błyszcz. - Błyszcz?
Jak postać z anime. Błyszcz.
Popracujemy.
- Mówisz, że mnie lubi? - Czemu o tym tyle gadasz?
A jak spróbuje mnie pocałować?
No to też ją pocałujesz.
A jeśli zrobi to, no wiesz, bez ostrzeżenia?
Nie całowałeś się z nikim?
Ogłosisz to w całej dżungli?
Są boczne drzwi. Chodźcie.
- Nie zgadniesz co. - Nie mów mu!
Skupmy się na chodzie. Nie spiesz się.
Zrób z tego widowisko. Jak cudowna gazela.
Albo koń. Nogi wysoko. Jedna przed drugą.
I dajesz.
Nie tak.
Staraj się zwrócić uwagę na usta. Lekko przygryź wargę.
Przygryzienie ma moc.
Dobrze. Coraz lepiej.
Uśmiech! Wyglądasz na przerażoną. Jesteś taki zabawny.
- Jesteś zabawny. - Taki zabawny.
Jesteś taki zabawny.
- Chyba łapię. - Tak jest, dajesz radę.
Wargi lekko rozchylone... Nie, nie obleśnie, z lekkim luzem.
Dotknij językiem podniebienia.
- Tak? - Tak.
Tak.
Tak?
Jesteś już gotowa.
- Ekstra. - Flirtuj, jakby wszystko od tego zależało.
Bo tak jest.
Drzwi są tam. Musimy tylko przeciąć czymś płot.
Masz coś odpowiedniego w plecaku?
Tak, coś znajdę.
Proszę. Mam nożyce do cięcia prętów.
Nadadzą się?
Idealnie.
To potęga plecaka.
Chłopaki,
- chyba jej się uda. - Też tak myślę. Jest całkiem klawa,
a oni rzadko mają okazję.
„Klawa”?
Może nie jak Cindy Crawford, ale jak na Jumanji to niezła lala.
„Lala”?
- Cindy Crawford? - To twój ideał?
Chodzi o to, że na pewno będą chcieli z nią pobalować.
Alex.
Jak myślisz, który mamy rok?
- O co wam chodzi? - O nie.
Jest 1996.
Jesteś Alex Vreeke, prawda?
- Tak. - Ten z domu Freaka?
O czym mówicie? Skąd mnie znacie?
- Nie wiem, jak to powiedzieć... - Jesteś w grze od 20 lat.
Tak bym tego nie powiedział.
Co? Niemożliwe. Żartujecie sobie?
Nie. Alex Vreeke. Całe Brantford o tobie słyszało.
Dzieciak, który zniknął.
Dwadzieścia lat temu.
Dwadzieścia lat?
Tak, dwadzieścia.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć,
ale Cindy Crawford ma jakieś 50 lat.
Ale ciągle klawa z niej lala.
Czekajcie.
Idzie.
Hej.
Zabierzemy cię do domu.
Jasne.
Co się stało z jej tyłkiem?
Co ty kazałaś jej zrobić?
Może skręciła kostkę...?
Nigdy nie flirtowała, odwal się.
Dzień dobry, panienko.
Co ty tu robisz całkiem sama?
Cześć, chłopaki.
Chyba się zgubiłam.
Pomożecie mi?
Dzień dobry, panienko.
Co ty tu robisz całkiem sama?
- Jesteście zabawni i czarujący. - Co to?
Może ma robaka we włosach?
Zapomniała wszystkie moje rady.
Ruszajmy.
Czekaj! Ja... coś ci powiem...
o tej książce, którą czytam.
O mikrobiologii.
To jedna z moich ulubionych biologii.
Dzień dobry, panienko.
Co ty tu robisz całkiem sama?
Jesteś ostra laska.
Hej.
A lubicie tańczyć?
Dobra, wchodzimy.
Który bierzemy?
Nie podoba mi się tu.
Jej mocną stroną jest walka tańcem.
Alex, i co? Co teraz?
- Co? - Co bierzemy?
- Który pojazd? - Nie wiem!
- Mówiłem... - Mamy lecieć?
- Śmigłowiec? - Mówię, że nie wiem!
Skopała im tyłki.
Pięknie sobie radzi.
Tak jest, laska!
Zupełnie ich zniszczyła.
- Dajesz! - Brawo!
Tak jest!
Jesteś moją bohaterką.
Musimy się zmywać.
Dasz mi lekcje walki. Chodź tutaj.
- Boże. - Udało się!
- Tak! - Chodź tu, koleżanko!
To doskonała chwila, ale nie ma czasu.
Nadchodzą.
Te motocyklowe dziwaki.
Seaplane! Musimy lecieć, stary.
Nie. Nie dam rady.
Mówiłem już, nie jestem dobrym pilotem. Może jedźmy autobusem.
Nie uciekniemy nim motocyklom!
Miałeś już samolot i balon. Pora na śmigłowiec.
Nie mogę, jasne? Nie chcę zginąć.
Wpadłem teraz w panikę.
Dobra, ja to zrobię.
To chyba łatwe. To tylko śmigłowiec. Naciskasz guzik, te...
tamte się obracają.
Potem jest... ta dźwignia.
No i już będzie z górki,
do przodu, do tyłu. Jak wystartujemy, to sobie poradzę.
Tylko muszę wejść... Nie ma schodka.
Coś sprawdzę. Wystarczy pewnie...
- Wejść, ale ostrożnie. - Jesteś pijany.
- Wykluczone. - Jesteś pijany. Daj kluczyki.
- Ja...? - Alex.
Jeśli ja pobiłam tamtych kolesi, to ty umiesz latać.
Proszę cię.
Alex.
Potrzebujemy cię.
Pamiętaj, jesteś brakującą częścią.
Seaplane McDonough melduje się na stanowisku. Ruszajmy.
- Co jest? - Coś się zepsuło!
- Jak to? - Trzymajcie się!
O nie, zaraz zginiemy!
Zginiemy!
- O Boże! - Nie chce się podnieść!
- Co? - Czyli co?
Sterowanie padło.
- Co? - Dźwignia kontrolująca
pochylenie śmigieł i kąt nachylenia.
Żeby lecieć w górę i dół.
Hej?
- To nie brzmi ciekawie. - Na pewno.
Albinotyczne nosorożce!
Pochodzą z Jumanji. Są wielkie, białe, straszne, głupie
- i jedzą ludzi. - O nie!
Zbliżają się!
Zaczyna mi być dziwnie w żołądku.
- Leć w górę! - Nie mogę!
Chyba wypiłem za dużo.
Co teraz zrobimy?
Naprawię to.
- Tak! - Powiedz jak.
Musisz połączyć wał z tarczą sterującą pod wirnikiem.
Wał, tarcza sterująca, wirnik.
- Że co? - Zaraz wracam.
- Dokąd idziesz? - Pospiesz się.
- Uważaj! - Pospiesz się!
Stanę sobie tutaj
i podciągnę się do morderczych śmigieł.
Tu mamy tarczę.
To ten drążek.
- Spencer! - Szybciej, Alex!
Spencer!
Pospiesz się! Napraw to!
- O rany! - Czas ucieka!
- Napraw to! - Nie, nie, nie!
Mam!
Brawo! Naprawiłeś! Myślałam, że zginiemy.
- Tak jest! - Ekstra!
- Dzięki. - Ale się bałam!
Co?
Wypadł mi klejnot.
- Co?! - Co?!
- Wypadł ci? - Wychyliłem się,
żeby rzygać, ale jednak nie musiałem. I wypadł.
- Jest nam potrzebny! - Wiem.
I to najgorsze, bo sam to wiem.
No to klops. Mamy problem.
Zawracaj. Znajdziemy go.
Lataj nad tym miejscem. Wszyscy wypatrujmy.
Szukajmy całą grupą.
Tam, widzę go!
Co one robią?
Chyba go strzegą.
Jak to zrobimy?
- Nie wiem. - Musisz chyba po niego pójść.
Co ci potrzebne? Bumerang?
Nożyce?
Klucz nastawny? Sznurowadła?
Targam twoje rzeczy. Powiedz, co ci podać.
Powiedz mi.
- Co? - Przepraszam, stary.
Za co?
Nie.
Zawróć!
Nie!
Do nogi! Do nogi! Stójcie!
Boże, nie!
- Nie! - Alex, zaraz przekręć nas
- na bok. - Co?
Jak powiem, obrót 90 stopni w prawo.
Teraz!
Wypchnąłeś mnie ze śmigłowca, psycholu!
Byłeś świetny, Spencer.
- Dzięki. - Super latasz, Alex.
- Dzięki. - No i Spencer,
- byłeś mega! - Dziękuję.
- Hej! - Ale pilota mamy znakomitego.
- Rządzisz. - Przepraszam bardzo!
To mnie poświęciliście w ofierze.
Nie macie pojęcia, jak nosorożce wyglądają od dołu.
I nie chcecie wiedzieć.
Ja swoje widziałem.
I czułem na twarzy.
Rzeczy, których nie wymażę z pamięci.
Dla was to śmieszne. Śmiało, nabijajcie się ze mnie.
Od 20 lat próbuję przedostać się przez ten kanion.
Wiecie, że zrobiliśmy coś wielkiego?
Komar.
- Nie! Alex, nie! - Alex.
- Nie, Alex. - Alex?
- Obudź się. Powiedz coś. - Umiera.
Nie pozwolę na to. Już prawie!
- Umiecie reanimować? - Trzy uciśnięcia klatki
- i sztuczne oddychanie. - Raz, dwa, trzy.
- Jak to zrobić? - Ściśnij nos
i przyłóż usta do jego ust.
Oddech, drugi, powtórz.
Obudź się, Alex.
Poczekaj. Twój tatuaż.
Chyba oddajesz mu swoje życie.
No to trudno.
- A jak będziesz go potrzebować? - Chcę, żeby on też wrócił.
- Co się stało? - Alex...
Bethany oddała ci swoje życie.
- Bethany, wszystko OK? - Chyba.
Naprawdę to zrobiłaś?
Oddałaś mi swoje życie?
No jasne.
Dziękuję.
- Na co się gapicie? - Masz mały problem.
Nie mogę, one są nienormalne!
Dwadzieścia lat?
Chyba tak.
Wiesz,
myślę tylko o moich rodzicach.
O tym, przez co przeszli.
A wszystko przez to, że chowałem się w lesie
i bałem skończyć grę?
Przepraszam.
Nie chcę cię tym zamęczać,
- ale dobrze się z tobą gada. - Rozumiem. Czasem
tak się skupiasz na swoich problemach,
że zapominasz, że inni też je mają.
To całkiem mądre.
Dzięki. Odkąd zgubiłam telefon,
wyostrzyły mi się inne zmysły.
„Telefon” w przyszłości oznacza coś innego?
A ty, Alex? Jaki jesteś?
W rzeczywistości. Jakie lubisz klimaty?
Jestem metalem.
Perkusistą, jak mój tata.
Hej.
- Hej. - Co robisz?
Napełniałem to wodą.
- Nieźle. - No wiem.
Cieszę się, że tu jesteś.
- Chcę ci coś powiedzieć. - Tak?
I powiem to teraz,
bo następnym razem mogę już nie być odważny.
Lubię cię, Martha.
I to naprawdę.
Strasznie na ciebie lecę.
- Naprawdę? - Tak.
I to już od siódmej klasy.
Naprawdę?
Nigdy mi się to nie przydarzyło.
- Słucham? - Nikt chyba
nigdy mnie tak nie lubił... Nie wierzę, że to robię.
Nigdy nikomu nie mówię, co myślę...
Też mi się podobasz, Spencer.
- Tak? - Tak, tak!
Jesteś mądry, uroczy i miły.
Tak, podobasz mi się.
Czekaj. To na pewno nie przez to...?
No coś ty, nie!
To nie mój typ. Wolę kujonów.
Naprawdę?
Jestem kujonem!
- To było... - Nigdy się nie całowałam.
- Nigdy? - Nie, to pierwszy raz.
- Ja też nie. - Nie? Spoko.
Nie powiedziałabyś, co?
No weźcie!
Nie chcę tego widzieć. Nie dzisiaj.
Wy tu sobie wyznajecie miłość, a ja znalazłem jaguara.
Chodźcie! O matko!
- Oto i on. - Oto i on.
Lepiej ruszajmy.
Chyba wystarczy iść ścieżką.
To nie może być takie proste.
„Obrońcy”.
Obrońcy
Czyli co?
Trzeba sprawdzić.
Fridge,
daj mi klejnot.
Spencer.
- Coś się zaraz stanie. - Nienawidzę tych bębnów.
Tak po prostu tam pójdziesz?
Nie.
Gra chce, żebyśmy poszli ścieżką.
To pułapka.
„Znajdź słonia
i w górę”.
Pójdę drzewami.
- Drzewami? - Tak.
- To o to chodzi? - Oczywiście.
Właśnie o to.
To ostatni poziom gry.
I to z pewnością zadanie dla Bravestone'a.
Powiedział o sobie w trzeciej osobie?
Chyba nawet w czwartej.
Skąd on to umie?
Wspinaczka to jego mocna strona.
Łapię.
A ja wybucham od ciasta.
- Nie, Spencer! - O Boże!
Spencer!
- Patrzcie, to pantery. - Nie.
To jaguary.
Spencer!
- Nic ci nie jest? - Chyba nie.
Nadal masz klejnot, tak?
- Tak. - Całe szczęście.
- Co się stało? - Nie chcę o tym mówić.
Potrzebny nam nowy plan.
- Dobra. - OK.
- Absolutnie. - Jakieś pomysły?
Możemy pogadać?
Teraz?
O co chodzi?
Nie dam rady.
- O co ci chodzi? - Nie mogę.
Bez jaj, nie jestem żadnym odkrywcą.
Nie jestem odważny.
Przed chwilą wisiałeś ze śmigłowca.
O wiele łatwiej o odwagę, jak masz jeszcze życia.
Trudniej...
kiedy zostało ci jedno.
Zawsze masz tylko jedno życie.
Rozumiesz? Tylko tyle. Tak to działa.
I jak zamierzasz je spędzić?
Jakim gościem będziesz?
Czy ja zacytowałem dyrektora?
Co ta gra ze mną wyprawia? Czas stąd spadać.
Słuchaj.
Zrobimy to, stary.
Razem nam się uda.
- Razem. - Tak, razem.
Jesteś dobrym kumplem, Fridge.
No dobra.
Nie znam się na grach,
ale znam się na futbolu.
Widzicie te błyskawiczne, krwiożercze koty?
To obrońcy.
Czyli musimy przypuścić srogi atak.
Patrzcie.
- Zmywajmy się! - Zrobimy tak.
Rozdzielimy się i rozegramy akcję
„podwójny Fridge tyłem”.
Bethany, ty ruszysz lewą stroną.
Ja prawą.
Alex ściągnie ich, żeby Spencer pobiegł środkiem.
- Pójdę z nim. - Nie, dla ciebie
mamy inne zadanie.
Lubicie tańczyć?
Hej, tutaj!
Spróbuj mnie dorwać!
Nie!
- Dzięki. - Proszę.
Do posągu, szybko!
Nie...!
No dobra.
Spokojnie, bez paniki.
Stój!
Jak słoń i mysz.
Jak leci?
Mouse Finbar.
Zoolog.
Zoolog i...
koleś od plecaka.
Dawaj klejnot albo on nie żyje.
- Nie dawaj mu go! - Cicho!
Stój!
Weź mnie zamiast niego.
Oddawaj klejnot.
Nie mogę.
Pięć...
- cztery, trzy... - Nie dam ci klejnotu.
- Spencer. - ...dwa!
Bo go nie mam!
Zoolog na ratunek!
Nie, nie, stop!
Dupek! Jesteś głupi!
- Słoń. - „Znajdź mnie i w górę”.
Zostaw ją w spokoju!
Idź, podam ci klejnot.
- Martha. - Zaufaj mi.
- Podam ci go. - Dobra.
Biegnij!
Alex!
Ja to wezmę.
Koniec gry.
Chyba nie.
Jad to moja słabość.
Dawaj, Spencer.
Nie.
Tak jest!
„...nazwę tę wyrzec”.
- Wyrzec nazwę! - Zawołajmy nazwę!
- Jumanji! - Jumanji!
- Chyba się udało. - Wygraliśmy.
Chyba tak.
Patrzcie, jedzie Nigel.
Nigel!
Dobra robota, dzielni śmiałkowie.
Zdjęliście klątwę!
Jumanji jest wam wdzięczne.
Ukończyliście zadanie.
Tu się niestety rozstaniemy.
Seaplane McDonough...
uścisnę panu dłoń.
Alex.
Adieu, profesorze.
Narka, stary.
- Będzie mi ciebie brakowało, Mouse. - Wypuszczaj mnie stąd.
Do widzenia, Ruby Roundhouse.
Czekaj.
A gdyby tutaj zostać?
Bo ja...
chciałbym być taki jak teraz. Z tobą.
No to bądźmy tacy
każdego dnia.
Wracajmy do domu.
Doktorze Bravestone.
Nigel, jestem gotowy.
Żegnaj, stary towarzyszu.
Na razie, Bravestone.
- Wreszcie. - Tak jest, wróciłem!
Już nigdy nie będę narzekać na moje ciało. Ale mi dobrze.
Brakowało mi was.
A gdzie Alex?
Patrzcie.
Dom Freaka?
Myślicie, że...?
Może...
- Dziadku! - Cześć.
No chodź, kochana.
- Cześć! - Dobrze was widzieć.
Chodź przywitać się z babcią.
- Alex? - Tato,
- pomożesz nam? - Jasne.
To dopiero choinka.
- Całkiem niezła. - Tak.
Dasz mi chwilę, tato?
- Oczywiście. - Zaraz wracam.
Bethany?
- Spencer? - Tak.
Ruby Roundhouse?
To ty będziesz Fridge.
Szałowo, że tu jesteście.
Każdy z was.
- Wróciłeś. - Tak.
Wróciłem z powrotem do miejsca startu,
czyli 1996 roku.
A twoi rodzice i dom?
Wszystko było dobrze.
Jesteś dorosły.
Masz rodzinę.
Tak.
To Andy.
A moja córka...
ma na imię Bethany.
Tak jak dziewczyna, która uratowała mi życie.
Szałowo.
- Joł. - Hej.
Ty i backpacking?
Łażenie w naturze z plecakiem?
Tak, ale w jakimś ciekawym miejscu.
W przyszłe lato? Jak myślisz?
- Nic ci nie jest? - Hej!
Potem pogadamy.
Widzimy się po szkole?
- Hej! - Cześć.
- Hej. - Przydarzyło się coś ciekawego?
Nie, raczej nie.
A rozmawialiście z Marthą?
Pisałam do niej w weekend. A ty?
O, tam jest.
Ruszaj ją zdobyć, doktorze Bravestone.
Cześć.
- Cześć. - Naprawdę
- chciałem zadzwonić. - OK.
- Nie wiem... - Dziwnie tak...
nie wiedzieć, wiesz,
co się dzieje...
Co?
Zniewalający.
Tłumaczenie napisów: Aleksandra Kryger