FILM MOŻE NEGATYWNIE WPŁYWAĆ NA OSOBY CIERPIĄCE NA DEPRESJĘ I LĘKI.
OSTRZEŻENIE DLA WIDZÓW.
JAK SIĘ WSPINAĆ (BARDZO WYSOKO)
Po śniadaniu posprzątam
i trochę popracuję.
A potem wpadnie twoja kuzynka Ellie.
Umiesz powiedzieć „Ellie”?
Ellie.
Dobrze.
O czym według ciebie powinna być następna książka?
Lubisz ten kolor.
Różyczka odkrywa w sobie pokłady odwagi.
Podoba ci się?
Mama nie umie rysować kółek. Wcale.
Na pewno zasmakują ci brzoskwinie.
Tata je uwielbia, ale ma uczulenie na skórki.
Obyś ty nie miał alergii.
Ale w razie czego będę ci je obierać.
Dobra. Łatwo pójdzie.
Cześć.
- Dzień dobry. - Hej, skarbie.
- Masz mi coś do pokazania? - Tak, mam.
Super. Hej, młody.
Dobra.
Poprosili mnie o projekt plakatu.
Zaprojektowałam też całą witrynę.
No jasne.
Różyczka stoi w środku tęczy, wszystko jest kolorowe,
a ona podrzuca trójwymiarowe serduszka.
Patrz na to. Każde dziecko takie coś dostanie.
Magiczny pierścionek.
- Nie słuchasz mnie. - Słucham, jak zawsze.
Nie, patrzysz na mnie po swojemu.
Patrzę ci w oczy. Ma ładne oczy.
Mamusia ma ładne oczy, takie jak twoje.
Nie wiem, czego tak szukasz.
Ciebie.
Tutaj jestem.
Cholera.
Dobra, muszę lecieć.
Lecę. Cześć, mały. Kocham cię.
Pa, mamuśka.
Dobra.
Widzimy się na skrzyżowaniu o 19.
Nie spóźnij się. Zależy mi na tym meczu.
Kto to?
- Hola, Teddy. - Buenos días, Hector.
- Mogę zjechać z tobą? - Jasne.
- Pa. - Kochamy cię.
Pa, tatusiu.
Nóżki weszły?
Całe mokre?
Dobra.
Przyjemnie?
Przyjemnie ci, Teddy?
Zuch chłopak.
Przyjemnie, prawda?
Cieplutka woda.
Bardzo cieplutka.
Kochanie.
Wiesz, że niedługo będziesz chodzić?
Jak zaczniesz, będziesz się przewracać i kaleczyć kolana.
Będziesz uderzać głową w stolik,
ale nie poddasz się.
Bo tacy są bohaterowie. Prawda, mój bohaterze?
Nie poddają się.
Kto jest synkiem mamusi?
Widzisz te kwiaty?
Ładne kwiatki.
Tak.
Spójrz na Księżyc.
Ładnie wygląda.
Chciałbyś kiedyś polecieć na Księżyc?
Ja bym chciał.
Chciałbym polecieć na Księżyc
W rakiecie hen, w przestworzach
Tak, chciałbym polecieć na Księżyc
Ale chyba nie chciałbym tam mieszkać
Ale chciałbym spojrzeć na Ziemię Z kosmosu
- Poczta głosowa. - Odbierz, wiemy, że jesteś.
Zaparkowaliśmy. Chcesz coś?
Kawę ze Starbucksa?
Ellie, nie ciągnij mnie za włosy, wszystkie mi wyrwiesz.
Będziemy za dziesięć minut, dobra?
Spotkałbym wszystkie ryby na świecie
Podróżowałbym w głębinach mórz
Ale chyba nie chciałbym tam mieszkać
Ellie zaraz tu będzie.
Ale co można robić Kiedy przyjaźnisz się tylko z rybkami
Ostrygi i małże nie są jak rodzina
Więc nie chcę mieszkać pod wodą
Chciałbym zobaczyć dżunglę Usłyszeć ryk wielkiego lwa
Cofnąć się w czasie i spotkać dinozaura
W tylu miejscach chciałbym być
Ale w żadnym nie chciałbym żyć
Więc jeśli polecę na Księżyc
Zatańczę w jego promieniach A potem
Pomyślę sobie życzenie
By wrócić znów do domu
Choć chciałbym spojrzeć na Ziemię Z kosmosu
Tęskniłbym za miejscami I ludźmi, których kocham
Może więc pojadę Ale wkrótce wrócę znów
Bo nie chcę żyć na Księżycu
Nie, nie chcę żyć
Na Księżycu
Na co patrzysz? Widzisz balonik?
Widzisz ten balonik? To dla ciebie.
Już prawie jesteśmy w domu. Już zaraz.
Dobra.
No dobra.
Cześć.
- Cześć. - Jak się miewa mój wnuczek?
Proszę bardzo.
- Gotowy na mleko? - Cześć!
Chodź do mnie, skarbie. Mam cię.
Jaki przystojniak!
Cześć.
Odbiorę.
- Halo? - Cześć.
Cześć.
- Jak leci? - Super.
Wróciliśmy z obuwniczego.
Grubiutkie stópki naszego synka mają rozmiar 19.
Buty do chodzenia.
Słuchaj.
Nie wrócę dziś późno.
Spotkam się z chłopakami po pracy i wrócę w połowie meczu, dobra?
Ja chcę z tobą iść.
Mama zrobiła pranie, wytrzepała poduszki
i właśnie karmi Teddy'ego,
więc skoro przysłałeś ją tutaj,
powinniśmy to wykorzystać.
Jule, to tylko na razie.
Aż będziesz dość silna, żeby sama się nim zająć.
Czyli nigdy?
Na pewno chcesz spotkać się z Lucy?
Tak, tak, chcę.
Muszę.
Dobra.
- Widzimy się na miejscu. - Dobra, na razie.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Pa.
Zrobię sobie lifting.
Nie, to jakaś głupota, mamo.
Mieli termin w urodziny Teddy'ego.
Najszczęśliwszy dzień roku.
Ale może potrzebujesz mnie na przyjęcie.
Jakie przyjęcie?
Nie ma przecież przyjaciół. Kogo zaprosimy?
Wy macie. Przestań, to będzie nowy początek.
Zaproś ludzi, niech wiedzą, że dobrze się masz.
Ułatwiłoby to powrót twojemu tacie.
Wiesz, że bardzo cię kocha.
Mamo, kocham cię, ale nie stój mi tak przed prysznicem.
Dzień dobry.
Jestem dr Sylvester.
- Jestem psychiatrą. - Mojemu synkowi nic nie jest?
Wszystko z nim w porządku.
Słodziak z niego. Czeka w domu z pani mężem.
Szwagierka mnie zabije.
Nie, skąd.
Wszyscy chcą panią zobaczyć,
ale chciałem najpierw z panią pomówić.
- Dobrze? - Tak.
Dobra.
Opowie mi pani, co się stało?
Pierwszy raz próbowała pani popełnić samobójstwo?
Tak.
A wcześniej? Myślała pani o tym?
Cały czas o tym myślę.
Od jak dawna?
Z przerwami od pierwszej klasy.
Wtedy wszystko się zaczęło zmieniać.
W jaki sposób?
Wszystko się rozmywało.
Mętne wspomnienia. Nie wiem, jak to wyjaśnić.
- Ktoś z rodziny miał chorobę psychiczną? - Nie.
Źle powiedziałam.
Mama mówiła, że tata jest psychicznie chory.
Mąż mówi,
że jego choroba polega na tym, że jest dupkiem.
A ostatnio?
Jak radziła sobie pani w ciąży?
Jakoś poszło.
A po urodzeniu dziecka?
To było mniej więcej
to samo, co przez całe moje życie.
Czułam się nieudolna i słaba.
I że każda inna kobieta lepiej zajęłaby się Teddym.
Nimi dwoma.
Tak.
Może pani nie pamięta, ale w latach 70.
pojawiły się plotki, że znaleziono w gumie pajęcze jaja.
I ludzie przestali ją kupować.
Sam też myślałem, że to prawda.
Nawet kiedy wydrukowali reklamę w New York Timesie
i wiedziałem, że to nieprawda, wciąż nie mogłem jej żuć.
Zabawne. Plotka się roznosi, wierzysz w nią,
dowiadujesz się, że jest kłamstwem, a wciąż nie tkniesz gumy.
A ostatnio
byłem w sklepie z córką i powiedziałem, żeby coś sobie wzięła.
No i proszę, wybrała właśnie to.
Różowe, na wysokości wzroku. Jasne.
Ale nagle zacząłem myśleć:
„Chwilę, jest za mała na gumę do żucia.
Udławi się”.
A potem myślę: „Jesteś lekarzem, wiesz, że się nie udławi. No co ty”.
I nagle mnie oświeciło.
To mój lęk przed pajęczymi jajami.
Po tych wszystkich latach.
Chyba powinniśmy wiedzieć, gdzie naprawdę są pajęcze jaja.
A co ważniejsze, gdzie ich nie ma.
Kto jest głodny?
Ale z ciebie żarłoczek.
No i proszę.
- Ale jesteś grzeczny. - Zawiążesz mi to?
Jasne.
Sama nie umiem.
Muszę obciąć ci włosy.
- Zabierzmy go do fryzjera. - Boisz się dać mi nożyczki?
Nie, boję się, że brzydko będzie wyglądał.
- Nie będzie. - Proszę.
Ładnie. Niczego nie widać.
Wystarczyło parę koralików.
Hej, smyku. Cześć.
- Patrz. - Słodziaku.
Spójrz na to.
O Boże.
Tak będę wyglądać.
I pomniejszą mi tę chrząstkę.
Wszystkim z wiekiem rosną nosy.
I zęby się przesuwają.
Jak mnie kiedyś zabraknie, chcę, żebyś uważała na nos i zęby.
Bo od razu po nich widać.
Chcesz go nakarmić?
To nic, kiedy indziej.
- Żebyś się nie spóźniła. - Właśnie.
Idź się bawić z mężem.
Nie martw się, ja tu czuwam.
Tak, weź jeszcze gryza.
- Tak. - Jesteś piękna, mamo.
Żadnych liftingów, dobra?
Zrobisz z siebie kosmitkę. Kocham cię.
- Będę wyglądać dziesięć lat młodziej. - Kocham cię.
Baw się dobrze.
Dobrze, to ja idę.
Hej, Jule.
Tak?
Myślisz, że wszystko z nim dobrze?
Chyba nic mu się nie stało, prawda?
Tacie? Nie, nie martwię się o to.
Bo zawsze mogłam się dodzwonić, a teraz nie mogę.
Może nie chce dać się znaleźć.
- Jeszcze gryza? - Kocham was.
Jeśli pocałujesz damę z ukulele
I przysięgniesz wierność jej
Zamykam drzwi!
Jeśli zobaczy cię Z inną damą z ukulele
Może będzie płakać
Może tylko westchnie
A może okaże się...
Jezu. Trzymaj się.
Zdążyłaś.
Wszystko gra?
Dam radę.
- Dasz radę? - Tak.
- Hej. - Hej. No proszę.
- Dobrze cię widzieć. - Tak.
Fajnie, że przyszliście.
I co? Nasz zawodnik wygra, co?
- Bankowo. - Posłuchaj, co twój mąż gada.
- Zawsze zasrany optymista. - Nie musisz mi mówić.
Chodźcie usiąść, Lucy już jest.
- Hej, siora. - Hej.
Co do picia? Napijecie się?
- Tak. - Piwo?
- Co bierzemy? - Poproszę cztery Corony z limonką.
Z dodatkową limonką. Dziękuję.
- Robi się. - Tak.
- Dobra. - Brzmi fajnie.
Tak.
Zamówiłem przystawki.
Wziąłem mikroskopijne hot dogi i nachosy.
- Dobra, pycha. - Dzięki.
Mniam, mniam.
Dzięki.
Znacie Shela Silversteina? To on napisał „Drzewo darów”.
- Pewnie. - To jeden z moich idoli.
Są jeszcze Schulz, Seuss, Sendak i Hans Christian Andersen.
Ale to bez znaczenia. W każdym razie zanim stał się sławny,
sprzedawał hot dogi na meczach White Sox i Cubsów.
Rozumiecie to? To jak pracować dla Metsów i Yankees.
A jak stał się sławny,
dziennikarz zapytał go, czego się nauczył.
Odpowiedział, że wszyscy lubią keczup.
Wszyscy lubią musztardę.
Wszyscy.
I tyle. Właśnie tego się nauczył.
Musztardę.
Skończyłaś historyjkę?
Mogę szybko zmienić temat?
- Zastanawiam się... - Przestań.
Nie. Niech powie, co chce powiedzieć.
Pomyślałaś, jak my to przeżyjemy?
Ellie myślała, że idzie się do was bawić.
- Przestań. - Już.
Jak tam z tym domem?
Podobał ci się? Fajny, nie?
- Nie. - Co?
Co?
Poszedłem obejrzeć dom na sprzedaż obok nich.
Bardzo ładny, z dużym ogrodem.
W korzystnej cenie.
Jest obręcz do kosza.
Mogłabyś z kuchni patrzeć, jak Teddy się bawi.
Boję się domów.
Uwielbiam nasze mieszkanie. Jestem w nim szczęśliwa.
- Bardzo szczęśliwa. - Teraz się pogubiłam. Wybacz.
- Dobra już. - Jesteś w nim szczęśliwa?
- Przestańcie. - Nic nie rozumiem. Kompletnie.
Przepraszam, ale zawsze chodzi tylko o ciebie.
Nigdy o niego.
Zapytałaś go w ogóle, jak on to przeżył?
Spytaj go, co robił co wieczór, kiedy byłaś w szpitalu.
Powiedz jej.
Po prostu przyda nam się przeprowadzka.
Wracał do domu po pracy, po wizycie w szpitalu,
i wiesz co robił po położeniu waszego syna spać?
Szorował dywan.
Tak to jest z krwią. Twoja krew nie chciała zejść.
- Gdzie idziesz? - Siku.
- Zadowolona? - Ty tak serio?
Ja pójdę.
Jule?
KWIATY NA SPRZEDAŻ
Gotowa?
- Coś niesamowitego. - Gotowa?
Raz, dwa...
Mówi Ron.
Zostaw wiadomość, a odezwę się...
Dlaczego boisz się domów?
Są super. Wszyscy uwielbiają domy.
Powiedzmy, że jesteś w pokoju, a ja z drugiej strony domu.
Wołam cię, a ty nie słyszysz. Co wtedy?
Kupimy krótkofalówki?
A jeśli będzie burza, kiedy jesteś w mieście,
i zostanę sama z Teddym?
Przyjadę.
A jak będzie wypadek?
Pokuśtykam do pociągu, a resztę drogi przejdę pieszo.
A jeśli się przeprowadzimy, a ty przestaniesz mnie kochać?
No wiesz...
Nie będziesz chyba obwiniać za to domu.
Jule.
Nigdy nie przestanę cię kochać.
A co ty na to? Wdrapywałbym się z tobą na dach
i palił papierosy.
Mogłabyś znów oglądać gwiazdy.
Goją się.
Patrz na to.
Mam tu solenizanta, który cieszy się na widok mamusi.
- Sto lat, kochanie. - Tak.
Cześć, skarbie.
Wszystkiego najlepszego.
Podoba ci się napis?
„Sto lat, Misiu”. Mama go zrobiła.
Właśnie skończyła. Chcesz zobaczyć, co dla ciebie mam?
- Chcesz prezenty? - Zobaczymy?
- Dobra. - Co my tu mamy?
Co to jest?
Coś własnoręcznie zrobionego?
- Przesadziłam? - Nie.
- Jemu się podoba. - Tak!
Tak?
Przesłodkie.
- To nie ja mam urodziny. - Otwórz.
Następna książka będzie o nadziei.
Dziękuję.
Roczek za nami.
I co ty na to?
Mamy już roczek.
Przepraszam za te kłaki.
Widzę ich 50 dziennie.
Musiałaby kłapać zębami, żebym zauważył coś dziwnego.
Dobra.
Gotowe.
Można usiąść.
- Teddy ma dziś urodziny. - Będziecie świętować?
Pierwszy raz zje tort czekoladowy.
- Upiekę go. - Świetnie.
Powiem pani, że pytam wszystkie młode mamy,
jak się czują. Nie tylko fizycznie, ale ogólnie,
jak sobie radzą.
Przez panią.
To bardzo dobrze.
Jak działają antydepresanty?
Dobrze.
Wcześniej poruszałam się po czarno-białym świecie,
a teraz zaczynam znów dostrzegać kolory.
- Dobrze. - Tak.
A jak tam miesiączka? Wciąż nie do zniesienia?
Wie pan, to jest ten plus.
Nie dostałam okresu
od dwóch miesięcy.
Może przez sporą utratę krwi.
Ma to sens.
Dobrze. Barbara pobierze pani krew
i weźmie próbkę moczu. Jak zwykle.
Dobrze.
Za chwilę wrócę.
Dobrze.
Kiedy?
W październiku.
To już niedługo.
Bułka tarta.
Dobrze.
Dobra.
Nie wiedziałam, że taki jest wybór.
To nie jest to samo? To samo.
Dobra.
Wezmę to. Nie, lepiej to.
Ekstrakt waniliowy,
woda sodowa i koniec zakupów.
Weźmiemy wodę dla taty.
Uwielbia gazowaną.
Pomóż mi.
Wybór jest ogromny.
To nie takie trudne.
Wkrótce zamykamy sklep.
To nie jest trudne. To wcale nie jest trudne.
Proszę pani?
Halo?
Proszę pani.
Jeszcze pani nie zapłaciła.
Musi pani zapłacić.
Oddaj cytrynę.
Chodź, kochanie.
Nie zapłaciliśmy za to.
Hej!
Przyszliśmy do doktora Sylvestra. Julie Davis. Ja jestem Ethan Davis.
Rozumiem, ale nie mogę tego zrobić.
W ogóle nie piłam wina czy dietetycznej coli,
kiedy byłam w ciąży z Teddym. Nie piłam kawy i nie paliłam.
A gdyby miała pani cukrzycę, nie brałaby pani leków?
To co innego.
Myślicie, że daję wam wybór, ale tak nie jest.
Musi pani brać antydepresanty.
Jeśli pani je odstawi,
być może hormony ciążowe wystarczą.
Ale potem leki mogą już nie pomóc.
Albo zaczną działać za późno.
Nie możemy podejmować takiego ryzyka.
Wiem, że jest pani bardzo silna.
Chciałaby pani, by to wystarczyło.
Ale może być pani silna jak Herkules,
ale jak wpada się do basenu, jeśli nie umie się pływać,
to się tonie.
Ale ja umiem pływać.
Kiedy byłem na uczelni, uważałem się za poetę,
bo umawiałem się z poetką.
Co wieczór przed pójściem spać czytaliśmy sobie wiersze.
Pewnego razu przeczytała mi
ten wiersz.
Wywarł na mnie wrażenie.
Twój braciszek ściska balon Który piszczy jak kot
Chyba widzi w nim
Zabawny, różowy świat Który chciałby zjeść
Gryzie i siada
Jak pulchny dzbanuszek
Podziwiając świat przejrzysty jak woda
W piąstce ściska czerwony strzępek
Wiedziałem, że mogę próbować całe życie,
a nigdy nie napiszę niczego tak dobrego.
To jeden z ostatnich wierszy Sylvii Plath,
zanim odebrała sobie życie.
Zastanawiałem się wtedy,
jak ktoś, kto widzi tyle życia i nadziei w baloniku,
może upiec dzieciom ciastka, a potem wsadzić głowę do piekarnika.
Jak to możliwe?
Wiedziała, jakie piękno pozostawia za sobą,
a jednak cierpiała tak bardzo, że śmierć była jedynym wyjściem.
Poczekajmy.
Poczekać?
Poczekajmy.
Aż Teddy przestanie korzystać z pieluch. Nikt cię nie będzie osądzać.
Nikt się nawet nie dowie.
Ja będę wiedzieć.
Słyszałaś doktora.
Ostatnim razem mieliśmy szczęście.
Dobrze, bądź na mnie zła.
Nienawidzę, jak tak mówisz. Pozwalasz mi się na ciebie wściekać.
Będę zła, kiedy będę chciała.
- Ty możesz być zły na mnie. - Nie mogę.
Nie ma takiej opcji.
Nie dajesz mi na to szansy.
Postarałaś się o to.
To było nie fair.
Nie fair, serio?
Mam ci powiedzieć, co było nie fair?
Tak myślałem.
Chodź.
No chodź.
Dobra.
Dobra?
Tak, dobra.
DOBRO ZWYCIĘŻA
Pan ze sklepu to przyniósł.
Dziękuję.
Okej.
Fajnie, że wróciłaś.
Hector.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Będziemy mieć drugie dziecko i tak jak z Teddym
zapomnimy, jak wyglądał świat przed nim.
Albo przed nią.
Wszystko dobrze.
Tak.
Dobrze.
Jest dobrze.
I jeszcze dwa.
Cześć.
O rany, naprawdę?
I jak się trzyma?
Dobra, już tam jadę. Mam wszystko, czego chciała.
Tak, też.
Dobra, na razie. Jakby co, daj znać.
Kocham cię, pa.
No dobra.
Dobra.
Podoba ci się?
Te drzewa? Tak.
Będzie tu cicho.
Przyzwyczaisz się.
Myślisz, że mieszkali tu szczęśliwi ludzie?
Pewnie tak.
Myślisz, że my będziemy szczęśliwi?
Myślę, że tak.
I to bardzo szczęśliwi.
Ja też.
Też tak myślę.
Płuca ładnie się rozwijają.
Wspaniała praca serca. Dziesięć palców u rąk i nóg.
I jeszcze jedna ważna sprawa... No chodź tu, łobuzie.
O właśnie.
Chcecie znać płeć?
- Tak. - Nie.
Może zapiszę na kartce
i sprawdzicie, jak będziecie gotowi?
Albo nie.
To do pamiętnika.
I widzimy się za miesiąc.
Świetnie pani idzie.
Znakomicie.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
- Dziesięć palców u rąk i nóg. - Dziesięć palców.
- Dzień dobry. - Hej.
Dzień dobry.
- Dwa truskawkowe. - Tak.
- Dwa truskawkowe. - Już podaję.
Dziękuję.
Dwa. Proszę bardzo, dziękuję.
Tak.
- Nie upuść jej. - Czemu miałbym ją upuścić?
O proszę. A co to takie duże i potężne?
Silne nogi!
Patrzcie, jak napinam...
Zapomniałem słowa. Dziękuję! Napinam...
Dziękuję. Napinam... no co?
Gotowa? No weź. Tutaj.
Patrz.
Co ona robi?
SPOTKANIE Z JULIE DAVIS
„Świat był szary i smutny, więc Różyczka się bała.
Ale była też bardzo odważna.
Kawałek po kawałku wspięła się na szczyt wieży.
Wsadziła palec do dziurki od klucza i przekręciła go.
Dzwon zadrżał i zaczął bić.
Zwierzęta na karuzeli ruszyły w krąg
i niespodziewanie pojawiła się ogromna tęcza.
Niebo stało się niebieskie, a trawa pozieleniała.
Szybko wyrosły kwiatki różowe, fioletowe, żółte i czerwone.
Świat rozjarzył się kolorami.
Różyczka już się nie bała”.
Kto się boi ciemności, ręka w górę.
- Ja! - Boicie się ciemności?
- Tak. - Dlaczego?
- Przez potwory. - Potwory.
I jak sobie radzicie?
Mamusia mówi, że każdy ma potwory w głowie.
I kiedy pojawia się potwór,
zamykam oczy i mówię mu, żeby sobie poszedł.
I to działa?
- Czasem. - Czasem.
Jak byłam w waszym wieku, też się strasznie bałam potworów.
Przed pójściem spać szłam do okna popatrzeć na gwiazdy
i wybierałam jedną, i wymawiałam życzenie.
A pragnęłam mieć przyjaciółkę.
Chciałam, żeby mnie wspierała i ze mną była.
Chciałam powierzać jej moje sekrety.
I pomagałaby mi walczyć z potworami.
Znalezienie takiej osoby zabrało mnóstwo czasu,
bo po prostu nie istniała.
Musiałam ją sobie wymyślić.
A teraz...
zawsze jest przy mnie.
Mam pomysł.
Może każdy narysuje własnego pogromcę potworów?
Co wy na to?
Jak byłem mały, myślałem, że w każdym zegarze mieszka elf,
który musi przesuwać czas.
- Serio? - Martwiłem się o niego.
A jeśli zaśnie? Więc sam starałem się nie spać,
żeby upewnić się, że on nie śpi i czas płynie dalej.
Taki mały elf, a taka odpowiedzialność.
Właśnie.
Byłem śmieszny.
Jakiej będzie płci?
- Na pewno? - Tak.
Na pewno.
Miałem ci nie mówić.
To powiedz, jeśli chłopiec, a jeśli dziewczynka, to nie mów.
Dobra.
- Dziewczynka? - Tak.
- Mała córeczka. - Tak.
- Cześć, córeczko. - Córeczka.
Będziemy mieć córkę.
Ale ja...
nie mogę mieć córki.
Nie mogę mieć córki. A jeśli mnie nie polubi?
- Będzie cię kochać. - Nie będzie lubić moich włosów.
- Co wtedy? - Będzie je uwielbiać.
Albo mój głos. A jeśli się jej nie spodoba?
Jeśli będzie doprowadzał ją do szału?
Julie, oddychaj, spokojnie.
- Bo... - Hej, spójrz na mnie.
To coś pięknego. Niesamowitego.
Hej.
Julie, wszystko w porządku.
Już dobrze. Spójrz na mnie. Będzie dobrze.
Weź głęboki oddech.
Dobrze? Wszystko się ułoży.
Będzie dobrze.
Powiedz mu, co się dzisiaj wydarzyło.
- Nie... - Powiedz.
Robi z igły widły.
Bo dla mnie to takie łatwe? Cały czas się martwię, jak się czuje.
Nie mam pojęcia, bo świetnie udaje.
Ale dzisiaj przez chwilę widziałem...
Nie udawała, więc wiem, że nie jest dobrze.
- Coś jest nie tak. - Bo...
To emocje wynikające z ciąży. To chyba normalna sprawa.
Nie mów tak. Nie kłam.
Słucham?
To nie ja kłamię.
O co ci chodzi? Niby kiedy kłamię?
Kiedy kłamałem?
Dlaczego mnie kochasz?
No dlaczego?
Spójrz na mnie.
Zawsze chcesz mi patrzeć w oczy,
a teraz odwracasz wzrok?
Bo się boisz?
Mówiłam ci.
Mówiłam, że odwrócisz wzrok. Ostrzegałam.
Że jeśli zobaczy, jaka naprawdę jestem okropna,
będzie musiał odwrócić wzrok.
Miałam rację.
Czyli kłamałeś.
Proszę opowiedzieć, co się wydarzyło.
„Pa, pa, pociągi”. Gotowy?
Na trzy powiedz „pa, pa, pociągi”.
Kiedy zostaję sama, obawiam się, że Teddy'emu coś się stanie.
A teraz „pa, pa, kuchnio”.
Kiedy go karmię, boję się, że się zadławi na śmierć.
Dziękujemy. Tak.
Kiedy widzę dzbanek herbaty albo wrzątek,
boję się, że na niego spadnie
i go poparzy, bo go nie ochroniłam.
Spakowani i gotowi?
Jeszcze chwilkę.
Dobra.
Będziemy na dole.
Przy kąpieli zastanawiam się, czy się nie utopi.
A jeśli na sekundę się odwrócę, a on się utopi?
Kiedy patrzy na mnie
tymi odważnymi, ufnymi oczami,
słyszę tylko...
„Nie uda ci się.
Nie dasz rady”.
A myśl o tym, że go zawiodę...
A potem myślę, że wszyscy zawodzimy.
Prędzej czy później.
Wszyscy umrzemy”.
Tamtego ranka wiedziałam, że wpadnie twoja siostra,
więc pomyślałam: „Zrób to.
Lucy przyjdzie i się nim zajmie.
Dalej, zanim się rozmyślisz.
Bez ciebie będzie bezpieczniejszy”.
Tylko ty potrafisz się opalić przy terapii światłem.
Masz chwilę?
Co, znowu?
- Proszę cię. - Ale...
- Już wszystko powiedziałem. - Tylko sekundę.
- O rany. - Słuchaj.
Nie wiem. Gloria Steinem nie pomalowałaby pokoju córki na różowo.
Ale ona nie ma dzieci.
Ale jeśli róż będzie wywierać presję?
Może będzie chłopczycą i przez róż źle się będzie czuła.
Jakby nie była dość dziewczęca.
- Zniszczysz jej życie. - Mówię poważnie.
To bardzo ważne. Bo ja chyba nie wierzę w róż.
Istnieje coś takiego? Wiara w róż?
- Ethan. - Traktuję to bardzo poważnie.
Zawsze, kiedy o tym rozmawiamy.
To nie jest aż tak często.
Bardzo często.
Dobra, doceniam twoją cierpliwość, serio.
To może tak? Mam pomysł.
Zamknij oczy i wskaż jakiś kolor.
Już.
Wskazuj.
- No wskazuj! - Dobra.
- I co? - Płatki róż.
Płatki róż.
Super. Kupię wiadro farby tego koloru.
A jeśli nie będzie ci się podobać, przemaluję.
- Dobrze? - Tak.
Ubierzmy Teddy'ego i chodźmy.
Wyglądam normalnie?
Nie przesadzałbym.
Popisujesz się!
To strasznie słodkie. Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie martw się, Ellie się nim zajmie.
Wiem.
No przestań już.
Patrz na piłkę!
Mrożonej herbatki?
Poproszę.
Nie, dziękuję.
Czemu? Nic ci nie będzie.
Kofeina ci nie zaszkodzi.
- Zazdroszczę ci. - No.
My nie będziemy mieli więcej dzieci, co z jednej strony jest super.
Koniec z pieluchami...
Ale brakuje mi bobasów.
Karmienia piersią.
Uwielbiałam to.
Myślisz, że będziesz karmić?
To bezpieczne? Możesz karmić i w ogóle?
Na pewno?
- Nie oceniamy. - Ale...
Nie oceniamy.
Zwariowałaś? Mówię tylko...
- Oczywiście. - Tak, wiem.
Teddy!
Przepraszam. Możesz uważać?
Chodź do mnie.
Już dobrze.
W porządku?
Tak, lepiej już chodźmy.
- Dobra. - Chodźmy.
Przepraszam, skarbie.
Przepraszam. Idziemy.
Wiem, że nie jest ze mną dobrze i potrzebuję lekarstw.
Ale mam wrażenie, że ją zawiodę.
Pełno ludzi było karmionych mlekiem modyfikowanym, a kochają matki.
Wiesz?
Będziesz wspaniałą matką.
Czy będziesz karmić piersią, czy nie.
Nie wiem, jak będę miała zbudować z nią więź.
Jak sprawić, że będzie czuć się bezpiecznie.
Jaką cenę zapłaci za to, że to ja będę jej matką?
Czasem zamykam oczy i ją sobie wyobrażam...
biegnącą przez łąkę pełną kwiatów, w białej sukience
i z otwartymi ramionami. Właśnie to chciałabym jej zapewnić, wiesz?
Żeby mogła się śmiać bez strachu.
A potem myślę,
jak mam ją tego nauczyć,
skoro sama tak nie umiem?
Nie pamiętam, jak to jest...
Po prostu się śmiać.
Cześć, koleżko. Trochę minęło.
JEŚLI TO ZNAJDZIESZ, ODEŚLIJ DO JULIE.
DAJ ZNAĆ, JAK DALEKO DOLECIAŁ.
Zaśpiewasz mi kołysankę, tato?
„Nocny kwiat”?
Chodź tutaj.
Mogę pomyśleć życzenie?
Oczywiście.
Co to za życzenie?
Żebyś mnie zawsze kochał.
Kochanie.
Na to nigdy nie będziesz musiała marnować życzeń.
Zawsze będę cię kochać.
Cześć, Rosie. Pora do łóżka.
Rosie.
Hej, Rosie.
Mogę pomyśleć życzenie?
Dlaczego tak zrobiłaś?
Patrz, jak do ciebie mówię! Myślisz, że to bolało?
Hej.
Musisz coś zjeść.
- Chodź. - Śpi już?
- Tak. - Dobra.
Poszedł spać, zrobiłem kolację.
Wszystko zrobione.
Opowiesz mi fragment fabuły?
Chociaż kawałek.
Przygotowałem piknik w blasku księżyca. Należy mi się opowiadanie.
Uwielbiam to.
Usmażyłeś pyszne naleśniki.
Dzięki, jestem z siebie dumny.
Tytuł brzmi: Różyczka ratuje gwiazdy.
Brzmi wspaniale.
- Tak? - Tak.
Dawno, dawno temu był sobie gwiezdny potwór.
Zaczął ściągać z nieba gwiazdki, jedną po drugiej.
Kiedy je zabierał, przytulał je do siebie.
W ten sposób przenikała do jego wnętrza i świeciła mu w brzuchu. Bardzo jasno.
A nasza bohaterka, mała dziewczynka o imieniu Różyczka...
Różyczka.
...była bardzo smutna.
Dlaczego?
Bo gwiezdny potwór zabierał wszystkie gwiazdy.
Jak będzie mogła pomyśleć sobie życzenie?
Postanowiła więc znaleźć sposób, by przywrócić gwiazdy na miejsce.
I tak pomyślała...
„Przecież żarówki świecą jak gwiazdy”.
Więc wykręciła wszystkie żarówki w domu
i po kolei rzucała do nieba, ale wszystkie spadały na ziemię.
Więc myślała dalej
i przypomniała sobie, że diamenty błyszczą jak gwiazdy.
Wyciągnęła więc wszystkie diamenciki ze swojej tiary,
wzięła procę
i po kolei zaczęła nimi strzelać w kierunku nieba.
Poleciały o wiele dalej niż żarówki.
Ale nie zdołały sięgnąć nieba.
Wszystkie spadły z powrotem na nią.
Różyczka myślała i myślała.
I wymyśliła. „Cytryny. One są żółte jak gwiazdy”.
Ale cytryny są ciężkie.
Więc...
Pod stertą starych liści znalazła dmuchawę
i zaczęła wkładać do środka cytryny.
Zaczęła strzelać nimi z dmuchawy do liści, bo ma sporą moc.
Cytryny poszybowały ku niebu, o wiele dalej niż diamenty.
Dalej niż żarówki. Ale nie dość daleko.
Wszystkie spadły na Różyczkę.
Nie wiedziała, co zrobić,
bo nie mogła teraz wymawiać życzeń. Nie tylko ona,
ale wszystkie małe dzieci na świecie. Duże też.
Bez gwiazd świat będzie ciemny i ponury.
Więc czego sobie życzyła?
Jak będziesz gotowa, przyj jeszcze jeden, ostatni raz.
- Dobrze. - Przyj.
Przyj.
Z całych sił.
- Mocniej. Przyj. - O tak, skarbie.
- Dalej. - Przyj.
Co?
Udało się.
Jak się czuje?
- Wszystko dobrze. - Dobrze.
Nie było tak źle, co?
Jest idealna.
Przepiękna.
Idealna.
Jest wspaniała.
Już po wszystkim.
Mama to dla ciebie zrobi, dobrze?
Tak.
Śmiało, malutka.
Karmienie butelką nie jest takie straszne.
Dzieci.
Takie są małe i ufne, prawda?
Pamiętam, jak ty się urodziłaś.
Patrzyłaś na mnie tak,
jakbym znała wszystkie odpowiedzi.
Pamiętam, że pomyślałam, że jesteś bardzo odważna,
że w to wierzysz.
Jule.
Przykro mi, że nie znałam wszystkich odpowiedzi.
Wiem, mamo.
Ale ty znasz.
Zawsze znałaś.
To był mój błąd.
Szukałam odpowiedzi u ciebie.
Ale dasz radę, Jule.
Na pewno.
Wszystko będzie z nią dobrze.
Z tobą też.
Nawet ze mną będzie dobrze.
Pomyśl tylko o wszystkich tych wdowcach, którzy szukają żon.
Kocham cię, mamo.
Jesteś moją córeczką.
Mam tu chłopczyka, który bardzo chce poznać siostrzyczkę.
Cześć.
To twoja malutka siostra.
Starszy brat musi się nią opiekować.
Będziesz się nią opiekować?
Pewnie, że tak.
Chcesz ją dotknąć?
- Chcesz dotknąć bobasa? - Chodź.
Przywitaj się.
- Chodź. - Proszę.
- Przynieśliśmy balonika. - A kto to?
- Dobra. - Nagram to.
Dobra.
Dziś jest 9 października 1995 roku.
Powitaliśmy właśnie nowego członka naszej rodziny.
To jest Rachel.
- Bardzo się cieszy, że tu jest. - Hej.
- Waży 3,5 kilograma. - Nie, 3,4 kilograma.
- Waży 3,4 kilograma. - Przytyje.
- Urodziła się o 21.48. - Tak, 21.48.
- Powiesz „Cześć, Rachel”? - Przepraszam.
Pora na kąpiel.
- Kąpiel. - Teddy, obejrzymy kąpiel.
- Chodź, pooglądamy. - Idź do babci.
Okej. Ja ją wezmę.
Śpi.
Nic jej nie będzie.
- Śpi. - Patrz, bobas.
- Śpi. - Widzisz bobasa?
- Widzisz ją? - Miłego pływania.
To twoja siostrzyczka.
Ale z niej cudo.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
- Zaraz wrócimy. - Dobrze.
Wzięłaś leki?
Nie, są w torbie.
Ale nie będę ich brać.
Wystarczy mi sześć tygodni.
Nie brałam ich dziewięć miesięcy, to co zmieni sześć tygodni?
- Obiecuję, że potem będę. - Jule.
Naprawdę.
Wiem, najpierw załóż maskę tlenową sobie.
Rozumiem. Jeśli będzie mi się pogarszało,
jeśli przestanę dawać radę, będą pod ręką.
Wtedy je wezmę.
Obiecuję. Wiem, że to nie jest w porządku, ale może tak być?
Nie, nie może.
Nie zamierzam znów na to pozwolić.
Twoja obietnica niewiele znaczy.
Zostawiłaś nasze dziecko samo w pieprzonym chodziku.
Musisz o tym przypominać?
Nie rób ze mnie tego złego.
Od roku obchodzę się z tobą jak ze śmierdzącym jajkiem,
bo potrafię dotrzymać umowy.
To nie fair, że teraz o tym mówisz.
Nie mów, co jest fair, a co nie. Tu nie chodzi o ciebie!
Nie chodzi o ciebie. Chodzi o nich.
Tak.
Zadowolony jesteś?
Pójdę do nich.
Ethan.
Nie dam rady.
Nie potrafię.
Jak widzisz, że mi się pogarsza, to koniec.
Obiecuję.
Będę ci pokazywać, że je połykam. Ale nie mogę.
Masz tamtą kredkę? Mogę tę?
Bardzo dobrze.
Pięknie kolorujesz.
A co z tym kolorem? Chcesz go?
Mogę ci go dać, nie mam nic przeciwko.
Dobra.
Gdzie nasz mężczyzna?
- Cześć. - Cześć wam.
- A, śpi. - Tak.
Pięknie to wygląda.
- To nowy projekt? - Częściowo.
- Łóżko z baldachimem? - Tak.
- A to twój gwiezdny potwór? - Poznałeś go?
- Straszny. - Drań z niego.
Nie ma gwiazd.
Nie. Nie martw się, pracuję nad radosną częścią historii.
- Pokaż. - Nie, to będzie niespodzianka.
Potem.
Dobra.
- Muszę iść. - Wiem.
Pa.
Pa, stary.
- Miłego dnia w pracy. - Pa.
Wszystko gra.
Okej?
- Okej. - Nie martw się.
Dobra, cześć.
- Nie martw się tyle. - Dobra.
- Miłego dnia. - Pa.
Pa, tatusiu.
Babcia chyba już idzie.
To babcia?
Babcia idzie?
Zobacz, babcia przyszła.
Chodźmy.
Idę, mamo.
Powolutku.
Idę!
Dobrze.
Cześć.
Cześć, Teddy, mój kochany.
Nie przywitasz się z babcią?
Chciał wrócić do domu.
Chyba się nie zgodziłaś? Zgodziłaś się?
Nie powiedziałam „nie”.
Bądź dla niego miła.
- Innego ojca nie masz. - Wiem.
Spójrz, chodź do mnie.
To twój dziadek.
Hej.
Mama mówi, że szukasz malarza.
Miałaś identyczny widok ze swojego pokoju.
Pamiętasz?
Oczywiście.
Też tak miałaś, jak byłaś mała.
Nie powinna wdychać oparów farby.
Lateksowa, nie jest szkodliwa.
- Mamo? - Jesteśmy u Teddy'ego. Czekaj!
- Nie jesteśmy gotowi. - Jasne.
To ptak. To samolot!
To Superman!
No proszę!
- Kocham cię! Świetnie wyglądasz. - Wspaniale.
Do twarzy ci.
- Chodź. - Mama uwielbia Halloween.
- Musimy zmienić pieluchę. - Co jest?
- Trzeba zmienić pieluchę. - Pomożesz?
- Pomogę tacie malować. - Dobra.
Cześć, malutka.
Kocham cię. Pomożesz mi?
O rajuśku.
Ładny kolor.
Mam nadzieję.
Pomogę ci zacząć.
Weź to...
i trzymaj w ten sposób.
Dobra, łapię.
O, właśnie tak.
Koleś ze sklepu mówił, że te wałki nie gubią włosia,
ale wszystkie gubią,
a nie chcemy tu żadnych kłaczków.
Masz, ja wezmę ten.
I teraz tak, jak mówiłem.
Najpierw...
kształt...
rozmaż...
i wyrównaj.
W porządku.
Każdy ruch perfekcyjny.
Właśnie tak.
Proszę.
Przepraszam cię, kwiatuszku.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
To dla ciebie.
Bęc!
Ale duże.
Już nic nie zostało.
Mama musi iść po więcej. Idziemy.
W porządku, chodźmy.
Chcesz mleczka? Trochę mleczka?
Dobra.
Czekaj, wyrywasz mi włosy.
Już dobrze.
Dobrze.
Czego ci trzeba?
Czego chcesz?
Wiem, tak, próbuję.
Już dobrze.
Damy ci butelkę.
Teddy, jestem tutaj, dobrze?
Już za chwileczkę.
Momencik. Już dobrze.
Co robię nie tak?
Teddy, jestem tutaj.
No dalej.
Proszę cię, córeczko, nie płacz.
Zrzuciłeś wszystkie kamyki.
Wszystkie zrzuciłeś.
Możesz po nie pójść.
Śmiało.
- Cześć. - Możesz... Cześć!
Patrzcie, to tatuś. Wrócił.
Wcześnie jesteś.
- Hej. - Oto i on.
- Jak idzie? - Dobrze.
- Tak.
- Jej pokój pięknie wyszedł. - Super.
Wybraliśmy dobry kolor. Prześliczny.
- Spodoba jej się. - Fajnie.
Ja i ten kawaler musimy zająć się pewną ważną sprawą.
Chcesz dołączyć? Możemy pójść na pizzę.
Nie, to wasze męskie sprawy. My zajmiemy się babskimi.
- Dobra. - Miłej zabawy.
- Wrócimy za godzinę. - Jasne.
Pa, pa.
Trzymajcie się.
Kochamy was.
Różyczka i jej mamusia były najlepszymi przyjaciółkami.
Razem chodziły do parku.
Razem piekły.
Razem się stroiły.
A pewnego dnia mama Różyczki zachorowała...
i nie mogły się już bawić.
Codziennie wieczorem Różyczka życzyła sobie, żeby mamusia wyzdrowiała.
Ale po kolei gwiazdy zaczęły znikać z nieba.
Mamusia nie czuła się lepiej.
Pewnej nocy Różyczka wyjrzała przez okno,
a na niebie nie było już żadnej gwiazdy.
Nie mogła już sobie niczego życzyć.
Ten?
Czy ten?
Magiczny palec Różyczki zaczął mrowić.
Myślała, myślała, myślała.
„Muszę przywrócić niebu gwiazdki”, powiedziała mamie.
„Tylko nie wiem jak”.
To chyba to.
Jak myślisz?
- Chyba zaczniemy od tego. - Jasne, przyniosę.
...dwa i 15/16
i trzy!
Tyłem?
W porządku.
Mamusia cię kocha, słońce.
Nie ma nic fajniejszego niż trochę brudu, co?
Dzięki, potrzebowałem ziemi.
OSTROŻNIE
Różyczka pokonuje gwiezdnego potwora i przywraca niebu gwiazdy.
I wszystkie dzieci na świecie znów mogą mieć życzenia.
Zgadza się?
To dobre zakończenie.
- Serio? - Tak.
Czego sobie życzy Różyczka?
Różyczka?
Tak.
Tego.
Zawsze chciała właśnie tego.
Przyszedłem do Rachel Davis Nathan.
- Tato! - Właśnie urodziła.
- Cześć. - Hej.
Czekaj, aż ją zobaczysz.
Patrzcie, kogo znalazłem.
Cześć.
- Gratulacje, dziadku. - To ja wam gratuluję.
Daj to siostrze.
Poczekaj.
Jak się czujesz?
Nieźle.
Cześć.
- Witaj. - Nie mogła się doczekać.
Ja tak samo.
Cześć.
Hej.
Wiem, wiem.
O tak.
Cześć.
Dziękuję.
RÓŻYCZKA RATUJE GWIAZDY
DLA RACHEL, TEDDY'EGO I ETHANA
Wiesz, czasem gwiazdy kryją się pod chmurami,
a czasem słońce świeci mocniej niż one.
Czasem schowane są za księżycem.
Choć ich nie widać, zawsze tam są.
Tak jak ja.
Nawet jeśli mnie nie widzisz...
moja miłość jest zawsze przy tobie.
W 1995 roku rzadko diagnozowano depresję poporodową.
Obecnie wiadomo, że jedna na pięć młodych mam na nią cierpi,
ale wiele z nich wstydzi się mówić o swoich odczuciach.
Jeśli należysz do tej grupy, nie jesteś złą matką i nie jesteś sama.
Depresję poporodową można wyleczyć. Zwróć się o pomoc i wyzdrowiej.
Julie wiele straciła.
DLA BRIANA, SAMMY'EGO I ANNY
Tłumaczenie napisów: Aleksandra Lazić